Γιατί οι Ναζί παρέμειναν στην Κρήτη 8 μήνες μετά την απελευθέρωση

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

    Σεπτέμβρης 1944. Οι Γερμανοί που εγκαταλείπουν την Ελλάδα με κατεύθυνση τα βόρεια σύνορα της χώρας, μόνο στα όνειρα τους θα μπορούσαν να φανταστούν αυτό που συμβαίνει. Τα βρετανικά αεροπλάνα – ενώ οι μάχες μαίνονται σφοδρές παντού στον υπόλοιπο κόσμο – αφήνουν ανενόχλητα τα γερμανικά πλοία να μεταφέρουν Γερμανούς στρατιώτες απ’ τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα.

    Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, είχε συναφθεί Αγγλογερμανική συμφωνία με αντάλλαγμα την παράδοση από τους Γερμανούς της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αμαχητί.

    Ο Άλμπερτ Σπέερ, υπουργός της Πολεμικής και Βιομηχανικής Παραγωγής του Χίτλερ, σε συνέντευξή του στον Β. Μαθιόπουλο αποκαλύπτει: «Είμαι αυτήκοος μάρτυρας ενός γεγονότος, που μας είχε προκαλέσει πολύ μεγάλη εντύπωση το φθινόπωρο του 1944. Θυμάμαι συγκεκριμένα ότι ο στρατηγός Γιόντλ, αρχηγός του Γενικού (γερμανικού) Επιτελείου, ήρθε μια μέρα και μου ανέφερε ότι επήλθε συμφωνία σε υψηλό επίπεδο μεταξύ Αγγλίας και Γερμανίας, που αφορούσε την Ελλάδα. Η συμφωνία αυτή, πρωτοφανής μέχρι τότε και όπως γνωρίζω ΜΟΝΑΔΙΚΗ σε όλο τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο, αφορούσε – όπως, τουλάχιστον, μου είπε ο Γιόντλ – την εκκένωση της Ελλάδας από τα γερμανικά στρατεύματα χωρίς βρετανική ενόχληση.

    Η συμφωνία αυτή έγινε στη Λισσαβόνα και το ποιος είχε την πρωτοβουλία δεν ξέρω, αλλά πιστεύω ότι δεν έγινε σε διπλωματικό επίπεδο, αλλά πολύ ψηλότερα, για να μην υπάρξουν ακριτομυθίες. Η πληροφορία για το περίεργο αυτό «τζέντλεμαν αγκρίμεντ» μεταξύ Λονδίνου και Βερολίνου προκάλεσε σε όσους το έμαθαν κατάπληξη. Και, πράγματι, οι Άγγλοι την τήρησαν. Τα γερμανικά πολεμικά και μεταγωγικά σκάφη φορτώθηκαν στρατό από τα ελληνικά νησιά – που εκκένωσαν – πέρασαν, το φθινόπωρο του 1944, ανενόχλητα μπροστά από τα μάτια των Βρετανών και ανάμεσα από τα βρετανικά υποβρύχια στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Το τίμημα της συμφωνίας, κατά τη γνώμη μου, ήταν να παραχωρήσουν οι Γερμανοί τη Θεσσαλονίκη στους Άγγλους αμαχητί και μ’ αυτόν το τρόπο η Ελλάδα να περιέλθει στο δυτικό στρατόπεδο.   Και, βέβαια, ο Χίτλερ θα διατηρούσε ανέπαφες τις δικές του δυνάμεις, που κατείχαν το ελληνικό χώρο». (Βήμα 1976 )

    Οκτώβρης 1944. Όλη η Ελλάδα, εκτός από ένα μικρό κομμάτι γης στην Κρήτη, είναι ελεύθερη.

    Στην Κρήτη, απ’ τους 67.000 Γερμανοιταλούς που υπήρχαν στο νησί, οι 17.000 έχουν εγκλωβιστεί και, υπό τον υποστράτηγο Μπέντακ, αναπτύσσονται σε μια παραλιακή λωρίδα 65 χιλιομέτρων που περιλαμβάνει το λιμάνι της Σούδας, την πόλη των Χανίων, το αεροδρόμιο του Μάλεμε και ονομάζεται «Οχυρά Θέση Κρήτης».

    Διατηρούν την πειθαρχία τους, διαθέτουν βαρύ οπλισμό, άφθονα πυρομαχικά και λειτουργούν μέχρι και την τελευταία στιγμή της αναχώρησης τους ως κατακτητές.

    Μάιος 1945. Μοιάζει απίστευτο αλλά 8 ολόκληρους μήνες μετά την αναχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την ηπειρωτική Ελλάδα, 1 μήνα από την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας στους  συμμάχους, οι Γερμανοί στην Κρήτη βομβαρδίζουν χωριά, εκδίδουν διαταγές και εκτελούν αιχμάλωτους.

    9 Μαΐου 1945. Οι Γερμανοί υπογράφουν συμφωνία παράδοσης της Κρήτης, όχι με την ελληνική Κυβέρνηση, αλλά με τους Άγγλους. Στη συμφωνία που είχε συνταχθεί στα αγγλικά προβλέπεται ότι, μέχρι να παραλάβουν το νησί οι βρετανικές δυνάμεις, οι Γερμανοί θα διατηρούν τον οπλισμό τους και θα εκτελούν τις διαταγές τους.

    Έτσι οι Γερμανοί έμειναν στην Κρήτη, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, «ένοπλοι αιχμάλωτοι».

Πώς όμως εξηγούνται όλα αυτά ;

    Οι Άγγλοι ήρθαν σε συμφωνία και χρησιμοποίησαν τα γερμανικά στρατεύματα που είχαν εγκλωβιστεί στην Κρήτη περιμένοντας την κατάληξη της εμφύλιας σύρραξης στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αν επικρατούσε το ΕΑΜ, οι Βρετανοί δεν θα επέτρεπαν την ενσωμάτωση της Κρήτης σε μια κομμουνιστική Ελλάδα.

    Πολλές μαρτυρίες επιβεβαιώνουν ότι οι Άγγλοι προωθούσαν σχέδια πολιτικής αυτονομίας του νησιού που ευτυχώς δεν χρειάστηκε να πραγματοποιηθούν.

    «Όσο πλησίαζε το τέλος της γερμανικής κατοχής στην Κρήτη, ιδιαίτερα στον νομό Ρεθύμνου άρχισε μια αγγλοκίνητη κίνηση γι’ «αυτονομία» της Κρήτης με επικεφαλής κάποιο Παπαδογιάννη «. ( Δ. Βλαντάς )

    Ο Εμμανουήλ Μπαντουβάς αναφέρει ότι του προτάθηκε από τον πράκτορα της SOE Γουντχάουζ να ηγηθεί αυτονομιστικής κίνησης με την οικονομική στήριξη της Αγγλίας. Σε αντάλλαγμα ο Μπαντουβάς θα χριζόταν πρώτος πρόεδρος της αυτόνομης Κρήτης.

    Κι ο Ανδρέας Νενεδάκης γράφει στο βιβλίο του: «Τον Απρίλη 1943 ο άγγλος αξιωματικός Φίλντινγκ προπαγάνδιζε πάνω στην Κρήτη για την προσάρτηση της στην Αγγλία με την θεωρία ότι οι Κρητικοί είναι Δωρικής καταγωγής ενώ οι άλλοι Έλληνες είναι Πελασγοί. Ότι οι Κρητικοί δεν είναι Έλληνες αλλά αποτελούν ξεχωριστή φυλή. Ότι οι Κρητικοί μαλώνουν διαρκώς με τους υπόλοιπους Έλληνες και γι’ αυτό καλό θα ήταν να αποτελέσουν ιδιαίτερο κράτος. Αλλά επειδή η Κρήτη είναι μικρή θα ευρίσκεται στη διάθεση των Μεγάλων και γι’ αυτό καλό θα είναι να μπει κάτω από την προστασία της Αγγλίας και να έχει ένα πολίτευμα παρόμοιο με της Αυστραλίας. Ρωτούσε μάλιστα «μήπως οι Αυστραλοί δεν είναι ελεύθεροι;»

    Ιούλιος 1945. 9 ολόκληρους μήνες απ’ την απελευθέρωση της Αθήνας, ο τελευταίος πλήρης σχηματισμός της Wehrmacht στον κόσμο παραδίδει οπλισμό και αναχωρεί από την Κρήτη με αγγλικά πλοία.

* Ο υποστράτηγος Μπέντακ συνελήφθη το 1945, δικάστηκε και κρίθηκε αθώος των κατηγοριών που του είχαν απαγγελθεί αφού «επιχειρούσε κάτω απ’ την εξουσία των Άγγλων για την τήρηση της τάξεως στην Κρήτη στην οποία ήταν Διοικητής πριν και μετά το τέλος του πολέμου».

* Η ναζιστική σημαία κατέβηκε στις 23 Μαΐου 1945, 11 μέρες μετά την παράδοση της » Οχυράς Θέσης Κρήτης » και ήταν η προτελευταία στον κόσμο. Η τελευταία έμεινε σ’ ένα φυλάκιο στον Αρκτικό Κύκλο ξεχασμένη από θεούς κι ανθρώπους.

* Κι αν οι εχθροί μας κατάφεραν να συνεννοηθούν, εμείς συνεχίσαμε με λύσσα τον πόλεμο μεταξύ μας μέχρι το 1949, καταστρέφοντας ότι είχε απομείνει όρθιο από τη λαίλαπα του 40.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Μία εικόνα 1000 λέξεις: Έλληνες αιχμάλωτοι επιστρέφουν το 1956 από την Αλβανία

Μετά από επτά χρόνια αιχμαλωσίας και καταναγκαστικών έργων στην 
Αλβανία οι Έλληνες φιλούν το χώμα της πατρίδας μετά την απελευθέρωση τους.
 Αυτή είναι η άγνωστη ιστορία τους

Μία από τις πιο άγνωστες και μαύρες ιστορίες του εμφυλίου είναι το κεφάλαιο που έκλεισε ακριβώς επτά χρόνια μετά την ολοκλήρωση του. Αφορά τις συνθήκες σκλαβιάς που έζησαν οι όμηροι που πήραν μαζί τους κατά την άτακτη υποχώρηση τους στην Αλβανία μετά την ήττα στον Γράμμο οι δυνάμεις του ΔΣΕ. Ένα μείγμα από αιχμαλώτους του τακτικού στρατού, ανδρών και γυναικών από γύρω χωριά αλλά και ανθρώπων που ακολούθησαν τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ και πίστεψαν ότι στην γειτονική χώρα θα ζήσουν την ζωή που ονειρεύτηκαν σε μία σοσιαλιστική χώρα και τελικά αναγκάστηκαν να δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες σχεδόν σαν αιχμάλωτοι πολέμου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Πριν μπει το καλοκαίρι του 1949 και γείρει οριστικά η πλάστιγγα υπέρ του τακτικού στρατού ο Δημοκρατικός Στρατός (ΔΣ) είχε καταφέρει καίρια πλήγματα κυρίως στην 75η ταξιαρχία όπου πέρα από τις ανθρώπινες απώλειες που προκάλεσε κατάφερε να αιχμαλωτίσει τόσο αξιωματικούς όσο και οπλίτες του Ελληνικού Στρατού. Προσπάθησε να τους εντάξει στις δυνάμεις του ΔΣΕ – ανεπιτυχώς, καθώς οι τελευταίοι γνώριζαν ότι ουσιαστικά ο πόλεμος είχε κριθεί – παρέμεναν όμως αιχμάλωτοι και ακολουθούσαν τις κινήσεις του ΔΣ στα βουνά της Δυτικής Μακεδονίας και την Ηπείρου.

Μετά την κατάρρευση του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, οι αντάρτες περνούσαν στην Αλβανία και εκεί κατέθεταν τον οπλισμό τους στους Αλβανούς. Στην σύγχυση της υποχώρησης όσοι από τους αιχμαλώτους μπόρεσαν κατέφυγαν στον ΕΣ πολλοί όμως ακολούθησαν τους αντάρτες στην γειτονική χώρα και εγκλωβίστηκαν εκεί.

Οι μαχητές του ΔΣΕ στις επόμενες εβδομάδες που ακολούθησαν μοιράστηκαν στα κράτη του Ανατολικού μπλοκ, κανένα όμως ανατολικό κράτος δεν ήθελε να πάρει τους αιχμαλώτους που πέρασαν στην Αλβανία για να μη δημιουργηθούν διπλωματικές προστριβές με την Ελλάδα, έτσι οι αιχμάλωτοι αυτοί έμειναν στην Αλβανία, αιχμάλωτοι ενός στρατού (του ΔΣΕ) που πλέον δεν υπήρχε.

Οι μαρτυρίες Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο νεαρός τότε γιατρός – και μετέπειτα γνωστός χειρούργος στην Αθήνα – Νικήτας Αγαπητίδης ο οποίος κατέγραψε ψύχραιμα δεκαετίες αργότερα την εμπειρία του στο βιβλίο «Το Χρονικό της Αιχμαλωσίας (1949 – 1956). Εθελοντής οπλίτης από τα Δωδεκάνησα θα πιαστεί αιχμάλωτος από τους αντάρτες έξω από την Πυρσόγιαννη, την ώρα που χειρουργούσε. Θα τους ακολουθήσει έως τα τέλη Αυγούστου και θα περάσει «μέσα», όπως αποκαλούνταν η Αλβανία, μετά την τελική εκκαθάριση. Εκεί, αρχικά θα φιλοξενηθεί αρχικά σε ένα νοσοκομείο ανταρτών στην Κορυτσά και στην συνέχεια πιστεύοντας η τύχη τους θα περάσει στα χέρια των Αλβανών. Όπως αφηγείται αρχικά θεωρούσαν την συγκεκριμένη εξέλιξη θετική καθώς πίστευαν ότι πλέον είχαν να κάνουν με ένα κράτος μέλος του ΟΗΕ το οποίο μέσα από τις τυπικές διαδικασίες θα φρόντιζε για τον επαναπατρισμό τόσο τον δικό του όσο και των εκατοντάδων άλλων που βρέθηκαν στην ίδια δυσχερή θέση.

Στο βιβλίο αναφέρονται οι άθλιες συνθήκες κράτησης τους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων χωρίς τις ελάχιστες συνθήκες υγιεινής και τις μηδαμινές μερίδες φαγητού καθώς και την εξοντωτική εργασία από την ανατολή έως την δύση του ήλιου που οδήγησε αρκετούς συμπατριώτες μας στον θάνατο. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά υπήρχαν περιπτώσεις όπου «τους κρατούμενους, εκτός από τις τιμωρίες, τους στέλνουν να κάνουν και βαριές δουλειές , πολλές φορές άσκοπες. Τους βάζουν να μπουν σε βάλτους για να κόψουν βούρλα, άλλα οι βάλτοι είναι γεμάτοι βδέλλες και σε λίγο από τα πόδια τους αρχίζουν να τρέχουν από πολλά σημεία αιματα. Το αίμα δεν σταματάει και οι κρατούμενοι σοφίζονται τους κόσμου τους τρόπους για να το σταματήσουν».

Γίνονται αναφορές για προσπάθειες απόδρασης, οι οποίες μεταφράστηκαν σε αρκετά χρόνια φυλάκισης, για σαδιστές επικεφαλής οι οποίοι τους αντιμετώπιζαν ως «σαμποτέρ στο όραμα του σοσιαλισμού» και άλλες κωμικοτραγικές ιστορίες. Και όλα αυτά με τα χρόνια να περνούν να αλλάζουν στρατόπεδα και εργασίες (γεωργικές, διάνοιξη δρόμων, αποστραγγιστικά, οικοδομικά κ.α.) χωρίς να υπάρχει φως στον ορίζοντα.

Η ελληνική πλευρά δεν επιθυμούσε να ανοίξει διάλογο με την Αλβανία – με την οποία να μην ξεχνάμε ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση και αμφισβητούσε την εδαφική της υπόσταση – αλλά ταυτόχρονα φοβόταν να αγγίξει το θέμα άμεσα αν δεν ξεκαθάριζε την «εθνικοφροσύνη» των συμπολιτών μας που επέστρεφαν.

Το 1956 βρέθηκε τελικά μία φόρμουλα επαναπατρισμού με το σόφιμα ότι εισήλθαν παράνομα στο έδαφος της Αλβανίας και ως τέτοιους οι Αλβανοί τους απέλασαν.

Η επιστροφή Τον Αύγουστο του 1956 η Ελλάδα θα στείλει στο λιμάνι του Δυρραχίου το πλοίο «Αλιάκμων» να παραλάβει 217 αιχμαλώτους από ένα σύνολο που ξεπερνούσε τους 500. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη φουρνιά που είχαν «λευκό μητρώο πολιτικών φρονημάτων» και οι οποίοι μεταφέρθηκαν στον Πειραιά στις 24 Αυγούστου 1956 από όπου και η κεντρική φωτογραφία με τους απελευθερωθέντες αιχμάλωτους να φιλούν το ελληνικό έδαφος με το που έδεσε το «Αλιάκμων».

Το επόμενο διάστημα υπήρξε απελευθέρωση και άλλων μικρότερων ομάδων. Τι έγιναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι μετά; Οργανώθηκαν σε ένα σύλλογο επαναπατρισθέντων, "Η Ανάσταση" με σκοπό να τύχουν μίας χαμηλή αποζημίωση ώστε να ξεκινήσουν ξανά την ζωή τους. Η μόνη βοήθεια που έτυχαν ήταν 300 δραχμές από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και μία ...κουβέρτα από το Κράτος. Αντίστοιχα οι στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτισθεί απόζημίωθηκαν με 20 δραχμές και οι αξιωματικοί με 1.200.

"Ούτε μία ηθική επβράβευση για ορισμένους που δεινοπάθησαν, δεν κατορθώθηκε... Η Πατρίδα φάνηκε πολύ φειδωλή. Έδωσε μόνο το δικαίωμα σε όλους όσουν ήσαν άρρωστοι ή ανάπηροι να παρουσιαστούν σε Επιτροπές για να νοσηλευτούν ή να συνταξιοδοτηθούν. Πράγμα βέβαια που έγινε. Στους 'υγιείς', για τα τόσα χρόνια, μόνο ο μισθός των δεκαπέντε ημερών από τον επαναπατρισμό μέχρι την απόλυση. Τίποτ' άλλο".

Διαβάστε όλο το βιβλίο του Νικήτα Αγαπητίδη Το χρονικό μιας αιχμαλωσίας

Νικήτα Αγαπητίδη - Το Χρονικό μιάς Αιχμαλωσίας by Ιστορική Αλήθεια on Scribd

πηγή

Το αλίευσα ΕΔΩ

Το ζήτημα της οικονομικής ενίσχυσης του ΕΔΕΣ και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ

 Ένα θέμα τριβής μεταξύ του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ ήταν και το ζήτημα της οικονομικής τυς ενίσχυσης απ΄τους Άγγλους. Οι αριστεροί, ακόμα και μεταπολεμικά, επέμεναν να ισχυρίζοτναι ότι ο Ζέρβας και οι άντρες του ήταν μισθοφόροι που πληρώνονταν αδρά σε χρυσές λίρες ενώ οι ελασίτες ήταν φτωχοί και κατατρεγμένοι.
 Κάτι αντίστοιχο είχε υποστηρίξει παλιότερα ο πρώην ελασίτης, τότε υπουργός εξωτερικών και νυν πρόεδρος της δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας.

Όταν το ΚΚΕ ήθελε να επιστρατεύσει στις γραμμές του τους Τσάμηδες.

Ένα ιστορικό αφιέρωμα για την συνάντηση του διαβόητου Ενβέρ Χότζα με τον αρχικουκουέ Ζαχαριάδη (ή «Στάλιν της Ελλάδος»), που έγινε το 1949 έκανε στο «Βήμα της Κυριακής», ο κ. Σταύρος Ντάγιος, διδάκτωρ της Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στο αφιέρωμα ετέθη –δειλά είναι η αλήθεια, υπό τον φόβο των… μουτζαχεντίν της μαρξιστικής ιδεολογικής τρομοκρατίας- το θέμα της επιστρατεύσεως των διαβόητων «Τσάμηδων» για τον λεγόμενο «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας» (ΔΣΕ), δηλαδή την κατσαπλιάδικη εμπροσθοφυλακή του πανσλαβισμού στην Ελλάδα. Αναφέρει σχετικώς ο κ. Ντάγιος:

«Μετρήσιμος παράγοντας και ακανθώδες ζήτημα που περιέπλεκε ακόμα περισσότερο τα πράγματα και τις ήδη προβληματικές σχέσεις μεταξύ των δύο αδελφών κομμουνιστικών κομμάτων ήταν και η παρουσία των μουσουλμάνων Τσάμηδων, οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Αλβανία στα τέλη του 1944 και αρχές του 1945.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που τώρα έρχονται στο φως της δημοσιότητας (αρχεία που αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα), στα τέλη Μαρτίου 1949 και ύστερα από (απερίσκεπτη) προτροπή των ελλήνων κομουνιστών ηγετών, οι οποίοι ζητούσαν την επαναπροώθηση των Τσάμηδων στην Ελλάδα και την επιστράτευσή τους δίπλα στον Δημοκρατικό Στρατό, σε αποκλειστική συνάντηση του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, το θέμα συζητήθηκε με την προσήκουσα προσοχή. Για την υπόθεση αυτή είχε ενημερωθεί, με τη σειρά του, και ο Τίτο με τον Στάλιν (σύμφωνα με τα γιουγκοσλαβικά αρχεία) από το 1947...».

 

Σας παρουσιάζω, λοιπόν, το συγκεκριμένο έγγραφο, από τα επίσημα γιουγκοσλαβικά αρχεία, υπό τον τίτλο «Έκθεση του Hoxha προς τον Tito για την επίσκεψη του Βαφειάδη στα Τίρανα (24.9.1947», το οποίο παρέλειψε (;) να παραθέσει ο διδάκτωρ:

 

«Σας πληροφορώ για την επίσκεψη στα Τίρανα του Στρατηγού Μάρκου. Ήρθε χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση. Για τον λόγο αυτό δεν συναντήθηκα μαζί του. Εξουσιοδότησα έναν σύντροφο από το Πολιτικό Γραφείο να συζητήσει μαζί του. Έθεσε τα ακόλουθα ερωτήματα:

 

1.Να αποσταλλούν 3.000-4.000 Τσάμηδες για τον Δημοκρατικό Στρατό, από τις 18.000 που ζουν στην Αλβανία, διωγμένοι από την Ελλάδα από τις δυνάμεις του Ζέρβα… Όσον αφορά τους Τσάμηδες, θεωρούμε ότι προς το παρόν δεν μπορούν να αποτελέσουν παράγοντα βοήθειας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα βρέθηκαν υπό την επίδραση της αντίδρασης. Δεν θα θελήσουν να πάνε να πολεμήσουν, αλλά και για εκείνους που θα θελήσουν να πάνε υπάρχει ο κίνδυνος να περιπέσουν σε αμερικανική επίδραση. Για το λόγο αυτό απαντήσαμε ότι προς το παρόν αυτό είναι αδύνατο, λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα του ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, αλλά ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε να στείλουμε την κατάλληλη στιγμή αυτούς που έχουν τη δυνατότητα…».

 

Ο «Στρατηγός Μάρκος», ο οποίος έθεσε το θέμα, είναι ο Μάρκος Βαφειάδης, «αρχιστράτηγος» του ΔΣΕ και βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, το 1985.

 

Και λίγα λόγια για τους «Τσάμηδες», που ήθελε να επιστρατεύσει ο καπετάν Μάρκος για να ενισχύσουν τις κουκουέδικες συμμορίες του. Οι Τουρκαλβανοί «Τσάμηδες» της Θεσπρωτίας, είχαν συμμετάσχει στον ελληνοϊταλικό πολέμο, με δύο Τάγματα Πεζικού, τα οποία είχαν ενσωματωθεί στον ιταλικό στρατό. Κατά την διάρκεια της κατοχής, συνεργάσθηκαν αρμονικά με τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής και ιδού το «έργο» τους: 630 δολοφονίες Ελλήνων, 460 απαγωγές, 210 βιασμοί, 2.330 εμπρησμοί οικιών (μετά την λεηλασία τους) και χιλιάδες αρπαγές ζώων. Εκδιώχθησαν από την Ελλάδα μετά την αποχώρηση των Ιταλών προστατών τους και το 1947 στερήθηκαν την ελληνική ιθαγένεια και δημεύθηκαν οι περιουσίες τους, οι οποίες αποδόθηκαν στα θύματά τους. Με τέτοια πλουσιοτάτη ανθελληνική δράση - ποινικό μητρώο, είναι απορίας άξιον πως τελικώς οι Αλβανοί δεν επέτρεψαν στους Τσάμηδες να συμπολεμήσουν με τους συμμορίτες του Μάρκου και του Ζαχαριάδη. Θα ταίριαζαν μια χαρά!

 

Γ. Δημητρακόπουλος

Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

Π. Φάληρο - Αθήναι

 Σχόλιο αποστολέα:   Ουδέν σχόλιον  δικό μου. Ο Σ. Μυριβήλης τα λέει όλα με λακωνικό τρόπο.

 

«Δεν υπάρχει Έλληνας κομμουνιστής. Ο συνειδητοποιημένος κομμουνιστής παύει να είναι Έλληνας». - Στράτος Μυριβήλης

Σχόλιο Σσστ:  Ευχαριστώ τον φίλο Στέργιο για την αποστολή του θέματος με το ηλεκτρ. ταχυδρομείο.

Ἀριστεροὶ μύθοι καὶ πικρὲς ἀλήθειες γιὰ τὰ Δεκεμβριανὰ

Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας

Τὰ δραματικὰ γεγονότα τοῦ Δεκεμβρίου-Ἰανουαρίου 1944 στὴν Ἀθήνα ἔχουν δώσει λαβὴ γιὰ τὴν καλλιέργεια μίας ὁλόκληρης μυθολογίας ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ΚΚΕ καὶ ἄλλων συνιστωσῶν τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς. Προσωπικὰ δὲν συμμερίζομαι ἀπόψεις τύπου μαῦρο-ἄσπρο (π.χ. ὅλοι οἱ δεξιοὶ εἶναι καλοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἀριστεροὶ εἶναι κακοί), ἀλλὰ πιστεύω ὅτι ἡ νέα γενιὰ Ἑλλήνων δὲν εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ τρέφεται μὲ τὴν μυθολογία καὶ τὴν παραφιλολογία μίας συγκεκριμένης παρατάξεως. Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω κάποιες παραμέτρους καὶ ὁρισμένα ἱστορικὰ στοιχεῖα, ὥστε νὰ βοηθήσω τὴν ἀπαγκίστρωση τῆς νεοελληνικῆς ἱστοριογραφίας ἀπὸ μύθους συστηματικὰ καὶ περίτεχνα καλλιεργημένους ἐπὶ δεκαετίες...

Ἐρώτημα 1ο. Τὸ ΚΚΕ ἐπὶ κατοχῆς ἁπλῶς βοηθοῦσε τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν κατακτητῶν ἢ προετοίμαζε μεθοδικὰ τὴν ἁρπαγὴ τῆς ἐξουσίας καὶ τὸν ἔνοπλο ἀγώνα κατὰ τοῦ ἀστικοῦ κοινοβουλευτικοῦ καθεστῶτος; Παρὰ τοὺς τόνους μελανιοῦ ποὺ ἔχουν χυθεῖ τὰ γεγονότα καὶ τὰ ντοκουμέντα μιλοῦν ἀπὸ μόνα τους. Τὸ ΕΑΜ ἦταν μία ὀργάνωση –προμετωπίδα, στὴν ὁποία ἐντάχθηκαν βεβαίως πολλοὶ ἀκομμάτιστοι πατριῶτες γιὰ νὰ ἀπελευθερώσουν τὴν πατρίδα ἀπὸ τὴν τριπλῆ Κατοχή. Ὅμως τὸ ΚΚΕ ποτὲ δὲν ἔχασε τὸν ἔλεγχο καὶ χρησιμοποίησε τὴ στρατολόγηση ἁγνῶν πατριωτῶν γιὰ νὰ ἔχει ἑτοιμοπόλεμο στρατὸ γιὰ τὴν περίοδο μετὰ τὴν Ἀπελευθέρωση. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ τάση τοῦ ΕΛΑΣ (Ἑλληνικοῦ Λαϊκοῦ Ἀπελευθερωτικοῦ Στρατοῦ) νὰ διαλύει μὲ φονικὸ τρόπο ἀντίθετες ὀργανώσεις ἀκόμη καὶ τὴν Κεντροαριστερὴ ΕΚΚΑ τοῦ Συνταγματάρχη Ψαρροῦ. Η ΕΚΚΑ (Ἐθνικὴ καὶ Κοινωνικὴ Ἀπελευθέρωση) καὶ ἡ ἔνοπλη ὁμάδα της, τὸ 5/42 Σύνταγμα, δὲν εἶχε μεγάλη δύναμη, ἀλλὰ ὡς μὴ ἐλεγχομένη ἀπὸ τὸ ΚΚΕ ἐνοχλοῦσε. Ἔτσι φθάσαμε στὴ...

 δολοφονία τοῦ Ψαρροῦ στὸ Κλῆμα Δωρίδος ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ ( νύχτα τῆς 16ης πρὸς 17η Ἀπριλίου 1944).

Ὁ Ἄγγλος Συνταγματάρχης Κρὶς Γουντχάουζ, ὁ ὁποῖος ἀνῆκε τότε στὴ βρετανικὴ στρατιωτικὴ ἀποστολὴ ποὺ στήριζε τὴν ἑλληνικὴ Ἀντίσταση, γράφει τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά: «Γιὰ τοὺς ἡγέτες τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ -ὄχι ὅμως καὶ γιὰ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς τους, τῶν ὁποίων ἦταν εὔκολο νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὸν ἐνθουσιασμὸ- ἡ πάλη κατὰ τῶν Γερμανῶν ἦταν δευτερεύουσα μέριμνα, ἡ ὁποία ἀναλαμβανόταν μόνο γιὰ σκοποὺς ποὺ ἐξυπηρετοῦσαν τὸν ἀρχικὸ σκοπὸ τῆς κατακτήσεως τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας»(1). Ὁ Γιουγκοσλάβος παρτιζάνος καὶ συνεργάτης τοῦ Κομμουνιστῆ ἡγέτη Τίτο, ὁ γνωστὸς Βουκμάνοβιτς-Τέμπο, ἂν καὶ ὑπῆρξε γιὰ ἕνα διάστημα σύμβουλος καὶ συνεργάτης τοῦ ΚΚΕ, παραδέχεται ὅτι μερικὲς φορὲς ὁ ΕΛΑΣ σκοπίμως ἀπέφευγε τὴ σύγκρουση μὲ τοὺς Γερμανοὺς καὶ Ἰταλοὺς γιὰ νὰ διατηρεῖ δυνάμεις γιὰ τὴν κατάληψη τῆς ἐξουσίας..

Ἐρώτημα 2ο. Τί προηγήθηκε τοῦ αἱματηροῦ συλλαλητηρίου τῆς 3.12.1944; Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἀθήνας στὶς 12.10.1944 σχηματίσθηκε Κυβέρνηση Ἐθνικῆς Ἑνότητος ὑπὸ τὸν Γεώργιο Παπανδρέου. Σ’ αὐτὴ συμμετεῖχαν καὶ Ὑπουργοὶ-Ὑφυπουργοὶ ἀπὸ τὸν χῶρο τοῦ ΕΑΜ χωρὶς νὰ εἶναι ὅλοι ἀκραῖοι κομμουνιστές. Αὐτοὶ ἤσαν οἱ Γ. Ζεῦγος, Μ. Πορφυρογένης, Α. Σβῶλος, Η. Τσιριμῶκος, Α. Ἀγγελόπουλος καὶ Ν. Ἀσκούτσης. Οἱ διαπραγματεύσεις εἶχαν καταλήξει στὴν ἀπόφαση νὰ διαλυθεῖ τὴν 1.12.1944 ἡ Πολιτοφυλακὴ τοῦ ΕΑΜ καὶ νὰ παραδώσει τὴ θέση της σὲ μία νέα Ἐθνοφυλακή, ἡ ὁποία θὰ ἀπετελεῖτο ἀπὸ ἄνδρες ὅλων τῶν ἀποχρώσεων καὶ κομμάτων. Ὅμως τὸ ΕΑΜ ἀρνήθηκε τὴν ἡμέρα ἐκείνη νὰ συμμορφωθεῖ καὶ μὲ ἐντολὴ τοῦ ΚΚΕ ἀποσύρθηκαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση οἱ ἀριστεροὶ Ὑπουργοί. Τὸ ΚΚΕ κρατοῦσε τὴν Πολιτοφυλακὴ γιὰ νὰ ἐπιτεθεῖ ἐναντίον τῶν Ἀγγλικῶν Δυνάμεων τοῦ Σκόμπι καὶ τῶν ἐλαχίστων κυβερνητικῶν δυνάμεων, ὅπως ἦταν ἡ Χωροφυλακὴ καὶ ἡ Ἀστυνομία Πόλεων. Ζήτησε δὲ ἄδεια γιὰ συλλαλητήριο στὶς 3 Δεκεμβρίου.

Ἐρώτημα 3ο. Ἡ ἄποψη τοῦ ΚΚΕ εἶναι ὅτι τὸ συλλαλητήριο ἦταν εἰρηνικό, ἀλλὰ τοὺς πυροβόλησαν ἐν ψυχρῶ οἱ ἀστυνομικοὶ ἀπὸ τὴ Μεγάλη Βρετανία καὶ ἀπὸ τὴν ταράτσα τῆς Βουλῆς. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἀπόφαση γιὰ γενικὴ ἐπανάσταση εἶχε ληφθεῖ πρὸ πολλοῦ. Πρὶν ἀπὸ τὸ συλλαλητήριο ἔνοπλοί του ΚΚΕ ἐπετέθησαν κατὰ τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Πρωθυπουργοῦ Γ. Παπανδρέου καὶ τραυμάτισαν ἕναν ἀστυφύλακα, ἐνῶ στὸ Σύνταγμα σκότωσαν πρὶν ἀπὸ τὸ συλλαλητήριο ἄλλον ἕναν ἀστυνομικό. Τὴν πραγματικὴ εἰκόνα τῆς ἐπαναστατικῆς προετοιμασίας ὁμολογεῖ ἕνα τότε στέλεχος τοῦ ΚΚΕ, ὁ Α. Καλλιγᾶς, ὁ ὁποῖος γράφει τὰ ἑξῆς ἐξόχως ἐνδιαφέροντα:

«Οἱ ἐφημεριδοπῶλες διαλαλοῦσαν τὰ παραρτήματα (τῆς 1ης Δεκεμβρίου) μὲ τὴ μοιραία διαταγὴ καὶ τὸ διάγγελμα (τοῦ Σκόμπι) ποὺ ἀπειλοῦσε τὸ λαὸ μὲ λιμοκτονία καὶ οἰκονομικὸ βάραθρο. Τώρα πιὰ δὲν ἀπομένει καμμία ἐλπίδα. Καμμία ἐλπίδα; Ἴσως ἂν ὑποχωροῦσαν οἱ ἐαμικοί. Ἔτρεξα στὰ γραφεῖα τῆς ὀργάνωσης. Τὰ δωμάτια ἤσαν ἄδεια..... τὰ ἔγγραφα εἶχαν μεταφερθεῖ καὶ πολλὰ ἔπιπλα. Ἀπὸ τὰ στελέχη κανείς. Μόνο οἱ ἐλασίτες τῆς φρουρᾶς ὑπῆρχαν στὸ χτίριο καὶ μερικοὶ πολίτες. Χωρὶς νὰ ρωτήσω τίποτε, γύρισα πρὸς τὰ πίσω. Βγῆκα καὶ τράβηξα γιὰ τὸ Κόμμα. Μία ἀνάλογη ἔκπληξη μὲ περίμενε κι ἐκεῖ. Ὅλα εἶχαν μετακομιστεῖ. Τὸ χτίριο εἶχε ἀδειάσει. Ρώτησα τὸν ἄνθρωπο τῆς πόρτας: «Δὲν μοῦ λές, σύντροφε, μεταφερθήκανε τὰ γραφεῖα σας;». «Ἀπὸ σήμερά» μου ἀπάντησε. «Ποῦ» ξαναρώτησα μὲ ἀδημονία. «Στὴν παρανομία, σύντροφε», ἔκανε ζωηρὰ ὁ θυρωρός. «Δὲν κατάλαβες , λοιπόν, ἀκόμη, τί γίνεται;» Καὶ τότε κατάλαβα ὁριστικὰ καὶ ἀναμφισβήτητα τί γινότανε....»(2).

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι δύο ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὸ συλλαλητήριο, ποὺ πυροδότησε τὴν ἔκρηξη, τὸ ΚΚΕ καὶ οἱ θυγατρικές του ὀργανώσεις εἶχαν ἤδη φυγαδεύσει τὰ στελέχη τους στὴν παρανομία καὶ εἶχαν κλείσει τὰ γραφεῖα τους. Ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἔνοπλη κατάληψη τῆς ἐξουσίας εἶχε ἤδη ληφθεῖ καὶ εἶναι μέγας μύθος νὰ ἐπιρρίπτεται ἡ εὐθύνη στὴν Ἀστυνομία, ὅτι δῆθεν μετέτρεψε σὲ αἱματηρὴ διαδήλωση ἕνα εἰρηνικὸ συλλαλητήριο. Τὸ τεχνηέντως παρουσιαζόμενο ὡς «εἰρηνικὸ συλλαλητήριο» ἦταν ἡ αἰχμὴ τοῦ δόρατος μίας προαποφασισμένης γενικῆς καὶ βίαιης ἐξέγερσης. Ἂν ἐπετύγχανε αὐτὴ ἡ ἐξέγερση ἡ Ἑλλὰς θὰ εἶχε μεταβληθεῖ σὲ ἕνα στρατόπεδο συγκεντρώσεως σταλινικοῦ τύπου, ἑκατομμύρια ἀντιφρονοῦντες (Βασιλόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλδημοκράτες κ.α) θὰ εἶχαν ἐκτελεσθεῖ ἢ ἐγκλεισθεῖ σὲ ἑλληνικὰ Γκουλὰγκ καὶ ἡ Μακεδονία καὶ ἡ Θράκη θὰ εἶχαν ἀποσχισθεῖ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Εὐτυχῶς ποὺ ὁ τελικὸς στόχος τῶν Δεκεμβριανῶν ἀπέτυχε. Αὐτὰ ποὺ εἴδαμε καὶ μάθαμε γιὰ τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα μετὰ τὴν κατάρρευσή τους τὸ 1989-1990 μᾶς πείθουν ὅτι ὁ Θεὸς καὶ ἡ αὐτοθυσία τῶν λίγων κυβερνητικῶν καὶ Βρετανῶν μαχητὼν ἔσωσαν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ μύρια δεινά.

Ἐρώτημα 4ο. Πῶς δικαιολογεῖται τὸ ὄργιο σφαγῶν ἀμάχων, οἱ λεηλασίες σπιτιῶν καὶ καταστημάτων καὶ ἡ ἀπαγωγὴ ὁμήρων ἐκ μέρους τοῦ ΚΚΕ; Δὲν μιλοῦμε γιὰ θύματα σὲ μάχες μεταξὺ ἀντιπάλων ὁμάδων. Ἀναφερόμαστε σὲ ὁλόκληρες οἰκογένειες ποὺ βρέθηκαν παραμορφωμένες ἀπὸ τὴν ἐπαναστατικὴ βία τοῦ ΚΚΕ, τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τῆς ΟΠΛΑ (κομμουνιστικὴ ὀργάνωση εἰδικευμένη σὲ πολιτικὲς δολοφονίες). Αὐτὰ τὰ κατέγραψαν Ἄγγλοι Ἐργατικοὶ (δηλαδὴ Κεντροαριστεροὶ ) ὑπὸ τὸν Βουλευτὴ Σιτρὶν ποὺ ἦλθε εἰδικὰ γι’ αὐτὸ τὸν σκοπὸ στὴν Ἀθήνα μετὰ τὴν καταστολὴ τῆς ἔνοπλης στάσης. Ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Δαμασκηνὸς ὑπολόγισε σὲ 65.000 τοὺς ἀμάχους ποὺ φονεύθηκαν. Πολλοὶ ἀπήχθησαν στὰ Κρώρα καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα τῆς Ἀττικοβοιωτίας καὶ ἀναγκάσθηκαν νὰ περπατοῦν ἡμίγυμνοι μέσα στὸ κρύο του χειμώνα. Ἴσως τὸ ΚΚΕ ἤθελε νὰ ἐξαφανίσει τὴν ἡγεσία τῆς ἀστικῆς τάξης ἀπάγοντας καὶ δολοφονώντας ἰατρούς, δικηγόρους, Πανεπιστημιακοὺς καθηγητὲς καὶ ἀξιωματικούς. Ὅμως καὶ αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία δὲν ἐξηγεῖ τὸ εὖρος καὶ τὸ μένος τῆς βίας, διότι μεταξὺ τῶν δολοφονηθέντων καὶ ἀπαχθέντων περιλαμβάνονταν καὶ ἁπλοὶ ἐργάτες, χαμηλόμισθοι ὑπάλληλοι, καὶ ἄνθρωποι κάθε τάξεως καὶ ἡλικίας.

Τὴν ἀπαράδεκτη βία καὶ αἱματοχυσία παραδέχθηκαν μὲ ὑπόμνημα πρὸς τὸν Ἀντιβασιλέα καὶ Ἀρχιεπίσκοπο Δαμασκηνὸ ὁρισμένα στελέχη τοῦ ΚΚΕ καὶ τῶν συνεργαζομένων ἀριστερῶν δυνάμεων. Τὸ κείμενο δημοσιεύθηκε στὸν Ριζοσπάστη τῆς 5.4.1945, φέρει τὶς ὑπογραφὲς τῶν Σιάντου, Ζεύγου, Πορφυρογένη, Σβώλου, Ἀγγελόπουλου, Ἀσκούτση, Μάντακα κ.α. καὶ λέει μεταξὺ ἄλλων: «Ἔγινε ἕνα κίνημα ποὺ ὅλοι ἀναγνωρίζουν ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ γίνει καὶ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἀποφευχθεῖ. .... Καὶ δυστυχῶς κατὰ τὸ κίνημα αὐτὸ ἔγιναν ὅσα ἔγιναν ἐναντίον ἀμάχων καὶ ἀθώων...».

Τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἡμέρα συνῆλθε ἡ 11η Ὁλομέλεια τῆς Κ.Ε. τοῦ ΚΚΕ καὶ κατέγραψε τὰ κυριώτερα λάθη ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀποτυχία τῆς ἐξέγερσης: Ἐπισημαίνονται κυρίως «ἡ ὄχι σωστὴ ἐκτίμηση τῶν διαθέσεων καὶ τοῦ ρόλου τῆς ἀγγλικῆς κυβέρνησης τοῦ Τσώρτσιλ», ἡ «ὑποτίμηση τῶν διαθέσεων τῆς ἀντίδρασης τόσο στὸ ἐσωτερικὸ ὅσο καὶ στὸ ἐξωτερικὸ» καὶ ἡ «ὑπερεκτίμηση τῶν δυνατοτήτων τοῦ ΚΚΕ».

Γιὰ τὴν ἱστορία ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε ὅτι στὶς 3 Ἰανουαρίου τὰ δύο μεγάλα κόμματα Λαϊκὸ καὶ Φιλελευθέρων γιὰ νὰ στηρίξουν τὸν ἀγώνα ὑπὲρ τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας σχημάτισαν καὶ στήριξαν τὴν Κυβέρνηση ὑπὸ τὸν Νικόλαο Πλαστήρα. Στὶς 10 Ἰανουαρίου συνήφθη ἀνακωχὴ καὶ ἀπὸ 2 ἕως 12 Φεβρουαρίου 1945 συνεκλήθη στὴ Βάρκιζα συνάντηση μεταξύ της Κυβερνήσεως καὶ τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μὲ στόχο τὴν παράδοση τοῦ ὁπλισμοῦ ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ. Ἐκεῖ ὑπεγράφη ἡ ἱστορικὴ Συμφωνία τῆς Βάρκιζας, δόθηκε ὑπόσχεση νὰ μὴν τιμωρηθοῦν οἱ ἡγέτες τῆς ἐξέγερσης καὶ ἐπετράπη ἡ ἐλεύθερη διάδοση τῶν κομμουνιστικῶν ἰδεῶν. Ἀργότερα ὁ Γενικὸς Γραμματέας τοῦ ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης κατηγόρησε τὸν Γιώργη Σιάντο ὡς προδότη καὶ ὡς κύριο ὑπεύθυνο γὶ τὴν ἥττα στὴ μάχη τῆς Ἀθήνας τὸν Δεκέμβριο 1944.

Ἐρώτημα 5ο. Θὰ κέρδιζε ἢ θὰ ἔχανε τὸ ΚΚΕ ἂν ἀπέφευγε τὴν ἔνοπλη ρήξη καὶ ἂν ἀκολουθοῦσε πολιτικὲς μεθόδους ἐπιρροῆς; Ὁ γνώστης τῆς ἐποχῆς, ἀείμνηστος πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς Εὐάγγελος Ἀβέρωφ (1908-1990) ξεκίνησε ὡς στέλεχος τῶν Φιλελευθέρων, στὴ συνέχεια διετέλεσε στενὸς συνεργάτης καὶ Ὑπουργὸς τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ καὶ ἔγινε ἀρχηγὸς ἐπὶ ἕνα διάστημα τῆς Νέας Δημοκρατίας) παρατηρεῖ τὰ ἑξῆς:

«....Τὸ Κόμμα μποροῦσε πράγματι ἂν παραιτεῖτο τῆς τραγικῆς ἐξεγέρσεως τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1944 νὰ καταλάβει μία θέση ἐξέχουσα καὶ ἴσως δεσπόζουσα στὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς χώρας. Κατὰ τὸ τέλος τοῦ 1944 βρισκόταν στὴν Κυβέρνηση. Εἶχε ἀποκτήσει συμμάχους σὲ ὅλες τὶς τάξεις τοῦ πληθυσμοῦ. Οἱ πλεῖστοι ἀπὸ αὐτοὺς , ἂν καὶ ἀκόμη διατηροῦσαν ἀμφιβολίες ἀπέναντί του ἦταν τοῦ λοιποῦ τόσον ἐκτεθειμένοι ὥστε θὰ συνοδοιποροῦσαν κατ’ ἀνάγκην μαζί του. Ἐξάλλου τὸ ΚΚΕ εἶχε εἰσχωρήσει παντοῦ καὶ οἱ ἀντίπαλοί του ἦταν ἀδύνατοι καὶ διηρημένοι. Ἡ πολιτικὴ διαδικασία τοῦ προσέφερε πλεονεκτήματα σαφῆ, βέβαια, καὶ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἴσως ἀποφασιστικά. Εἶναι δύσκολο νὰ καταλάβει κανεὶς πῶς τὸ ΚΚΕ ἄφησε νὰ τοῦ διαφύγουν ὅλες αὐτὲς οἱ ἐξαιρετικὲς εὐκαιρίες.

Ἴσως αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι τὸ ΚΚΕ ἀκολουθοῦσε δύο ἀντίθετες γραμμὲς καὶ δὲν ἀπεφάσιζε νὰ ἀκολουθήσει τὴ μία ἢ τὴν ἄλλη: Κυμαινόταν συνεχῶς μεταξύ του ἀγῶνος καὶ τοῦ συμβιβασμοῦ, μεταξύ της γραμμῆς τῆς δυνάμεως καὶ τῆς γραμμῆς τῆς πολιτικῆς. Χρησιμοποίησε τὸν ἀγώνα καὶ τὴ δύναμη μόνο στὸν «τρίτο γύρο». Ἂν εἶχε νωρίτερα ἀκολουθήσει τὴ μία ἢ τὴν ἄλλη γραμμὴ εἶναι πιθανὸν ὅτι ὁ καταστρεπτικὸς γι’ αὐτὸν «τρίτος γύρος» δὲν θὰ χρειαζόταν» (3). (Ὁ Ἀβέρωφ μὲ τὸν ὄρο «τρίτος γύρος» ἀναφέρεται στὴν ἔνοπλη σύγκρουση τοῦ 1946-1949 ἀπὸ τὴν ὁποία τὸ ΚΚΕ ἐξῆλθε ἡττημένο καὶ ὁδηγήθηκε στὴν παρανομία).

Ἐρώτημα 6ο. Σήμερα τί πρέπει νὰ μαθαίνουν οἱ νέοι μας; Νομίζω ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ ἰσορροπήσει τὸ ἐκκρεμές της ἑλληνικῆς ἱστοριογραφίας. Ἀπὸ τὸ 1949 ἕως τὸ 1974 ἀκουγόταν καὶ γραφόταν μόνον ἡ ἀντικομμουνιστικὴ πλευρὰ τῶν γεγονότων τοῦ 1941-1949, στὰ ὁποῖα περιλαμβάνονται καὶ τὰ Δεκεμβριανά. Ἀπὸ τὸ 1974 μέχρι σήμερα ἀκούγεται κατὰ κόρον καὶ καθ’ ὑπερβολὴν ἡ ἄποψη τοῦ ΚΚΕ καὶ ἡ ἑρμηνεία τῆς ἀριστερόστροφης ἱστοριογραφίας. Ἐπιτέλους πρέπει ἡ σύγχρονη Ἑλληνικὴ Δημοκρατία καὶ ἡ κοινωνία νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι ὅσοι Χωροφύλακες, Ἀστυφύλακες, Λιμενοφύλακες, στρατιωτικοὶ κ.ἃ σκοτώθηκαν ὑπερασπιζόμενοι τὴ νόμιμη Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος δὲν ἤσαν «μοναρχοφασίστες», οὔτε συνεργάτες τῶν Ναζί, οὔτε ἐνήργησαν μόνοι τους καὶ αὐθαιρέτως. Ὑπεράσπισαν τὴ δημοκρατία, τὸν Κοινοβουλευτισμό, τὴν οἰκονομικὴ εὐημερία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα τῆς χώρας. Πρὸς Θεοῦ, δὲν προτείνω νὰ ξανακαλλιεργήσουμε ἕναν παρωχημένου τύπου ἀντικομμουνισμό. Ἀλλὰ προτείνω νὰ γίνει προσπάθεια ἀπὸ τὸν Δεξιὸ καὶ Κεντρῶο χῶρο γιὰ νὰ διαδοθοῦν περισσότερο τὰ σοβαρὰ καὶ ψύχραιμα βιβλία ποὺ ἐπικρίνουν τὸ ΚΚΕ γιὰ τὰ Δεκεμβριανά, ὅπως π.χ. τὸ βιβλίο «Φωτιὰ καὶ Τσεκούρι» τοῦ Εὐαγγέλου Ἀβέρωφ. Καὶ νὰ ὀργανωθοῦν ἱστορικὰ συμπόσια, στὰ ὁποῖα νὰ μπορέσουν νὰ ἀκουσθοῦν ἐλεύθερα ὅλες οἱ ἀπόψεις

Εἶναι κωμικοτραγικὸ μετὰ τὴν κατάρρευση τῶν ἀνατολικῶν καθεστώτων σταλινικοῦ τύπου νὰ βλέπουμε ἀριστεροὺς συγγραφεῖς σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη νὰ καταγράφουν καὶ νὰ ἐπικρίνουν τὰ ἐγκλήματα καὶ τὰ ἄλλα σφάλματα τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων ἢ καθεστώτων καὶ στὴ χώρα μας νὰ ἐμποδίζονται ἀπὸ τραμπούκους οἱ Γάλλοι συγγραφεῖς ποὺ ἦλθαν στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ νὰ παρουσιάσουν τὸ βιβλίο «Ἡ μαύρη βίβλος τοῦ Κομμουνισμοῦ» (ἐκδόσεις ΕΣΤΙΑ). Φυσικὰ δέχομαι ὅτι ἀγριότητες διεπράχθησαν πιθανὸν καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν κυβερνητικῶν ἢ τῶν βρετανικῶν δυνάμεων. Σὲ ἕναν πόλεμο κανεὶς δὲν εἶναι ἅγιος. Ὅμως στὴν περίπτωση τῶν κυβερνητικῶν ἐπρόκειτο γιὰ μεμονωμένα περιστατικὰ ἐνῶ στὴν περίπτωση τοῦ ΚΚΕ καὶ τῆς ΟΠΛΑ ἐπρόκειτο γιὰ σταθερὴ καὶ μεθοδευμένη γραμμή.

Καιρὸς νὰ ὁμονοήσουμε οἱ Ἕλληνες, διότι οἱ στιγμὲς εἶναι δύσκολες. Ὅμως ἡ ὁμόνοια καὶ ἡ καταλλαγὴ δὲν ἐπιτυγχάνονται μὲ μονομερεῖς διαστρεβλώσεις τῆς Ἱστορίας καὶ μὲ συνεχῆ καλλιέργεια μύθων ἀπὸ μία παράταξη, ἡ ὁποία προκάλεσε μεγάλο θρῆνο καὶ μεγάλη ζημιὰ στὸν τόπο καὶ καλὸ θὰ ἦταν κάποτε νὰ καθήσει ταπεινὰ καὶ νὰ κάνει τὴ σκληρὴ αὐτοκριτική της. Ὄχι μόνο γιὰ τὰ Δεκεμβριανά, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν τυφλὴ ὑποταγὴ στὸν αἱμοσταγῆ δικτάτορα Στάλιν, γιὰ τὸ αἴτημα τῆς ἀπόσχισης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τῆς Μακεδονίας καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. C.M. Woodhouse: Apple of Discord, London 1948, σέλ. 141.

2. Α. Καλλιγά: «Φλεγόμενη Πολιτεία- Ἡ μάχη τῆς Ἀθήνας», Ἀθήνα 1946 , σελίδα 13 (Παραπέμπει σ’ αὐτὸν ὁ Θεοφ. Παπακωνσταντίνου στὸ βιβλίο τοῦ «Ἀνατομία τῆς Ἐπαναστάσεως, Ἀθήνα 1952).

3. Εὖ. Ἀβέρωφ-Τοσίτσα: Φωτιὰ καὶ Τσεκούρι- Ἑλλὰς 1946-49 καὶ τὰ προηγηθέντα, Βιβλιοπωλεῖον τῆς ΕΣΤΙΑΣ, Ἀθήνα 2010 (πρώτη μονοτονικὴ ἔκδοση), σέλ. 146-147

πηγή: ἐφημ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 26/11/2011

Το αλίευσα ΕΔΩ

15-19 Σεπτεμβρίου 1944: 2000 Ἕλληνες σφαγιάζονται ἀπὸ τοὺς Κομμουνιστοσυμμορίτες στὴν Πηγάδα τοῦ Μελιγαλᾶ

 "Επί 100 κομμουνιστῶν

οἱ 40 εἶναι ἀγύρτες

οἱ 59 ἀφελεῖς καὶ

ΕΝΑΣ πραγματικὸς Μπολσεβίκος"

(Λένιν)

Σεπτέμβριος 1944 οἱ Γερμανοὶ φεύγουν κι ὁ ἀέρας τῆς Ἐλευθερίας πνέει στὴν Πελοπόννησο, ἀλλὰ τὰ βάσανα δὲν τελειώνουν! 9 Σεπτεμβρίου 1944, οἱ κομμουνιστοσυμμορίτες ἐπιτίθενται στὴ πόλη τῆς Καλαμάτας μὲ δύο Συντάγματα καὶ χιλιάδες χωρικοὺς ποὺ ἐπιστράτευσαν βιαίως. Μετὰ ἀπὸ μάχη συντρίβουν τὴν ἄμυνα τῆς πόλεως καὶ καταλαμβάνουν τὴν Καλαμάτα, σφάζοντας καὶ ρημάζοντας! Μία μεγάλη φάλαγγα ἀπὸ πολεμιστὲς τῆς Καλαμάτας καὶ πολὺς ἄμαχος πληθυσμὸς κατευθύνονται πρὸς τὸ Μελιγαλά, γιὰ νὰ γλυτώσουν!

Τὸ πρωϊ τῆς 13ης Σεπτεμβρίου 1944 ἀρχίζει ἡ ἐπίθεση τῶν κομμουνιστοσυμμοριτῶν κατὰ τοῦ Μελιγαλᾶ. Ὁ Μελιγαλᾶς ἀντιστέκεται! Οἱ Ἕλληνες πατριῶτες, πολεμοῦν σὰν λιοντάρια. Τὴν ἑπόμενη μέρα οἱ κομμουνιστὲς μὲ προδοσία, κατορθώνουν καὶ εἰσχωροῦν στὶς γραμμὲς τῶν ἀμυνομένων. Ὁ Μελιγαλᾶς πέφτει στὰ χέρια τῶν ἐξαγριωμένων Ἐλασιτῶν κι ἀκολουθοῦν σκηνὲς φρίκης καὶ ντροπῆς γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος.

Σφάζονται 41 τραυματίες στὸ Νοσοκομεῖο κι ὅλο τὸ ἰατρικὸ προσωπικό. Γυναικόπαιδα καὶ γέροι κομματιάζονται στοὺς δρόμους, γυναῖκες ἔγκυοι ξεκοιλιάζονται, κοπέλες βιάζονται κτηνωδῶς. Κατεβάζουν τὴν Ἑλληνικὴ σημαία καὶ στὴ θέση της, βάζουν ἕνα κόκκινο πανί. Φυλακίζονται ὅσοι ἀπέμειναν ζωντανοί, τὰ γυναικόπαιδα κλείνονται χωρὶς νερὸ καὶ φαϊ σὲ διάφορα ὑπόγεια. 18 ἔγκριτοι Καλαματιανοὶ ὁδηγοῦνται στὴν Καλαμάτα, ὅπου τους κατακρεουργοῦν καὶ τοὺς κρεμοῦν στὰ πολύφωτά του Δημοτικοῦ φωτισμοῦ τῆς κεντρικῆς πλατείας τῆς Καλαμάτας.

Στὸ τέλος ὅλοι οἱ φυλακισμένοι ὁδηγοῦνται δεμένοι, ἀνὰ τρεῖς, 2 χιλιόμετρα ἔξω ἀπ’ τὸ Μελιγαλὰ στὴ γνωστὴ πηγάδα, γυμνοί, ξυπόλητοι, νηστικοί, διψασμένοι, τραυματίες, ἀσθενεῖς, ἀναγκάζονται νὰ...

 βαδίσουν. Ὅσοι δὲν βαδίζουν γρήγορα οἱ κομμουνιστὲς τοὺς σφάζουν ἐπὶ τόπου. Ὅσοι εἶναι δεμένοι μὲ τὸ ἴδιο καλώδιο, σφάζονται κι αὐτοί. Ὅποιος τολμᾶ νὰ μιλήσει, σφάζεται ἀμέσως. Κατὰ μῆκος τῆς διαδρομῆς ἀπὸ τὸ Μπεζεστένι, ἔχουν τοποθετηθεῖ κομμουνιστὲς καὶ προκαλοῦν τὸ πλῆθος φωνάζοντας:

"Θάνατος – θάνατος – θάνατος"

Στὴν Πηγάδα οἱ δήμιοι, μεταφέρουν στὰ χείλη τῆς Πηγάδας κάθε τριάδα καὶ τοὺς σφάζουν μὲ μία μαχαιριὰ στὴν κοιλιὰ ἢ τὴν καρδιὰ τὸ λαρύγγι καὶ τοὺς ρίχνουν μέσα στὴν πηγάδα μαζὶ μὲ πολλοὺς ζωντανούς, μπροστὰ στὰ γεμάτα φρίκη κι ἀποτροπιασμὸ μάτια τῶν συγγενῶν τους, ποὺ ὑποχρεώθησαν νὰ παρακολουθήσουν τὰ βασανιστήρια καὶ τὴν σφαγή τους. Ἡ ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος πληρώνεται ἐδῶ μὲ πολὺ Ἑλληνικὸ αἷμα.

Αὐτὸ συνεχίζεται ἐπὶ τρεῖς ὁλόκληρες μέρες, χωρὶς διακοπῆ, μέχρις ὅτου δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι.

Γιὰ πολλοὺς ἐφαρμόζεται ἀγριώτερος τρόπος. Μὲ τσεκούρια καὶ κλαδευτήρια τοὺς κόπτουν χέρια καὶ πόδια, αὐτιὰ καὶ μύτες. Ὁ πυθμένας τῆς Πηγάδας κοχλάζει, τὰ ἔγκατα τῆς γὴς ἀναταράσσονται καὶ βοοῦν, οἱ σάρκες τῶν κρεουργηθέντων σφαδάζουν. Οἱ θρῆνοι κι οἱ κραυγὲς γεμίζουν τὸν ἀέρα! Οἳ σφα­γεῖς μένουν ἀτάραχοι καὶ συνεχίζουν, συνεχίζουν, συνε­χίζουν τὸ μακάβριον ἔργο τους.

Τὸ ἐπίσημο κράτος μέχρι τὸ 1974 τιμοῦσε καὶ μετεῖχε στὸ τελούμενο μνημόσυνο. Μετὰ τὸ 1974 ἀπέχει ἀπὸ τὸ νὰ τιμᾶ τὴν μνήμην τῶν ἀγρίως σφαγιασθέντων πατριωτῶν τοῦ Μελιγαλᾶ. Οἱ συγγενεῖς ὅμως τῶν θυμάτων κι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς περιφρονώντας τὴν κρατικὴ ἀπαγόρευση καὶ τὴν κατάργηση τοῦ Μνημοσύνου, τιμοῦν τὴν μνήμη τῶν θυμάτων τῆς κομμουνιστικῆς θηριωδίας.

πηγή: http://periklisgiannopoulos.blogspot.com/ 

Ἐμεῖς εὐχόμαστε ὁλόψυχα ὁ Θεὸς νὰ συγχωρήσει τοὺς κομμουνιστοσυμμορίτες γιὰ αὐτὸ τὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ποὺ δὲν εἶχε προηγούμενο στὴν ἑλληνικὴ ἂν ὄχι καὶ παγκόσμια ἱστορία καὶ νὰ φωτίσει τὸ ἑλληνικό μας ἔθνος ὥστε μακρυὰ ἀπὸ ανθελληνικές ἰδεολογίες και με ενότητα νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴ σωτηρία τῆς πατρίδας.

Το αλίευσα ΕΔΩ http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/09/15-19-1944-2000.html

Εθνικό μνημόσυνο στην Φενεό Κορινθίας.!

Με θρησκευτική κατάνυξη πραγματοποιήθηκε και φέτος στις 18 Ιουλίου το ετήσιο μνημόσυνο των 3.000 απλών Ελλήνων πατριωτών (της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Φενεού) που σφαγιάστηκαν από τους ανθέλληνες κομμουνιστές του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, εν μέσω μάλιστα της γερμανικής κατοχής, από καλοκαίρι του 1943 έως το 1944.
Την μαύρη εκείνη περίοδο οι απάνθρωποι εντολοδόχοι της Μόσχας, αντί να πολεμούν τον κατακτητή, προέβησαν σε σφαγές κατοίκων (όλων των ηλικιών, φύλων και τάξεων) που θεωρούσαν ότι θα τους ήσαν εμπόδιο στην μετακατοχική κατάληψη της εξουσίας.
Τον επικήδειο εκφώνησε ο πατριώτης δημοσιογράφος Διονύσης Βουλγαρόπουλος, ενώ στεφάνια κατέθεσαν ο
Άγγελος Λιόντας (Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αστυνομίας Πόλεων), ο Δημήτριος Κουκάς (Πανελλήνιος Σύνδεσμος Φίλων και Μαχητών της Εθνικής Αντιστασιακής