(Εξαιρετικό)! Μια πανευρωπαϊκή πλάνη. Ένα πανευρωπαϊκό έγκλημα;

 

Γεράσιμος Γραμματικόπουλος

Ποιος είναι ο πλανεμένος και ποιος ο πλανευτής; Δεν είναι όλα τα μέτρα για καλό. Δεν είναι όλες οι εξεγέρσεις για καλό. Η Ευρώπη βουλιάζει κάτω από το 2ο κύμα της πανδημίας Covid-19. Ένα κύμα που ήρθε νωρίτερα και απλώθηκε περισσότερο εξαιτίας των καπιταλιστικών κελευσμάτων για ελεύθερο τάχα τουρισμό και ανοιχτές επιχειρήσεις. Ένα κύμα που βρίσκει – ξανά – τα ευρωπαϊκά συστήματα υγείας πλημμελώς προετοιμασμένα.

Οι μη-υποδειγματικές ζωές

   Πρόσφατα διάβασα, μάλλον τυχαία παρά σχεδιασμένα, σύντομες αναφορές στις ζωές ορισμένων σύγχρονων οικονομολόγων. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η κενότητά τους. Οι ζωές τους έμοιαζαν με βιογραφικά. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε σχεδόν καμία διαφορά μεταξύ των βιογραφικών τους και της ζωής τους (στο βαθμό δηλαδή που μπορούσα να καταλάβω).

Ακρωτηριασμένη μνήμη της ανθρωπότητας

Της Π. Μ.

"Στη βικτοριανή εποχή δεν μπορούσες να αναφέρεις τη λέξη παντελόνια μπροστά σε μια δεσποινίδα.
Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα δεν είναι σωστό να λέγονται δημοσίως:

Ο καπιταλισμός φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς.

Ο ιμπεριαλισμός λέγεται παγκοσμιοποίηση.

(Εξαιρετικό)! Με την Ιωάννα;

Μαρίνα Παπαδοπούλου

Μέλος της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, αρθρογραφεί στο antapocrisis.

Με την Ιωάννα Τούνη δεν νιώθω να έχω τίποτα κοινό. Είναι μια media persona που ό,τι εκπροσωπεί είναι μάλλον αντίθετο με μένα. Έχω όμως ένα κοινό: θα μπορούσα να είμαι στη θέση της. Και θα μπορούσα να είμαι στη θέση της παρά τις όλες αντιθέσεις μας. Είμαι με την Τούνη, όχι επειδή είναι η Τούνη, αλλά γιατί παρότι η Τούνη βρίσκεται στο (από κάθε άποψη) αντίπαλο ιδεολογικό στρατόπεδο, βρέθηκε χαμένη. Σήμερα, είμαι με την Τούνη, γιατί πίσω από την Τούνη μπορώ να δω τα πρόσωπα πολλών ακόμη γυναικών και στηρίζοντας την Τούνη σήμερα, τις στηρίζω όλες. Με το να μη κράζω την Τούνη σήμερα, δεν κράζω καμία.

(Eξαιρετικό)! ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ!!!

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1970

 





H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμασταν μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί..

Τι θέλει να πει ο ποιητής

Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο βεβαιώνομαι για την νομοτελειακή αλήθεια απόψεων όπως:

-..ως κρίσιμο χαρακτηριστικό πρόβαλε η στάση του ανθρώπου απέναντι στη ποίηση.

-Η ποίηση δεν μεταφράζεται κι αν αυτό γίνει υπάρχουν απώλειες.

-Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.Αυτοί που έχουν σχέση με την ποίηση και αυτοί που δεν έχουν.

-Η ποίηση δεν διδάσκεται με κανέναν τρόπο.
Άρα
-Μακριά από φιλολόγους και τα πονήματα αυτών.

«Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ο Καρυωτάκης ήταν λυπημένος σε μια τόσο όμορφη πόλη όπως η Πρέβεζα» Βίκυ Φλέσσα.

Ζευζέκηδες

Tο ξέρω που για να επιτύχει κανείς στην ζωή, και για να εμπνέει σεβασμό χρειάζεται σοβαρότης. Kαι όμως με είναι δύσκολο να είμαι σοβαρός, και δεν εκτιμώ την σοβαρότητα.

Aς εξηγηθώ καλλίτερα. Mε αρέσει στα σοβαρά μόνον η σοβαρότης· δηλ. 1/2 ώρα, ή μια ώρα, ή δυο ή 3 ώρες σοβαρότητα την ημέρα. Συχνά βέβαια και σχεδόν ολόκληρη μέρα σοβαρότητα.

Αλ. Παπαδιαμάντη-"Βαρδιάνος στα Σπόρκα"

Αλ. Παπαδιαμάντη-"Βαρδιάνος στα Σπόρκα"

Απόσπασμα από το διήγημα Βαρδιάνος στα Σπόρκα που πρωτοδημοσιεύθηκε σε σειρά επιφυλλίδων στην εφημερίδα Ακρόπολις από τις 14 Αυγούστου έως τις 5 Σεπτεμβρίου του 1893.

Αφηγείται την ιστορία της γρια-Σκεύως, που μεταμφιέζεται σε άντρα και γίνεται βαρδιάνος (φύλακας) στα σπόρκα (καράβια ευρισκόμενα σε καραντίνα εξαιτίας μολυσματικής νόσου), προκειμένου να σώσει το γιο της.

Ιστορικός πυρήνας του διηγήματος είναι η χολέρα που έπληξε την Ευρώπη το 1865 και τα αυστηρά μέτρα προφύλαξης που έλαβαν οι τότε ελληνικές κυβερνήσεις.

Άκρως επίκαιρες οι επισημάνσεις του συγγραφέα που καθόλου δεν απέχουν από ανάλογες τη ημερινή εποχή και δη εν μέσω της πανδημίας 

Το απόσπασμα αντιγράφτηκε από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Αλ. Παπαδιαμάντη σε έκδοση της "Εστίας" του 1998. Στην έκδοση διατηρήθηκε ως είχε η ορθογραφία του πρωτοτύπου, εδώ μεταφέρεται αυτούσια σε μονοτονικό.

Ολόκληρο το διήγημα εδώ (με διορθωμένη την ορθογραφία) όπου μπορείτε να περιπλανηθείτε στη άκρως γλαφυρή και εξόχως γλυκόπικρη μαγεία της αφήγησης.

...Δεν λέγομεν ότι οι άνθρωποι του τόπου ήσαν εκτάκτως κακοί. Αλλού ίσως είναι χειρότεροι. Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της Ελληνικής διοικήσεως.

Λιάνα Κανέλλη: Αλισίβα ή Ο μενγκελισμός της στατιστικής επιστήμης

ΦΑΚΟΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΕΠΑΦΗΣ: Σχέδιο Αλισίβα

 Σ’ αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο του μ.Κ (μετά Κορονοϊό, όπως λέμε μ.Χ.) δεν υπογράφω. Κι όταν θα βγάλουμε τις μάσκες, θα έχουμε ελπίζω τόσο οργιστεί για το πώς φτάσαμε ως εδώ, που δεν θα μας αναγνωρίζει καμιά βάση δεδομένων σας. Γιατί δεν θα είμαστε πια δεδομένοι.

Λιάνα Κανέλλη, 24-03-2020

Ψάχνω να βρω πού ακριβώς και τι ακριβώς είναι αυτό το καινοτομικό κρεματόριο με υποκαταστήματα φραντσάϊζ παντού, εκεί όπου φτιάχνεται το καινούργιο σαπούνι, από ανθρώπινη σάρκα, αυτό που λένε ότι σε σώζει, και πρέπει να υπάρχει σε αφθονία.

Μου λείπουν βασικές γνώσεις οικιακής παραγωγής και με μπερδεύουν οι αμέτρητες συμβουλές κι εξυπνακίστικες προτάσεις στο διαδίκτυο. Άμα ξεφύγω όμως λίγο απλά τα ιντερνετικά κουτάκια, ξέρω κι αυτά που νομίζω ότι δεν ξέρω.

Ακολουθεί antiva μανιφέστο

Της  Π. Μ.

Λευτεριά σε όσους έχουν ζαχαροπλαστεία και ανθοπωλεία, για να μην αναγκάζονται να καταφεύγουν σε εμπορικές "μέρες" για να βγάλουν κάνα ευρωλάκι.

Λευτεριά στις πωλήτριες εσωρούχων που αναγκάζονται να πουλάνε κιτς αηδίες σε ξενέρωτες γκόμενες που νομίζουν ότι το καλό κρεββάτι εξαρτάται από το βρακί τους.

"Χαλάλι το Σαββατόβραδο, άντε γαμηθείτε κορυφαίοι επιστήμονες"

Του Σ.Λ

Μια απρόσμενη χαρά με περίμενε λίγο πριν πάω για ύπνο και άνοιξα για να δω τα e-mail μου.

Το πρώτο ήταν από την κοπελιά μου με τίτλο "ΧΑΛΑΛΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ" και το μόνο που περιλάμβανε ήταν η διπλανή φωτογραφία, καρδούλες και μια ηλεκτρονική διεύθυνση.

Ενιωσα πολύ ωραία που ο μικρούλης κέρδισε την μάχη που έδινε για την ζωή.

Μπορείς να δεις πολλά, απλώς ακούγοντας

Της  Π. Μ

Σήμερα το σώμα είναι αναλώσιμο και το πνεύμα έδαφος κατεχόμενο. Όσο θα είναι έτσι τόσο πιο αποτρόπαιη θα γίνεται η σκλαβιά. Και όσο πιο αποτρόπαιη θα γίνεται η σκλαβιά τόσο βαθύτερα θα καταλύεται το πνεύμα.

Κάθε τι που κρατιόταν ζωντανό για λόγους που δεν αφορούσαν την ανάγκη, θα πεθάνει.Αποκτούμε γρήγορα την αντίληψη της μάζας. Κάνουμε σχέδια, ανασκουμπονόμαστε με αυστηρότητα.

Νομιμότητα,φόβος και δειλία-Η Μπαλάντα ενός φιλήσυχου

"-Είδα πόσο σημαντικό εργαλείο για τον διανοούμενο ήταν η συνηθισμένη προστυχιά.

--Έμαθα ότι τον κόσμο πρέπει να τον χωρίζεις όχι σε καλούς και κακούς ανθρώπους,αλλά σε δειλούς και μη δειλούς.Το 95% των δειλών με την παραμικρή απειλή είναι ικανοί να διαπράξουν κάθε είδους προστυχιές που οδηγούν άλλους ανθρώπους στο θάνατο.

        Βαρλαάμ Σαλάμοφ(1907-1982)

Η βασανισμένη του ψυχή στο ακριβό του ερημητήριο

• ..ήμουν με τον Δελβινιώτη και με τον Γρασσέττη και ο ιδρώτας έσταζε από πάνω μου και φώναζα σαν δαιμονισμένος για τη γλώσσα...

• Δε θα μπορέσω να έρθω,δε θα μπορέσω.Πρέπει να καθίσω συντροφιά με τις ονειροφαντασιές μου, τουλάχιστο για σήμερα και αύριο και ύστερα.

• Εγώ βρίσκομαι εδώ μόνος,ολομόναχος και γι' αυτό καταευχαριστημένος.

Ρωμανός για Κορκονέα: Δικαιοσύνη; Θα βρεις στον άλλο κόσμο

Τη δική του απάντηση για την αποφυλάκιση του Επαμεινώνδα Κορκονέα έδωσε ο Νίκος Ρωμανός, ο οποίος αποφυλακίστηκε πριν λίγες μέρες.

Σημειώνεται, πως ο Ρωμανός ήταν μπροστά στη δολοφονία του αγαπημένου του φίλου, του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από το χέρι του ένστολου Κορκονέα. Μάλιστα, ήταν ένας από αυτούς που είχε στους ώμους του το λευκό φέρετρο του μικρού Αλέξανδρου.

Σ' όσους το ονειρεύονται, και βαθιά μέσα τους ξέρουν ...

Της Τ. Γ. 

 "Να μάθεις να πετάς, αύριο ίσως μας πάρουν τους δρόμους" 

 Ναζιμ Χικμετ 

Ισως, σκέφτομαι κάποιες στιγμές, ίσως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μάθουμε να πετάμε...
Οταν ακόμα περισσότερους δρόμους μας πάρουν, όταν πιότερο τους φράχτες ψηλώσουν, και οι λαβύρινθοι τους δεν έχουν έξοδο.

Οταν κι αυτό το φως λιγοστέψει, τότε, ίσως τότε, κι η ανάγκη της απόδρασης μεγαλώσει...

Οταν τα πόδια άλλους δεν έχουν δρόμους να διαβούν, ίσως στην πλάτη φτερά φυτρώσουν..

Πλαστικά κόκκινα γάντια

Πηγή: Νίνα Γεωργιάδου - f/b

Ο κόσμος των αρίστων έχει μαλακά κι ευαίσθητα χέρια.

Τα χέρια του κόσμου των αρίστων είναι συνήθως άφυλα καθώς έχουν τα ίδια λεπτά δάχτυλα, το ίδιο ροζέ δέρμα, τα ίδια περιποιημένα, καθαρά νύχια, ανεξάρτητα απ’ το φύλο και την ηλικία. Σα χεράκια μικρού παιδιού.
Δεν σηκώνουν βαριά αντικείμενα. Ένα στυλό, το τηλέφωνο, ένα κομψό μπρελόκ, ένα ποτήρι σαμπάνια.

'Και τώρα που επεσε το Τειχος,Γερασιμε,εμεις πρεπει να γινουμε παλιάνθρωποι'..?

Σπύρος Σούρλας

Σε μιά εποχή ζόφου,που κυβερνα ενα αθλιο μορφωμα φασιστων ,ακροδεξιων ,αριβιστών δηθεν 'αριστερων' και αθλιων πασοκων κατωτατου επιπεδου,με ενα μείγμα χυδαιας εθνικοφροσύνης του 50 και εμετικου αυριανισμου ,συνδυασμενου με εναν...

πρωτογονο αντικομμουνισμο, που τετοιον δύσκολα θυμομαστε τουλαχιστον στην Μεταπολιτευση, παει πολυ να ειρωνεύονται διαφοροι τα 100 χρόνια του ΚΚΕ.

Γενικός δομικός αμοραλισμός

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε ένα διαρκές καθοδικό σπιράλ, που απογυμνώνεται από οποιοδήποτε ιδεολογικό ή αξιακό στοιχείο που ίσως να προϋπήρχε γι’ αυτό και σβήνονται τα ίχνη μεγάλων διαφορών ή ορίων ανάμεσα σε παρατάξεις, κόμματα και πολιτικούς. Είναι τόσο διαδεδομένο το φαινόμενο ώστε είναι αδύνατο να βρεθεί σήμερα ένα κόμμα (μεγάλο ή μικρό), χωρίς να σημειώνονται στο εσωτερικό του περιστατικά και επεισόδια που δείχνουν την επικράτηση ενός γενικού αμοραλισμού, μια έκπτωση κάθε ηθικού στοιχείου και φραγμού στην προώθηση κάποιων σχεδιασμών. 

Για το αύριο

Κατερίνα Γκαράνη 

Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις.