Η απιστία των παιδιών οφείλεται στους γονείς, Γέροντος Σωφρόνιου Αγιορείτου

Η απιστία των παιδιών οφείλεται στους γονείς

του μακαριστού Γέροντα Σωφρόνιου Αγιορείτου – Έσσεξ

αποσπάσματα από το βιβλίο του (†)Αρχιμ. Σωφρονίου,

«Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής», Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ 2010

- Τά παιδιά μας ἔγιναν ἀνίκανα γιά τήν πίστη ἐξ αἰτίας τῶν γονέων

- Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

[...]Επειδή οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα. Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη. Συχνά αδυνατούν να πιστέψουν ότι είναι εικόνα του Αιωνίου Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ήμερες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση. Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στο Θεό. Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει: «Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι… ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπόν εκφράσεις μπορούμε να αναφέρουμε πολλές.Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο;

Η πίστη, η ικανότητα για την πίστη, δεν εξαρτάται πρωτίστως από τον βαθμό μορφώσεως του ανθρώπου. Πράγματι παρατηρούμε ότι στην εποχή μας, κατά την οποία διαδίδεται η μόρφωση, η πίστη ελαττώνεται, ενώ θα έπρεπε ουσιαστικά να συμβαίνει το αντίθετο όσο δηλαδή πλατύτερες γίνονται οι γνώσεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερες αφορμές έχει για να αναγνωρίζει τη μεγάλη σοφία της δημιουργίας του κόσμου. Σε τί λοιπόν συνίσταται η ρίζα της απιστίας;

Πριν απ’ όλα οφείλουμε να πούμε ότι το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεννήσεως του νέου άνθρωπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά «υιός άνθρωπου» κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό. Να ένα υπέροχο παράδειγμα ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο… Και τί συνέβη λοιπόν; «Ώφθη δε αιτώ (τω Ζαχαρία) άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ’ αυτόν. Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος μη φοβού, Ζαχαρία διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγγαλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου… και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει έπι Κύριον τον Θεόν αυτών» (Λουκ. 1,11-16).

Βλέπουμε μάλιστα στη συνέχεια ότι ο Ιωάννης, ευρισκόμενος ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αναγνώρισε την επίσκεψη της μητέρας του Χριστού, σκίρτησε από χαρά και η χαρά του μεταδόθηκε στη μητέρα του. Τότε εκείνη γέμισε με προφητικό πνεύμα. Άλλο παράδειγμα είναι η προφήτιδα Άννα.

Έτσι και τώρα αν οι πατέρες και οι μητέρες θα γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας και η πίστη στον Θεό, τον Δημιουργό των απάντων, ως προς τον Πατέρα τους, θα γίνει γι’ αυτά φυσική, και καμία επιστήμη δεν θα μπορέσει να κλονίσει την πίστη αυτή, γιατί «το γεννώμενον εκ Πνεύματος πνεύμα έστιν». Η ύπαρξη λοιπόν του Θεού και η εγγύτητά του σε μας είναι για μια τέτοια ψυχή οφθαλμοφανές γεγονός. Και η απιστία των πολυμαθών ή των αμαθών στα μάτια των τέκνων αυτών του Θεού θα είναι απλώς απόδειξη ότι οι άνθρωποι εκείνοι δεν γεννήθηκαν ακόμη Άνωθεν, και ακριβώς εξαιτίας του γεγονό¬τος αυτού δεν πιστεύουν στον Θεό, διότι είναι εξολοκλήρου σάρκα, γεννημένοι από σάρκα.

Εκείνο όμως που αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για την Εκκλησία, τον προορισμό της, είναι το πώς να πείσει τους ανθρώπους ότι είναι αληθινά τέκνα και θυγατέρες του αιωνίου Πατρός πώς να δείξει στον κόσμο τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής, όμοιας προς τη ζωή του ιδίου του Χριστού, ή τη ζωή των προφητών και των αγίων. Η Εκκλησία οφείλει να φέρει στον κόσμο όχι μόνο την πίστη στην ανάσταση, αλλά και τη βεβαιότητα γι’ αυτήν. Τότε περιττεύει η απαίτηση για οποιεσδήποτε άλλες ηθικιστικές διδασκαλίες.

Πηγή: http://hristospanagia3.wordpress.com/
via

Ολοήμερες…. Μεγαλοστομίες

Γράφει: Ο Νατσιός Δημήτριος
Δάσκαλος Κιλκίς


«Οι νέοι κάνουν διάλογο, επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε το λόγο, χωρίς να τους δώσουμε τις λέξεις».
Ν. Πολονύ

«Το παιδί διαβάζει μόνο του, εμείς δεν έχουμε χρόνο, εργαζόμαστε και οι δύο. Το μόνο που προσέχουμε είναι ο χαρακτήρας του, κοιτάμε να είναι καλό παιδί».
Έτσι δικαιολόγησαν κάποιοι γονείς την χαμηλή σχολική επίδοση του παιδιού τους. Αυτήν την απάντηση ψέλλισαν, για να δικαιολογήσουν την έλλειψη στοργής, την μοναχικότητα στην οποία έχουν καταδικάσει το παιδί τους.
Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, «εισαγόμενο» κι αυτό, στην ελληνική κοινωνία σήμερα: Τα παρατεταμένα ωράρια εργασίας των γονέων στερούν τα παιδιά από την πιο τρυφερή και συναισθηματική στιγμή της κοπιαστικής τους ημέρας: το γυρισμό στο σπίτι, την αγκαλιά της μητέρας, το χάδι του πατέρα.

Το κράτος φρόντισε με τον θεσμό του ολοήμερου σχολείου και νηπιαγωγείου να επουλώσει το κοινωνικό αυτό πρόβλημα.

Η κρατική όμως πρωτοβουλία, όπως και στην περίπτωση των «ΚΑΠΗ», ανακουφίζει τους εργαζόμενους γονείς, αλλά δεν αναπληρώνει την απαραίτητη γι’ αυτήν την ηλικία στοργή και αγάπη των γονέων.

Τι τραγικό! Η αποθέωση της υλικής ανέσεως και ευημερίας από την μια και η εξαντλητική, από την άλλη, προσπάθεια των ζευγαριών να βρουν «μια θέση στον ήλιο», μια θέση «απασχόλησης», άλλαξε ριζικά την όψη και τις παραδοσιακές συνήθειες της ελληνικής οικογένειας.

Θύματα αθώα αυτής της νοοτροπίας τα παιδιά και οι γέροι γονείς, οι δυο πιο ευπαθείς συναισθηματικά ομάδες του κοινωνικού συνόλου. Η εγκατάλειψη όμως των γερόντων στην επαγγελματική φροντίδα των γηροκομείων, που ονομάζονται κατ’ ευφημισμόν οίκοι ευγηρίας ή γαλήνης, και η «ολοήμερη» παραμονή των παιδιών στο σχολείο, οδηγούν σε συναισθηματική και πνευματική απομόνωση. Την στοργή και την αγάπη όμως, το «δίδυμο» αυτό λίπασμα της ψυχικής υγείας, τις βρίσκεις μόνον στην ζεστή οικογενειακή εστία.
Διάβασα πρόσφατα σ’ ένα ένθετο της εφ. «Ελευθεροτυπία» μια συνέντευξη του υπουργού Παιδείας, όπου τόνιζε πως όραμά του είναι να γίνουν όλα τα σχολεία της Ελλάδος ολοήμερα, διότι... έτσι πράττει η «φωτισμένη» Δύση.

Ολοήμερο σχολείο σημαίνει αυτό που μας λέει η λέξη: σχολείο όλη την ημέρα, τα παιδιά θα φεύγουν από το σπίτι «όρθρου βαθέως» και θα επιστρέφουν στο σπίτι τους «κατά το ηλιοβασίλεμα».



Το μέτρο, όπως είπαμε, «λύνει» τα χέρια των γονέων που εργάζονται ως αργά το απόγευμα, «δένει» όμως τα παιδιά, τα στενοχωρεί, τα απογοητεύει, τα πικραίνει, γιατί στερούνται την λησμονημένη σήμερα «οικογενειακή θαλπωρή». (Ωραία λέξη! Παράγεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα θάλλω που σημαίνει ανθίζω. Τα παιδιά είναι άνθη που ανθίζουν και «θάλλουν» μες στην θαλπωρή της οικογένειας).

Έχω την εντύπωση πως αν εφαρμοστεί ο θεσμός τού ολοήμερου σχολείου θα οδηγηθούμε στα αποτρόπαια «σουηδικά» πρότυπα. Τα παιδιά των 18 ετών, όταν δηλαδή ενηλικιωθούν, εκπαραθυρώνονται από τους γονείς τους, αναζητούν άλλη στέγη ή -αν είναι δυνατόν- τους πληρώνουν ενοίκιο. Κι αυτή η σχέση, η απρόσωπη και αφύσικη, είναι απόρροια της αποξένωσης, της διάλυσης του οικογενειακού θεσμού, της συναισθηματικής εξαθλίωσης γονέων και παιδιών.

Σήμερα με τις ξένες γλώσσες, με τα μπαλέτα, τα ωδεία, τα αθλήματα και την τηλεόραση, ο μόνος χρόνος που συναντιούνται γονείς και παιδιά είναι λίγο πριν από τον ύπνο, για να φιληθούν και να πουν «καληνύχτα». Αν επιστρέφουν από το σχολείο κατά τις πέντε, θα έχουμε συγκατοίκους και όχι οικογένεια. Η έλλειψη όμως του προτύπου που λέγεται πατέρας ή μητέρα θα κατασκευάσει τις εξαμβλωματικές προσωπικότητες που θα αποτελέσουν τις μέλλουσες γενιές. Όπως σημειώνει κάποιος ψυχολόγος: «Τα παιδιά μισούν τις συμβολικές ή τις πραγματικές πόρτες που τα κλείνουν έξω απ’ την ζωή των γονέων
τους».

Η συγγραφέας Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη, η καλύτερη της παιδικής λογοτεχνίας, σ’ ένα κείμενό της για την οικογενειακή αγωγή λέει τα εξής θαυμάσια. «... ποιο παιδί φεύγει σήμερα για το σχολείο και κάποιος βρίσκεται πίσω του να το σταυρώσει και να του πει «νά ‘χεις την ευχή μου, η Παναγιά μαζί σου»; Ακόμα και από την ευχή μας έχουμε στερήσει τα παιδιά μας».

Έχουμε ως λαός το προνόμιο να είμαστε πίσω από τον λεγόμενο πολιτισμένο κόσμο. Λέω «προνόμιο», διότι έχουμε την δυνατότητα να επωφεληθούμε από τα λάθη του. Η διάλυση του οικογενειακού θεσμού στην Δύση (20% των γερόντων στα γηροκομεία, 50% των παιδιών μεγαλώνουν μ’ έναν γονέα) μας προσφέρει λαμπρή ευκαιρία για να σκεφτούμε με υπευθυνότητα όσα συνδέονται με την αγωγή και ανατροφή των παιδιών. Το να λέμε ότι δεν έχουμε χρόνο για τα παιδιά, πολύ απλά, σημαίνει ότι παραιτούμαστε από την γονική ευθύνη. «Στον κόσμο όμως ερχόμαστε για να δώσουμε και όχι για να πάρουμε». Το μόνο που θέλουν τα παιδιά, εξάλλου, είναι αγάπη, η οποία τα πάντα υπομένει και στέγει και ουδέποτε εκπίπτει».

Αυτά τα έγραφα το Νοέμβριο του 2002 (εφ. «Χρόνος» Κιλκίς), όταν, νομίζω, υπουργός Παιδείας ήταν ο κυρ- Πέτρος Ευθυμίου, ο οποίος ανήκει στο «νηπιαγωγείο» της Νέας Τάξης, σε σύγκριση με την τωρινή διαβιουπουργό που κατέχει διδακτορικό και επαγγέλλεται το Νέο Σχολείο.

Παρένθεση. Ένα από τα παράδοξα έως γελοιότητας, που συμβαίνουν σε τούτο το δύσμοιρο τόπο είναι και το εξής: όταν κάποιος επίδοξος κοσμοδιορθωτής θέλει να αποστασιοποιηθεί από αμαρτωλό παρελθόν, να υποδυθεί τον καινοτόμο, τον ανατροπέα των πάντων, δεν προχωρεί σε ριζικές αλλαγές, αλλά πρωτίστως, για εντυπωσιοθηρία, βαφτίζει τις προθέσεις του με το εύηχο επίθετο «νέος». Επικολλά το «νέος» στο εγχείρημα και αυτό θεωρείται ως περίπου επιτυχία. (π.χ. νέα Νέα Δημοκρατία). Η λέξη υποκαθιστά το έργο. Πώς το έλεγαν οι αρχαίοι; Καταντήσαμε «θεαταί λόγων και ακροαταί έργων». Ο λαός μας όμως λέει κάτι σοφότερο για όλους αυτούς τους σωτήρες και…φωστήρες. Ήθελε η κουκουβάγια να αλλάξει τη φωλιά της, «να μετακομίσει», γιατί γέμισε κουτσουλιές. Την βλέπει ένα άλλο πουλί και της λέει: «όπου και να πας τον κώλο σου θα τον πάρεις μαζί σου».

Διδάσκω σε σχολείο που επιλέχτηκε μεταξύ άλλων 800, για να λειτουργήσει από τη νέα χρονιά ως ολοήμερο. Το υποχρεωτικό πρόγραμμα για όλους τους μαθητές θα είναι από τις 8.00 έως τις 14.00. Τώρα πώς θα αντέχουν τα πρωτάκια σε καθημερινά επτάωρα, αυτό δεν μας εξηγείται, αρκεί που θα φοιτούν στο Νέο Σχολείο. Εισάγονται από την πρώτη δημοτικού τα Αγγλικά και οι, μεσσιανικής υφής, νέες τεχνολογίες. Έξοχα! Πριν ακόμη οι μαθητές ψηλαφήσουν τους μηχανισμούς της μητρικής τους γλώσσας, θα διδάσκονται και τη «δεύτερη επίσημη γλώσσα» του κράτους μας, όπως δήλωσε παλαιότερα η διαβιουπουργός.

Να σημειωθεί και τούτο. Στην πέμπτη και έκτη Δημοτικού οι μαθητές θα διδάσκονται 5 ώρες εβδομαδιαίως ξένες γλώσσες και 7 ώρες την ελληνική.

Γιατί όχι μια ώρα αρχαία ελληνικά στην έκτη Δημοτικού, απλά κείμενα, για εξοικείωση; Λησμόνησα όμως ότι το Νέο Σχολείο, σύμφωνα με τις ολοήμερες μεγαλοστομίες, «γκρεμίζει τους τοίχους»… και καταστρέφει αδίστακτα τις εθνικές μας ρίζες.

Δόξη και τιμή εισέρχεται, εισβάλει από την πρώτη και ο υπολογιστής. Σχολείο – ΚΕΠ, μάθημα – ζάπινγκ, αποχαύνωση και αμάθεια.

Επαναλαμβάνω τα λόγια Γάλλου σοφού: «Ίσως το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι σε τι κόσμο θ’ αφήσουμε τα παιδιά μας, αλλά τι παιδιά θ’ αφήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο».

 Πηγή: ΜΑΛΤΕΖΙΟ

Τα παιδιά μας κινδυνεύουν από τις Μαγολογίες!

«Αν είσαι αμετάπειστος και επιμένεις να μυηθείς στη Μαγολογία, αυτό το βιβλίο θα σου προσφέρει όλη τη βοήθεια και την ενθάρρυνση που θα έπαιρνες από μένα, αν βρισκόμουν δίπλα σου με σάρκα και οστά». (Μάγος Μέρλιν, 1577). Από το «παιδικό» βιβλίο με τον τίτλο «ΜΑΓΟΛΟΓΙΑ: Το Βιβλίο με τα Μυστικά του Μέρλιν» (Εκδόσεις Πατάκη, 2006).

Στην αρχή μάθαμε για την δυνατότητα εξαίρεσης του μαθητή από το μάθημα των θρησκευτικών, με μία απλή υπεύθυνη δήλωση.
  Ύστερα ήρθε η είδηση ότι μεγάλο ιδιωτικό σχολείο έδωσε εντολή στους εκπαιδευτικούς να κατεβάσουν όλες τις χριστιανικές εικόνες από τις αίθουσες του δημοτικού, με το σκεπτικό ότι το σχολείο δεν είναι χώρος λατρείας, καθώς και να αντικατασταθεί το «Πάτερ Ημών» με μια πιο «απλή» και γενική προσευχή..

Και να τώρα, τα σύγχρονα «προοδευτικά μυαλά» βλέποντας μπροστά τους το τοπίο να καθαρίζει από τα ξεπερασμένα «μεσαιωνικά» θρησκευτικά απομεινάρια, χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο, πασχίζουν να μπάσουν τη νεολαία και ιδιαίτερα την μαθητική, στην αγαπημένη τους «Νέα Εποχή». Μόνο που δεν μοιάζει και τόσο «νέα». Γιατί πως μπορεί να είναι «νέα» η εποχή της μαγείας και του αποκρυφισμού;

Φαίνεται όμως ότι τα ξόρκια είναι πιο «in» από τις προσευχές, οι κατάρες πιο «cool» από το «Πάτερ Ημών» και η «Μαγολογία» πιο «προοδευτική» από τα Θρησκευτικά!

Για ακούστε λοιπόν αυτό:

Σχολή μαγείας αλά Χάρι Πότερ
Πηγή: http://world.flash.gr//cosmosl/2008/9/15/38460id/

Έρευνα του βρετανικού πανεπιστημίου του Χερτφορντσάιρ, υπό τον καθηγητή Ψυχολογίας Ρίτσαρντ Γουάιζμαν, η οποία ανακοινώθηκε στο Φεστιβάλ Επιστήμης του πανεπιστημίου του Λίβερπουλ προ ημερών, διαπίστωσε ότι τα μαγικά τρικ μπορούν να βοηθήσουν στην απόκτηση αυτοπεποίθησης, κριτικής σκέψης και άλλων κοινωνικών δεξιοτήτων από τα παιδιά της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Η διδασκαλία στα παιδιά κόλπων, όπως το να διαβάζουν το μυαλό των συμμαθητών τους ή να αποκαθιστούν ένα σκοινί που φάνηκε να κόβεται στα δύο, σύμφωνα με τη μελέτη, τονώνει την αυτοπειθαρχία και αυτοπεποίθησή τους, τα διασκεδάζει πραγματικά και, αντίθετα με τα ηλεκτρονικά παιγνίδια στον κομπιούτερ, τα ενθαρρύνει να αλληλεπιδρούν με τους φίλους και την οικογένειά τους.
 









Τα μαθήματα μαγείας θεωρείται ότι έχουν απτά θετικά ψυχολογικά αποτελέσματα, με αύξηση τόσο της κοινωνικοποίησης όσο και της εμπιστοσύνης που δείχνουν τα παιδιά στον εαυτό τους, ενώ ιδιαίτερα ωφελημένα βγαίνουν τα παιδιά που έχουν χαμηλή αυτο-εκτίμηση. Στο πλαίσιο αυτό, οι ερευνητές δεν δίστασαν να εισηγηθούν την ένταξη των μαθημάτων μαγείας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα των σχολείων!
------------------------------------------------- 
Σε πλήρη εναρμόνιση με τα παραπάνω μοιάζει και η πρόσφατη πρόταση του Νίκου Παπανδρέου, αδελφού του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, (και συγγραφέα), η οποία παρουσιάστηκε σε άρθρο του, προ ημερών στην εφημερίδα «Καθημερινή» και αφορά «μια αλλαγή» στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αφού πρότεινε να «καταργηθούν οι ανθολογίες και να αντικατασταθούν με βιβλία ολόκληρα», κατέληξε λέγοντας «είναι φυσικά ένα μεγάλο θέμα, και θα πρέπει τα βιβλία να ταιριάζουν με τις ηλικίες των μαθητών. Γιατί όμως όχι Τριβιζά σε μικρή ηλικία ; Γιατί όχι Χάρι Πότερ σε μεγαλύτερη ;» -----------------------------------------------------

Πολλοί γονείς και δάσκαλοι που φαίνεται να τελούν εν αγνοία δηλώνουν πανευτυχείς που τα παιδιά τους, που δεν αγαπούσαν καθόλου το διάβασμα, τώρα διαβάζουν μετά μανίας τα βιβλία του Χάρι Πότερ.

Όταν προβλήθηκε στην πατρίδα μας, η ταινία "Ο Χάρι Πότερ και Η Φιλοσοφική Λίθος" ολόκληρες τάξεις Δημοτικών, Γυμνασίων και Λυκείων, ακόμα και ολόκληρα σχολεία στην Αθήνα συνοδευόμενα από τους δασκάλους και τους καθηγητές τους επισκέφθηκαν τους κινηματογράφους για να ωφεληθούν από την ομαδική παρακολούθηση της ταινίας!

Χαρακτηριστική περίπτωση της «Ποτερομανίας» στα σχολεία, ήταν το έγγραφο που είχε αποστείλει η Περιφερειακή Δ/ση Πρωτ. καί Δευτερ. Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας σε όλα τα σχολεία (Δημοτικά και Γυμνάσια) των Νομών Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικής, Πιερίας, και Πέλλας, στο οποίο αναφέρει ότι: «Η τοπική ομάδα επιλογής θεαμάτων για μαθητές... αφού παρακολούθησε τήν ταινία “Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΛΙΘΟΣ” ενέκρινε την παρακολούθηση της παραπάνω ταινίας από τους μαθητές των σχολείων της Α/βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης (Δημοτικά καί Γυμνάσια)». Επίσης ενέκρινε την παρακολούθηση και της ταινίας “Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ Η ΚΑΜΑΡΑ ΜΕ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ” από τους μαθητές των σχολείων Β/άθμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσια, Ενιαία Λύκεια καί ΤΕΕ). Και παρακαλεί (sic) τους Δ/ντες Εκπαίδευσης «να μεριμνήσουν για την ενημέρωση όλων των σχολικών μονάδων αρμοδιότητά τους»!!!

(Δίπλα: Απίστευτη φωτογραφία! Μικρά παιδάκια σε Αποκρυφιστική / Σατανιστική τελετή με "ξόρκια", μαγικές λέξεις στον τοίχο, πεντάλφα, κεριά κλπ. Μπροστά τους το βιβλίο με το πρότυπό τους, Χάρρυ Πόττερ...)

Η «Ποτερομανία» ήρθε σαν καταιγίδα επάνω στα παιδιά όλου του κόσμου και τα εισήγαγε στον σκοτεινό κόσμο του αποκρυφισμού και της μαγείας. Μέσα από τα βιβλία της σειράς, οι ήρωες μαθαίνουν και εκτελούν ξόρκια, φτιάχνουν φίλτρα, κάνουν επικλήσεις, μαθαίνουν και χρησιμοποιούν φράσεις με μαγικό αποτέλεσμα για καλό ή κακό σκοπό, ανυψώνουν αντικείμενα, επικοινωνούν με νεκρούς, διδάσκονται αστρολογία, μαντεία, κατάρες με τις όποιες μπορούν να εξουσιάσουν, να βασανίσουν και να φονεύσουν

Με ύπουλο τρόπο οι μικροί αναγνώστες διδάσκονται ότι υπάρχει "καλή" μαγεία και ο καθένας είναι ελεύθερος να διαλέξει μεταξύ "καλής" μαγείας και κακής μαγείας.

Έτσι, από τους ήρωες της Ιστορίας και της Πίστεως περάσαμε στον... Μέρλιν τον Μάγο!

Ενώ, όπως ήταν φυσικό (ή μήπως επιθυμητό;;;) η «Ποτερολογία» έφερε την «Μαγολογία»...

Διαβάζουμε λοιπόν, στο «παιδικό» βιβλίο«ΜΑΓΟΛΟΓΙΑ»:

«Για να κάνεις τα μαγικά σου, πρέπει πρώτα να καλέσεις για βοήθεια το κατάλληλο ξωτικό, πνεύμα ή τζίνι. Τα μαγικά λόγια, όπως και η χρήση μανδύα με συγκεκριμένα χρώμα, θυμιάματος με συγκεκριμένο άρωμα ή ραβδιού με συγκεκριμένο ξύλο, είναι στην ουσία το μέσο για να έρθεις σε επικοινωνία με το ξωτικό και να του ζητήσεις να εκτελέσει την εντολή σου». Παρακάτω διαβάζουμε: «Ο επιμελής μαθητής μπορεί να βρει διάφορους να χρησιμοποιήσει τις μαγικές του δυνάμεις για να εκδικηθεί ανθρώπους που νιώθει, ότι τον έχουν βλάψει ή παρεξηγήσει».

Η έκδοση αυτή είναι πολυτελέστατη, ιδιαίτερα ελκυστική στο μάτι, με χρώματα, σχέδια και γραφικά τρικ άκρως δελεαστικά και απευθύνεται στα παιδιά. Ουσιαστικά αποτελεί εγχειρίδιο εισαγωγής στην μαγεία και τον σατανισμό. Εκπαιδεύει τον αναγνώστη σε κάθε είδους «μαγικά» τερτίπια όπως: αστρολογία, μαντεία, μαγικά σύμβολα, φίλτρα, επικλήσεις, ξόρκια, φυλαχτά κ. ά. Τα παρουσιάζει δε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Εξάπτει την φαντασία του παιδιού στο έπακρο και το εθίζει σε ένα κόσμο ονειρικό, αποκρυφιστικό και αρκούντως επικίνδυνο.

Στο βιβλίο γίνονται αναφορές σε γραπτά κείμενα τού Ιδρυτή της «εκκλησίας τού Σατανά», Anton Szandor LeVey (φωτο) και της «Σατανικής Βίβλου» του, με πολύ έντεχνο και καλυμμένο τρόπο.

Ο συγκεκριμένος τόμος βέβαια, αποτελεί μέρος μιας «τριλογίας» παρόμοιων βιβλίων. Τα άλλα δύο είναι: η «ΔΡΑΚΟΛΟΓΙΑ» και «ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΡΑΒΔΙ». Πρόκειται για μεταφράσεις αντιστοίχων βιβλίων του αγγλικού οίκου «The Templar Company» . Το πρώτο μόνο βιβλίο, (στα αγγλικά: «Wizardology»), κατά δηλώσεις των εκδοτών, έχει μεταφραστεί σε 52 γλώσσες και έχει πουλήσει 5,7 εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ σύμφωνα με την ξένη ιστοσελίδα το εν λόγω βιβλίο έχει ήδη αρκετές τιμητικές διακρίσεις στην Αγγλία.

Έτσι μέσα από το «παιδικό» παιχνίδι και «παιδικό» βιβλίο τα μηνύματα που εκπέμπονται, δεν πλέον είναι καλυμμένα, αλλά ωμά και χτυπάνε ακριβώς τον στόχο τους: την παιδική ψυχή

Να΄την λοιπόν «η πονηριά της σύγχρονης προπαγάνδας του σατανισμού», όπως αναφέρει στο «Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό» του ο Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Τσιάκκας, «η οποία δεν δηλώνει απευθείας πίστη στον σατανά, αλλά στις απόκρυφες «εσωτερικές δυνάμεις» του ανθρώπου… Εμφανίζεται μάλιστα, ο σατανισμός ως «λευκή μαγεία», κατά την οποία ο στόχος φαίνεται καλός…με την χρήση δήθεν, αγαθών δυνάμεων επιχειρεί μία - εκ δεξιών -εισβολή στην ψυχή του ανθρώπου...

Και όπως έλεγε ένας σοφός χριστιανός : «ακούω να λένε για μαύρη και λευκή μαγεία… Είτε μαύρο σκυλί σε δαγκώσει, αδελφέ μου, είτε άσπρο το ίδιο είναι!»…

Αναδημοσίευση από:Μαλτέζιο

            Αρχική  Πηγή:Κόκκινος Ουρανός