Η Πολυάννα

Η Πολυάννα

Πείναγε

και δίψαγε ο γέρος αρκουδιάρης

Τη συντροφιά του στη ζωή καιρό την είχε χάσει

Το ντέφι της μονάχα απόμεινε

κι αυτό στο πεζοδρόμιο αδειανό

δυο εικοσάλεπτα μόνο και γύρω γόπες από τσιγάρα

Τι να σου κάνουν δυο εικοσάλεπτα...

Τα απογεύματα του Φλεβάρη είναι πάντα πεινασμένα

Τι να του κάνει κι ο ποιητής

που γονάτισε ενδεής κι αυτός δίπλα του

και βάλθηκε να του διαβάζει στίχους

Θαρρείς γεμίζει το στομάχι 

από τον ήλιο που κουρελιάζει τα σύννεφα...

Πέρασε μετά κι ο παπά Γρηγόρης

Πέρνα αύριο απ' το φιλόπτωχο βρε χριστιανέ

του είπε

Θα το κανόνιζα σήμερα μα τρέχω για τρισάγια

στο κοιμητήριο

Της ενορίας δεν είσαι;

Ααα του Αγίου Νικολάου

καλά θα μιλήσω στον πάτερα Ιερόθεο

άγιος άνθρωπος

Στις σκάλες της πρόνοιας

συνάντησε την καλοφροντισμένη διευθύντρια

που προσπαθούσε να ισορροπήσει τα εκατόν τόσα κιλά

πάνω σε δυο δυστυχισμένες γόβες που αγκομαχούσαν

Κλείδωνε

Μόλις κλείσαμε

είπε

Να μην παιδεύεσαι

Μια φορολογική ενημερότητα μονάχα θέλω

και την ταυτότητα

Όλα τα άλλα είναι δικιά μας δουλειά

Όλα καλά θα πάνε

Πραγματικά αληθινό και γλυκό το χαμόγελό της

Αυτό το βράδυ του Φλεβάρη ήταν πολύ πεινασμένο

Δεν πρόσεξε το κόκκινο φως στην εξώπορτα

όρμησε μέσα έτοιμος να διπλωθεί στο πάτωμα

Η μεσήλικη κυρά κατάλαβε πως δεν ήταν πελάτης

Φωφώ τι κάνουμε τώρα;

Βάλτου να φάει μωρή

έχουνε μείνει φακές απ' το μεσημέρι

και κράτησέ τον 

μπορεί να έχει ανάγκη κι από παράδες

Πάω να ξεπετάξω τον μαλάκα στο τέσσερα κι έρχομαι...

Ενδόριστος 4/9/2012

Αλήθειες, γνώση και σοφία

Αλήθειες, γνώση και σοφία

Ο λόγος είναι πολύ φτωχός για να ερμηνεύσει το "λόγο".

Αν οι βαθιές αλήθειες διδάσκονταν μόνο μέσα απ’ αυτόν θα τις μαθαίναμε όλοι μέσα απ’ τα βιβλία ή την προφορική διδαχή. Ούτε καν η γνώση και πολύ περισσότερο η πίστη, δεν έχουν από μόνες τους αυτή την ικανότητα. Τον αντιλαμβανόμαστε μέσα από όλα τα προηγούμενα, τις εμπειρίες, τα ερεθίσματα και κυρίως τις συναισθήσεις μας.

Το μόνο που χρειάζεται είναι ο σοφός δάσκαλος, μέσα ή έξω από εμάς τους ίδιους, για να αφυπνίσει τη συναισθηματική αντίληψη.

Πόσες φορές διαβάζοντας ένα αξιόλογο βιβλίο είπες: "Μα αυτά τα ξέρω κι εγώ αλλά δεν μπορώ να τα εκφράσω"... Μη νομίζεις πως δε γνωρίζεις. Γεννήθηκες γεμάτος αρχέγονη γνώση, μνήμες και σοφία. Ξεπέρασε το φόβο, τον εφησυχασμό και την αδιαφορία που σου κλείνουν τα μάτια. Με θάρρος και ενδιαφέρον βούτα στης αλήθειες της ζωής κι αφέσου αυτές θα σου θυμίσουν ότι ξέρεις να κολυμπάς.

Θα καταλάβεις ότι μπορείς να ενεργείς με την ψυχή όταν καταφέρεις στον προορισμό να φτάνεις πριν ξεκινήσεις. Γιατί αυτή είναι η διάφορα ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Με το σώμα ταξιδεύεις πουθενά με καθυστέρηση ενώ με το πνεύμα παντού στη στιγμή... Γιατί η ύλη είναι ατελής, ενώ το πνεύμα εκ φύσεως τέλειο.

Η "απλή" αγάπη

Η "απλή" αγάπη

Νιώσε την αγάπη των γύρω σου. Είναι περισσότερη και περισσότεροι απ' όσους νομίζεις...

Στη θεωρία τα καταφέρνουμε πάντα καλύτερα από την πράξη. Το ίδιο και όλοι οι άλλοι όμως, κατανόησέ τους λοιπόν αν εισπράττεις λιγότερα απ' αυτά που θα 'θελες. Άλλωστε κανείς δεν πράττει πάντοτε σύμφωνα μ' αυτά που εμείς θα θέλαμε και μας αρέσουν. Ούτε κι εμείς όμως θέλουμε και μας αρέσουν πάντα τα ίδια. Μην κρίνεις εύκολα λοιπόν τα αισθήματα από τις πράξεις.

Ο μωρός βλέπει τις πράξεις των άλλων και αντιγράφει συμπεριφορές. Ο σοφός κρίνει τις προθέσεις τους και αισθάνεται.

Αν είσαι καλοπροαίρετος την ελάχιστη προσφορά, το ενδιαφέρον και το γλυκό χαμόγελο, πρέπει να το ερμηνεύεις σαν αγάπη. Μόνο ο ανόητος κι ο αλαζόνας δε μπορεί να ξεχωρίσει τους κόλακες και τους συμφεροντολόγους. Όλοι οι άλλοι με αυτά τα χαρακτηριστικά αγαπούν...

Η ανασφάλεια κι η θυματοποίηση φέρνει πάντα το αντίθετο αποτέλεσμα. O μεμψίμοιρος και το θύμα δε διεκδικούν την αγάπη, εκνευρίζουν και προκαλούν οίκτο. Στις χρόνιες περιπτώσεις μάλιστα κουράζουν και επιφέρουν την αδιαφορία των άλλων.

Δες την αγάπη που υπάρχει μέσα σου. Είναι περισσότερη απ' όση εσύ και οι γύρω σου σε κάνουν να πιστεύεις...

Μη νιώθεις ενοχές γιατί δε μπορείς να ανταποκρίνεσαι πάντα σ’ αυτά που σου ζητούν ή σε αυτά που νομίζεις εσύ πως οι άλλοι χρειάζονται. Μυθοποιείς έτσι την αγάπη και την κάνεις ηρωική πράξη και απόμακρη. Η αγάπη είναι απλή, εύκολη και δίνει χαρά. Δε θέλει συγχώρεση ούτε θυσίες, κατανόηση θέλει και ενδιαφέρον. Συγχωρεί όποιος είναι πληγωμένος ενώ στην ουσία θα 'θελε να εκδικηθεί και θυσιάζεται το θύμα.

Σκηνοβάτες

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει…

Σκηνοβάτες του Σταμάτη Φασουλή 

Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 15 και 16 Ιουλίου

Τέλος του δεύτερου μ. Χ. αιώνα. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία καταρρέει. Είναι το τέλος μιας εποχής. 

Μέσα σε αυτό το κλίμα της κατάρρευσης και της παρακμής φτάνουν σε ένα αρχαίο θέατρο τρεις θίασοι από τρεις άκρες της αυτοκρατορίας και στήνουν τους δικούς τους, αυτοσχέδιους δραματικούς αγώνες, κατά το πρότυπο του «ένδοξου» παρελθόντος.

Σε μια σπαρταριστή σκηνική σύνθεση που πηγαίνει στο βάθος του χρόνου και στις απαρχές της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας για να φτάσει στη ρωμαϊκή περίοδο, η ιστορία του θεάτρου ζωντανεύει επί σκηνής. Αποσπάσματα από τραγωδίες και κωμωδίες Ελλήνων και ρωμαίων ποιητών, ύμνοι και χορικά, μίμοι καθώς και εντυπωσιακές αθλοπαιδιές, μονομαχίες, ακροβατικά και θεαματικές επιδείξεις με φωτιές - στοιχεία της ρωμαϊκής αρένας – συνθέτουν ένα ετερόκλητο, πολύχρωμο και γοητευτικό κολάζ!

Αγανακτισμένος

Χωρίς λεζάντα...

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δικαιολογούν την επιλογή άρνησης για συμμετοχή ενός σκεπτόμενου πολίτη σε μία μορφή αγώνα. Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε το διαφορετικό τρόπο που μπορεί να σκέπτεται και να πράττει ο καθένας. Όμως ακόμα καλύτερο και πιο υπεύθυνο είναι να εξηγεί ο ίδιος στους άλλους τους λόγους.

Είναι πάντα θετικό όταν η εξουσία, τα στερεότυπα και τα δεδομένα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ειδικά όταν η ίδια η εξουσία και τα όργανά της προ καιρού έχουν ξεπεράσει τα όρια της ανικανότητας, της καθίζησης και της σήψης. Το αίτημα όμως της πρόσφατης συνέγερσης των "αγανακτισμένων" όπως φαίνεται δεν είναι άλλο απ' αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν απλά "άμεση δημοκρατία" και όχι πραγματική δημοκρατία οποιασδήποτε μορφής.

Και η σημαντική διαφορά ανάμεσα τους είναι ότι στην πραγματική δημοκρατία έκτος από την αρχή της πλειοψηφίας υπάρχει κι ένας δεύτερος πυλώνας: Η αρχή του κράτους δικαίου.

Το δεύτερο αυτό κομμάτι είναι που εγγυάται τις ατομικές ελευθέριες και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, κάτι που θα ήταν αδιανόητο αν βασιζόμασταν μόνο στην αρχή της πλειοψηφίας. Σαν παράδειγμα μόνο, οι απροστάτευτες κοινωνικές ομάδες, τα άτομα ή μειονότητες (πολλές φορές αντιδημοφιλείς) χρήζουν σεβασμού και δικαιωμάτων πέρα από τις κατά καιρούς πλειοψηφικές τάσεις.

Please hear what I am not saying

Masks

Don't be fooled by me. Don't be fooled by the face I wear For I wear a mask, a thousand masks, Masks that I'm afraid to take off And none of them is me.

Pretending is an art that's second nature with me, but don't be fooled, for God's sake don't be fooled. I give you the impression that I'm secure, that all is sunny and unruffled with me, within as well as without, that confidence is my name and coolness my game, that the water's calm and I'm in command and that I need no one, but don't believe me.

My surface may be smooth but my surface is my mask, ever-varying and ever-concealing. Beneath lies no complacence. Beneath lies confusion, and fear, and aloneness. But I hide this. I don't want anybody to know it. I panic at the thought of my weakness exposed. That's why I frantically create a mask to hide behind, a nonchalant sophisticated facade, to help me pretend, to shield me from the glance that knows.

But such a glance is precisely my salvation, my only hope, and I know it.That is, if it is followed by acceptance, If it is followed by love. It's the only thing that can liberate me from myself from my own self-built prison walls from the barriers that I so painstakingly erect. It's the only thing that will assure me of what I can't assure myself, that I'm really worth something. But I don't tell you this. I don't dare to. I'm afraid to.

Flight simulator

Δαίδαλος και Ίκαρος

Κάπου πήρε το αυτί μου ένα διάλογο... “Γιατί κάποιοι τρομάζουν όταν γνωρίζουν ανθρώπους που τους δίνουν αγάπη” ξεκινούσε, “αυτός που αγαπάει ράβει και δεν ξηλώνει τα φτερά του άλλου”. Κάπως έτσι συνέχιζε...

Φτερά που ράβονται και ξηλώνονται. Θαρρείς και μιλούσαν για στολές αγγέλων σε χριστουγεννιάτικη γιορτή. Στο μυαλό μου ήρθε αυτόματα η εικόνα του Ίκαρου και του Δαίδαλου.

Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα ν' αγαπά και να πετά και γι αυτό έχει τα δικά του φτερά. Όλοι έχουν τα δικά τους φτερά. Φτερά προέκταση της σάρκας, με το δικό τους μυϊκό σύστημα έστω και αγύμναστο. Φτερά ικανά ν' αντέξουν το βάρος του ιδίου και ενός ακόμα. Αρκετές φορές πολλών ακόμα. Θυμάμαι σα χθες την ιστορία στο αναγνωστικό του δημοτικού όπου τα κουρασμένα χελιδόνια ξεκουράζονταν στο μακρινό τους ταξίδι πάνω στις πλάτες των πελαργών.

Γιατί λοιπόν δεν πετάμε όλοι ενώ τόσο πολύ το θέλουμε... Γιατί φοβόμαστε τα συναισθήματα μας;

Λογικές απορίες που τις περισσότερες φορές εκφράζονται ανάποδα. Γιατί φοβούνται όλοι οι άλλοι ενώ εγώ είμαι έτοιμος;

Υπάρχει απάντηση κι είναι απλή. Δε φοβόμαστε την πτήση. Την προσγείωση φοβόμαστε. Και η προσγείωση ειδικά η ανώμαλη λέγεται πόνος. Απ' όπου κι αν το πιάσεις εκεί καταλήγει…

Πόνος, πόνος, πόνος...