Χριστούγεννα στη Μ.Ασία.

Στα Φάρασα της Καππαδοκίας γιορτάζαμε τη Γέννηση του Χριστού με μεγαλοπρέπεια, φυλάγο¬ντας με ευλάβεια όλες τις παραδόσεις. Τήν ήμερα εκεί¬νη, άλλα και όλες τις μέρες του Δωδεκαήμερου, οί Φαρασιώτες νιώθαμε ελεύθεροι, δεν ήμασταν σκλά¬βοι κανενός, γιατί ζούσαμε με τον Χριστό, πού ήταν ό μόνος Αφέντης και Κύριος μας. ΄Οταν άρχιζε ή Σαρακοστή των Χριστουγέννων, όλα στο σπιτικό άλλαζαν. Παράλληλα με τήν καθα¬ριότητα τών χώρων οί Βαρασιώτες φρόντιζαν και για τον καθαρισμό της ψυχής. Τηρούσαν με πολλή εύλάβεια την Σαρακοστή. Το κρέας, τα γαλακτοκομικά και ό,τι άλλο αρτύσιμο έδιναν τη θέση τους στά ό¬σπρια και στά χορταρικά.
Άπό χορταρικά, δόξα τω Θεώ, είχαμε πολλά στα Φάρασα. Μέχρι του Αγίου Σπυρίδωνος πού επιτρεπόταν νά φάμε ψάρι, πηγαίναμε στο ποτάμι, σπάζαμε τον πάγο, επειδή συνήθως τα νερά εκείνον τον καιρό ή¬ταν παγωμένα, και ψαρεύαμε.
Τά ΄Αγια Δωδεκαήμερα ήταν οι μέρες πού μαζεύ¬ονταν και ξανασμίγανε οί διασκορπισμένες οικογέ¬νειες. 0ι ξενιτεμένοι προσπαθούσαν νά βρίσκωνται στά Φάρασα, κοντά στους δικούς τους, γιά νά γιορ¬τάσουν όλοι μαζί.

Ή παραμονή των Χριστουγέννων :΄Οταν έφθανε ή παραμονή των Χριστουγέννων, οί νοικοκυρές ανασκουμπώνονταν και ετοίμαζαν το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. ΄Επλαθαν τά κουλούρια και τά Χριστόψωμα με μεράκι και φροντίδα. ΄Εκαναν τά γλυκά τους και τον χαλβά άπό σιμίντρι.Άπό τό βράδυ της παραμονής, και κάθε βράδυ του Δωδεκαημέρου, οί νοικοκυρές έβγαιναν με τά
θυμιατά και θυμιάζανε τις αυλές, τους στάβλους και όλο τό σπίτι. Στο ρά¬φι, κοντά στο Εικονοστάσι, άναβαν τον κόντζορο.
Εκεί παρέμενε αναμμένος όλο τό Δωδεκαήμερο, μέχρι τά Φώτα.
Τήν παραμονή ό χαιρετισμός τών Βαρασιωτών ήταν «Χριστός γεννάται», «αληθώς γεννάται». Ανήμερα βεβαίωναν το γεγονός με τον χαιρετισμό «Χριστός έτέχθη», «αληθώς έτέχθη».
Την παραμονή γινόταν και ή ανταλλαγή τών δώ¬ρων μεταξύ συγγενών, νουνών και βαφτιστικών,αντάλλασσαν τσουρέκια και Χριστόψωμα"Ολα συνοδεύονταν με ευχές και ευλογίες. Φρόντιζαν επίσης τις άγιες αυτές μέρες να μή λείπη τίποτε και άπό το τραπέζι του ορφανό και της χήρας.
Ή ήμερα τών Χριστουγέννων ΄Οταν κατά το χάραμα χτυπούσε το σήμαντρο πού καλούσε τους πιστούς στην Εκκλησία, τους έβρι¬σκε όλους ξύπνιους. ΄Επαιρναν οι μεγαλύτεροι από μία δάδα αναμμένη, για νά φωτίζουν τή στράτα τους, και όλοι μαζί κινούσαν γιά τήν Εκκλησία. Έκεί οί γυ¬ναίκες ανέβαιναν στον γυναικωνίτη και οί άνδρες έμεναν κάτω. Με πολλή κατάνυξη παρακολουθούσαν τή Θεία Λειτουργία. Στο «Μετά φόβου» όλοι μετα¬λάμβαναν τών Άχραντων Μυστηρίων, αφού προη¬γουμένως φρόντιζαν νά αλληλοσυγχωρεθούν. ΄Οταν τελείωνε ή Θεία Λειτουργία, έβγαινε ό Παπάς στην Ωραία Πύλη και ευλογούσε τους πιστούς λέγοντας: «Χριστός έτέχθη». Και το εκκλησίασμα απαντούσε: «Αληθώς έτέχθη». Ευχόταν έπειτα ό ένας στον άλλον «υγεία και ελευθερία» και έπαιρναν τον δρόμο γιά τά σπίτια τους, ενώ ή μέρα είχε κιόλας χαράξει. Έκεί τους περί¬μενε πάνω στην παρκαμίνα ή ζεστή σούπα, φτιαγμένη με βραστό κρέας και βρυσέλινα. Δεν έλειπε άπό το τραπέζι τους και το «μαλέζι», πού το έφτιαχναν με σιτάλευρο καβουρντισμένο με αγνό βούτυρο. Αυτό ήταν το παραδοσιακό γλυκό.
Τήν ήμερα τών Χριστουγέννων τά σήμαντρα και οί καμπάνες χτυπούσαν συνέχεια.Ο¬λοι οι Φαρασιώτες έψαλλαν και πανηγύριζαν. Ακόμη και οί Τούρκοι πού τύχαινε νά βρίσκωνται στά Φαρα¬σα τραγουδούσαν και πανηγύριζαν κι εκείνοι μαζί τους. ΄Ολη τήν ήμερα οί νέοι και οι νέες ντυμένοι με τις γιορτινές τους φορεσιές επισκέπτονταν τά συγγε¬νικά σπίτια, φιλούσαν τά χέρια τών ηλικιωμένων και αντάλλασσαν ευχές. Εύχονταν «καλωσύνη και υγεία».
Με το σουρούπωμα άρχιζαν οί επισκέψεις στους εορτάζοντες. 0ι επισκέπτες δεν τους πήγαιναν δώρα. Το δώρο ήταν ή τιμή νά τους επισκεφθούν και νά τους ευχηθούν. Έδώ στην Ελλάδα λένε: «Πάμε νά γιορτάσουμε τον τάδε». 0ι Φαρασιώτες λέγανε: «Πά¬με νά ζήσουμε τον τάδε», δηλαδή «πάμε νά του ευχη¬θούμε νά ζήση και νά εύτυχήσει! (Τα Φάρασα της Καππαδοκίας.εκδ. Ι.Ησ. Αγ. Ι.Θεολόγου. Σουρωτή Θεσσαλονίκη)



- Παραμονή Χριστουγένων στο Αϊβαλί -(Φώτης Κόντογλου)

«Κρύο τάντανο έκανε, παραμονή Χριστούγεννα. Ό αγέρας σα νά 'τανε κρύα φωτιά κι έκαιγε. Μά ό κόσμος ήτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Είχε βρα¬διάσει κι ανάψανε τά φανάρια με το πετρόλαδο. Τά μαγαζιά στο τσαρσί φεγγοβολούσανε, γεμάτα άπ' όλα τά κα¬λά. Ό κόσμος μπαινόβγαινε και ψώνιζε, άπό τό 'να το μαγαζί έβγαινε, στ' άλλο έμπαινε. Κι όλοι χαιρετιόντανε και κουβεντιάζανε με γέλια, με χαρές.
Οι μεγάλοι καφενέδες ήτανε γεμάτοι καπνό άπό τον κόσμο πού φουμάριζε. Ό καφενές τ' Ασημένιου είχε μεγάλη φασα¬ρία, χαρούμενη φασαρία. Είχε μέσα δυο σόμπες, και τά τζά¬μια ήτανε θαμπά, άπ' όξω έβλεπες σάν ήσκιους τους ανθρώ¬πους. Οι μουστερήδες είχανε βγαλμένες τις γούνες άπό τή ζέ¬στη, κόσμος καλός, καλοπερασμένοι νοικοκυρέοι.
Κάθε τόσο άνοιγε ή πόρτα και μπαίνανε τά παιδιά πού λέ¬γανε τά κάλαντα. "Αλλα μπαίνανε, άλλα βγαίνανε. Και δέν τά λέγανε μισά και μισοκούτελα, μά τά λέγανε άπό τήν αρχή ί¬σαμε τό τέλος, μέ φωνές ψαλτάδικες, οχι σάν και τώρα, πού λένε μοναχά πέντε λόγια μπρούμυτα κι ανάσκελα, και κείνα παράφωνα. )
Άπ' όξω περνούσε κόσμος βιαστικός, μέ γέλια καί μέ χα¬ρές. Άπό 'δώ κι άπό κει ακουγόντανε τά παιδιά πού λέγανε τά κάλαντα στά μαγαζιά.
Ή ώρα περνούσε κι άνάριευε σιγά-σιγά ό κόσμος. Τά μα¬γαζιά σφαλούσαν ένα-ένα. Μοναχά μέσα στά μπαρμπεριά ξουριζόντανε ακόμα κάτι λίγοι.
Στο τσαρσί λιγόστευε ή φασαρία, μά στους μαχαλάδες γυρίζανε τά παιδιά μέ τά φανάρια καί λέγανε τά κάλαντα στά σπίτια. Οι πόρτες ήτανε ανοιχτές, οι νοικοκυρέοι, οι νοικοκυράδες καί τά παιδιά τους, όλοι ήτανε χαρούμενοι, κι ύποδεχόντανε τους ψαλτάδες, καί κείνοι άρχίζανε καλόφωνοι σάν χοτζάδες:
Καλήν έσπέραν, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χρίστου την Θείαν γέννησιν να πω στ'αρχοντικό σας. Χρίστος γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ πόλει, οι ουρανοί άγάλλονται, χαίρει ή κτίσις όλη... Κι άφού ξιστορούσανε όσα λέγει τό Ευαγγέλιο, τον Ιω¬σήφ, τους αγγέλους, τους τσομπάνηδες, τους μάγους, τον Η¬ρώδη, τό σφάξιμο των νηπίων καί τήν Ραχήλ πού έκλαιγε τα τέκνα της, ύστερα τελειώνανε μέ τούτα τά λόγια:
Ιδού οπού σας είπαμεν όλην την ιστορίαν, του Ίησού μας του Χρίστου γέννησιν την άγίαν. Και σας καλονυκτίζομεν, πέσετε κοιμηθείτε, ολίγον ύπνον πάρετε και πάλιν σηκωθείτε. Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθείτε, στην έκκλησίαν τρέξατε, με προθυμίαν μπείτε.
Ν' ακούσετε με προσοχην όλην την ύμνωδίαν και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το άρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάμετε, γευθείτε, ευφρανθείτε, δότε και κανενός πτωχού, όστις να ύστερείται. Δότε κι εμάς τον κόπον μας, ό,τ'είναι ορισμός σας, και ό Χριστός μας πάντοτε να είναι βοηθός σας.
Και εις έτη πολλά.!»
Μπαίνανε στο σπίτι με χαρά, βγαίνανε με πιό μεγάλη χα¬ρά. Παίρνανε αρχοντικά φιλοδωρήματα από τον κουβαρντά τον νοικοκύρη, κι άπό τη νοικοκυρά λογιών-λογιών γλυκά, πού δεν τά τρώγανε, γιατί ακόμα δέν είχε γίνει ή Λειτουργία, άλλα τά μαζεύανε μέσα σε μιά καλαθιέρα.Άβραμιαία πράγματα! Τώρα στεγνώσανε οι άνθρωποι και γινήκανε σάν ξερίχια άπό τον πολιτισμό! Πάνε τά καλά χρό¬νια!
Όλα γινόντανε όπως τά 'λεγε το τραγούδι: Πέφτανε στά ζεστά τους και παίρνανε έναν ύπνο, ώσπου αρχίζανε και χτυπούσανε οι καμπάνες άπό τις δώδεκα Εκκλησιές της χώρας. Τί γλυκόφωνες καμπάνες! Όχι σάν τις κρύες τις ευρωπαϊκές, πού θαρρείς πώς είναι ντενεκεδένιες! Στολιζόντανε όλοι, βάζανε τά καλά τους, και πηγαίνανε στην εκκλησιά.
Σάν τελείωνε ή Λειτουργία, γυρίζανε στά σπίτια τους. Οι δρόμοι αντιλαλούσανε άπό χαρούμενες φωνές. Οι πόρτες τών σπιτιών ήτανε ανοιχτές και φεγγοβολουσανε. Τά τραπέζια περιμένανε στρωμένα μ' άσπρα τραπεζομάντιλα, κι είχανε απάνω ό,τι βάλει ό νους σου. Φτωχοί και πλούσιοι τρώγανε πλουσιοπάροχα, γιατί οι αρχόντοι στέλνανε άπ' όλα στους φτωχούς. Κι αντίς να τραγουδήσουνε στα τραπέζια, ψέλνανε το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» « Ή Παρθένος σήμερον τον ύπερούσιον τίκτει» « Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον.» 'Α¬φού εύφραινόντανε άπ' όλα, πλαγιάζανε άξέγνοιαστοι, σαν τ' αρνιά πού κοιμόντανε κοντά στο παχνί, τότες πού γεννήθηκε ό Χριστός, εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας.»

666 ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ-Η ΑΓΑΠΗ ΩΡΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ

666 ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ
Τό βά¬ρος του χρυσού πού έφερναν στον Βασιλιά Σολομώντα σέ μία χρονιά ήταν 666 τάλαντα.Γι’αυτό ο αριθμός αυτός για τους Εβραίους αποτελεί σύμβολο δυνάμεως, επιτυχίας και πλούτου. Σήμερα ό χρυσός κάνει ση¬μεία καί τέρατα. Τά πιό φανταστικά σχέδια μπορούν νά πραγματοποιηθούν όταν έχεις λεφτά. Ή φαντασία κατευθύνεται από τό ποσό. Τό χάραγμα στό δεξί χέρι ή στό μέτωπο. Χέρι πού μετράει λεφτά καί κάνει εμπο¬ρικές πράξεις καί μέτωπο δηλαδή μυαλό εμπόρου. Ο σκέψεις είναι απασχολημένες εξ ολοκλήρου γύρω άπό τόν χρυσό. Ότι καί νά κάνεις πρέπει νά κερδίζεις όλο καί περισσότερα λεφτά, αλλιώς δέν υπάρχει καμμία ευχαρίστηση στή ζωή, δηλαδή όλες οί σκέψεις - μέτω¬πο - καί όλες οι πράξεις - χέρι - είναι αποκλειστικά αφιερωμένες στην απόκτηση χρημάτων. Πολλοί λογο¬τέχνες μιλούσαν γιά τό χρήμα σά νά μιλούσαν γιά τήν τρομοκρατία, όπως ό Έμίλ Ζολά, ό Γκαίτε κ.ά.
Ό αντίχριστος θά είναι μιά οικονομική μεγαλο¬φυία (χρυσός), μά καί ένας σοφός σέ θέματα θρησκείας (Σολωμών), έμπειρος, γνωρίζει καί μπορεί τά πά¬ντα, γι' αυτό καί οί πατέρες της Εκκλησίας επανα¬στατούν ενάντια στην αγάπη γιά τό χρυσάφι σά νά πρόκειται γιά ειδωλολατρεία καί πνευματική νόσο. ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ Τρεις Σύγχρονοι Μάρτυρες-εκδ.Ι.Καλ.Αγ.Χαραλάμπους Ν.Σκήτη-Αγ.Όρος)

Η ΑΓΑΠΗ ΩΡΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
Μιά φορά, Γέροντα Παϊσιε, μας είπατε ότι με τήν αγά¬πη ό άνθρωπος μεγαλώνει, ωριμάζει.
- Δεν φθάνει νά αγαπάη κανείς τόν άλλον πρέπει νά τόν άγαπάη περισσότερο άπό τόν εαυτό του. Ή μάνα αγαπάει τα παιδιά της περισσότερο άπό τόν εαυτό της. Μένει νηστικιά, γιά νά ταΐση τά παι¬διά της, άλλα νιώθει μεγαλύτερη ευχαρίστηση άπό εκεί¬να. Τά παιδάκια τρέφονται υλικά και ή μητέρα πνευμα¬τικά. Εκείνα έχουν τήν υλική γεύση, ενώ αυτή έχει τήν πνευματική αγαλλίαση.
Μιά κοπέλα, πριν παντρευτή, μπορεί νά κοιμάται μέχρι τις δέκα τό πρωί και νά θέλη και τό γάλα της νά τό έτοιμάζη ή μάνα της. Βαριέται νά κάνη καμμιά δου¬λειά. Τά θέλει όλα έτοιμα• θέλει όλοι νά τήν περιποι¬ούνται. Απαιτήσεις άπό τήν μάνα, απαιτήσεις άπό τόν πατέρα, και εκείνη νά έχη τό χουζούρι της. Ένώ υπάρ¬χει στην φύση της ή αγάπη, δεν αναπτύσσεται, γιατί συ¬νέχεια δέχεται βοήθεια και ευλογίες άπό τήν μάνα της, άπό τόν πατέρα της, άπό τά αδέλφια της. Άπό τήν στι¬γμή όμως πού γίνεται μάνα, μοιάζει με μηχανάκι πού, όσο ζορίζεται, τόσο φορτίζεται, γιατί δουλεύει συνέχεια ή αγάπη. Πρώτα σιχαινόταν, ΄όταν άγγιζε κάτι βρώ¬μικο, και έπαιρνε μοσχοσάπουνα γιά να πλυθεί. "Υστε¬ρα, όταν λερώνεται το παιδάκι και πρέπη νά το καθαρίση, λες και πιάνει... μαρμελάδες! Δέν σιχαίνεται. Πρώτα, αν την ξυπνούσες, φώναζε, γιατί την ενόχλη¬σες. "Υστερα, όταν κλαίη το παιδί, όλη νύχτα ξενυ¬χτάει και δέν δυσκολεύεται. Το φροντίζει καί χαίρεται. Γιατί; Γιατί παύει νά είναι παιδί. Έγινε μάνα καί ήρθε ή θυσία, ή αγάπη.
Ή μητέρα μάλιστα φθάνει νά έχη περισσότερη αγάπη καί θυσία από τον πατέρα, γιατί στον πατέρα δέν δί¬νονται πολλές ευκαιρίες, γιά νά θυσιάζεται. Βασανί¬ζεται, κοπιάζει περισσότερο μέ τα παιδιά, αλλά παράλ¬ληλα φορτίζεται από τά παιδιά. Δίνει-δίνει, γι' αυτό συνέχεια παίρνει. Ό πατέρας ούτε βασανίζεται τόσο πολύ μέ τά παιδιά, αλλά ούτε φορτίζεται, γι' αυτό καί ή αγάπη του δέν είναι όση της μητέρας.



Πόσες μητέρες έρχονται μέ κλάματα καί μέ παρα¬καλούν: «Κάνε προσευχή, Πάτερ, γιά το παιδί μου». Τί αγωνία έχουν! Λίγοι άνδρες μου λένε: «Κάνε προ¬σευχή, παραστράτησε το παιδί μου». Νά, καί σήμερα μιά μητέρα μέ τί λαχτάρα ή φουκαριάρα έσπρωχνε τά παιδιά της - οκτώ είχε - καί τά έβαζε στην σειρά, γιά νά πάρουν όλα ευλογία. "Ενας πατέρας δύσκολα θά το έκανε αυτό. Καί ή Ρωσία από τίς μητέρες κρατήθη¬κε. Ή πατρική αγκαλιά, όταν δέν έχη Χάρη Θεού, εί¬ναι ξερή. Ένώ ή μητρική αγκαλιά, ακόμη καί όταν δέν έχη Θεό, έχει γάλα. Το παιδί αγαπά τον πατέρα του καί τον σέβεται, αλλά μέ τήν στοργή καί τήν τρυφερό¬τητα της μητέρας αυξάνει πιο πολύ ή αγάπη του καί προς τον πατέρα. Ή γυναίκα, όταν δέν έχη παιδιά, αν δέν αξιοποίη¬ση το θέμα αυτό πνευματικά, βασανίζεται.
Τί είχα τρα¬βήξει μιά φορά μέ μιά γυναίκα πού δέν είχε παιδιά! Ό άνδρας της είχε μεγάλη θέση στην δουλειά του. Αυτή είχε σπίτια πού τά νοίκιαζε, σπίτι μεγάλο στο όποιο έμεναν, προίκα μεγάλη, καί βαριόταν νά πάη στην αγο¬ρά νά ψωνίση, βαριόταν νά μαγειρέψη, άλλα ούτε καί ήξερε νά μαγειρεύη. Τηλεφωνούσε καί της έφερναν έτοι¬μα φαγητά. Τίποτε δέν της έλειπε, καί όμως ήταν βασα¬νισμένη, γιατί τίποτε δέν τήν ευχαριστούσε. "Ολη μέρα καθόταν στο σπίτι• της έφταιγε το ένα, της έφταιγε το άλλο, βαριόταν το ένα, βαριόταν το άλλο. Τήν έπνιγαν μετά οι λογισμοί καί αναγκαζόταν νά παίρνη χάπια. Ό άνδρας της έπαιρνε δουλειά άπό το γραφείο στο σπί¬τι, γιά νά της κάνη παρέα, καί εκείνη καθόταν πάνω άπό το κεφάλι του, γιά νά περνάη τήν ώρα της. Ό άν¬θρωπος τήν βαριόταν, άλλα έπρεπε ό καημένος νά κά¬νη καί τήν δουλειά του. "Οταν τήν συνάντησα, της είπα: «Μήν κάθεσαι όλη μέρα μέσα στο σπίτι καί μουχλιάζεις. Πήγαινε σέ κανένα νοσοκομείο, νά κάνης καμμιά επίσκε¬ψη σέ αρρώστους». «Πού νά πάω, Πάτερ; μοϋ λέει, δύ¬σκολο μοϋ φαίνεται». «Τότε θά κάνης το έξης: Θά διαβάζης τήν Πρώτη "Ωρα στην ώρα της, τήν Τρίτη "Ωρα στην ώρα της κ.λπ. καί θά κάνης καί καμμιά μετά¬νοια». «Δέν μπορώ», μου λέει. «•'Ε, τότε νά άσχοληθής μέ τά Συναξάρια». Της είπα νά διάβαση τον βίο όλων τών γυναικών πού άγιασαν, μέ τήν σκέψη μήπως άπό 'κει πάρη κάτι και βοηθηθη. Τρόμαξα νά τήν βάλω σέ μιά σει¬ρά, γιά νά μην κατάληξη στο τρελλοκομείο. Είχε άχρη-στευθή τελείως. Γερή μηχανή, άλλα με παγωμένα λάδια.
Με όλα αυτά θέλω νά πω ότι ή καρδιά της γυναίκας αχρηστεύεται, όταν ή αγάπη πού έχει στην φύση της δέν βρή διέξοδο. Και βλέπεις, άλλη μέ πέντε-έξι ή και οκτώ παιδιά, νά είναι πάμφτωχη ή καημένη και νά χαίρεται. "Εχει και λεβεντιά και παλληκαριά. Γιατί; Γιατί βρήκε τον στόχο της. Μου έκανε εντύπωση μιά περίπτωση: "Ενας γνωστός μου είχε δύο αδελφές. Ή μία παντρεύτηκε πο¬λύ μικρή και απέκτησε πολλά παιδιά. Θυσία γινόταν. Έρραβε κιόλας και έστελνε σέ φτωχούς ελεημοσύνες. Ηρθε προ ήμερων και μου είπε: «έχω και εγγονάκια τώ¬ρα!» και σκιρτούσε ή καρδιά της. Ή άλλη δέν παντρεύ¬τηκε, δέν αξιοποίησε πνευματικά και τό αμέριμνο πού είχε καί ήταν... μήν τά ρωτάς! "Ενα άχρηστο πράγμα! Βα¬ριόταν πού ζούσε. Περίμενε άπό τήν γριά μάνα της νά τήν έξυπηρετή καί είχε καί παράπονα. Βλέπετε τί γίνε¬ται; Δέν έγινε ή αλλαγή μέσα της, γιατί δέν έγινε μητέρα καί ούτε αξιοποίησε τήν αγάπη πού υπάρχει στην γυναι¬κεία φύση, βοηθώντας όσους έχουν ανάγκη.
Γι' αυτό λέω ότι ή θυσία είναι απαραίτητη στην γυ¬ναίκα.
Ό άνδρας, καί αν ακόμη δέν καλλιεργήση τήν αγά¬πη, δέν παθαίνει καί μεγάλη ζημιά. Ή γυναίκα όμως, μέ τήν αγάπη πού έχει, άν τυχόν δέν τήν
διοχετεύη σωστά, εί¬ναι σάν μιά μηχανή πού δουλεύει, άλλα δέν έχει υλικό νά δούλεψη καί τραντάζεται καί τραντάζει καί τους άλλους.
* * *
ΚΑΠΟΙΑ φορά πού ετοιμαζόταν νά αναχωρήσει από την Μονή ένας τεχνίτης, ό οποίος εγκατέστησε τότε στό Ναό ένα καινούργιο εικονοστάσι, ό στάρετς Αμβρόσιος είδε μέ τά προφητικά του μάτια ένα φοβερό θέαμα. Σ' ένα δάσος, κοντά στό δρόμο, παραμόνευαν δύο άνδρες κρατώντας μαχαίρια. Ήταν παλαιοί μαθητευόμενοι τοϋ τεχνίτου αυ¬τού. Έγνώριζαν πώς θά επέστρεφε μέ αρκετά χρήματα καί περίμεναν νά περάση άπ' εκεί γιά νά τόν ληστεύσουν καί νά τόν φονεύσουν.
Ένώ ό τεχνίτης αποχαιρετούσε τόν στάρετς δέχθηκε μία πρόσκληση: Νά τόν έπισκεφθή πάλι τήν άλλη ημέρα καί νά πάρη ένα τσάϊ! Εκείνος, παρ' όλο πού βιαζόταν νά έπιστρέψη στην πατρίδα του — τόν πίεζαν καί λόγοι επαγγελματικοί - δέν τόλμησε νά αρνηθή. Τό πρωί ό στάρετς τόν προσκάλεσε πάλι γιά τό απόγευμα, τό απόγευμα γιά τό άλλο πρωί καί μ' αυτόν τόν τρόπο τόν καθυστέρησε τρείς ημέρες από τό ταξίδι του. Είναι αλήθεια πώς λυπή¬θηκε γιά τήν αργοπορία, αλλά δέν άργησε νά πανηγυρίση γι' αυτήν, όταν πληροφορήθηκε πώς τρεις ήμερες καί τρείς νύχτες τόν παραμόνευαν γιά νά τόν σκοτώσουν! (Άρχιμ. Τιμοθέου: Ό στάρετς Αμβρόσιος σ. 173-174).
* * *
ΚΑΠΟΤΕ ήρθε στον στάρετς Θεόφιλο, τόν διά Χριστόν σαλό, μιά έγγαμη αρχόντισσα. Μπροστά από τό κελλί του στάρετς υπήρχε μεγάλο πλήθος λαού. Πέρασε λοιπόν ή κυρία αυτή, σπρώχνοντας καί παραμερίζοντας τους άλ¬λους, καί άρχιζε νά φωνάζη: «Πατερούλη, ευλογείτε! Πα¬τερούλη ευλογείτε!».
«Καί σύ ήρθες σέ μένα γιά ευλογία», απάντησε ό Γέ¬ροντας. «Ναι, πατερούλη, σέ σένα. Θέλω νά μιλήσω μαζί σου». «Καλά τώρα...» είπε ό Θεόφιλος.
Ό στάρετς μπήκε στό κελλί του καί έφερε μιά μεγάλη γαβάθα μέ λαχανόσουπα. «Κράτησε τόν ποδόγυρο σου. Ό Θεός θά ευλόγηση». Καί έχυσε τή λαχανόσουπα στην ανασηκωμένη φούστα! Ή γυναίκα τρόμαξε. Φορούσε καινούργιο μεταξωτό φόρεμα! 'Αλλά ό μακάριος Θεόφι¬λος δέν της έδωσε καιρό νά μιλήση καί διέκοψε τίς θυμω¬μένες σκέψεις της. «Απατάς τόν άνδρα σου καθημερινά. Καί ήρθες σέ μένα γιά ευλογία μέ μεταξωτό φόρεμα. Γιά κύτταξε καλά, πού αποπλανάς τους νέους μέ τήν ομορφιά σου. Γιά κύτταξε καλά». («Αγιορείτικη μαρτυρία» Τεύχ. 14-15 σ. 43).



Αργός χορός
(ποίημα από μία καρκινοπαθή έφηβη )

Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν;
Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;
Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μίας πεταλούδας;
Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;
Χαμήλωσε ταχύτητα, μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος. Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα.
* * *
Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;
Όταν ρωτάς κάποιον τι κάνεις ακούς ποτέ σου την απάντηση;
Στο τέλος της ημέρας ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;
Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Ο χρόνος είναι λίγος. Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα.
* * *
Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αύριο» χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου την απογοήτευσή του;
Έχεις χάσει ποτέ σου ένα καλό φίλο μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες τον χρόνο να του τηλεφωνήσεις; Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Ο χρόνος είναι λίγος. Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα.

Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη την ημέρα είναι σαν να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ…και που το πέταξες.
Η ζωή δεν είναι μία κούρσα ταχύτητας.

Ζήσε απλά.

Άκου τη μουσική.
Λίγα λόγια καρδιάς και ουσίας από τον ενθρονιστήριο λόγο του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου

Δεν έχω να καταθέσω προγραμματικές δηλώσεις. Άλλωστε αυτές είναι ήδη διατυπωμένες άπαξ και με περισσή σαφήνεια επί του Σταυρού.
Η Εκκλησία πορεύεται μέσα στην Ιστορία και τον κόσμο αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν ενδιαφέρεται να αντιπαρατεθεί προς κάτι ή κάποιον αλλά να προσλάβει τον κόσμο και να τον μεταμορφώσει. Δεν καλείται να είναι το λίπασμα για τα διακοσμητικά φυτά αυτού του κόσμου αλλά γίνεται συνεχώς ένας πνευματικός εκρηκτικός μηχανισμός που ανατινάζει τον κόσμο και τον κάνει Εκκλησία…
Τέκνα και αδελφοί μου εν Κυρίω αγαπημένοι,

Προσεύχομαι και παρακαλώ τον Θεό, όταν περάσει ο καιρός και πλησιάζω στο τέλος του κύκλου της επίγειας διακονίας μου να είμαι έτοιμος να απολογηθώ με παρρησία ενώπιον Θεού και ανθρώπων γι’ αυτόν τον θρόνο που μου εμπιστεύτηκε ο Κύριος. Θα ήθελα μέχρι τότε να έχω κατακτήσει το δικαίωμα να μιλήσω για αυτόν τον θρόνο, κοιτώντας σας στα μάτια και εκφραζόμενος με τον ίδιο τρόπο που ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μιλούσε για το σκαμνί του, λέγοντας:
«Εγώ με τη Χάρη του Θεού, μήτε σακούλα έχω, μήτε κασέλα, μήτε σπίτι, μήτε άλλο ράσο από αυτό που φορώ. Και το σκαμνί, όπου έχω, δεν είναι εδικό μου, δια λόγου σας το έχω. Άλλοι το λένε σκαμνί και άλλοι θρόνον. Δεν είναι καθώς το λέγετε. Αμή θέλετε να μάθετε τι είναι; Είναι ο τάφος μου και εγώ είμαι μέσα ο νεκρός οπού σας ομιλώ. Ετούτος ο τάφος έχει την εξουσίαν να διδάσκει βασιλείς και πατριάρχας, αρχιερείς, ιερείς, άνδρας και γυναίκας, παιδιά και κορίτσια, νέους και γέρους και όλον τον κόσμον».

«Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου Εὐλογημένον». Ἀμήν.

* * *
Η ΑΓΙΑ ᾿Αναστασία καταγόταν ἀπό τή μεγαλούπολη Ρώμη. Ζοῦσε στά χρόνια τοῦ βασιλέως Δεκίου καί τοῦ ἡγεμόνα Πρόβου κατά τό ἔτος 256 μ.Χ. Σέ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ἐγκατέλειψε τή ματαιότητα τοῦ κόσμου καί μπῆκε σέ μοναστήρι. Κάτω ἀπό τήν ἄγρυπνη πνευματική καθοδήγηση τῆς πνευματικῆς της μητέρας Σοφίας μοναχῆς, προέκοπτε συνεχῶς στά παλαίσματα τῆς μοναχικῆς πολιτείας, καταισχύνοντας τόν ἀρχέκακο διάβολο.
Αὐτός ὑποκινεῖ δικούς του ἀνθρώπους νά ἀναγγείλουν στόν ἡγεμόνα πώς ἡ ᾿Αναστασία κηρύττει τόν Χριστό ὡς ἀληθινό Θεό καί Δημιουργό. Λίγο πρίν ὁδηγηθεῖ στό κριτήριο, ἡ ῾Αγία ἐνισχύεται πνευματικά ἀπό τή φωτισμένη διδασκαλία τῆς γερόντισσας Σοφίας πού τήν προτρέπει νά ὑπομείνει ὡς τό τέλος τό μαρτύριο μέ γενναιότητα.
Χαρούμενη ἡ ᾿Αναστασία ὁδηγεῖται στόν ἡγεμόνα, ὅπου ἐκπλήσσει τούς παρευρισκομένους μέ τήν ἀδαμάντινη σταθερότητά της: οὔτε οἱ κολακεῖες, οὔτε οἱ ἀπειλές τήν πτοοῦν. ῾Ομολογεῖ μέ παρρησία ὅτι γιά χάρι τοῦ ἀγαπημένου της ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕτοιμη νά ὑποστεῖ ὄχι μόνο πάνδεινα βασανιστήρια, ἀλλά καί μυρίους θανάτους.
῾Ο ἡγεμόνας προστάζει πρῶτα νά τή δείρουν ἀνελέητα στό πρόσωπο, ἔπειτα νά τήν γυμνώσουν τελείως, γιά νά ντροπιαστεῖ μπροστά σέ ὅλο τό θέατρο. ῞Υστερα τήν τεντώνουν πάνω σέ πασσάλους καταφλέγοντας τό στῆθος της, τήν κοιλιά καί τά σπλάγχνα μέ ἀναμμένη φωτιά, ἐνῶ συγχρόνως τήν χτυποῦν στήν πλάτη μέ ξύλα. ῾Η ἔνθερμη προσευχή τῆς ῾Αγίας σβήνει τή σφοδρότητα τῆς φωτιᾶς.
Στή συνέχεια τήν ὑποβάλλουν στό μαρτύριο τοῦ τροχοῦ, κατά τό ὁποῖο ὅλα τά κόκκαλα τῆς ἁγίας συντρίβονται. Μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Κυρίου ὅμως, ἡ ῾Αγία θαυματουργικά βρίσκεται ὑγιής καί ὁλόσωμη, χωρίς ἴχνος πληγῆς στή σάρκα της.
Κρεμασμένη σέ ξύλο τήν καταξεσχίζουν μέ σιδερένια νύχια. Κατόπιν ὁ ἡγεμόνας προστάζει τιμωρία ὑπερβολικά ἐπώδυνη, νά τῆς κόψουν τούς μαστούς, ὅπου ἑδράζεται ἡ καρδιά. ᾿Αλλ᾿ ὁ θεῖος ἔρωτας τῆς νύμφης τοῦ Χριστοῦ κατανικᾶ καί αὐτό τό πάθος.
Στή συνέχεια τῆς ξερριζώνουν ὅλα τά δόντια καί τά νύχια. ᾿Εκείνη, σάν νά μήν αἰσθάνεται πόνο, εὐχαριστεῖ θερμά τόν Κύριο πού τήν ἀξιώνει νά συμμετέχει στά πάθη Του. Συγχρόνως βρίζει τούς ψεύτικους θεούς τοῦ τυράννου, πού ὀργισμένος διατάζει νά τῆς ξερριζώσουν καί τή γλῶσσα. Δίχως νά δειλιάσει ἡ ῾Αγία, ζητεῖ λίγη διορία γιά νά προσευχηθεῖ: εὐχαριστεῖ τόν Κύριο καί τόν παρακαλεῖ ὅσοι ἄρρωστοι τήν ἐπικαλεστοῦν σέ βοήθεια, νά τούς θεραπεύει ἀπό κάθε ἀρρώστια. ᾿Εκείνη τήν ὥρα ἀκούστηκε φωνή ἀπό τόν οὐρανό πού μαρτυροῦσε τήν πραγματοποίηση τοῦ αἰτήματός της.
῾Ο δήμιος ἐκτελεῖ τό πρόσταγμα καί τῆς κόβει μέ ξῖφος τή θεολογική γλῶσσα. ῎Επειτα ὁ Πρόβος διατάζει νά τήν ἀποκεφαλίσουν.
Τό λείψανο τῆς ῾Αγίας ριγμένο στό χῶμα γιά λίγες ἡμέρες, δέν τό ἄγγιξε πουλί ἤ θηρίο. Θεῖος ἄγγελος στάλθηκε ἀπό τούς οὐρανούς γιά νά τό παραδώσει στή διδασκάλισσά της Σοφία. ᾿Εκείνη καταφιλώντας το μέ δάκρυα, συλλογιζόταν πῶς μποροῦσε νά τό σηκώσει, ἀνήμπορη ἀπό τά γηρατειά. Τότε ξάφνου παρουσιάστηκαν δύο μεγαλοπρεπεῖς ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι σήκωσαν τό ἱερώτατο λέιψανο καί τό μετέφεραν μέσα στή Ρώμη καί τό ἀπέθεσαν στόν τάφο λαμπρά καί τιμητικά, πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ Πατρός καί Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Τά ἱερά λείψανα τῆς ῾Αγίας ᾿Αναστασίας φέρουν ἀκόμα δέρμα ἀπό τήν ῾Αγία, εὐωδιάζουν καί παραμένουν ἄφθαρτα. Φυλάσσονται στή ῾Ιερά Μονή ῾Οσίου Γρηγορίου ῾Αγίου ῎Ορους, ὅπου οἱ πατέρες ἔχουν τήν ῾Αγία "μεγαλύτερη ἀδελφή", στήριγμα, βοήθεια καί προστάτιδα.
᾿Αναρίθμητες εἶναι οἱ μαρτυρίες μοναχῶν ἀλλά καί ἁπλῶν πιστῶν γιά ἄμεσες θαυματουργικές καί σωτηριώδεις ἐπεμβάσεις τῆς ῾Αγίας, καί μάλιστα μέ μόνη τήν ἐπίκληση τοῦ σεπτοῦ ὀνόματός της: "῾Αγία ᾿Αναστασία, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν".
Περί ὑπακοῆς
... Ἔχω καταλάβει ὅτι ἠ ὑπακοή πολύ βοηθάει. Καί λίγο μυαλό νά ἔχει κανείς, ἄν κάνει ὑπακοή, γίνεται φιλόσοφος. Εἴτε ἔξυπνος εἴτε κουτός εἴτε ὐγιής εἴτε ἄρρωστος πνευματικά ἤ σωματικά εἶναι κανείς καί βασανίζεται ἀπό λογισμούς, ἄν κάνει ὑπακοή, ἐλευθερώνεται. Λύτρωση εἶναι ἡ ὑπακοή. Ο μεγαλύτερος ἐγωϊστής εἶναι αὐτός πού ἀκολουθεῖ τούς λογισμούς του καί δέν ρωτάει κανέναν· αὐτοκαταστρέφεται. Μπορεῖ κάποιος νά εἶναι ἔξυπνος ἀλλά ἄν ἔχει θέλημα, αὐτοπεποίθηση καί φιλαυτία, βασανίζεται συνέχεια. Μπερδεύεται ἄσχημα καί τοῦ δημιουργοῦνται προβλήματα. Γιά νά βρεῖ τόν δρόμο του, πρέπει νά ἀνοίξει τήν καρδιά του σέ κάποιον πνευματικό καί νά ζητήσει ταπεινά τήν βοήθειά του. Μερικοί ὅμως ἀντί νά πᾶνε στόν πνευματικό πᾶνε στόν ψυχίατρο ... Γέροντος Παϊσίου Πνευματικός Αγώνας , τόμ. 3ος )

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ
Το έτος 1977 η σύζυγος μου έμεινε έγκυος. Η χαρά μας ήταν μεγάλη! Και η πρώτη μας φροντίδα ήταν να ενημερώσουμε τον π. Πορφύριο, ο οποίος συμμερίζετο τις χαρές μας και τις λύπες μας, από την πρώτη μέρα της γνωριμίας μας και μας στήριζε με τις προσευχές του.Για τον λόγο αυτόν, τον επισκεφτήκαμε και του ανακοινώσαμε αυτοπροσώπως το χαρμόσυνο γεγονός. Ευχαριστήθηκε πολύ! Η χαρά του ήταν έντονα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του.
-Τώρα ολοκληρώθηκε η ευτυχία σας! Ο καλός μας Θεός σας τα έδωσε όλα! Είστε καλοί και τους καλούς ο Κύριος δεν τους στερεί τίποτε! Εξάλλου, σας το είχα πει. Θα κάνετε παιδί, Αλλά εσείς μωρέ είσαστε άπιστοι Θωμάδες.. Λυγίζετε εύκολα, που να σας πάρει η ευχή…
Τώρα, καθίστε να σας πω ορισμένα πράγματα, για να έχετε υπόψιν σας σαν υποψήφιοι γονείς που είστε. Και αυτά που θα σας πω, θέλω να τα βάλετε καλά στο μυαλό σας, να τα συγκρατήσετε και να τα εφαρμόσετε κατά γράμμα, εάν δεν θέλετε να δείτε το παιδί σας δυστυχισμένο και τους εαυτούς σας το ίδιο.
Έρχονται εδώ εκατοντάδες γονείς και με κλάματα στα μάτια με παρακαλούν να βοηθήσω τα παιδιά τους γιατί άλλα έμπλεξαν με ναρκωτικά, άλλα με κακές παρέες, άλλα τους βρίζουν τους ζητούν χρήματα, για να τα χρησιμοποιήσουν στις χαρτοπαιχτικές λέσχες και στα άλλα τυχερά παιχνίδια, και όταν δεν έχουν να τους δώσουν, τους απειλούν και ακόμη και τους χτυπούν! Έτσι φτάνουν οι γονείς να καταριώνται και αυτά και την ώρα και την στιγμή που τα έφεραν στην ζωή! Έχω δει γονείς, να κλαίνε με μαύρο δάκρυ, για το κατάντημα των παιδιών τους και να λένε, χίλιες φορές να μην τα είχαμε! Γιατί, τότε θα είχαμε ένα καημό και μια στεναχώρια, που δεν θα είχαμε παιδιά, ενώ, τώρα μου λένε έχουμε χίλιους καημούς και άλλες στεναχώριες για τα προβλήματα τα φοβερά που μας δημιουργούν καθημερινά και ντρεπόμαστε να κυκλοφορούμε στον κόσμο. Γι’ αυτό ζητάνε να τους βοηθήσω με τις προσευχές μου, για να σώσουν τα παιδιά τους. Όμως, όταν τους ρωτώ εσείς τι κάνατε, ή τι κάνετε τώρα, για να βοηθήσετε αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα, μου απαντούν, σχεδόν , στερεότυπα, ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, γιατί ξέφυγαν από τον έλεγχό τους, γιατί ήταν έφηβοι!
E! Επόμενο ήταν. Αφού αφήσατε όλα τα παιδικά χρόνια ανεκμετάλλευτα και περιμένατε να έλθει η ήβη, για να ασχοληθείτε με τα παιδιά σας, ασφαλώς αυτά τα αποτελέσματα, θα είχατε και θα πρέπει να περιμένετε και χειρότερα. Το παιδί είναι σαν το ζυμάρι. Όσο πιο μαλακό είναι το ζυμάρι, τόσο πιο εύκολα πλάθεται, διαμορφώνεται, διαπαιδαγωγείται και τελειούται.
Τώρα, που θυμηθήκατε εσείς, ότι έχετε παιδιά, ή μάλλον σας τα θύμισαν αυτά με τις αταξίες τους, τις απαιτήσεις, τις παρανομίες τους και γενικά με την ανήθικη συμπεριφορά τους, τώρα είναι αργά. Πέταξε το πουλάκι. Και αν πετάξει το πουλί, που το είχαμε στο κλουβί δύσκολα πιάνεται, για να μην πω, πως δεν ξαναπιάνεται!
Η διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι το Α και το Ω των υποχρεώσεων, που έχουν οι γονείς σ’ αυτήν την ανθρώπινη ύπαρξη, που με την θεϊκή συνύπαρξη, φέρνουν στην ζωή! Γονείς, που απέτυχαν να διαπαιδαγωγήσουν το παιδί τους σωστά, θεωρούνται αποτυχημένοι σε όλα! Σε όλα, με ακούτε; Γιατί, αν υποθέσουμε, ότι υπάρχουν γονείς, που αφιέρωσαν όλη τους την ζωή να επεκτείνουν τις βιομηχανικές τους εγκαταστάσεις και να πολλαπλασιάσουν τα χρήματα τους, με αποτέλεσμα να γίνουν μεγιστάνες του πλούτου, ενώ παράλληλα δεν έκαναν τίποτε, για την χρηστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, τότε, σας λεω, ότι όχι μόνο δεν προσέφεραν τίποτε στα παιδιά τους, αλλά αγωνίστηκαν και κόπιασαν για να δημιουργήσουν τεμπέληδες, ακαμάτες και εγκληματίες! Ναι! Σας το βεβαιώνω εγώ. Εγκληματίες έφτιαξαν!
Και ξέρετε γιατί; Γιατί το χρήμα, όταν βρεθεί σε χέρια διεφθαρμένων ανθρώπων, κάνει κακό και στους ίδιους που το έχουν και στους άλλους, που το στερούνται. Γιατί, οι πρώτοι εξαγοράζουν τους τελευταίους, από ανάγκη, και τους χρησιμοποιούν σαν άβουλα όντα, όπου, όποτε και για οποιονδήποτε λόγο θέλουν. Πάντως ποτέ για καλό!
Δεν έχετε ακούσει που λένε: «Το χρήμα διαφθείρει συνειδήσεις;». Πιο σωστή κουβέντα για τον ρόλο που παίζει το χρήμα στη συνείδηση του ατόμου και ειδικότερα στην εξαγορά της συνειδήσεως των ανθρώπων, από καταβολής κόσμου, εγώ τουλάχιστον, δεν έχω ακούσει. Που πάτε μακρυά. Ο Ιούδας δεν πρόδωσε τον Ιησούν μας, για το χρήμα; Για τα τριάκοντα αργύρια; Αυτό δεν σας φτάνει; Δεν είναι αρκετό να σας πείσει, για την καταστρεπτική δύναμη που έχει το χρήμα, όταν το χειρίζονται άνθρωποι, που δεν έχουν μέσα τους Θεό; Και αυτοί, που δεν ασχολούνται με την θεϊκή διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους τι νομίζετε ότι φτιάχνουν; Ιούδες φτιάχνουν! Και αλίμονο τους! Γιατί συγκεντρώνουν θησαυρούς εδώ στην γη και αδιαφορούν για την Βασιλεία των Ουρανών.
Εξ άλλου, αυτά που συγκεντρώνουν εδώ, ούτε και οι ίδιοι θα προλάβουν να τα απολαύσουν, αλλά ούτε και τα κακομαθημένα παιδιά τους θα μπορέσουν να τα διατηρήσουν. Και ξέρετε γιατί; γιατί οι μεν γονείς έχουν προσβληθεί από ανίατη αρρώστια, που λέγεται φιλαργυρία. Και με αυτή θα πεθάνουν αγκαλιά! Όλα τα άλλα αγαθά, που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο τους αφήνουν αδιάφορους. Επομένως θα πεθάνουν χωρίς να μπορέσουν να τα απολαύσουν! Τα Δε παιδιά τους, ανίκανα, όπως τα κατάντησαν, δεν θα είναι σε θέση να τα διατηρήσουν! Γιατί, το να διατηρήσει κανείς τα αγαθά, είναι δυσκολότερο από το να τα αποκτήσει! Πράγματι! Έχει δίκιο ο Παππούλης, διότι «Το διατηρήσαι τα’ αγαθά, χαλεπώτερον του κτήσασθαι», όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι μας.
Συνεπώς, εάν δεν υπάρχει σωστή διαπαιδαγώγηση, δεν υπάρχει τίποτε. Και η σωστή διαπαιδαγώγηση δεν γίνεται όπως θέλουμε εμείς. Πολύ Δε περισσότερο δεν γίνεται όποτε θέλουμε εμείς! Η φροντίδα των γονέων για το παιδί, αρχίζει από τότε που αυτό βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του! Ναι! Από τότε!
Μα θα μου πείτε: τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, για το έμβρυο και γενικά για ένα παιδί που βρίσκεται ακόμη, μέσα στην κοιλιά της μάνας του;
Σας απαντώ: Εμείς μόνοι μας τίποτε! Εκείνος, όμως , που επέτρεψε τη σύλληψη του, ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Αλήθεια, υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα από το θαύμα της συλλήψεως; ασφαλώς όχι.
Γι’ αυτό, εμείς σε Εκείνον θα απευθυνθούμε και από εκείνον θα ζητήσουμε τις θερμές προσευχές μας, να μεριμνήσουμε για την τελειότητα του σώματος και της ψυχής του συλληφθέντος παιδιού, όταν ακόμη αυτό βρίσκεται στο στάδιο της κυήσεως. Και εκείνος, με τη Θεία χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα φροντίσει και για τα δυο. Οι προσευχές μας, όμως, δεν σταματάνε εδώ. Αντιθέτως μάλιστα! Μετά τον τοκετό, του νεογνού, όσο θα αυξάνει αυτό, θα αυξάνουν και οι προσευχές μας.
Έτσι, με τον τρόπο αυτόν δείχνουμε, ότι, πράγματι, εμπιστευόμαστε την σωστή διαπαιδαγώγηση του παιδιού μας στον ίδιο τον Θεό. Και όταν το παιδί μας βρίσκεται υπό την άμεση και συνεχή εποπτεία, παρακολούθηση και προστασία του Θεού, ε, τότε να είμαστε βέβαιοι, πως ποτέ δεν θα παραστρατήσει.

ΉΤΑΝ Αύγουστος μήνας θυμάμαι, που αποφασίσαμε με ένα φιλικό μου ζευγάρι, να περάσουμε τις διακοπές μας στην λουτρόπολη της Αιδηψού. Πριν φύγω, πήγα να χαιρετήσω τον Γέροντα Πορφύριο, όπως έκανα συνήθως, και να πάρω την ευχή του. Παράλληλα τον ρώτησα εάν προβλέπει, πως θα περάσω τις διακοπές. Μου απάντησε ότι θα περάσεις καλά, γιατί εγώ θα προσεύχομαι συνεχώς. Το απόγευμα της ίδιας μέρας βρεθήκαμε στην Αιδηψό και εγκατασταθήκαμε σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο και το ρίξαμε έξω και λησμονήσαμε την προσευχή και όλα εν γένει τα θρησκευτικά μας καθήκοντα. Το βράδυ κοιμήθηκα και αισθάνθηκα να κουνιέται το κρεβάτι μου τόσο δυνατά, που νόμιζα ότι έκανε σεισμό. Ξύπνησα έντρομος και φώναξα δυνατά: σεισμός, σεισμός, ενώ παράλληλα κρατιόμουν από το κρεβάτι, για να μην πέσω κάτω και σκοτωθώ. Παρατήρησα όμως ότι κανείς δεν ξύπνησε από τα διπλανά δωμάτια, αλλά ούτε και από τους άλλους ορόφους. Το γεγονός αυτό με ανησύχησε περισσότερο. Παρέμεινα για πολλή ώρα άυπνος. Όταν ξανακοιμήθηκα, αισθάνθηκα πάλι τα ίδια και επιπλέον αισθανόμουν να διαπερνά το σώμα μου κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα! Αυτό μου συνέβη πολλές φορές. Το πρωί ρώτησα τον φίλο μου τον γιατρό και την σύζυγό του, εάν κατάλαβαν τους σεισμούς που έγιναν το βράδυ και αυτοί γελούσαν! Τα ίδια συνέβαιναν και τα άλλα βράδια και οι διακοπές μου κατάντησαν σκέτο μαρτύριο. Οπότε, ένα βράδυ βλέπω στον ύπνο μου, ότι ήμουν στην Εκκλησία του αγίου Νικολάου, (μάλλον στα Καλλίσια), και από την εικόνα του Αγίου εκπέμποντο επάνω μου δέσμες εκατομμυρίων πολύχρωμων θεϊκών ακτίνων με υπέρλαμπρο φως και μου προκαλούσαν μια απερίγραπτη θεϊκή αγαλλίαση! Μετά από αυτό το όνειρο, αναγκάστηκα να επικοινωνήσω με τον Παππούλη και του τα έθεσα όλα υπόψη. Μην ανησυχείς, μου λεει. Εγώ σε ταλαιπωρώ με τις προσευχές μου. Ποια ώρα είδες τον Άγιο Νικόλαο στον ύπνο σου; Του είπα την ώρα. Ε, αυτή την ώρα παρακαλούσα τον άγιο για σένα. Να συνεχίσεις τις διακοπές σου, αλλά να μην ξεχνάς να προσεύχεσαι.
Τότε εγώ χαριτολογώντας του είπα:
- Παππούλη σας παρακαλώ, εάν θέλετε να συνεχίσω εγώ τις διακοπές μου, πρέπει να σταματήσετε εσείς τις προσευχές σας για μένα. Διαφορετικά, αυτές δεν είναι διακοπές, είναι μαρτύριο…
Ο Παππούλης χαμογέλασε…με αγαθότητα και άπειρη καλοσύνη. Ήθελε και με τον τρόπο αυτό να με οδηγήσει στην πνευματική ζωή. Αλλά εγώ…που να καταλάβω.Το περιστατικό αυτό μου το υπενθύμισε δυο ώρες πριν φύγει για το τελευταίο του ταξίδι στο Άγιο Όρος και γελάσαμε και οι δυο πολύ δυνατά και με ιδιαίτερη ικανοποίηση. Μακάρι και τώρα να εύχεται, από εκεί που είναι, τόσο έντονα! Θα ήταν για μένα η πιο ευχάριστη ταλαιπωρία…

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ-ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΗΣ ΣΙΒΗΡΙΑΣ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ
Γέροντα Παίσιε ,τα αντιβιοτικά κάνουν ζημιά στον άνθρωπο. Αυτή τή φορά, αναγκαστήκαμε νά δώσου¬με στην κόρη μου (2 χρονών) αντιβίωση. Κάποιοι στό σχολείο της γυναίκας μου πήγαν στον ομοιοπα¬θητικό καί μ' ένα χαπάκι μικρό τήν πέρασαν
Ο π. Πορφύριος όμως είπε ότι τά ομοιοπαθητικά φάρμακα, τήν πρώτη δόση πού δίνουν, δέν τήν παρασκευάζουν στην Ελλά¬δα άλλα τή φέρνουν άπό τήν Όλλανδία, όπου τή «δια¬βάζουν» σέ ειδική τελετή. Δηλαδή μαγείες.

— Κοίταξε, γιά τό βελονισμό υπάρχουν δύο σχο¬λές. Ή μία είναι καθαρώς ΣΑΤΑΝΙΚΗ. Ή άλλη τί κάνει; Μέ πονάει τό δάχτυλο. Ξέρει αυτός πού περνάν τά νεύρα, βάζει τή βελόνα, καταστρέφει τό νεύρο, στα¬ματάει ό πόνος. Ναι αλλά το’κανε καλά; διόρθωσε τήν αιτία; Μετά θά πούμε μέ πονάει καί τό άλλο τό χέρι, θά τό νεκρώσει καί εκείνο τό νεύρο, μετά τό άλλο, τό άλλο, τί θά γίνει στό τέλος;
Ή ομοιοπαθητική είναι μπλεγμένη. "Εχουν μπλε¬χτεί πολλοί σ' αυτή τήν ιστορία, καί έχουν ανακατέ¬ψει πολλά, θά πάρεις ένα φάρμακο, σου λένε, στην αρχή θά γίνεις χειρότερα, αλλά μετά θά σού περάσει. Σέ πονάει ας πούμε τό μάγουλο. Σού δίνει ό άλλος ενα δυνατό χαστούκι, πονάει περισσότερο, ώστε ή προηγούμενη κατάσταση, σού φαίνεται... αστεία καί τήν υπομένεις άνετα.
Μετά είναι κι άλλοι πού είναι άρρωστοι μόνο στό λογισμό. Πάει στό γιατρό. Φύγε, δέν έχεις τίποτα. Ξαναπάει. Φύγε δέν έχεις τίποτα. Πάει στον ομοιο¬παθητικό, αυτός ξέρει ότι δέν έχει τίποτα, δέν του τό λέει, τού δίνει εκεί μιά σκόνη γιά τό λογισμό, νά του περάσει. "Εγινα καλά, λέει.
— "Ε, κι αυτό γέροντα είναι καλό, του διόρθωσε τό λογισμό.
— Βρέ παιδί μου, αυτό είναι απάτη! Του φουσκώ¬νει καί τόν εγωισμό, θά σκεφτεί μετά «Είδες; καλά έλεγα εγώ. Δέν ξέραν οι γιατροί».
Μετά είναι καί άλλοι πού δέν μπορούν νά βολευ¬τούν άλλου καί πάνε στην ομοιοπαθητική καί βρί¬σκουν... μιά απασχόληση.
Είναι μπερδεμένο τό πράγμα. Μπλέκονται διάφο¬ροι, δέν μπορεί νά έχει κανείς εμπιστοσύνη.
Μετά τά απορρίπτουν όλα τ' άλλα... αυτό δεν είναι σωστό! "Αν ό άλλος έχει πυρετό 40" τί θά κάνεις; Άφού τό φάρμακο της ιατρικής κάνει τή δουλειά του, ρίχνει τόν πυρετό.
Μου κάνει εντύπωση μέ τόν Ιπποκράτη, που βρήκε τόσα πράγματα, τόσες παρατηρήσεις, τόσες θε¬ραπείες. Αυτό δέν ήταν τυχαίο,... είναι θείος φωτισμός. Ό άλλος από τή μούχλα έφτιαξε τήν πενικιλίνη. "Ενα γεροντάκι στό μοναστήρι τόχε παρατηρήσει αυτό καί μούπε νά τρώω μουχλιασμένο ψωμί, βοη¬θούσε, άλλα... πόσο ψωμί μπορεί νά φας; Ένώ ό άλλος έκανε τό φάρμακο άπό τή μούχλα καί έσωσε τόσους ανθρώπους. Δέν είναι γιά πέταμα αυτό!
"Αν ήταν κάποιος επιστήμονας βοτανολόγος θά τον παραδεχόμουν. Υπάρχουν τόσα βότανα που τσαλαπατάμε και γιατρεύουν ένα σωρό περιπτώσεις. Βλέπεις οι γερμανοί βαλαν τή μέ¬ντα σέ φακελάκια τώρα καί τήν πουλάνε.
Υπάρχουν καί πολλοί απατεώνες. "Αλλος, λέει, καταλαβαίνει ΟΛΕΣ τις αρρώστιες άπό τά μάτια, καλά μερικά περιστατικά έχουν σχέση, άλλα πώς θά καταλάβει τήν καρδιά άπό τό μάτι; "Αλλος, λέει, άπό τό αυτί γιατρεύει όλες τις αρρώστιες. Βάζει κάτι βελόνες εκεί... χαζομάρες. Αυτοί εΐναι απατεώνες, θέ¬λει διάκριση τό πράγμα.
-Δηλαδή γέροντα νά μήν κάνουμε ομοιοπαθητι¬κές στό παιδί;
-"Οχι δέν είναι πράγμα νά του έχεις εμπιστοσύνη.(Ο π.Παϊσιος μου είπε…εκδ.ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΥΨΕΛΗ-ΑΘ.Ρακοβαλής)

* * *





ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΗΣ ΣΙΒΗΡΙΑΣ

ΕΠΙΑΣΑΝ φοβερές παγωνιές. Οι κρατού¬μενοι, δουλεύοντας όλη μέρα μέσα στό φαρ¬μακερό κρύο, αποξύλιαζαν.
Πέθαιναν πολλοί!... Σχεδόν κάθε βράδυ γύριζαν στό θάλαμο λιγότεροι. Σύντομα όμως ό αριθμός τους συμπληρωνόταν μέ άλλους.
Ή κατάσταση ήταν πιό δύσκολη γιά τους πολιτικούς κρατουμένους. Μετά τή δουλειά, κατάκοποι καί ξεπαγιασμένοι καθώς ήταν, δέν είχαν άλλη παρηγοριά, μά ούτε καί άλλην ελπίδα γιά νά κρατηθούν στή ζωή, άπό τό φτωχικό συσσίτιο.
Μιά φορά, λοιπόν, οι ποινικοί κατάδικοι τους άρπαξαν μέ τή βία όλο τό ψωμί. "Όταν αυτό έγινε καί τήν επόμενη μέρα, ό κόμπος έφτασε στό χτένι.
Μετά τό φαγητό, όταν όλοι μαζεύτηκαν στην παράγκα καί οι πόρτες κλείστηκαν, άνα¬ψε καβγάς θανάσιμος ανάμεσα στους πολι¬τικούς κρατουμένους καί τους εγκληματίες.
Επικεφαλής των πολιτικών ήταν ό Άφσένκωφ, δυό-τρεις πρώην στρατιωτικοί καί πέντε διανοούμενοι, ενώ των ποινικών ό Ίβάν Κάριι, διαβόητος κακοποιός, ταραχοποιός καί δολοφόνος. Είχε φάει πολλούς καί μέσα στό στρατόπεδο. Άκαταγώνιστος χαρτοπαί¬κτης, είχε ένα μακάβριο χόμπυ: "Επαιζε στά χαρτιά ανθρώπινες ζωές!
Οι πολιτικοί φώναζαν μέ αγανάκτηση:
-Φτάνει πιά! Απαιτούμε δικαιοσύνη και τάξη!
Οι ποινικοί απαντούσαν μέ προκλητικό σαρκασμό:
-Αρπάζαμε καί θ' αρπάζουμε!...
"Ηξεραν, βλέπετε πώς ή διοίκηση του στρατοπέδου δέν θα υπερασπιζόταν ποτέ τους πολιτικούς κρατουμένους.
"Αρχισαν νά πέφτουν οι πρώτες γροθιές. Μετά από λίγο χρησιμοποιήθηκαν σάν όπλα τά κούτσουρα. Μερικοί εγκληματίες έβγα¬λαν καί μαχαίρια. (Στό στρατόπεδο απαγο¬ρευόταν αυστηρά ή κατοχή μαχαιριών. Οι επόπτες έκαναν συχνά έρευνες, άλλα σχεδόν ποτέ δέν τά έβρισκαν).
Μαχαίρωσαν έναν στρατιωτικό καί άνοι¬ξαν τά κεφάλια μερικών άλλων. Οι ποινικοί ενεργούσαν μεθοδικά καί μέ άνεση επαγ¬γελματική. Οι περισσότεροι πολιτικοί, απε¬ναντίας, μόνο πού φώναζαν. Δίσταζαν, άπό τό φόβο, νά βοηθήσουν τους δικούς τους.
Οι εγκληματίες χτυπούσαν αλύπητα. Συ¬ντριπτική ήταν ή υπεροχή τους καί βέβαιος ό θρίαμβος τους. Τό πάτωμα του θαλάμου εΐχε κοκκινίσει άπό τό αίμα...
Ό π. Αρσένιος έτρεξε κι έπεσε στά πόδια του Σαζίκωφ.
- Ίβάν Άλεξάντροβιτς! τόν ικέτεψε. Βο¬ηθήστε! Βοηθήστε! Μαχαιρώνουν τους αν¬θρώπους! Δέν βλέπετε; Ποτάμι τό αίμα!... Στό όνομα του Κυρίου σας παρακαλώ, στα¬ματήστε τους! Εσάς θά σας ακούσουν!
Ό Σαζίκωφ γέλασε.
-Έμενα θ' ακούσουν; Έσύ καί ό Θεός σου νά βοηθήσετε!... "Α, χά! Γιά κοίτα! Ό Ίβάν Κάριι θά σφάξει τώρα τόν δικό σου, τόν Άφσένκωφ! Τους άλλους δυό τους ξάπλωσε κιό¬λας. .. Πόσο μακριά είναι ό Θεός σου, παπά!
Αίματα, κραυγές, βλαστήμιες, βογγητά... Τό αιώνιο ανθρώπινο δράμα... Μέ τήν ψυχή γεμάτη πόνο, ό π. Αρσένιος τινάχτηκε αστρα¬πιαία
καταμεσίςτης συμπλοκής. Υψώνοντας τά χέρια του, φώναξε δυνατά καί καθαρά: -Στό όνομα Του Χρίστου, σας προστάζω: Σταματήστε!
Αφού σχημάτισε στον αέρα τό σημείο του σταυρού, είπε μέ χαμηλωμένη φωνή:
- Φροντίστε τους τραυματίες.
Πήγε καί στάθηκε μπροστά στό κρεβάτι του. ΤΗταν σάν αλλοπαρμένος. Είχε βυθιστεί στην προσευχή. Δέν έβλεπε καί δέν άκουγε τί γινόταν γύρω του - πώς ησύχασαν αμέσως όλοι, πώς έσυραν ως τή ν έξοδο τους νεκρούς, πώς καταπιάστηκαν μέ τήν περιποίηση τών τραυματιών.
Σέ λίγο μέσα στό θάλαμο δέν ακουγόταν τίποτ' άλλο, πέρ' από τό τρίξιμο τών κρεβα¬τιών καί τά μουγγρητά ενός βαριά τραυμα¬τισμένου.
-Συγχώρεσε με, π. Αρσένιε...Ή τρεμάμενη φωνή το Σαζίκωφ έκανε τόν Ιερέα ν' ανοίξει τά μάτια καί νά επιστρέψει στην πραγματικότητα.
-Συγχώρεσε με... Δέν πίστευα στό Θεό, μά τώρα αρχίζω νά πιστεύω! Τά 'χω χαμέ¬να... Μεγάλη ή δύναμη της πίστεως! Συγ¬χώρεσε με πού σέ ειρωνεύτηκα...
Δυό μέρες αργότερα, ό Άφσένκωφ, γυρί¬ζοντας άπ' τή δουλειά, πλησίασε κι αυτός τόν π. Αρσένιο. Στό πρόσωπο του ήταν ζωγρα¬φισμένη ή περίσκεψη μά καί ή ευγνωμοσύνη.
-Σας ευχαριστώ! Μέ σώσατε... Μέ σώ¬σατε. .. Ή πίστη σας στό Θεό είναι απεριόρι¬στη. Νά, βλέποντας σας, αρχίζω κι εγώ να καταλαβαίνω πώς Εκείνος υπάρχει! Στην παράγκα κυλούσε κανονικά ή ζωή -ή μάλλον τόσο ή ζωή όσο καί ό θάνατος. Κά¬ποιοι κρατούμενοι πέθαιναν καί κάποιοι άλ¬λοι τους αντικαθιστούσαν, ώσπου νά έρθει καί ή δική τους σειρά...
Ή αρπαγή του ψωμιού σταμάτησε. Μιά-δυό απόπειρες έγιναν μόνο άπό κάποιους α¬διόρθωτους. Αυτοί όμως έφαγαν τόσο ξύλο άπό τους άλλους ποινικούς γιά τό τόλμημα τους, ώστε κανένας δέν ξαναδοκίμασε ν' απλώσει χέρι σέ ξένο μερδικό.
Ό π. Αρσένιος συνέχιζε τή διακονία του στό θάλαμο, μολονότι κάθε μέρα ένιωθε καί πιό εξαντλημένος. Ζώντας ανάμεσα στους πιό διαφορετικούς ανθρώπους - διαφορετι¬κούς στό χαρακτήρα, τή μόρφωση, τήν αγω¬γή, τις εμπειρίες - μέ τήν αγάπη του, μέ τήν καλοσύνη του, μέ τόν θερμό καί τρυφερό του λόγο, έγινε ό συνδετικός κρίκος όλων - πι¬στών, κομμουνιστών, έγκληματιών. Μεγάλος ψυχογνώστης, καταλάβαινε τί χρειαζόταν ό καθένας καί αυτό του έδινε. Κέρδιζε τις καρ¬διές, μαλάκωνε τόν πόνο, χάριζε ελπίδα ζωής, δίδασκε τό καλό.
Ό Σαζίκωφ καί ό Άφσένκωφ, χωρίς νά καταλάβουν καί οι ίδιοι τό πώς, έγιναν φί¬λοι. Μά τί κοινό θά μποροίσε νά υπάρχει ανάμεσα σ' έναν εγκληματία κι ένα πρώην μέλος του Κόμματος;...
Ό π. Αρσένιος ήταν πού τους ένωνε!
(π.Αρσένιος-Ο Κατάδικος-εκδ.Ι.Μ.Παρακλήτου.

ΠΡΕΠΕΙ να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο, όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει. 'Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος. 'Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάσει το αυτεξούσιο. Γι' αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή. Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο. Αν προχωρήσετε με τηv Χάρη του Θεού ακόμη λίγο, θα αρχίσουμε να κάνουμε μια προσπάθεια στο θέμα της προσευχής, να μπει μια σειρά, να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι. Με πόνο να
ΟΤΑΝ βλέπετε ότι σας απασχολούν πράγματα για τα όποία ανθρωπίνως δεν υπάρχει λύση και δεν τα εμπιστεύεστε στον Θεό, να ξέρετε ότι αυτό είναι τέχνασμα του πειρασμού, για να αφήσετε τηv προσευχή, με τηv όποία μπορεί ο Θεός να στείλει όχι απλώς θεία δύναμη αλλά θείες δυνάμεις, και η βοήθεια τότε δεν θα είναι απλώς θεία βοήθεια αλλά θαύμα Θεού.
ΑΠΟ τηv στιγμή που αρχίζουμε να αγωνιούμε, εμποδίζουμε τον Θεό να επέμβει. Βάζουμε τηv λογική μπροστά και όχι τον Θεό, το θειο θέλημα, ώστε να δικαιούμαστε την θεία βοήθεια. Ο διάβολος προσπαθεί, κλέβοντας με τέχνη την αγάπη του μονάχου, να τον κρατάει σε μια κοσμική αγάπη, σε μια κοσμική αντιμετώπιση και κοσμική πρόσφορα στον συνάνθρωπό του, ενώ ως μοναχός έχει την δυνατότητα να κινείται στον δικό του χώρο, στην δική του ειδικότητα, του Ασυρματιστού, γιατί αυτό είναι και το διακόνημα που του έδωσε ο Θεός. Όλα τα άλλα, όσα κάνουμε με τις ανθρώπινες προσπάθειες, είναι σε κατώτερη μοίρα.
ΕΠΙΣΗΣ καλύτερα είναι ο χριστιανός να βοηθάει τους άλλους με την προσευχή του παρά με τα λόγια του. Αν δεν έχει την δύναμη να συγκρατήσει κάποιον που κάνει κακό, ας τον βοηθήσει από μακριά με την προσευχή, γιατί διαφορετικά μπορεί και να βλαφτεί. Μια ευχή καλή, καρδιακή, έχει περισσότερη δύναμη από χιλιάδες λόγια, όταν οι άλλοι δεν παίρνουν από λόγια. Παρόλο που λένε ότι βοηθώ τον κόσμο που έρχεται και με βρίσκει, ως θετική προσφορά μου στον κόσμο βλέπω την μιάμιση ώρα που διαβάζω το Ψαλτήρι. Το άλλο το θεωρώ ψυχαγωγία. να πουν οι καημένοι τον πόνο τους, να τους δώσω καμία συμβουλή.
ΓΙ ΄ΑΥΤΟτην βοήθεια δεν την θεωρώ προσφορά δική μου. Η προσευχή είναι που βοηθάει. Αν είχα όλο τον χρόνο μου για προσευχή, περισσότερο θα βοηθούσα τον κόσμο. Ας πούμε ότι θα δω την ημέρα διακόσιους πονεμένους, μόνο διακόσιοι πονεμένοι υπάρχουν στον κόσμο; Αν δεν δω κανέναν και προσευχηθώ για όλον τον κόσμο, τότε βλέπω όλον τον κόσμο. Γι' αυτό λέω στον κόσμο: «Εγώ θέλω να μιλώ για σας στον Θεό, και όχι σ' εσάς για τον Θεό. Αυτό είναι καλύτερο για σας, αλλά δεν με καταλαβαίνετε» . «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Β΄», εκδ. Ι Ης. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλλονίκης
Τα μικρά ρυάκια φλυαρούν με θόρυβο γιατί δεν έχουν βάθος. Οι μεγάλοι ποταμοί κυλάνε σιωπηλοί....
ΟΣΟ είσαι σπουδαίος, τόσο να είσαι ταπεινόφρων. Όταν ανέβεις ψηλά, έχεις ανάγκη να ασφαλιστείς, για να μην πέσεις... Γιατί υψηλοφρονείς, αφού είσαι άνθρωπος συγγενής με τη γη, ομοούσιος με τη στάχτη και στη φύση και στην εκλογή των πραγμάτων; Σήμερα είσαι πλούσιος, αύριο φτωχός, σήμερα υγιής, αύριο άρρωστος, σήμερα χαρούμενος, αύριο λυπημένος, σήμερα με δόξα, αύριο περιφρονεμένος, σήμερα σε κατάσταση νεότητας, αύριο σε γηρατειά. Μήπως στέκεται τίποτα από τα ανθρώπινα ή μήπως αντιθέτως μιμείται το δρόμο των ρευμάτων των ποταμών; Γιατί λοιπόν έχεις αλαζονεία, άνθρωπε, που είσαι καπνός; Διότι ο άνθρωπος έγινε ίδιος με τη ματαιότητα. Οι μέρες του είναι σαν το χορτάρι. Ξεράθηκε το χορτάρι και το άνθος του έμεινε μαραμένο».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
«ΟΠΩΣ η σκιά ακολουθεί το σώμα, έτσι και την ταπεινοφροσύνη την ακολουθεί το έλεος του Θεού. Η ταπεινοφροσύνη είναι η στολή της θεότητας. Επειδή ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατέρα, που έγινα άνθρωπος επάνω στη γη, αυτήν ντύθηκε και έζησε μαζί μας».Ισαάκ ο Σύρος
«Η ΤΕΛΕΙΑ ταπείνωση είναι το να αποδίδεις κάθε επιτυχία σου και κατόρθωμά σου στη Χάρη του Θεού. Αυτή ήταν η τέλεια ταπείνωση που είχαν οι άγιοι».Αββάς Δωρόθεος
«ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ να αποκτήσετε την ταπείνωση. Είναι ευωδία και ένδυμα Χριστού. Για χάρη της όλα θα τα συγχωρήσει ο Θεός. Δε θα εξετάσει τις ελλείψεις που έχει ο αγώνας μας. Ενώ χωρίς ταπείνωση, καμία άσκηση δε θα μας βοηθήσει. Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί. Χωρίς αυτό το εισιτήριο, δε θα μας επιτρέψει μα μπούμε στον παράδεισο που είναι γεμάτος από ταπεινούς».Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος
ΠΑΛΙΑ, για να κάνει κανείς κάτι, αν ήταν κοσμικός άνθρωπος θα σκεφτόταν. Αν ήταν πνευματικός άνθρωπος, θα σκεφτόταν και θα προσευχόταν. Στην εποχή μας ακόμη και «πνευματικοί» άνθρωποι όχι μόνο δεν προσεύχονται, αλλά ούτε σκέφτονται. Και μάλιστα, συχνά πρόκειται για σοβαρά θέματα, και αυτοί κάνουν πρόβες με τον κόσμο.
ΣΕ ΟΛΕΣ τις περιπτώσεις, πριν ενεργήσουμε, να λέμε: «Σκέφτηκα γι’ αυτό; Προσευχήθηκα γι’ αυτό;» Όταν κανείς ενεργεί, χωρίς να σκεφθεί και χωρίς να προσευχηθεί, ενεργεί σατανικά. Και βλέπεις, συχνά πολλοί χριστιανοί με τον τρόπο που ενεργούν, δεν αφήνουν τον Θεό να επέμβει. Νομίζουν ότι αυτοί θα τα καταφέρουν όλα μόνοι τους. Ενώ ακόμα και ο άπιστος λέει «έχει ο Θεός», αυτοί δεν το λένε (...).
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ανθρώπινες προσπάθειες και δεν αφήνουν τον Θεό να ενεργήσει. Δεν καταφεύγουν στην προσευχή, ώστε να απαντήσει ο Θεός δια της προσευχής. Με την ταπείνωση και την προσευχή διορθώνονται όλα τα αδιόρθωτα (...)
ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ κατ’ αρχάς η προσευχή μας να έχει ως αποτέλεσμα να έρθουν σε θεοσέβεια όσοι ζουν και όσοι θα ζήσουν. Εγώ στην προσευχή μου λέω «Παρατεινον το ελεος Σου τοις γινοσκουσι Σε» και προσθέτω «και τοις μη γινωσκουσι Σε». Ακόμα λέω «Κύριε, σωσον τους ασεβείς». (Βέβαια η Εκκλησία καλά κανόνισε να λέει «Κύριε, σωσον τους ευσεβείς...», γιατί μπορεί να βρίζουν οι ασεβείς, επειδή προσεύχονται γι’ αυτούς). .
ΤΟΣΕΣ χιλιάδες άνθρωποι υπάρχουν που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και σοβαρότερα προβλήματα από αυτούς που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε. Να κάνουμε προσευχή και για όσους έχουν αδικηθεί, να φανεί το δίκαιο• να δοθεί χάρη στους φυλακισμένους, να πιάσει τόπο η ταλαιπωρία που πέρασαν και να βοηθηθούν. Όταν βάζω ξύλα στη φωτιά, δοξολογώ τον Θεό και λέω: «Ζέστανε, Θεέ μου, όσους δεν έχουν ζεστασιά». Όταν πάλι καίω τα γράμματα που μου στέλνουν – τα διαβάζω και μετά τα καίω, γιατί έχουν και θέματα και απόρρητα και εξομολογήσεις -, λέω: «Να τους κάψει ο Θεός όλα τα κουσούρια. Να τους βοηθάει ο Θεός να ζουν πνευματικά και να τους αγιάζει».

ΑΚΟΜΗ συνηθίζω να ζητώ από τους Αγίους να προστατεύουν τους ανθρώπους που φέρουν το όνομά τους και από τους Αγίους Πάντες να προστατεύουν αυτούς που δεν έχουν προστάτη Άγιο.
ΟΤΑΝ προσεύχεσαι λ.χ. για έναν καρκινοπαθή, να προσεύχεσαι για όλους τους καρκινοπαθείς και να λες και μια ευχή για τους κεκοιμημένους. Ή βλέπεις έναν δυστυχισμένο• να πηγαίνει αμέσως ο νους σου σε όλους τους δυστυχισμένους και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς.
Να, θυμάμαι, μικρός είχα δει έναν ζητιάνο που πέθανε έξω από ένα τούρκικο σπίτι, δέκα μέτρα μακριά από το δικό μας. Πέτρο τον έλεγαν. Τον βρήκε το πρωί η Τουρκάλα πεσμένο έξω από το σπίτι της και τον σκούντηξε να σηκωθεί• τότε κατάλαβε ότι είχε πεθάνει. Ακόμη τον μνημονεύω. Πόσοι τέτοιοι «Πέτροι» υπάρχουν στον κόσμο!
ΟΤΑΝ πηγαίνει κανείς σε ειδικά θέματα και σκέφτεται ότι υποφέρουν οι συνάνθρωποί μας, βοηθιέται, γιατί κεντιέται η καρδιά. Έτσι, με πονεμένη καρδιά από τα ειδικά θέματα πηγαίνει και στα γενικά, και βοηθάει περισσότερο με την καρδιακή προσευχή.
ΚΑΛΑ είναι ο χριστιανός να μοιράζει την προσευχή του σε τρία μέρη: για τον εαυτό του, για όλο τον κόσμο και για τους κεκοιμημένους. Αν και με αυτόν τον τρόπο, παρόλο που φαίνεται δίκαιη η μοιρασιά, πάλι για τον εαυτό του φροντίζει περισσότερο, γιατί ο εαυτός του είναι ένας, ενώ οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι είναι δισεκατομμύρια. (...)
ΝΑ θέλει και αυτός που ζητά την προσευχή να βοηθηθεί, να σωθεί, και να αγωνίζεται. Για να βοηθηθεί δηλαδή κανείς από την προσευχή «δικαίου» ανθρώπου, χρειάζεται να έχει καλή διάθεση. Η ευχή που γίνεται με την καρδιά εισακούεται• πρέπει όμως και ο άλλος να είναι δεκτικός. Αλλιώς, εκείνος που προσεύχεται πρέπει να έχει την αγιότητα του Μεγάλου Παϊσίου, για να μπορέσει να τον βγάλει από την κόλαση1. Γι’ αυτό κάνετε προσευχή πρώτα γι’ αυτούς που έχουν διάθεση να σωθούν
ΚΑΠΟΙΟΣ έπεσε από ένα γεφύρι κάτω και σώθηκε. «Κατέβηκες να μετρήσεις το βάθος;», του λέω. Στα χέρια μας κρατούν οι Άγιοι. Ένα παιδί που του είχα δώσει ένα σταυρουδάκι, καθώς έτρεχε με τον μοτοσακό, πέρασε πάνω από ένα ταξί, έκανε μια τούμπα και συνέχισε να τρέχει στον δρόμο, χωρίς να πάθει τίποτα. Πολλοί γλιτώνουν, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν κι διορθώνονται. (Λόγοι Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου)
"Ενα από τά σπουδαία μοναστήρια της Ρωσίας, είναι καί ή Μονή της "Οπτινα. Ή παράδοση θέλει ώς κτήτορα καί ιδρυτή της τόν Γέροντα "Οπτα, τόν 15ο αιώνα. "Ενας πρώην αρχηγός μιας σπείρας ληστών όπου ή Θεοφάνεια μέσα στην καρδιά του την αλλοιώνει καί γίνεται ένας ασκητής. Τό 1821 λοιπόν δημιουργείται καί ή Σκήτη της "Οπτινα όπου η επανάσταση του 1917 κινούμενη μέ τό αντίχριστο μίσος δέν άφησε ανέπαφη τήν "Οπτινα όπως καί τίς άλλες Μονές. Οι Ναοί, τά κτίρια μετατράπηκαν σέ αποθήκες καί αγροτικές εγκαταστάσεις. Ακόμα καί τό Κοιμητήρι δέν απέφυγε τους βανδαλισμούς καί τίς λεη¬λασίες. Ό αβάστακτος πόνος του Ρωσικού λαού μετατράπηκε σέ καθημερινή προσευχή. Παρόλες τίς απαγορεύσεις καί τους διωγμούς οι Μπολσεβίκοι δέν κατάφεραν νά σβή¬σουν τήν φλόγα της πίστης μέσα από τίς καρδιές τών ανθρώπων…

«Η ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ πιό μεγάλη αυτό τό μπόι μου σκαρ¬φαλωμένη στους τοίχους τοϋ μοναστηριού...», έγραφε στό ημερολόγιο του τό καλοκαίρι του 1988 ό νέος προσκυνητής τής 'Όπτινα "Ιγκαρ Ροσλιακώφ. Τό ύψος του ήταν σχεδόν δύο μέτρα καί ή τσουκνίδα αυτό τό καλοκαίρι ήταν πράγματι εντυπωσιακή.
Η Μονή της 'Όπτινα ήταν ακόμη στά ερείπια δίνο¬ντας τήν εντύπωση βομβαρδισμένης περιοχής. Ερεί¬πια από ναούς, σωροί από σπασμένα τούβλα καί τρι¬γύρω βουνά σκουπιδότοποι. Πάνω από τά ερείπια αδιάβατα άγριόχορτα καί δίμετρη τσουκνίδα καί άψινθο.. Πρίν άπό τήν επανάσταση λειτουργούσαν εννέα ναοί καί τώρα...
Άπό τό ναό τής Παναγίας του Καξάν απέμειναν μό¬νο μισογκρεμισμένοι τοίχοι. Ούτε παράθυρα, ούτε πόρτες καί γιά στέγη ουρανός. "Οταν τό κτίριο ήταν σέ καλύτερη κατάσταση, φυλάγανε μέσα διάφορα άγροτικά μηχανήματα. Μπαίνανε άπ' ευθείας από τό Ιερό...
Άπό τό ναό τής Παναγίας Βλαντίμιρσκ τής Γλυκοφιλούσας δεν έμεινε ούτε ίχνος. Ή ολοκληρωτική του καταστροφή οφείλεται στό ακόλουθο γεγονός: Οι γύρω κάτοικοι μετέτρεψαν τό ναό σε σταύλο καί σύντομα πρόσεξαν -πράγμα παράξενο- πώς τίς ήμερες των μεγάλων εκκλησιαστικών εορτών τά ζώα άρχιζαν νά τρέχουν πέρα-δώθε μέσα στό ναό σά δαι¬μονισμένα!
Μιά Μ. Πέμπτη, ή αγελάδα του χωρικού Σ. έτρεχε μέ τέτοια ορμή πού ό κτηνίατρος πού κλήθηκε επει¬γόντως έκανε τήν έξης παράξενη διάγνωση γιά τό ζώο: «Ή αγελάδα τρελλάθηκε...». Τήν Μ. Παρασκευή έσφα¬ξαν τήν αγελάδα καί άπό τό ναό ξήλωσαν όλα τά τούβλα.
Τήν ίδια τύχη είχε καί ό Ναός τών αγίων Πάντων μαζί μέ τό Κοιμητήρι. Στή θέση του -πάνω άπό τους τάφους- χτίσανε μερικά εξοχικά. Τά παλιά τούβλα ήταν όμορφα καί πρακτικά.
Τά συνερ¬γεία ερχόταν έδώ γιά νά πάρουν τούβλα καί μάρμαρα άπό τους τάφους καί τους σταυρούς. Οι μάστορες της περιοχής σκεφτόταν πώς αν κάνουνε στηρίγματα άπό αυτά τά μάρμαρα, οί κατασεκυές αυτές θά είναι γιά μιά ζωή. Γιά τήν ευκολία στή μεταφορά έκοβαν τά μάρμαρα επιτόπου.
Τήν πρώτη χρονιά πού ανακαινιζόταν ή "Οπτινα, στην άκρη του δρόμου ήταν πεταμένο ένα κομμάτι μάρμαρο πού έγραφε: «Στον αγαπημένο αδελφό πάτερ...» καί δέν υπήρχε τό όνομα. Αυτό τό μυστικό τό ήξεραν μόνο οί ιδιοκτήτες του σπιτιού• τό στήριγ¬μα γιά τό πάτωμα καί τήν ευτυχία τους -θλιβερό νά τό σκεφτείς- είναι ένας σταυρός άπό τόν τάφο.
Η τοπική εφη¬μερίδα «Εμπρός», συχνά έγραφε γιά τά γεγονότα τών βανδαλισμών, στό νεκροταφείο εκείνης της εποχής, όπως γιά παράδειγμα τό ότι οί νεαροί ρημάζανε τους τάφους καί πετούσανε τίς νεκροκεφαλές στά παρά¬θυρα τών κοντινών σπιτιών.
Σχετικά σώος άπό τους άλλους, τό 1988 ήταν ό να¬ός τών Είσοδίων. Άπό τήν αρχή εγκαταστάθηκαν εκεί τά εργαστήρια κάποιων τεχνικών σχολών καί σ' ένα παρεκλήσι παρκάριζαν ένα τρακτέρ τοϋ οποίου ό κι¬νητήρας δούλευε γιά νά δίνει ρεύμα στό χωριό. Τό πώς έγιναν οί αγιογραφίες του ναού άπό τά καυσαέρια είναι εύκολο νά τό φανταστείς. Σώθηκαν μόνο μερικά κομμάτια άπό τοιχογραφίες καί αυτά από θαύμα. Ή καταστροφή τής αγιογράφησης του ναού άρχισε αμέ¬σως μετά τό κλείσιμο τού μοναστηριού. Ή γιαγιά Δω¬ροθέα άπό τό χωριό Νόβα Καζάτσιε διηγείται:
«Μετά τήν επανάσταση, στην "Οπτινα Πούστιν άνοιξαν αναψυκτήριο. Μαζέψανε εμάς τά παιδάκια τής περιοχής καί μας έδωσαν χρήματα καί δωράκια. Κατόπιν μας έδωσαν καί σπάτουλες λέγοντας μας νά ξύσουμε άπό τους τοίχους τών ναών τά πρόσωπα τών Αγίων. Ό διευθυντής του αναψυκτηρίου ήταν μαζί μας πολύ τρυφερός κι όλο καί μας χάιδευε τά κεφαλάκια λέγοντας: «Να προσπαθήσετε παιδάκια, νά προσπα¬θήσετε...», κι εμείς χαζά, ποιος τή χάρη μας! Εγώ τότε ήμουνα μικρούλα καί δέν μπορούσα νά φτάσω τά πρόσωπα των Αγίων ,άλλα κατάφερα νά ξύσω τά ποδαράκια από έναν άγιο, κι εγώ αργότερα σχεδόν έχασα τά πόδια μου. Από εκείνη την εποχή υποφέρω πολύ καί σ' όλη τη ζωή μου κουτσαίνω, άλλα την αρρώστεια μου, πιστέψτε με, την χαίρομαι καί ευγνω¬μονώ τόν Θεό. Πονάνε τά πόδια μου καί μεγαλώνει ή ελπίδα μου νά με συγχωρέσει ο Θεός. Ακόμη οί κάτοικοι τής περιοχής θυμούνται πώς όταν μετά την επανάσταση έκαιγαν τίς εικόνες, πέτα¬ξαν στη φωτιά κι έναν σταυρό -όλοι τό είδαν- γέμισε αίμα καί πιτσίλισε αυτούς πού καίγανε.
«"Οταν το 1988 ήρθανε στό μοναστήρι οί πρώτοι μοναχοί», έλεγε κάποιος κάτοικος της περιοχής, «τους κοιτούσαμε εμείς οί χωρικοί μέ έκπληξη, μέ τίς γενιάδες, μέ τά ράσα, όπως τίς ταινίες πρίν τήν επανάσταση».
Στίς 3 Ιουλίου στή γιορτή τής Παναγίας του Βλαντιμίρ, στό Ναό Νατβράντι τής 'Όπτινα Πούστιν πραγματοποιήθηκε ή πρώτη
Θ. Λειτουργία. Στό μικρό εκκλησάκι μπήκανε λιγοστοί• οί περισσότεροι προσκυνητές στεκόταν στην αυλή. Άνάμέσά τους καί ή μακαρίτισσα σήμερα, γιαγιά Ίουστίνα Δημήτρεβνα Γκάίτάνεβα πού θυμόταν:
"Ηταν τότε πού γύρισε άπό τήν εξορία ό παπάς τής 'Όπτινα ιερομόναχος Ραφαήλ Σεϊτσέτκα, αδύνα¬τος σάν σκιά, μόνο μάτια στό πρόσωπο.
—Μπάτουσκα, του λέω, νοιώθω μελαγχολικά χωρίς τήν εκκλησία, χάλια χωρίς τήν 'Όπτινα, και θέλω νά φύγω άπ' εδώ.
—"Οχι Ούστίνα, απάντησε εκείνος, μείνε εδώ. Ή 'Όπτινα -νά τό θυμάσαι- θά ξαναλειτουργήσει κι εσύ θά τήν δεις αυτή τή μέρα.
Μετά άπό αυτή τή συζήτηση περάσανε σχεδόν σαράντα χρόνια. Ή νέα γυναίκα έγινε ή καμπούρα γιαγιά Ούστίνα πού όταν βαριανασαίνοντας πήγε στην πρώτη Θ. Λειτουργία ένοιωσε μιά μεγάλη στενο¬χώρια βλέποντας άλλη μιά φορά τά ερείπια γύρω της καί δεν μπορούσε νά πιστέψει στην αναγέννηση. Στό Ναό τών Εισοδίων αντί γιά πάτωμα ήταν τό πατημένο χώμα καί στην εκκλησία Νατβράτναϊα οί τοίχοι ήταν κατεστραμένοι καί αντί γιά εικονοστάσι υπήρχαν μεγάλα φύλλα κοντραπλακέ.

Σ’εκείνο το μοναστήρι και στην πηγή του Αγίου Αμβροσίου θεραπεύτηκε μιά γυναίκα• στην αρχή τό έκρυβε, φοβόταν νά μιλήσει... Κάθε μέρα πραγματοποιείται ένα πλήθος άπό μικρά καί μεγάλα θαύματα πού δέν περιγράφονται...
Διηγείται ό προσκυνητής Νικολάϊ Ρεμπρόφ. Ή 'Όπτινα δέν είχε ακόμη ξενώνα καί οι προσκυνητές διανυκτέρευαν μέσα στό ναό. "Ενας ανάπηρος προ¬σκυνητής άπλωσε τά στρωσίδια του κάτω άπό τήν εικόνα της Παναγίας άλλα τά σκεπάσματα του δέν ήταν αρκετά καί άπό τό κρύο δέν μπορούσε νά κοιμη¬θεί. Καί νά, πλησιάζει τή νύχτα μιά μοναχή καί τον σκεπάζει μέ μιά ζεστή μαντήλα. Τό πρωί ξύπνησε καί έψαχνε νά βρεί σέ ποιόν νά δώσει τή μαντήλα. Ξαφνι¬κά, τρέχοντας προς τή μεριά μου μέ πλησίασε χωροδοπηδώντας στό ένα πόδι κάνοντας τρεις γύρους γύρω άπό μένα. Έγώ τάχασα. «Αδελφέ, τί έχεις;» κι αυτός, τρελλός άπό τή χαρά του μοϋ επαναλάμβανε: «'Ήμουν κουτσός, τό καταλαβαίνεις; Καί τώρα τρέχω καί πη¬δάω...». Τόν στείλανε στον γέροντα καί εκείνος είπε ότι ή μοναχή πού τόν πλησίασε ήταν η ίδια ή Παναγία.
Άλλη μια Ιστορία αναφέρει ότι στην 'Όπτινα ήρθανε κάποιοι κοσμοναύτες πού δέν έψαχναν συγκεκριμένα τό μοναστήρι, άλλα τό σημείο τομής τών συντετμημένων γραμμών πάνω στή γη άπ' όπου υψωνόταν πρό τόν ουρανό μιά φωτεινή στήλη! Φωτο¬γράφισαν άπό τό διάστημα αυτή τή λάμψη καί αργό¬τερα χάρισαν στό μοναστήρι μεγενθυμένη φωτογρα¬φία όπου μπορούσες νά ξεχωρίσεις τό μοναστήρι καί τή Σκήτη. Φαίνεται ή 'Όπτινα ακόμη στά ερείπια νά ακτινοβολεί στή γη τό ευλογημένο Φως.»(ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ Τρεις Σύγχρονοι Μάρτυρες-εκδ.Ι.Καλ.Αγ.Χαραλάμπους Ν.Σκήτη-Αγ.Όρος)
* * * *
ΟΣΟ περισσότερο ζει κανείς τήν κο¬σμική ζωή, τόσο περισσότερο άγχος
κερδίζει. Μόνο κοντά στον Χριστό κα¬νείς ξεκουράζεται καί βρίσκει ανάπαυ-¬
ση και σωματική καί ψυχική.

ΤΑ «κατάφερε» ό άνθρωπος με τόν«πολιτισμό»του νά καταστρέψει το περιβάλλον καί τόν κόσμο.

ΜΗ θαυμάζετε αυτούς που πάνε στο φεγγάρι, τους αστροναύτες, αλλά αυ¬τούς που αποφεύγουν τήν κοσμική ζωή καί μέ τόν φιλότιμο αγώνα τους,
πλησιάζουν τόν Θεό καί γίνονται Παραδεισοναύτες.

ΒΛΕΠΕΤΕ γιά τόν ουρανό δέν χρειάζο¬νται καί πολλά καύσιμα. Μ' ενα παξι¬μάδι ανεβαίνει ό άνθρωπος μέχρι τον Παράδεισο.

ΣΗΜΕΡΑ είναι ζαλισμένοι οί άνθρωποικαί δέν παρακολουθούν τόν εαυτό
τους καί τόν τρόπο ζωής τους γιά να δουν τίς συνέπειες της διαγωγής τους.

ΑΠΟ τήν απλή φυσική ζωή, όσο απο¬μακρύνονται οί άνθρωποι καί προχω-¬
ρούν στην πολυτέλεια, τόσο αυξάνουν τά βάσανα καί τό άγχος τους.

ΟΣΟ μεγαλώνει ή «κοσμική ευγένεια»,τόσο χάνονται ή φυσική απλότητα καί
τό ανθρώπινο χαμόγελο.

ΟΣΟΙ δέν δέχονται παρατηρήσεις, ού¬τε καί άπό τους ανθρώπους που αλη¬θινά
τους αγαπούν, τελικά παραμέ¬νουν αδιόρθωτοι καί στραβόξυλα και
αχρηστεύονται μόνοι τους πνευματι¬κά.
(ΛΟΓΟΙ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΟΣ.-π.Παϊσίου-Μακαρίου Ιερομονάχου-Άγ.Όρος)

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ Ι. ΧΡΙΣΤΟΥ-Ό Γιωργάκης άπό τό Θιβέτ-Θαύματα Αγίου Νεκταρίου

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ Ι. ΧΡΙΣΤΟΥ
Διηγήθηκε ό Γέροντας Παίσιος στον Ιερομόναχο Γ.: «Ένιωθα κάποια δυσκολία νά προ¬σευχηθώ στον Χριστό. Τήν Παναγία τήν έχω σάν μάννα. Τήν αγία Ευφημία τό ίδιο. Τήν φωνάζω: «αγία Εύφημούλα μου». Στον Χριστό ένιωθα δύσκολα. Τήν εικόνα Του μέ φόβο τήν φιλούσα.. Καί συνέβη αυ¬τό πού θά σού πώ:
»Ήταν βράδυ τού Τιμίου Προδρόμου, θά ξημέρωνε τού αγίου Κάρπου Νι¬ώθω ανάλαφρος, πούπουλο. Καμμιά όρεξη νά κοιμηθώ. Σκέφτομαι: «Άς καθήσω νά γράψω κάτι γιά τόν παπα-Τύχωνα νά τό στείλω στίς αδελφές». Μέχρι τίς 8.30' αγιορείτικα έγραψα ως τριάντα σελίδες. Άν καί δέν νύσταζα, είπα νά ξαπλώσω, γιατί ένιωθα λίγη κούραση στά πόδια.
Παίρνει νά φωτίζη. Στίς 9 ή ώρα (6 περίπου κοσμικά τό πρωί) δέν είχα κοιμηθή. Σέ μιά στιγμή σάν νά χάθηκε ό τοίχος του Κελλιού μου (δίπλα στό κρεββάτι προς τό εργαστήριο). Βλέπω τόν Χριστό μέσα στό φως, σέ απόσταση έξι μέτρα περίπου. Τόν έβλεπα άπό τό πλάι. Τά μαλλιά του ήταν ξανθά καί τά μάτια του γαλανά. Δέν μου μίλησε. Κοίταξε λίγο δίπλα, όχι ακριβώς έμενα.
»Δέν έβλεπα μέ τά σωματικά μάτια. Αυτά είτε ανοιχτά είναι είτε κλειστά, καμμιά διαφορά δέν έχει. Έβλεπαν τά μάτια της ψυχής.
»"Οταν Τόν είδα σκέφθηκα: Πώς μπόρεσαν νά φτύσουν τέτοια μορφή; Πώς μπόρεσαν -οι αθεόφοβοι- νά ακουμπήσουν τέτοια μορφή; Πώς μπόρεσαν νά μπήξουν καρφιά σ' αυτό τό σώμα; Πά! πά! πά!
»Απόμεινα! Τί γλυκύτητα ένιωθα! Τί αγαλλίαση! Δέν μπορώ νά εκφράσω μέ δικά μου λόγια τήν ομορφιά αυτή. Ήταν αυτό πού λέει: «Ό Ωραίος κάλλει πα¬ρά τους υιούς των ανθρώπων». Αυτό ήταν. Δέν έχω δει ποτέ τέτοια εικόνα του. Μόνο μία κάποτε -δέν θυμάμαι πού- έμοιαζε κάπως.
»Θάξιζε νά αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια γιά νά δή αυτή τήν ομορφιά γιά μιά στιγμή μόνο. Τί μεγάλα καί ανείπωτα είναι δυνατόν νά χαρισθούν στον άν¬θρωπο, καί μέ τί τιποτένια ασχολούμαστε!
«Πιστεύω πώς είναι ένα δώρο πού μού έκανε ό παπα-Τύχων. Νά μήν τό πής σέ κανέναν. Πολύ τό σκέφθηκα νά τό πώ καί σέ σένα. Βλέπεις τόση ώρα δέν σού μίλησα, τώρα πού φεύγεις».
Ύστερα άπό δύο μέρες όταν ξανασυναντήθηκαν, ό Γέροντας είπε: «"Ολη τή νύχτα έκλαιγα γιατί σού το’πα. Δέν φοβάμαι πώς θά τό πεις. Αλλά έγώ ζημιώθηκα».
Τό γεγονός αυτό τό αισθάνθηκε καί μιά αδελφή στην Σουρωτή καί έγραψε στον Γέροντα: «Τάδε τού μηνός, τάδε ώρα... Τά υπόλοιπα θά μάς τά πείτε εσείς». Καί πράγματι, όταν αργότερα βγήκε έξω, τους τό διηγήθηκε καί μάλιστα περι¬έγραψε καί αγιογράφησαν τόν Χριστό, όπως ακριβώς τόν είδε.
Το ραντεβού της προσευχής
Ο Παππούλης Πορφύριος προσεύχοταν πολύ. Και ήθελε και τα δικά του πνευματικά παιδιά να κάνουν το ίδιο. Ιδιαίτερα σε εμένα ήθελε, με κάθε τρόπο, να με πείσει να το κάνω. Γι’ αυτό συνεχώς μου μιλούσε, για την δύναμη της προσευχής.
Προσευχή, παιδί μου, Ανάργυρε, έλεγε, σημαίνει συνομιλία με τον ίδιο τον Θεό, που είναι ο Πλάστης, είναι ο Δημιουργός του Σύμπαντος! Είναι Εκείνος που έφτιαξε αυτά που βλέπουμε, αλλά και εκείνα που δεν βλέπουμε με τα ανθρώπινα μάτια μας. Τέλος είναι εκείνος που δεν αρνιέται ποτέ να συνομιλήσει μαζί μα, αρκεί να του το ζητήσουμε εμείς, όποτε θέλουμε και όσες φορές θέλουμε. Δεν πρόκειται να μας πει ποτέ όχι. Αντίθετα, είναι πάντα πρόθυμος να μας ακούσει με προσοχή και με αγάπη όπως κάνει κάθε καλός Πατέρας, όταν του το ζητά το παιδί του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και να μας δώσει ότι του ζητήσουμε, αρκεί να είναι αυτό που του ζητάμε προς το συμφέρον της ψυχής μας. Αλήθεια αναλογίστηκες ποτέ παιδί μου να συνομιλήσεις έστω και μια φορά με κάποιον από τους σημερινούς άρχοντες της Πατρίδας μας και να έγινε η επιθυμία σου; αν όχι σου συνιστώ να το τολμήσεις. Θα διαπιστώσεις ότι η επιθυμία σου θα παραμείνει απλώς επιθυμία! Ουδέποτε θα δεχτούν να μιλήσουν μαζί σου. Το πολύ-πολύ να σε παραπέμψουν σε κανένα παρακατιανό, για να σε ξεφορτωθούν … Αντίθετα ο Κύριος μας που είναι ο Βασιλεύς των Βασιλέων, δεν πρόκειται ποτέ να σε παραπέμψει σε κανέναν και δεν πρόκειται ποτέ να αρνηθεί να συνομιλήσει μαζί σου, δια της προσευχής και πρόσθεσε: τα καταλαβαίνεις αυτά που σου τα λεω;
- Ασφαλώς ναι, Παππούλη μου, του απάντησα.
– Και, όμως εμένα κάτι μου λεει, πως δεν θέλεις να τα καταλάβεις. Γιατί, εάν τα καταλάβαινες, θα έκανες πιο πολύ προσευχή.
– Μα, προσεύχεστε εσείς για μένα, προσέθεσα.
–Και όταν τρώγω εγώ, χορταίνεις εσύ; με ρώτησε! Οπότε με αφόπλισε τελείως!
– Άκουσε Ανάργυρε, μου λεει. Θα σου κάνω μια πρόταση, αλλά θέλω εξ αρχής να μου υποσχεθείς, ότι θα την δεχτείς, και θα την τηρήσεις.
–Σας το υπόσχομαι, Παππούλη. Είμαι έτοιμος να κάνω ότι μου πείτε.
–Ε! τότε σου προτείνω να προσευχόμεθα την ίδια ώρα ακριβώς, και οι δυο μαζί. Και ο ένας θα προσεύχεται για τον άλλο.
Συμφωνήσαμε και υποσχεθήκαμε. Καθορίσαμε, μάλιστα και την ώρα της προσευχής. Ήταν η 10 μ.μ. Ο Παππούλης, όπως μου εξήγησε, πίστευε πάρα πολύ σ’ αυτό το είδος της προσευχής. Τα αποτελέσματα, μου έλεγε, της κοινής προσευχής, είναι καταπληκτικά. Θα το διαπιστώσεις και μόνος σου. Θέλω όμως, ακριβώς στις 10 μμ. Να είσαι πιστός στο ραντεβού μας. Να μην παραλείψεις, ούτε μία φορά να τηρήσεις την υπόσχεσή σου. Και εγώ θα κάνω το ίδιο.
Πράγματι! Στις 10 μ.μ. κλείστηκα στο δωμάτιο μου και άρχισα να προσεύχομαι. Όμως, από το πρώτο κιόλας λεπτό, άρχισαν να διαπερνούν το σώμα μου έντονα ρεύματα , που άρχιζαν από τα κάτω άκρα και έφθαναν μέχρι την κεφαλή μου και τα’αντίθετο, ενώ ένα ισχυρό άπλετο φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο μου και μου έδινε την εντύπωση, ότι βρισκόμουν μέσα σε φλόγες, οι οποίες, όμως δεν με έκαιγαν! Στην αρχή τρόμαξα πολύ και λίγο έλειψε να καταληφθώ από πανικό ! αμέσως όπως συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα φαινόμενα απέρρεαν από την δύναμη της προσευχής του Παππούλη και όχι μόνο ηρέμησα, αλλά καταλήφθηκα από μια πρωτοφανή αγαλλίαση, που μου έδινε την εντύπωση ότι δεν πατούσα καθόλου στην γη! Όλα αυτά συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της προσευχής. Την άλλη μέρα η πρώτη μου δουλειά ήταν να επικοινωνήσω με τον Παππούλη. Ήμουν αποφασισμένος να μην του πω τίποτα. Ήθελα πρώτα να μιλήσει ο παππούλης. Και έτσι έγινε. Μόλις ζήτησα την ευχή του, ο παππούλης με ιδιαίτερη ικανοποίηση και με τρανταχτά γέλια, μου είπε: Τρόμαξες ε! Και λίγο έλειψε να το βάλεις στα πόδια… Όμως εγώ σε έβλεπα μέσα σε έντονο φως, που πλημμύριζε όλο το δωμάτιο σου και εσύ περιχαρής ανέβαινες –ανέβαινες σαν να ήθελες να φτάσεις στο Θρόνο του Κυρίου! Βλέπεις τι δύναμη έχει αυτού του είδους η προσευχή; Συνέχισε και θα με θυμηθείς. Πράγματι! Τον θυμάμαι. Και θα τον θυμάμαι όχι μόνον σ’ αυτή, αλλά και στην άλλη ζωή. Γιατί τα φαινόμενα αυτά προϊόντος του χρόνου, έγιναν τόσο έντονα ώστε να μην μπορώ να τα περιγράψω!
Μακάρι να προσεύχεται και τώρα μαζί μου. Δεν θα ήθελα τίποτε άλλο.


*********
Ό Γιωργάκης άπό τό Θιβέτ
Ήρθε στό Άγιον Όρος καί γύριζε στά μοναστήρια ένας νέος ηλικίας 16-17 χρόνων, ό Γιωργάκης. Από ηλικίας τριών ετών οι γονείς του τόν έβαλαν σέ βουδδιστικό μοναστήρι στό Θιβέτ. Προχώρησε πολύ στην Γιόγκα, έγινε τέ¬λειος μάγος, μπορούσε νά καλή όποιον δαίμονα ήθελε. Είχε μαύρη ζώνη καί ήξερε τέλεια καράτε. Μέ τήν δύναμη τού Σατανά
έκανε επιδείξεις πού προ¬ξενούσαν εντύπωση. Χτυπούσε μέ τό χέρι του μεγάλες πέτρες και έσπαζαν σάν καρύδια. Μπορούσε νά διαβάζη κλειστά βιβλία. Έσπαζε στην παλάμη του φουντούκια, έπεφταν κάτω τά τσόφλια καί οι καρποί έμεναν κολλημέ¬νοι στό χέρι του.
Κάποιοι μοναχοί έφεραν τόν Γιωργάκη στον Γέροντα Παϊσιο γιά νά τόν βοηθήση. Ρώτησε τόν Γέροντα, τί δυνάμεις είχε καί τί μπορούσε νά κάνη. Απάντησε ότι ό ίδιος δέν έχει καμμιά δύναμη καί ότι όλη ή δύναμη είναι τού Θεού.
Ό Γιωργάκης θέλοντας νά έπιδείξη τήν δύναμη του συγκέντρωσε το βλέμμα του σε μια μεγάλη πέτρα πού ήταν σέ απόσταση καί ή πέτρα έγινε θρύψαλα. Τότε ό Γέροντας σταύρωσε μιά μικρή πέτρα καί του είπε νά τήν σπάση καί αυτή.
Αυτός συγκεντρώθηκε, έκανε τά μαγικά του, άλλα δεν
κατάφερε νά τήν σπάση. Τότε άρχισε νά τρέμη, καί οι
σατα¬νικές δυνάμεις, πού νόμιζε ότι έλεγχε, μή μπορώντας
νά σπάσουν τήν πέτρα, στράφηκαν εναντίον του
καί τόν εκσφενδόνισαν στην άλλη όχθη του ρέματος.
Ό Γέροντας τόν μάζεψε σέ άθλια κατάσταση.
«Άλλη φορά», διηγήθηκε ό Γέροντας, «ενώ συζητούσαμε, ξαφνι¬κά σηκώθηκε, μου έπιασε τά χέρια καί μου τά γύρισε προς τά πίσω. «Άν μπορή, ας έρθη νά σ' ελευθέρωση ό Άγιος Αρσένιος», μου είπε. Τό αισθάνθηκα σάν βλασφημία. Κούνησα έτσι λίγο τά χέρια μου καί τινάχθηκε πέρα. Μετά σάν αντίδραση πήδησε ψηλά καί πήγε νά μέ χτυπήση με τό πόδι του, άλλα τό πόδι του σταμάτησε κοντά στό πρόσωπο μου, σάν νά βρήκε ένα αόρατο εμπόδιο! Μέ φύλαξε ό Θεός.
»Τή νύχτα τόν κράτησα καί κοιμήθηκε στό Κελλί μου. Οι δαίμονες τόν έσυ¬ραν μέχρι κάτω στον λάκκο καί τόν έδειραν γιά τήν αποτυχία του. Τό πρωί σέ κακή κατάσταση, τραυματισμένος, γεμάτος αγκάθια καί χώματα, ώμολογούσε: «Μέ έδειρε ό Σατάν, γιατί δέν μπόρεσα νά σέ νικήσω».
Έπεισε τόν Γιωργάκη νά τοΰ φέρη τά μαγικά του βιβλία καί τά έκαψε.
Ό Γέροντας τόν κράτησε λίγο κοντά του καί τόν βοήθησε, όσο έκανε υπακοή. Ενδιαφέρθηκε νά μάθη, άν είναι βαπτισμένος, καί μάλιστα έμαθε καί σέ ποια Εκκλησία είχε βαπτισθή. Ό Γιωργάκης συγκλονισμένος άπό τήν δύναμη καί τήν χάρι τού Γέροντα, επιθυμούσε νά γίνη μοναχός άλλα δέν μπόρεσε.
Ό Γέροντας χρησιμοποιούσε τήν περίπτωση τού Γιωργάκη γιά νά αποδείξει πόσο μεγάλη είναι ή πλάνη αυτών πού νομίζουν ότι όλες οί θρησκείες είναι ί¬διες, όλες τόν ίδιο Θεό πιστεύουν, καί ότι δέν διαφέρουν οί Θιβετιανοί μοναχοί άπό τους Ορθοδόξους.
* * *
Ποτέ να μην λές «γιατί περνώ αυτό»; Ή όταν βλέπεις τόν άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μην λές «γιατί το περνά αυτό»; Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης... Τότε θα βλέπεις όπως οι Άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο τού Θεού. ΟΛΑ.
Γερόντισα Γαβριηλία
Σύγχρονο θαύμα στη Γαλλία
Ένα πρωτοφανές θαύμα της Θεοτόκου αναστάτωσε τον θρησκευτικό κόσμο στη Γαλλία:
Ό Μπασάμ Άσσάφ είναι υπηρέτης ενός ορθοδόξου σύρου στο Παρίσι, του Μιχαήλ Μερέζ. Στίς 12 Αυγούστου 1988 ο Μερέζ απουσίαζε και τηλεφώνησε στον Άσσάφ να κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες νια την εορτή της Κοιμήσεως.Ό πλούσιος επιχειρηματίας έχει μέσα στο σπίτι του ένα μικρό εκκλησάκι. Μέσα σ' αυτό ο πιστός υπηρέτης έκαψε θυμίαμα, άναψε ακοίμητη κανδήλα και πρόσφερε άνθη στη Θεοτόκο, της οποίας υπάρχουν εκεί πολλές εικόνες. Ύστερα προσευχήθηκε στην Παναγία για την οικογένεια του πού μένει στη Συρία, και νια τον κύριο του πού τον αγαπά σαν πατέρα. Την ώρα εκείνη ακριβώς εμφανίζεται στον υπηρέτη ή Θεοτόκος και του λέει: - Σε προστατεύω. Είμαι μαζί σου. Πάρε αυτό το δώρο! Την ίδια στιγμή ο 'Ασσάφ ένοιωσε να γεμίζουν τα χέρια του μ' ένα υγρό, πού είχε τη σύσταση και την οσμή πολύ καθαρού ελαιόλαδου. "Όταν επέστρεψε ο Μερέζ στο Παρίσι, πληροφορήθηκε το γεγονός, αλλά προτίμησε να το κρατήσει μυστικό. Το θαύμα όμως επαναλήφθηκε, και το θαυματουργό έλαιο έκανε διάφορες θεραπείες σε Σύρους και Λιβανέζους. Τότε ο Μερέζ έδωσε συνέντευξη τύπου, παρουσία του Μητροπολίτου Γαλλίας Ιερεμία και του εκπροσώπου του πατριαρχείου Αντιοχείας στη Γαλλία επισκόπου Γαβριήλ. Το θαυμαστό σημείο δεν παύει να επαναλαμβάνεται. Κι όχι μόνο στο εκκλησάκι του Μερέζ, αλλά και άλλου, όταν ο Άσσάφ προσεύχεται ή συμμετέχει στη θεία λειτουργία ή απλώς μνημονεύει το όνομα του Ιησού και της Παναγίας. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1988, την ώρα της θείας λειτουργίας στον ελληνικό ναό του αγίου Στεφάνου της οδού Ζώρζ Μπιζέ, το έλαιο ανάβλυζε επί μία ώρα και το διαπίστωσαν όλοι οι πιστοί.
Ό Άσσάφ είναι τριάντα χρονών, πολύ απλός και με καθαρή καρδιά. Παραμένει σε μεγάλη ταπείνωση και απλότητα, και λέει πώς κάθε φορά πού συμβαίνει το θαύμα γεμίζει από ανείπωτη χαρά. Πιστεύει μάλιστα ότι ή ευλογία αυτή του Θεού ανήκει σε όλους. Στη συνέχεια ανέλαβε ή επιστήμη να ερευνήσει την αλήθεια του θαύματος. Ορίστηκε μία επιτροπή, της οποίας τα μέλη παρακολούθησαν το φαινόμενο τρεις φορές, κατά τις όποιες συγκέντρωναν το έκκρινόμενο έλαιο και το υπέβαλλαν σε βιοχημικές αναλύσεις.
Οι εξετάσεις αυτές έγιναν στο Εργαστήριο Βιοχημείας των Λιπιδίων του Νοσοκομείου Πιτιέ-Σαλπετριέρ στο Παρίσι, από τον καθηγητή Ζ. Λ. ντε Ζέν. Τα πορίσματα της επιτροπής παρουσίασε στη δημοσιότητα ο μητροπολίτης Ιερεμίας. Σύμφωνα με αυτά το υγρό παρουσιάζει τη χαρακτηριστική σύσταση ενός φυτικού ελαίου. Περιέχει στοιχεία λιπιδικά, ιδιαιτέρως φυτοστερόλες, οι όποιες δεν υπάρχουν στο αίμα. Επιπλέον είναι αδύνατον να συντεθούν από τον ανθρώπινο οργανισμό. Το υγρό επίσης περιέχει χοληστερίνη, ένα συστατικό ζωικής προελεύσεως, το όποιο ουδέποτε συναντάται σε οποιοδήποτε ελαιόλαδο. Υπογραμμίζοντας το τελευταίο αυτό σημείο, ή επιτροπή συμπεραίνει ότι ύπ' αυτές τις συνθήκες «το υγρό δεν μπορεί να προέρχεται από κάποια εξωτερική παροχή ελαιολάδου». Βεβαιώνει επίσης την αναμφισβήτητη βελτίωση της υγείας δύο ατόμων πού χρίστηκαν με το έκκρινόμενο έλαιο από τα χέρια του Μπασάμ Άσσάφ. και ή αναφορά της επιτροπής καταλήγει ως εξής: «Το γεγονός αυτό δεν επιδέχεται καμιά φυσική ή λογική εξήγηση. Εντάσσεται μάλλον στο πλήθος των θαυμάτων της Παναγίας μας, πού γνώρισε ή ιστορία της Εκκλησίας».
* * *
Ο Σταύρος Σταύρου, πατέρας οκτώ παιδιών, από την Λεμεσό της Κύπρου, γράφει προς την Μονή Βατοπαιδίου τα εξής:
"Το έτος 1994 επισκέφθηκα το Αγιον Ορος με τρία από τα αγόρια μου... Στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, όπου φιλοξενηθήκαμε τις περισσότερες ημέρες της παραμονής μας στο Αγιον Όρος, είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να περπατά μέσα στην Μονή. Το γεγονός συνέβη ως εξής:
Καθόμουν έξω από την Τράπεζα, όταν είδα μία μοναχή να περπατά στην αυλή της Μονής. Ερχόταν από την πλευρά του Καθολικού και κατευθλυνθηκε προς το Μαγειρείο όπου και εισήλθε. Ήταν ψηλή με ρωμαλέα κορμοστασιά και πλήρες γυναικείο μοναχικό ένδυμα. Αφού πέρασαν μερικές στιγμές βγήκε από το Μαγειρείο, περπάτησε κατά μήκος του κτιρίου, και κοντά στο Καθολικό, όπου είναι το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και εισήλθε ξανά στο κτίριο της Μονής. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν μεγάλη έκπληξη: "Βρίσκεται γυναίκα και μάλιστα μοναχή στην Μονή; Πως γίνεται; Είναι κάπου κρυμμένη; Μετά σκέφτηκα ότι γνωρίζω τον Ηγούμενο και τους μοναχούς και αυτό είναι αδύνατον. Αρα, τι βλέπω;"... Πέρασαν περίπου έξι μήνες, όταν μία ημέρα παρακολούθησα στην τηλεόραση μία συνέντευξη του Ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου, πατρός Εφραίμ, στην οποία έλεγε ότι διάφοροι προσκυνητές, που επισκέφτηκαν την Μονή Βατοπαιδίου, είχαν δει την Υπεραγία Θεοτόκο στην Μονή - και μερικοί από αυτούς σκανδαλίσθηκαν νομίζοντας ότι ζούσε γυναίκα στη Μονή. Αμέσως ήρθε στην μνήμη μου το συμβάν της δικής μου οράσεως και κατάλαβα ότι η γυναίκα που είδα ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα για την οικογενειά μου... Η εμπειρία που είχα ήταν το μεγάλο στήριγμα για τις δοκιμασίες που ακολούθησαν. Οι κινήσεις της Παναγίας μας, όταν την είχα δει στο Βατοπαίδι, έδειχναν μεγάλη μέριμνα και φροντίδα. Η συγκατάβασή Της στην αμαρτωλότητά μου φανερώνει απέραντη μητρική αγάπη, και τέλος η εκρηκτική επιβεβαίωση της παρουσίας Της ανάμεσά μας θα είναι πάντοτε πηγή ελπίδας και πίστεως για την σωτηρία μας..."
* * *
Ο Ανδρέας Ευαγγελίδης, από την Αραδίππου της Κύπρου, σε επιστολή του προς την Μονή Βατοπαιδίου αναφέρει: "Έγινε θαύμα στο πόδι μου στις 22 Ιουνίου το 1992.
Σας γράφω σχετικά με αυτό. Το πόδι μου με πονούσε πολύ στο γόνατο και δεν μπορούσα να κατέβω σκαλιά ή να ανέβω. Γι αυτό πήγα στον γιατρό, ο οποίος και μου είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να κάνω εγχείρηση, διαφορετικά θα κουτσαίνω. Ήταν 15 Ιουνίου το 1992. Εγώ του είπα ότι δεν μπορώ τώρα, γιατί φεύγω για το Αγιον Όρος. Αυτός επέμενε και μου είπε ότι αν πας με αυτό το πόδι στο Αγιον Όρος, στο τέλος θα σε φέρουν με το φορείο. Εγώ του είπα ότι θα πάω και δεν με νοιάζει. Έτσι και έγινε. Ήρθα στο Αγιον Όρος μαζί με άλλους φίλους... Όταν ήρθαμε στο Βατοπαίδι στην Εκκλησία εγώ προσευχόμουν στην Παναγία και σε όλη την διάρκεια της θείας Λειτουργίας έλεγα "Παναγία μου, θεράπευσέ με". Στις 6 περιπου η ώρα, το πρωί, μου φάνηκε στο εικόνισμα της Παναγίας ότι ξεχώρησε η Παναγία και ένοιωσα μεγάλη χαρά, αγαλλίαση και δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Όταν τελείωσε η θεια Λειτουργία και βγήκαμε έξω, ο πάτερ Εφραίμ ήταν στο πάνω εκκλησάκι της Παναγίας της Παραμυθίας και δεν είχε τελειώσει ακόμα. Είπα στην παρέα μου να ανέβουμε πάνω μέχρι να τελειώσει και μετά να πάμε στην Τράπεζα. Συμφώνησαν και αυτοί και ήρθε ο ξάδελφός μου για να με βοηθήσει να ανέβω την σκάλα προς το εκκλησάκι της Παραμυθίας. Στο πρώτο σκαλί δεν ένοιωσα πόνο στο πόδι μου. Τότε δοκίμασα το δεύτερο, τίποτα. Στο τρίτο σκαλί το πίεσα για να δω, και πάλι δεν ένοιωσα πόνο, οπότε έσπρωξα τον ξάδελφό μου και άρχισα να τρέχω πάνω προς το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και κλαίγοντας φώναζα ότι έγινε θαύμα. Όταν φύγαμε και φτάσαμε στην Κύπρο πήγα στον γιατρό μου και του είπα να με εξετάσει. Όταν με εξέτασε μου είπε ότι το πόδι μου είναι καλύτερο από το άλλο. Τότε εγώ τον ρώτησα αν πιστεύει στα θαύματα και μου είπε: "ναι, πιστεύω". Εγώ του είπα το περιστατικό και μου είπε: "Δοξάζω το όνομά Της. Ανδρέα μου είσαι μια χαρά". Και μέχρι σήμερα είμαι πολύ καλά..."
O πλανεμένος αναχωρητής
Κάποιος αναχωρητής, από αμάθεια πιο πολύ, δεν ήθελε να παραδεχθεί πως ο άγιος Άρτος που μεταλαμβάνουμε είναι το Σώμα του Κυρίου.Οι γέροντες της Σκήτης, όταν το έμαθαν, τον κάλεσαν και τον κατήχησαν με την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας για τα άχραντα Μυστήρια. Εκείνος όμως επέμενε στην πλάνη του. Οι πατέρες τον άφησαν, αλλά προσευχήθηκαν να τον φωτίσει ο θεός, ώστε να καταλάβει την αλήθεια.Μια Κυριακή ο αναχωρητής συμμετείχε στη θεία λειτουργία από το άγιο βήμα του ναού της Σκήτης. Τη στιγμή που ο ιερέας πήρε στα χέρια του το πρόσφορο για να προσκομίσει, ο πλανεμένος μοναχός είδε κατάπληκτος ένα βρέφος ξαπλωμένο πάνω στην αγία τράπεζα. Κι όταν άρχισε να διαμελίζει τον Άρτο, φάνηκε άγιος άγγελος πάνω από το θυσιαστήριο, κρατώντας στο χέρι του ένα μαχαίρι. Συγχρόνως με τον ιερέα διαμέλισε κι αυτός το θείο Βρέφος κι έχυσε το Αίμα Του στο άγιο ποτήριο. Ο αναχωρητής ταράχθηκε. Μα ύστερ΄από λίγο, όταν πήγε να κοινωνήσει, συνέβη κάτι πιο φοβερό. Είδε μέσα στο άγιο ποτήριο ανθρώπινη σάρκα βαμμένη στο αίμα. Κλαίγοντας τότε ομολόγησε την πλάνη του και παρακάλεσε τον Κύριο να σκεπάσει με τη χάρη Του τα θεία Μυστήρια, για να τολμήσει να κοινωνήσει. Πραγματικά, μέσα στο άγιο ποτήριο είδε πάλι ψωμί και κρασί, από τα οποία μετέλαβε ευχαριστώντας το Θεό.
Νίκη κατά των δαιμόνων
Η έρημος δεν είναι μόνο καταφύγιο των φιλήσυχων μοναχών. Είναι και τόπος εξορίας των δαιμόνων, που στήνουν στους αγωνιστές του Χριστού τις πιο φοβερές παγίδες.Η τοποθεσία Μελανά ήταν ο τόπος όπου ασκήθηκε ο όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης (10ος αι.). Ο διάβολος αγωνίσθηκε μεθοδικά για να τον εκτοπίσει από κει, αλλά δεν τα κατάφερε. Έτσι ο όσιος ετοιμαζόταν για την οικοδομή του μοναστικού συγκροτήματος της Μεγίστης Λαύρας.Όταν όπως άρχισε η οικοδομή, ό,τι έχτιζαν οι οικοδόμοι τη μέρα, το γκρέμιζαν οι δαίμονες τη νύχτα.Εμφανίζεται τότε η Κυρία Θεοτόκος στον όσιο Αθανάσιο και του λέει:Για να προχωρήσει το έργο, πρέπει να χτίσεις σε μια μέρα ένα ναύδριo, κι εκεί να τελεστεί την ίδια μέρα θεία λειτουργία. Πραγματικά, μέσα σε μια μέρα χτίστηκε και λειτουργήθηκε ένας ναός αφιερωμένος στους αγίους αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό. Κι ήταν τόσο μικρός, που μόλις χωρούσαν ο λειτουργός στο ιερό και τέσσερα-πέντε άτομα στον υπόλοιπο χώρο.Έτσι λοιπόν, με τη χάρη της θείας λειτουργίας, έφυγαν οι δαίμονες και προχώρησε η οικοδομή της Λαύρας.
* * *
Μια νέα οσιακή μορφή από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, γνωστή στην πατρίδα του με την προσωνυμία «Χατζεφέντης», είναι ο όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (1840-1924).Οι Φαρασιώτες διηγούνται πολλά θαυμαστά γεγονότα, που σχετίζονται με τον όσιο.Κάποτε στα Φάρασα, τη μέρα της Αναστάσεως, μπήκε ένας Τούρκος λήσταρχος στην εκκλησία, την ώρα που τελούσε ο όσιος τη θεία λειτουργία. Μόλις είδε τον Τούρκο αρματωμένο και αδιάντροπο μέσα στο ναό, τον ειδοποίησε να φύγει αμέσως. Εκείνος όμως δεν έδωσε σημασία. Ο όσιος συνέχισε ατάραχος τη θεία λειτουργία.Όταν βγήκε για τη μεγάλη είσοδο, τον είδε ο Τούρκος να μην πατάει στη γη, αλλά να περπατάη στον αέρα. Βλέποντας αυτό το θαύμα, άρχισε να τρέμει. Έκανε να φύγει, μα δεν μπορούσε, γιατί ένιωθε δεμένος μ΄ένα αόρατο σχοινί.Ο όσιος, αφού μπήκε με τα Άγια στο ιερό, έκανε νόημα στο Τούρκο να φύγει. Πραγματικά, την ώρα εκείνη ο λήσταρχος ένιωσε λυμένος. Τρέμοντας ολόκληρος, βγήκε έξω κι έπεσε κάτω σαν νεκρός.Όταν τέλειωσε η λειτουργία, βγήκε ο λειτουργός από το ναό, πλησίασε τον Τούρκο, τον σήκωσε κι έτσι εκείνος μπόρεσε να στηριχθεί στα πόδια του. Ύστερα του έκανε αυστηρή παρατήρηση, του έδωσε πέντε γρόσια και τον άφησε να φύγει υγιή, αλλά κατατρομαγμένο.

Θαύματα Αγίου Νεκταρίου
(Από το βιβλίο «Μίλησα με τον Άγιο Νεκτάριο» Β΄ Τόμος) Λίγα Χρόνια μετά τη κοίμησή του, στα 1939, φέρανε στο μαναστήρι ένα δαιμονισμένο. Τον πήγαν στον τάφο του Δεσπότη. Τότες δεν υπήρχε τα εκκλησάκι πάνω από τον τάφο. Κι ο τάφος ήτανε χαμηλός. Το πεύκο μόνο ήταν κοντά. Οι παπάδες λοιπόν μνημονεύανε το δαιμονισμένο και τόνε διαβάζανε πάνω στον τάφο. Τον κρατούσαν δεμένο με αλυσίδες δύο χωροφύλακες και δύο ναύτες. Δεν μπορούσανε να τον κάνουνε καλά. Τους συντάραζε. Χάλαγε ο κόσμος. Μια στιγμή λοιπόν, ο δαιμονισμένος άρχισε να φωνάζει τόσο δυνατά, που φοβηθήκαμε όλοι: «’Αγιε Νεκτάριε, μ’ έκαψες». Φώναζε το δαιμόνιο που ταλαιπωριόταν από τον ’Αγιο. Σε λίγο, ο άνθρωπος έπεσε σα νεκρός. Αυτό ήταν. Θεραπεύτηκε! Σηκώθηκε και με δάκρυα στα μάτια προσκύνησε τον τάφο, λέγοντας και ξαναλέγοντας: «’Αγιε Νεκτάριε, μ’ έσωσες, σ’ ευχαριστώ»!
’Αλλη μια φορά, φέρανε μια κοπέλα δαιμονισμένη. Ούρλιαζε σαν το θεριό. ’Ολοι όσοι ήμασταν γύρω-τριγύρω, φοβόμασταν. Το πρόσωπό της ήταν αγριωπό σαν αγρίμι. Την ώρα που βγαίνανε τα Άγια, έγινε καλά. Μέρεψε. Γαλήνεψε η μορφή της. Έγινε πεντάμορφη. Κλαίγαμε όλοι μας. Βάραγαν οι καμπάνες.
Κάποιος νέος διηγόταν: «Είμαι Πειραιώτης. Μόλις επέστρεψα από το αλβανικό μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ακριβώςε, έπεσε μια οβίδα. ’Ανοιξε ολόκληρο πηγάδι. Εκείνη τη στιγμή, έρχεται αστραπιαία ένας παπάς – που βρέθηκε; - και μου δίνει μια γερή σπρωξιά. Μ΄ έριξε στο χώμα, αντίθετα από την οβίδα. Γλίτωσα, κυριολεκτικά από θαύμα. Όταν γύρισα στο Πειραιά, άρχισα να ρωτώ γνωστούς παπάδες και να κοιτάζω φωτογραφίες ιερωμένων, για να βρω τον παπά μου μ΄έσωσε. Εκείνος, μόλις μ΄ έσπρωξε, εξαφανίστηκε. Ταραγμένος όπως ήμουν, ούτε που μου ’ κοψε να τον αναζητήσω εκείνη τη στιγμή. Ανάμεσα στις φωτογραφίες που μου δείξανε, ήταν και μια του Αγίου Νεκταρίου. Αυτός είναι! Φώναξα ανατριχιασμένος. Γι΄αυτό έρχομαι στο μοναστήρι. Ήθελα κι εγώ, κάτι να προσφέρω στο μοναστήρι του. Ρώτησα κι έμαθα ότι έσπασαν τα κεραμίδια τους και δεν είχαν χρήματα οι μοναχές να τα επισκευάσουν. Ανέλαβα εγώ. Θα τα κάνω καινούργια απ΄την αρχή. Γι΄αυτό πηγαίνω. Είναι η δεύτερη φορά. Όταν πρωτοπήγα, με υποδέχτηκαν οι μοναχές, δίχως να με γνωρίζουν. «Ήρθατε για τα κεραμίδια;» με ρώτησαν! Τα΄ χασα. Δεν είχα πει τίποτα σε κανένα. Βλέποντας την απορία μου, μου είπαν: « Ήρθε χτες βράδυ χαρούμενος ο Δεσπότης μας (σ.σ. ο Άγιος) και μας το είπε!…»».
Αυτά μου διηγήθηκε το παληκάρι. Ανεβήκαμε όλοι μαζί στο μοναστήρι. Πήγα στον τάφο, γονάτισα κι άρχισα να κλάιω με λυγμούς. Εκείνη τη στιγμή μια υπέροχη μυρωδιά γιασεμιού απλώθηκε. Άρχισα να ψάχνω μέσα στην αυλή την κρεβατίνα με το γιασεμί. Η Γερόντισσα Παρασκευή με ρώτησε τι ψάχνω. Όταν της εξήγησα, μου είπε: «Δεν έχουμε γιασεμί στο μοναστήρι. Ούτε βασιλικό. Σε υποδέχτηκε ο Άγιος, παιδί μου!». Από τότε, πίστεψα πιο δυνατά στη χάρη του.
Ο Δεσπότης ήταν άγιος από ζωντανός. Ένα πρωί, ήρθε μια πλουσιοτάτη οικογένεια από τις κυκλάδες. Οι γονιοί κι ένα κορίτσι. Τη μικρή την είχαν πάει στην Αγγλία. Την εξέτασαν οι γιατροί και είπαν ότι, άμα γίνει δεκατριών χρονών θα πεθάνει. Το λοιπόν, ξαναπήγαν το παιδί στην Αγγλία, για δεύτερη φορά. Τίποτα. Ήρθαν και πάλι άπρακτοι στο νησί τους. Τότε η μάνα του παιδιού είδε στον ύπνο της το Δεσπότη τον Άγιο Νεκτάριο. Της είπε:Παντού το πήγατε το παιδί, παντού το γυρίσατε. Φέρτε το και στο σπίτι μου, στην Αίγινα. Με λένε Νεκτάριο. Μην το ταλιπωρείτε. Αυτό είναι όπως το γέννησες, ολόκαλο!…
Γι αυτό ήρθαν στην Αίγινα. Τους πήγα στο μοναστήρι. Κάνανε λειτουργία και κοινωνήσανε από το Δεσπότη. Εκείνος το σταύρωσε και τους είπε ότι ο Θεός θα το κάνει καλά. Φύγανε οι άνθρωποι. Ύστερ΄από λίγο καιρό, νά΄σου κι ήρθανε πάλι. Το κορίτσι τους ήταν πεντάγερο. Με βρήκανε στην αγορά και σαλτάραν πάνω στην καρότσα να τους πάω στο μοναστήρι. Κάνανε πάλι λειτουργία. Κλαίγανε και γελούσανε μαζί, απ΄τη χαρά τους. Ο Δεσπότης το θεράπευσε το παιδί.
…’Οταν γύρισα το 1922 από τη Μικρασιατική οπισθοχώρηση, έμαθα πως λίγες ημέρες πριν, μια φτωχιά γυναίκα πήγε ξυπόλητη στο μοναστήρι. Μόλις την είδε ο ’Αγιος, έβγαλε τις παντόφλες του και τις έδωσε. Ύστερ΄ από λίγο, πήγε μα άλλη φτωχιά που πείναγε. Λέει τότε ο Άγιος στις Γερόντισσες: -Δώστε της να φάει. Δεν έχουμε τίποτα, Σεβασμιώτατε, εκτός από λιγοστό ψωμάκι. Να το δώσετε αμέσως τους είπε … κι έχει ο Θεός!… Το πρωί, να΄σου ένας πλούσιος με δύο γαίδουράκια, φορτωμένα ρύζι, ζάχαρη, μακαρόνια, αλεύρι. Δωρεά στη μονή.το ξέρω, γιατί βοήθησα στο ξεφόρτωμα. Θυμάμαι, γύρισε ο Άγιος εκείνη τη στιγμή και λέει με σημασία στην ηγουμένη: Γερόντισσα, έχει ο Θεός…!
* Η ΕΥΤΥΧΊΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ *
Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ !


Όταν ο καθένας αντικρίζει την Ελληνική Σημαία , διαπιστώνει ότι κυρίαρχη θέση σ’αυτήν έχει ο Τίμιος Σταυρός.Και είναι φυσικό, αφού ο Σταυρός συμβολίζει την αφοσίωση των Ελλήνων στην Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη καθώς επίσης και την ευγνωμοσύνη που αυτοί νοιώθουν για την Εκκλησία η οποία εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια κατέστη αληθινά ο φρουρός και η πραγματική Μητέρα του Έθνους μας.
Διότι από τότε που εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός, κανείς άλλος δεν στάθηκε τόσο κοντά, τόσο στοργικά με τόση αυτοθυσία στο Ελληνικό Έθνος και στις δοκιμασίες που κατά καιρούς περνούσε, εκτός από την Εκκλησία.
Καθ’όλη την μακρά Βυζαντινή περίοδο, ο Πατριάρχης και ο Αυτοκράτορας συμπορεύθηκαν με αγαστή συνεργασία, τα μοναστήρια μεταβάλλονται σε πνευματικά κέντρα,ακολούθως ιδρύουν Σχολές, όπως το περίφημο Πανδιδακτήριο, στις οποίες διδάσκονται εκτός από την Θεολογία, όλες σχεδόν οι Επιστήμες, κυρίως η Ιατρική και η Νομική, με καθηγητές κατά το πλείστον Μοναχούς. Δεν περιορίζονται όμως μόνο στα όρια του Βυζαντινού κράτους αλλά οδηγούν στην Χριστιανική πίστη και πολιτισμό και άλλους λαούς όπως Σλαύους, Βούλγαρους, Ρώσους.
Παράλληλη ήταν και η κοινωνική της δράση. Μόνο στην Κωνσταντινούπολη υπήρχε μεγάλη ποικιλία ασύλων και ευαγών ιδρυμάτων , όπως για παράδειγμα, δέκα εφτά ξενώνες και πάνω από δέκα πέντε Γηροκομεία που εκείνη τα είχε δημιουργήσει και συντηρήσει με θαυμαστή επιμέλεια. Αλλά και σε άλλες πόλεις λειτουργούσαν κάτω από την εποπτεία της, κατά δεκάδες, λεπροκομεία, μαιευτήρια, βρεφοκομεία, ορφανοτροφεία, πτωχοτροφεία και πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα που, εκτός της περίθαλψης ασθενών και πτωχών παρείχαν και ευκαιρίες εκμάθησης εργασίας σε άνεργους νέους.
Εκεί όμως που η Εκκλησία αναδείχθηκε σε πολύτιμο συμπαραστάτη και στήριγμα της πολιτείας ήταν όταν η τελευταία απειλούνταν από επιδρομές άλλων λαών, όπως των Περσών, των Αράβων, των Αβάρων, των Τούρκων.
Πατριάρχες ,Ιεράρχες και κλήρος τέθηκαν επί κεφαλής μαζί με τον Αυτοκράτορα στους Αγώνες για την περιφρούρηση της Πίστης και της Πατρίδας και διέθεταν ακόμη και τα Ιερά Σκεύη όχι μόνο για τον σκοπό αυτό αλλά και για να απελευθερώσουν τους αιχμαλώτους, εξαγοράζοντάς τους από τους επιδρομείς.
Ας μην λησμονούμε ότι ο Ακάθιστος Ύμνος έχει ως αφορμή ένα «πατριωτικό» γεγονός, δηλαδή τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους εισβολείς κατά τον 7ον αιώνα μ.Χ.
Ώσπου την 29η Μαϊου 1453 η Κωνσταντινούπολη και μαζί με αυτήν η παρακμάζουσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία πέρασαν στα χέρια των Τούρκων.
Χρόνια δύσκολα ήρθαν για τον Ελληνισμό. Η Εκκλησία ελλείψη πολιτικής αρχής , με την πτώση του Βυζαντίου, καθίσταται αυτή η Πολιτική και η Εθναρχική Αρχή, προστάτης και υπερασπιστής του υπόδουλου Γένους. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατέλαβε την θέση του χαμένου Αυτοκράτορα με έμβλημα τον δικέφαλο Αετό και το Πατριαρχείο ήταν το μόνο υπεύθυνο εθνικό κέντρο έναντι του Οθωμανού κατακτητού, εκμεταλεύομενο και τα προνόμια που παραχώρησε ο Μωάμεθ ο Πορθητής στον πρώτο Πατριάρχη του υποδούλου γένους Γεννάδιο Σχολάριο.
Έτσι συνέστησε ένα πνευματικό και διοικητικό οργανισμό που σκοπό είχε να προστατεύει τους πιστούς από τους εξιλαμισμούς, το μίσος και τις αδικίες των Μουσουλμάνων που καταπατούσαν αυθαίρετα και με διάφορες προφάσεις κάθε δίκαιο και προνόμιο των Χριστιανών.
Ίδρυσε κοινότητες όπου επικεφαλής ήταν ο τοπικός επίσκοπος.Ίδρυσε σχολεία όπως η μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη, Ακαδημίες στην Πάτμο και το Άγιο Όρος, σχολεία στην Αθήνα, την Ήπειρο, τη Μακεδονία. Ανέδειξε πλήθος διδασκάλων μερικοί από τους οποίους είναι : ο Εθνομάρτυρας Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός,ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Νικηφόρος Θεοτόκης, οι Μηλιώτες Κωνσταντάς και Γαζής. Ανήγειρε Βιβλιοθήκες και πνευματικά κέντρα, οργάνωσε την παροχή συσσιτίων και υποτροφιών,δημιούργησε το πρώτο τυπογραφείο κ.α.
Η πολύπλευρη αυτή δραστηριότητα της Εκκλησίας αν και οφείλεται σε ένα βαθμό και στα προνόμια που παραχώρησαν οι Οθωμανοί σουλτάνοι για λόγους θρησκευτικούς και διοικητικούς ωστόσο υπήρχαν και περιπτώσεις όπου σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και σε διάφορες επαρχίες τα προνόμια αυτά καταπατήθηκαν ή αλλοιώθηκαν. Οι Έλληνες όχι μόνο παρεμποδίζονταν να πηγαίνουν στα σχολεία αλλά τους απαγορευόταν ακόμη και η χρήση της Ελληνικής γλώσσας. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που συνέβη τον 18ο αιώνα στην αγορά του Καϊρου όπου ήταν εκτεθειμένες 30.000 κομμένες γλώσσες Ελλήνων διότι εκείνοι επέμεναν να μιλούν Ελληνικά παρά τη ρητή απαγόρευση των τοπικών αρχών.
Σε τέτοιες σκοτεινές εποχές δημιουργήθηκε η ανάγκη για κρυφά Σχολειά. Οι Μοναχοί ήταν εκείνοι που μετέδιδαν τα πρώτα γράμματα στα νέα παιδιά με το ψαλτήρι και την οκτώηχο κάτω από το τρεμάμενο φως του κανδηλιού. Στα μοναστήρια καλλιεργήθηκαν τα γράμματα και οι επιστήμες. Στις βιβλιοθήκες τους κρύβονται ακόμη και έργα που έχουν μεταγραφεί από τα χέρια των Μοναχών τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τα «πιστεύω» του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας. Μέσα σ’αυτά διαφυλάχθηκε άσβεστη η φλόγα για την ελευθερία. Τα μοναστήρια έγιναν ορμητήρια των αγωνιστών και εκεί έβρισκαν καταφύγιο οι κατατρεγμένοι.
Με αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία διατήρησε την Ελληνική Γλώσσα και Παιδεία, αναζωπύρωσε την Εθνική Μνήμη και την πατριωτική συνείδηση και με τους Νεομάρυρες και Εθνομάρτυρες άνοιξε τον δρόμο για την Επανάσταση του 1821 (2)
Κατά την διάρκεια αυτής, ατελείωτα είναι τα ονόματα των Εκκλησιαστικών μας ανδρών που πέρασαν στην αιωνιότητα χάριν της πατρίδος. Μαζί με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριο τον Ε΄ εκτελέσθηκαν και πολλοί κληρικοί συναγωνιστές του : Συνολικά, δύο Οικουμενικοί Πατριάρχες ( Γρηγόριος ο Ε΄και Κύρριλος ο Στ΄) και σαράντα πέντε Αρχιερείς εκτελέσθηκαν ή έπεσαν σε μάχες. Κατά τον Γάλλο πρόξενο Πουκεβίλ οι κληρικοί οι κληρικοί-θύματα του Αγώνα ανέρχονται σε έξι χιλιάδες (6.000)!

Η Εκκλησία ήταν και επικεφαλής των μετέπειτα εθνικών αγώνων όπως ο Μακεδονικός Αγώνας της περιόδου 1860-1912, οπότε διακρίνεται ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ και οι συνεργάτες του Επίσκοποι στη Μακεδονία
Οι Ιερείς αυτοί και μαζί με αυτούς οι ανώνυμοι στρατιωτικοί Ιερείς των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής εκστρατείας αγωνίσθηκαν για την διατήρηση της πίστης του Χριστού και της Ελευθερίας της πατρίδος αλλά και για την ενσωμάτωση των υποδούλων περιοχών στην Ελλάδα. Και όταν αργότερα ήρθε η καταστροφή το 1922 πάλι οι Ιερείς ήταν εκείνοι που προστάτευσαν τον ξεριζωμένο και διωκόμενο από τους Τούρκους Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και φρόντισαν να οργανώσουν τη νέα του ζωή στην Ελεύθερη Πατρίδα.
Όπως πάντοτε ,έτσι και στον Αγώνα του 1940 η Εκκλησία στάθηκε για μία ακόμη φορά στο πλευρό του Ελληνισμού. Με το Σταυρό στο χέρι γύριζε τα υψώματα, στα ορύγματα, στα παρατηρητήρια, στους καταυλισμούς, μέσα στις βροχές και τα χιόνια, για να τελέσει την Θεία
Λειτουργία, να εμψυχώσει τους πολεμιστές, να παρηγορήσει τους τραυματίες, να αποδώσει τιμές στους νεκρούς.
Ήταν όμως κοντά και στις οικογένειες των αγωνιζομένων με Δεήσεις στους Ναούς, παρηγοριά στις οικογένειες των θυμάτων, οικονομική ενίσχυση σε απροστάτευτα πρόσωπα.
Τότε ήταν που ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος Φιλιππίδης αναδείχθηκε σε εθνικό ηγέτη, ιδιότητα που συνέχισε και ελάμπρυνε ο διάδοχός του Δαμασκηνός Παπανδρέου, ο οποίος έφτασε ως το αξίωμα του Αντιβασιλέα και χειρίσθηκε και πολιτικά ζητήματα όπου υπήρχε πολιτικό κενό. Ο ίδια μαζί με άλλους Μητροπολίτες και απλούς κληρικούς, την περίοδο της Κατοχής αφ’ενός μεν χαλύβδωναν τη διάθεση των Ελλήνων για πανεθνική αντίσταση αφ’ετέρου δε βοηθούσαν τους Εβραίους Συμπολίτες μας να κρυφτούν και μεριμνούσαν για την ανακούφιση των πεινασμένων,των ορφανών και των πασχόντων. Με την ίδρυση του Εθνικού Οργανισμού Χριστιανικής Αλληλεγγύης (ΕΟΧΑ) και με την συνεργασία του Ερυθρού Σταυρού, η Εκκλησία οργάνωσε συσσίτια, που σε ορισμένες πόλεις έφθαναν και τις 10.000 μερίδες ημερησίως.
Πολλοί σώθηκαν από το εκτελεστικό απόσπασμα Γερμανών και Ιταλών χάριν στη δραστηριότητα των Μητροπολιτών και άλλων κληρικών. Και πολλοί ήταν εκείνοι οι κληρικοί που συμμετείχαν στην Αντίσταση κατά του κατακτητή, όπως ο Αυγουστίνος Καντιώτης στη Κοζάνη, ο Σπυρίδων Βλάχος στα Ιωάννινα, ο αντιστασιακός ΕΔΕΣ και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ Τίκκας. κ.α.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η Εκκλησία κατέχει δικαίως ξεχωριστή θέση στις καρδιές των Ελλήνων αφού, όπως παρατηρεί ο Ιστορικός του Έθνους Κων/νος Παπαρηγόπουλος : «Το Ελληνικόν Έθνος δεν διεσώθη ει μη δια της μετά του Χριστιανισμού συμμαχίας.Δι’αυτού επρωταγωνίστησεν εν τω μέσω αιώνι και δι’αυτού ιδίως ανεκαινίσθη εν τοις νεωτέροις χρόνοις.»
Τέλος αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι ακόμη κοι οι Τούρκοι ειδικοί επιστήμονες παραδέχονται τη συμβολή της Εκκλησίας στην ανάπτυξη και ευημερία της Ελλάδας.
Αναφέρει ο καθηγητής Αντνάν Εκσιγκίλ, ότι σε αντίθεση με το Ισλάμ του οποίου ο ρόλος ήταν αρνητικός στην ανάπτυξη του Τουρκικού Έθνους-κράτους, στην Ελλάδα η θρησκεία έπαιξε ένα ρόλο μάλλον θετικό και καθοριστικό στην ανάπτυξή της. και καταλήγει: Αναλογισθείτε τους πολυάριθμους Έλληνες ήρωες που ήταν Ιερείς και άνθρωποι της θρησκείας. Οι Τούρκοι δεν έχουν καμία ανάλογη θρησκευτική μορφή στην ιστορία τους. ( Έρευνα κ.Νεκτάριου Κυπριώτη εν Ναυπλίω 2008)

Ο Άγιος Αμβρόσιος, μεταβαίνοντας από την έδρα του στη Ρώμη, νυκτώθηκε στο δρόμο και τον φιλοξένησε πλουσιοπάροχα κάποιος άρχοντας. Το πρωί ο άγιος τον ρώτησε, αν πέρασε καμιά θλίψη στη ζωή του, αυτό το έκαμε, γιατί είδε ότι είχε ανυπολόγιστο πλούτο. Ο άρχοντας απάντησε: «Με τις ευχές σου, δέσποτα άγιε, ποτέ ο Θεός δε με λύπησε, ούτε με ζημίωσε καθόλου, ούτε ξέρουμε τι είναι ασθένεια. Μάλιστα μας χάρισε πλούτο, δόξα, τέκνα και κάθε αγαθό».
Ακούγοντας αυτά ο άγιος δάκρυσε και είπε ιδιαιτέρως στους συνοδούς: «Πάμε να φύγουμε αμέσως απ’ αυτό το καταραμένο αρχοντικό, προτού ξεσπάσει η οργή του Θεού». Και επειδή εκείνοι δεν έδειχναν να βιάζονται, τους το ξανάπε εντονότερα. Μόλις απομακρύνθηκαν άνοιξε η γη και κατάπιε το αρχοντικό με όλη την οικογένεια»

Ο μακαριστός πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, αυτή η φωτερή, σύγχρονη φυσιογνωμία της Εκκλησίας της Ελλάδος, όταν ταξίδευε εκτός Αθηνών προς την Καλαμάτα (και αυτό γινόταν σπάνια) μέσα στην παραδειγματική πτωχεία του, άφηνε στο κεντρικό συρτάρι του γραφείου του δεκαπέντε μέχρι είκοσι χιλιάδες δραχμές και ένα σημείωμα που έγραφε στον υποψήφιο διαρρήκτη στην οδό Μακεδονίας με τις πολλές και συχνές ληστείες: “Χρήματα ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα δεν υπάρχουν πουθενά στο διαμέρισμα. Πάρτε αυτά τα χρήματα και ο Θεός μαζί σας” (“Ορθόδοξη Μαρτυρία”, αρ. 59).
Ο π. Επιφάνιος το έκανε αυτό αγαπώντας χριστιανικά μέχρις αυτοθυσίας. Και για να διασώσει από πιθανές βεβηλώσεις ιερά μικροαντικείμενα στο απέριττο εικονοστάσι του φτωχικού του σπιτιού ασήμαντης υλικής αξίας, ανυπολόγιστης όμως πνευματικής.
Στο Γεροντικό διαβάζουμε, ανάμεσα στα άλλα θαυμαστά ότι ένας μοναχός συνήθιζε να μαγειρεύει εξαιρετικά νόστιμα φαγητά. Οι άλλοι πατέρες τον ρώτησαν κάποτε τι το ιδιαίτερο είχε η συνταγή του ή τι υλικά χρησιμοποιούσε, αλλά εκείνος απάντησε ότι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα πιάτο βραστές φακές. Μετά από πολλές πιέσεις ομολόγησε το μυστικό του, ότι σε κάθε στάδιο της προετοιμασίας του φαγητού είχε τη συνήθεια να λέει μια προσευχή μετανοίας.

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ-Ο ’Αγιος Ιωάννης ο Ελεήμων-Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΜΩΝ Ο ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Μια ενδιαφέρουσα αναφορά για τη Μονή της Παναγίας της Σαλαμιώτισσας υπάρχει στο βιβλίο HISTORIC CYPRUS του RUPERT GUNNIS, ο οποίος φαίνεται ότι είχε επισκεφθεί τη Μονή αρχές του 20ού αιώνα. Αφού κάνει μια μικρή αναφορά όσον αφορά στην τοποθεσία και στην εσωτερική κατάσταση του Ναού μάς διασώζει το πιο κάτω περιστατικό.
Γύρω στη Μονή υπήρχε αριθμός μεγαλόπρεπων δρυών, οι οποίοι ήταν ιερά δέντρα αφιερωμένα στην Παναγία και τα οποία δεν επιτρεπόταν να κόβονται.
Δέκα περίπου χρόνια προηγουμένως, δηλαδή γύρω στο 1920, ένας κάτοικος του χωριού ήταν αποφασισμένος να κόψει ένα απ’ αυτά. Η Παναγία τού παρουσιάστηκε τρεις φορές στον ύπνο του, προειδοποιώντας τον να μην προχωρήσει σε υλοποίηση της απόφασής του. Δυστυχώς ο άνθρωπος αυτός σκληρύνοντας την καρδία του, ένα πρωί μαζί με τους δύο γιους του έκοψαν έναν από τους μεγαλύτερους δρυς.
’Οχι πολύ πριν το βράδυ μαζί με τους γιους του φόρτωσαν τα ζώα τους με ξύλα και ξεκίνησαν να επιστρέψουν στο χωριό. ’Εκαναν μόνο μερικά βήματα, όταν δύο οχιές εμφανίστηκαν ξαφνικά μέσα από τα χόρτα και επιτέθηκαν στο μεγάλο γιο με αποτέλεσμα να πεθάνει το ίδιο βράδυ. Μέσα στον ίδιο χρόνο πέθανε και ο άλλο γιος του, από μια μυστήρια και καταθλιπτική ασθένεια.
Κάτωθεν του Ναού, σημειώνει επίσης, υπάρχει ένα χωράφι γόνιμο έδαφος όπως είναι και το υπόλοιπο έδαφος που το περιβάλλει, αλλά τα αμπέλια δεν μεγαλώνουν σ’αυτό παρά τις προσπάθειες των χωρικών. Το παράξενο αυτό φαινόμενο είναι θέμα πολλών συζητήσεων στο χωριό.
* * *
Ο ’Αγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, Πατριάρχης Αλεξανδρείας, για να μην φουσκώσει ποτέ από την υπερηφάνεια και ξεχάσει ότι είναι κοινός θνητός, ζήτησε από τους υποτακτικούς του να του φτιάξουν τον τάφο του και να τον αφήσουν μισοτελειωμένο. Μετά τους παρεκάλεσε, κάθε φορά που θα γινόταν μεγάλη γιορτή, να έρχονται μέσα στην επίσημη αίθουσα και μπροστά σε όλους του προσκεκλημένους να του λένε δυνατά : “Ο τάφος σου Δέσποτα είναι μισοτελειωμένος. Δώσε μας εντολή να τον αποτελειώσουμε γιατί είναι άγνωστη η ώρα του θανάτου σας”.
Ένα ανθρώπινο κρανίο ενός Ιερέως της ’Ισιδος απάντησε κάποτε προς τον Μέγα Μακάριο:
.. Κάθε φορά που νοιώθης συμπάθεια για τους κολασμένους και προσεύχεσαι γι’ αυτούς παίρνουν λίγη άνεσι. (βλέπει ο ένας τον άλλο, παίρνει μικρή παρηγοριά μέσα στη φωτιά που είναι…) Εμείς που δε γνωρίσαμε ποτέ τον αληθινό Θεό, βρίσκομε κάποιο έλεος. Εκείνοι όμως που Τον γνώρισαν, αλλά με τα έργα Τον αρνούνται, βασανίζονται ανελέητα.
Ο Άγιος ο Νικόλαος ο Πλανάς (†1932), ένας άγιος των ημερών μας, λειτουργούσε καθημερινά, χωρίς διακοπή, σε διάστημα μισού αιώνα. Στο διάστημα αυτό τύχαινε κάποτε να μην έχει πρόσφορο. Πάντοτε όμως εξοικονομούσε είτε από τους πιστούς είτε από τους γύρω φούρνους.
Κάποια μέρα είχε προχωρήσει ο όρθρος αρκετά, αλλά πρόσφορο δεν φαινόταν πουθενά. Έστειλε να ψάξουν στους φούρνους και στις νοικοκυρές που πάντα είχαν. Κοίταξε και στα ντουλάπια του ιερού, μήπως είχε αφήσει άλλος ιερέας. Μα κανένα αποτέλεσμα. Στενοχωρήθηκε μέχρι δακρύων.
Κάποια στιγμή τον βλέπουν να βγαίνει στην ωραία πύλη κρατώντας ένα πρόσφορο φρέσκο-φρέσκο. Το είχε βρει πάνω στην αγία τράπεζα! -Κοιτάξτε παιδιά μου, τι σημείο μου έκανε ο Θεός, είπε συγκινημένος και χαρούμενος. Όλα τα θαύματα, σημεία τα έλεγε. Τα θεωρούσε φυσικά, γιατί είχε μεγάλη πίστη. Στα συναξάρια συναντάμε ασκητές που τους υπηρετούσε άγγελος Κυρίου. Πολύ φυσικό λοιπόν να υπηρετούσε άγγελος Κυρίου και τον παπα-Νικόλα, τον «εντός του κόσμου διαβιούντα αληθινόν ασκητήν».
Αρκετοί ενορίτες του, κυρίως μικρά παιδιά, τον έβλεπαν ότι λειτουργούσε κυριολεκτικά μεταρσιωμένο. «Η φήμη του παπα-Νικόλα», διηγείται σεβαστή γυναίκα, «είχε απλωθεί σ’ όλη την Αθήνα. Κάποτε, παραμονή Χριστουγέννων, ξεκίνησα με τα εγγονάκια μου για να κοινωνήσω από τα αγιασμένα χέρια του. »Τότε στη Βουλιαγμένη ήταν ακόμα ερημιά. Είκοσι χαμόσπιτα σκόρπια εδώ κι εκεί και τριγύρω χωράφια. Στη θέση της σημερινής εκκλησίας υπήρχε ένα παλιό βυζαντινό εκκλησάκι, μικρό σαν κουβούκλιο, χαμηλό και μισοσκότεινο. »Είχαν έρθει και άλλες οικογένειες με τα παιδάκια τους. Κάποια στιγμή που ο παπα-Νικόλας εμφανίστηκε στην ωραία πύλη κρατώντας το άγιο ποτήριο, το εγγονάκι μου φώναξε: »-Γιαγιά, ο παπάς περπατάει στον αέρα! »-Πάψε, του λέω, ενώ συγχρόνως σταυροκοπήθηκα. Πως περπατάει στον αέρα; »-Τον βλέπω κι εγώ, φώναξε άλλο παιδάκι. Δεν πατάει κάτω. Στο «μετά φόβου…» πλησιάσαμε όλες οι γυναίκες και τα παιδάκια να κοινωνήσουμε. Ο παπα-Νικόλας δεν είχε ακούσει τίποτε, αλλά κι αν είχε ακούσει. Δεν έδωσε καθόλου προσοχή. »Από τότε ερχόμουν πάντοτε εδώ και κοινωνούσα. Και κάθε φορά ήταν αδύνατον να μην ακούσω παιδάκια να φωνάζουν: »-Ο παπάς περπατάει στον αέρα!» Το 1920, ανήμερα τα Χριστούγεννα, ο όσιος λειτούργησε στον άγιο Ιωάννη Βουλιαγμένης. Όταν βγήκε να κοινωνήσει πιστούς, πλησίασε και μια γυναίκα με το μωρό της. Αφού κοινώνησε το μικρό, το έδωσε σε μια κοπέλα, την Ιουλία, να το κρατήσει. Η Ιουλία, καθώς το κρατούσε, γύρισε και κοίταξε τον ιερέα. Τότε παρά λίγο να της πέσει το παιδί από τα χέρια. -Πρόσεξε! Τι έπαθες; της φώναξε η γυναίκα. -Βλέπω τον παπά να στέκεται πάνω σ’ ένα σύννεφο, απάντησε εκστατική. Άλλοτε πάλι, ενώ λειτουργούσε ο όσιο στον προφήτη Ελισσαίο, έγινε και τούτο: Ένα οκτάχρονο παιδάκι βγαίνει κάτωχρο από το ιερό και λέει στη μητέρα του: -Μαμά, ο παπα-Νικόλας είναι τόσο ψηλά από τη γη! Και της έδειξε μισό πήχη με το χεράκι του. (Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία, Έκδοση Ι. Μονής Παρακλήτου Αττικής).

Ο ’Αγιος Μάρτυς Αναστάσιος ο Πέρσης ( ο Μαργουδαντ) ήταν μάγος της Περσίας ειδωλολάτρης. ’Οταν το 614 μ.Χ. απήχθη ο τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός από τους Πέρσες, ζήτησε να μάθει τα σχετικά μ' αυτόν. Και η χάρις Του έκαμε ώστε ο μάγος αυτός να κατακλυσθεί από αγάπη προς το Χριστό και όχι μόνο εβαπτίσθη, αλλά δέχτηκε τόσο το μαρτύριο της συνειδήσεως, (έγινε δηλαδή μοναχός), αλλά και το μαρτύριο του αίματος. Υπέστη δεινά κολαστήρια και φρικτό θάνατο δια την αγάπη του Χριστού.
ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ τρομερή εντύπωση, όταν μας είπε ο π.Παϊσιος ότι κάποιοι είχαν βάλει ανθρώπους για να τον σκοτώσουν. Ο λόγος ήταν, απ’ ότι θυμάμαι, πως είχε κάνει κάπου καλό, το οποίο δε συνέφερε σ’ εκείνους, με αποτέλεσμα να θέλουν να βγάλουν τον παππούλη από την μέση. Πλήρωσαν τρεις δολοφόνους, λοιπόν, για να πάνε στο Άγιο Όρος και να τον σκοτώσουν. Ο παππούλης το είχε καταλάβει. Την ημέρα που θα πήγαιναν, προσευχήθηκε, φόρεσε το σχήμα του και το πολυσταύρι στο στήθος και τους περίμενε. Όταν αυτοί ήρθαν, τους είπε: ‘‘Καλώς τα παλικάρια. Τον τάφο μου τον έχω έτοιμο. Δε θα κουραστείτε. Μόνο σας παρακαλώ, όταν θα με σκοτώσετε, ρίξτε μου και μερικές φτυαριές χώμα, να μη μείνω έτσι, μέσα στον τάφο χωρίς χώμα’’. Αυτοί αμέσως χλόμιασαν, άφησαν τα όπλα και τράπηκαν σε φυγή. Τότε ο Γέροντας ευχαρίστησε το Θεό, γιατί του έδωσε παράταση ζωής.
Η εναέρια προσευχή
Η πριγκίπισσα Ε.Σ. είχε ένα ανηψιό που υπόφερε από τέτοια αδυναμία, ώστε δεν μπορούσε να περπατήση μόνος του. Τον έφερε λοιπόν με φορείο στο Σάρωφ και τον οδήγησε στον όσιο Σεραφείμ.Ο στάρετς εκείνη την ώρα στεκόταν στην πόρτα του κελλιού του, σαν να περίμενε τον άρρωστο. Αφού μπήκαν μέσα, του είπε:Θα προσευχηθούμε και οι δύο, χαρά μου, κι εσύ κι εγώ. Πρόσεξε όμως! Θα μείνης ξαπλωμένος όπως είσαι και δεν θα γυρίσης από το άλλο πλευρό. Ο νέος έμεινε πολλή ώρα σ’ αυτή τη θέση, μέχρι που εξαντλήθηκε η υπομονή του και θέλησε από περιέργεια να δει τι κάνει ο όσιος. Γυρίζει λοιπόν και βλέπει τον άγιο να προσεύχεται μετέωρος, στον αέρα! ’Ηταν τόσο ξαφνικό και ασυνήθιστο το θέαμα, που έβαλε τις φωνές.Ο στάρετς τελείωσε την προσευχή, πλησίασε τον άρρωστο και του είπε:Τώρα λοιπόν θα πης σε όλους ότι ο Σεραφείμ είναι ένας άγιος και προσεύχεται στον αέρα… Πρόσεξε! Μέχρι να πεθάνω, μην πης σε κανένα αυτό που είδες, διαφορετικά θ’ αρρωστήσεις πάλι. Ο νέος σηκώθηκε από το κρεβάτι. Στηριζόταν βέβαια σε άλλους, αλλά βγήκε από το κελί περπατώντας. Στον ξενώνα τον πολιόρκησαν με ερωτήσεις: -Τι σου έκανε, τι σου είπε ο π. Σεραφείμ; Προς γενική όπως κατάπληξη δεν τους είπε ούτε λέξη. Στην Πετρούπολη έφθασε τελείως υγιής! Μετά από καιρό, αφού πληροφορήθηκε ότι ο όσιος εκοιμήθη, φανέρωσε την εναέρια προσευχή του αγίου

. Από το βιβλίο ‘‘Μαρτυρίες προσκυνητών Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ’’Καραφεϊζης Βασίλειος, ταξίαρχος έ.ά. , Διδυμότειχο Έβρου
Στίς 10 Ιανουαρίου 1992 έλαβε χώρα ή παρακάτω συνομιλία μου μέ τόν π. Παϊσιο.
-Γέροντα, πώς βλέπετε τήν διάλυση τής Γιουγκοσλαβίας;
-Έ, καλό θά βγεί γιά τήν Ελλάδα.
-Τί θά γίνει όμως μέ τό λεγόμενο " μουσουλμανικό τόξο; "
- Καί από αυτό, καλό θά βγεί...
Επειδή όμως δέν κατάλαβα τί εννοούσε, μού εξήγησε καί μού είπε.
-Ο διάβολος επιθυμεί τήν καταστροφή κάθε ανθρώπου. Ο Θεός όμως δέν τόν αφήνει ανεξέλεγκτο αλλά τού επιτρέπει μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Καί τό κάνει αυτό γιατί προγνωρίζει ότι από αυτό τό κακό, θά προκύψει καί κάτι καλό.
Η Τουρκία θά χάσει τούς συμμάχους της, ακόμη καί τούς πατροπαράδοτους φίλους της, τούς Γερμανούς...
Μού είπε ακόμη, ότι στήν Ιταλία θά παρουσιασθεί ένας πολιτικός τύπου Μουσολίνι, καί στήν Γερμανία ένας νέος Χίτλερ, καί ότι ή ΕΟΚ θά διαλυθεί !...
Η ΕΟΚ ( Ε.Ε. σήμερα ), δέν έχει καμμιά ομοιότητα μέ τήν Αμερική. Η Αμερική μοιάζει μέ έναν αργαλειό, πού αφομοιώνει όλα τά κουρέλια καί όλες τίς χώρες...
Από το Γεροντικό
Δύο αδέλφια πήγαν μαζί στην έρημο κι ασκήτευαν στην ίδια καλύβη. Ο διάβολος, φθονώντας την αγάπη τους, βάλθηκε να τους χωρίση. ’Ενα βράδυ ο νεώτερος πήγε ν’ανάψη το λυχνοστάτη, τον αναποδογύρισε και χύθηκε το λάδι. Ο μεγαλύτερος θύμωσε και του έδωσε ένα μπάτσο. Τότε ο πιο μικρός, χωρίς να ταραχτή, έσκυψε, του έβαλε μετάνοια και είπε ταπεινά: -Συγχώρησε την απροσεξία μου, Αδελφέ. Τώρα αμέσως θα ετοιμάσω άλλο. Την ίδια νύχτα ένας ειδωλολάτρης ιερεύς, που έτυχε να βρίσκεται μέσα στο ειδώλειο, άκουσε τα δαιμόνια να κάνουν δικαστήριο μεταξύ τους. ’Ενα απ’ αυτά ομολόγησε ντροπιασμένο στον αρχηγό του: Πηγαίνω και κάνω άνω κάτω τους Μοναχούς. Μα τι φταίω, όταν κάποιος απ’αυτούς γυρίζη και βάζη στον άλλο μετάνοια και μου καταστρέφη όλη τη δουλειά; Ακούγοντας αυτά ο ειδωλολάτρης, έγινε ευθύς χριστιανός κι’ αποτραβήχτηκε στην έρημο. Σ’ όλη του τη ζωή κράτησε στην καρδιά του την ταπείνωσι και στο στόμα του είχε διαρκώς πρόχειρο το «συγχώρησόν με».
Κάποιος ρώτησε τον Γέροντα Παϊσιο πότε γνώρισε για πρώτη φορά το Χριστό. Πως δηλαδή ξεκίνησε την πνευματική ζωή. Τότε ο Γέροντας άρχισε να μας λέει τα εξής: ‘‘’Όταν ήμουν μικρός, κάτι παιδιά μου είχαν ζαλίσει το κεφάλι, λέγοντας ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο και άλλα τέτοια χαζά του Δαρβίνου. Εμένα μου είχε πει η μάνα μου ότι μας έπλασε ο Θεός και αυτό προσπαθούσα να τους πω. Αυτοί, όμως, δεν το δέχονταν και με κορόιδευαν. Στενοχωρήθηκα και πήγα κάπου έξω από το χωριό. Εκεί άρχισα να κάνω προσευχή και να παρακαλώ το Θεό. Του έλεγα να ρίξει μια αστραπή, ένα κλαδί να κουνήσει, να βρέξει, κάτι να κάνει εκείνη την ώρα, για να δω και να πιστέψω. Έκλαιγα και παρακαλούσα το Θεό, αλλά τίποτα δεν έγινε. Απογοητεύτηκα και έκλαψα πολύ, και από την κούραση και το κλάμα εξαντλήθηκα. Τότε, λοιπόν, μου φανερώθηκε ο Χριστός και έγινε κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω. Τι αμαρτίες να είχα κάνει τόσο μικρό παιδί κι όμως χρειάστηκε πολύ να παρακαλέσω για να βεβαιωθώ για την πίστη μου! Αν, λοιπόν, ένα μικρό και καθαρό παιδί χρειάστηκε να κάνει τόσο αγώνα, πόσο πρέπει εμείς να αγωνιστούμε, τώρα που είμαστε μεγάλοι και γεμάτοι αμαρτίες;’’
* * *
Ανάμεσα στην ομήγυρη των προσκυνητών ήταν και ένας νεαρός (περίπου δεκαοχτώ ετών) μαζί με τον πατέρα του. Είπε στο Γέροντα ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα από τότε που έκανε παρέα με έναν συγχωριανό του. Ο Γέροντας του είπε:‘‘ Δεν είναι αυτό που νομίζεις (Πιθανώς να νόμιζε ότι του είχαν κάνει μάγια). Ο Γέροντας ρώτησε αν εξομολογείται – ο νεαρός απάντησε αρνητικά – και από πού ήταν, και εκείνος είπε ότι καταγόταν από ένα χωριό της Κομοτηνής. Τότε βλέπω το Γέροντα να κλείνει τα μάτια του και μετά από λίγο, όταν τα άνοιξε, είπε στον νεαρό: ‘‘’Εκεί στην περιοχή σας έχετε τον τάδε πνευματικό. Να πας να εξομολογηθείς και όλα θα σου περάσουν’’. Σχεδόν αμέσως ξανακλείνει τα μάτια ο Γέροντας και ανοίγοντας τα, του ξαναλέει: ‘‘’Υπάρχει και ένας άλλος πνευματικός, ο οποίος είναι καλός. Πήγαινε όπου θέλεις’’. Ο νεαρός χάρηκε πολύ. Δεν περίμενε ν’ ακούσει τίποτε άλλο. Σηκώθηκε, φίλησε πολλές φορές τα χέρια του Γέροντα, ευχαριστώντας τον, και έφυγε αμέσως. Βλέποντας όλη αυτή την σκηνή, είμαι πεπεισμένος ότι ο Γέροντας δε γνώριζε προσωπικά τους πνευματικούς που υπέδειξε. Χάριτι Θεού έγινε η αποκάλυψη.
* * *
Κάποιος ρώτησε το Γέροντα: ‘‘Αν παρακαλέσουμε έναν άγιο, μας ακούει;’’ Μου απάντησε: ‘‘Ότι κι αν πούμε ή παρακαλέσουμε, όλα τα ακούνε η Αγία Τριάς – ο Πατήρ, ο Υιός κα‘‘Όταν ζητάμε βοήθεια, πάντα έρχεται.Αρκεί όμως να είναι όμως για το καλό μας’’, μου αποκρίθηκε.
* * *
Βγαίνοντας στην αυλή για να τον αποχαιρετίσουμε, ο πατέρας μου θεώρησε καλό να ενημερώσει το Γέροντα Παϊσιο για κάποιον πόνο που τον ταλαιπωρούσε στο δεξί μέρος της κοιλιάς του, κάτω από το θώρακα, και δεν τον άφηνε σε ησυχία για δύο χρόνια. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να διαγνώσουν κάτι, ούτε να δώσουν κάποια θεραπεία. Ο Γέροντας τότε του είπε: ‘‘Έ και τι να κάνουμε μ’ αυτόν τον πόνο, ευλογημένε;’’ ‘‘Γέροντα, αν ακουμπήσετε το σημείο όπου πονάω, πιστεύω ότι θα γίνω καλά.’’ ‘Ο Γέροντας, τότε, κάνει το σημείο του Σταυρού στο σημείο εκείνο και λέει: ‘‘Άντε, ευλογημένε, η Παναγία να σ’ ευλογεί! Πάρε κι αυτή την μαγκούρα, που έχω εδώ, για μπαστουνάκι στο δρόμο. Να πάτε στην ευχή της Παναγίας!’’ Μας χαιρέτησε και μας ευλόγησε. Ο πατέρας μου από εκείνη την στιγμή μέχρι σήμερα δεν ξανά πόνεσε.
* * *
Ο πατήρ Χ. μας διηγήθηκε πως κάποτε ένας λαϊκός, που δεν πίστευε ότι στην εποχή μας γίνονται θαύματα, επισκέφθηκε το Γέροντα Παΐσιο. Ο Γέροντας διέγνωσε την ασθένεια του και του έδωσε την θεραπεία αμέσως. Του είπε: ‘‘Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες’’. Οι επισκέπτες ήταν περίπου δώδεκα και τα γλυκά στο κουτί τρία. Στράφηκε το Γέροντα με δισταγμό: ‘‘Μα Γέροντα…’’ ‘‘Κάνε αυτό που σου λέω και πάρε κι εσύ κέρασμα’’, του είπε με ήπιο τόνο. Πράγματι, αφού τους κέρασε όλους, πήρε και ο ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε πως στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά. Τότε ο Γέροντας του είπε με νόημα: ‘‘Τίποτα δεν είναι αδύνατο στο Θεό.’’
* * *
Κατά το 1985 ο Γέροντας Παΐσιος επισκέφθηκε την Ι. Μονή Οσίου Γρηγορίου. Σε κάποια συζήτηση είπε στους μοναχούς να προσεύχονται περισσότερο για τους κεκοιμημένους, διότι είναι υπόδικοι και δεν έχουν κάποιους να τους βοηθήσουν. Είπε πως γνώριζε μία γριούλα, η οποία μετά από κάποιο διάστημα κοιμήθηκε. Μια νύχτα, ενώ προσευχόταν ο Γέροντας υπέρ των κεκοιμημένων, άκουσε μία φωνή. Ήταν η γνωστή γριούλα, που ζητούσε βοήθεια, γιατί βασανιζόταν πολύ σκληρά. Την είδε ο Γέροντας μέσα σε ακαθαρσίες και σ’ αυτή τη κατάσταση του φώναζε γοερά: ‘‘Θέλω βοήθεια!’’ Πράγματι, έκανε προσευχή ο Γέροντας και σε λίγες ημέρες, την είδε σε καλύτερη κατάσταση. Συνέχισε κι άλλο την προσευχή του, ώσπου την είδε τελείως καθαρή.


Προσπαθούσα, πάντοτε κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας να βρίσκομαι μέσα στο Ιερό Βήμα. Και τούτο διότι ήθελα από πολύ κοντά να παρακολουθώ τον π. Πορφύριο, πως τελούσε την αναίμακτη αυτή θυσία. Και δεν μετάνιωσα για την προσπάθεια μου αυτή. Αντίθετα, και σήμερα δηλώνω απερίφραστα, πως εάν ζούσε ο αείμνηστος γέροντας θα έκανα πάλι το ίδιο. Γιατί εκεί μέσα γνώρισα όλο το μεγαλείο της πίστεως! Εκεί μέσα έζησα στιγμές συγκινητικές και απερίγραπτες! Εκεί μέσα άκουσα να συνομιλούν τα κάτω με τα άνω! Εκεί μέσα είδα έναν παππούλη να υψώνει τα άγια χεράκια του προς τον Ύψιστο, όπως ακριβώς τα μικρά και αγνά παιδάκια κατά την ώρα της παιδικής τους προσευχής! Εκεί μέσα παρακολούθησα με πόση ευλάβεια και φόβο Θεού έκανε όλη την προετοιμασία του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας κατά την ώρα της Προσκομιδής! Ιδίως αυτό το τελευταίο με είχε κυριολεκτικά συγκλονίσει! Γιατί, ο π. Πορφύριος, όλο αυτό το θείο μυστήριο το ζούσε στην πραγματικότητα! Και αυτό το έδειχνε με τον τρόπο που χρησιμοποιούσε το πρόσφορο. Δεν το θεωρούσε σαν μια προσφορά. Αλλά νόμιζε ότι εκείνη την ώρα κρατούσε το ίδιο το σώμα του Χριστού. Γι’ αυτό και κάθε φορά που το έκοβε, πονούσε η ψυχούλα του, γιατί ήταν περισσότερο από βέβαιος, ότι την ώρα εκείνη κόβει το ίδιο το σώμα του Ιησού! Στις δε ευχές που έλεγε κατά τον χρόνο της Προσκομιδής των Θείων δώρων, έδιδε τέτοια έμφαση και τέτοιο τόνο και χρώμα που συγκλόνιζαν ακόμα και τον πιο άπιστο και βάρβαρο στην ψυχή! Μου είναι αδύνατον να λησμονήσω τον τρόπο, που εδέετο υπέρ των ζώντων και των τεθνεώτων! Αυτό το: μνήσθητι Κύριε του δούλου σου τάδε, το έλεγε και το ζητούσε από τον Θεό με τόση γλυκύτητα και με τέτοιο παρακλητικό τόνο, που του ήταν αδύνατο να του αρνηθεί Ο Θεός που είναι πολυέλεος, πολυεύσπλαχνος, μακρόθυμος και γεμάτος αγάπη.
Ακόμη είχα παρατηρήσει, ότι ο Παππούλης καθόλη τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, έδινε την εντύπωση, πως ούτε ακούει, ούτε βλέπει, ούτε έχει καμμιά επαφή με τον έξω κόσμο. Εκείνος ζούσε στον δικό του κόσμο. Παρά ταύτα εγώ ούτε εκεί δεν τον άφηνα ήσυχο. Κάθε τόσο τον πλησίαζα όλο και περισσότερο, για να του δείξω την αγάπη μου. Και εκείνος ανταποκρινόμενος πλήρως, με σταύρωνε στο μέτωπο μου, πότε με την Ιερά Λαβίδα, πότε με τον Σταυρό του και άλλοτε με ότι Θείο κρατούσε στα άγια χεράκια του την ώρα εκείνη.
Το παράδειγμα της υπακοής

Ένα από τα πολλά χαρίσματα που κοσμούσαν τον χαρακτήρα του Πατρός Πορφυρίου, ήταν η υπακοή.
Κάποια μέρα αντί να μου μιλήσει ευθέως για την αξία της υπακοής που εγώ κάθε άλλο, παρά τα είχα…καλά μαζί της άρχισε να μου λεει τα εξής:
Όταν ακόμη ήμουν μοναχός και είχα σχεδόν την ηλικία σου πληροφορήθηκα ότι σε ένα κελί ζούσε ένας παράξενος γέροντας. Όποιος υποτακτικός πήγαινε να τον υπηρετήσει δεν άντεχε την γκρίνια του και την ιδιοτροπία του και μέσα σε 2-3 μέρες τον εγκατέλειπε και έφευγε. Αυτό συνέβαινε για πολύ καιρό. Στο τέλος δεν εδέχετο κανείς να πάει να τον υπηρετήσει. Τότε αποφάσισα να πάω εγώ. Έκανα την πρόθεση μου γνωστή στους άλλους μοναχούς και εκείνοι προσπάθησαν να με εμποδίσουν. Μην τολμήσεις, μου είπαν, γιατί θα αποτύχεις και θα απογοητευτείς και είσαι πολύ νέος και δεν κάνει να αρχίσεις την μοναχική σου ζωή με μια τόση κακή εμπειρία. Εδώ προσπάθησαν τόσοι και τόσοι μοναχοί με υπομονή πρωτόγνωρη και καλοσύνη πρωτοφανή και απέτυχαν και θα κατορθώσεις εσύ να συνεργαστείς με τον γεροπαράξενο; Μη προσπαθείς. Άδικα θα υποβληθείς σε μια ταλαιπωρία που δεν θα διαφέρει σε τίποτα από τις δικές μας αφού το αποτέλεσμα της θα είναι αρνητικό. Μάταια, όμως προσπάθησαν να με πείσουν. Εγώ, τους είπα, θα πάω και ας αποτύχω.
Πράγματι! Χωρίς να χάσω καιρό ξεκίνησα για το κελλί, που έμενε ο Γέροντας. Χτύπησα την πόρτα και μου είπε να περάσω. Τον καλημέρισα και συγχρόνως υποκλίνομαι. Την ευχή σας γέροντα.
- Τι θέλεις εσύ εδώ;
- Να, έμαθα, ότι είσαι μόνος σου και ανήμπορος και ήλθα να σε υπηρετήσω..
- Να πας από εκεί που ήρθες! Φύγε γρήγορα.
- Λέγοντας αυτά μου έδειξε το παράθυρο. Να φύγω δηλαδή από το παράθυρο και όχι από την πόρτα. Και εγώ όπως πάντα έκανα άκρα υπακοή! Βγήκα από το παράθυρο! Αυτό θα πει υπακοή!
Γεγονός πάντως είναι, ότι ο παππούλης επέμενε πολύ στο θέμα της υπακοής. Και την θεωρούσε καθήκον και υποχρέωση συνάμα κάθε πνευματικού παιδιού.
Ο ίδιος θέλοντας να δείξει το μέγεθος της σημασίας που είχε για εκείνον η υπακοή αναφέρει στην Επιστολή-Διαθήκη του, που άφησε σε όλους εμάς, τα εξής:
«…έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάχτηκα σε δυο γεροντάδες αυταδέλφους, Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο. Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι’ αυτό, με την ευχή τους, τους έκανα ά κ ρ α υ π α κ ο ή. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς τον Θεό και πέρασα και πάρα πολύ καλά».
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΜΩΝ Ο ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ
Ό όσιος Σίμων γεννήθηκε στο χωριό του Όντέλεβο τής Ρωσσίας. Οί γονείς του, ήταν α¬πλοί, ευσεβείς αγρότες. Σέ νεαρή ηλικία αποφά¬σισε να αφιερώσει τη ζωή του εξ ολοκλήρου στο Θεό και άρχισε την άσκηση τής σαλότητας.Ό Όσιος έκρινε πώς δεν ήταν καλό να πα¬ραμείνει στην εγχώρια πόλη του και κρυφά προ¬χώρησε στα πυκνά και άγρια δάση τής γύρω πε¬ριοχής. Το καλοκαίρι περιπλανιόταν από την μί¬α περιοχή στην άλλη ένω το χειμώνα αποσυρό¬ταν στά απάτητα δάση και φαράγγια. Συχνά φαινόταν κοντά στο χωριό Έλνάτ. Κάποτε, με¬ρικοί ξυλοκόποι άπό το Έλνάτ, συνάντησ έκφραση: «Σί¬μων, Σίμων...», επαναλαμβάνοντας το όνομα του συνέχεια. Οί αγρότες τόν λυπήθηκαν και τον πή¬γαν στον εφημέριο του χωριού τους για νά τού δώσει καταφύγιο.αν τον άγιο στο δάσος ένω έκοβαν ξύλα. Τον ρώτησαν ποιος είναι και άπό πού ερχόταν, άλλα αυτός α¬παντούσε μόνο μέ μιά αλλόκοτη
Ό ιερέας, π. Ιωσήφ, πήρε τόν Όσιο στο σπίτι του και τού έδωσε μερικές άπλες δουλειές νά κάνει. Προς έκπληξη του, ό όσιος Σί¬μων εκπλήρωσε αυτές τις εργασίες στο ακέραιο και λογικά. Ό Ιερέας τότε τού έδωσε πιο σοβα¬ρές εργασίες νά εκπληρώσει και ό σαλός τις τε¬λείωσε όλες ειρηνικά, δουλεύοντας στον Ιερέα σαν να ήταν υπηρέτης του. Επιπλέον, ήταν πάν¬τα σέ ετοιμότητα για να βοηθήσει οποιονδήποτε άπό τους χωρικούς σέ οποιαδήποτε βαριά εργα¬σία είχε. Τους υπηρετούσε όλους σαν να ήταν σκλάβος.
Παρ' όλα αυτά πολλοί απερίσκεπτοι άν¬θρωποι κακοποιούσαν, προσέβαλαν τον όσιο καί τον χτυπούσαν συχνά, άλλα ό ίδιος ποτέ δεν παραπονέθηκε γιά αύτη την κακή του μεταχείρι¬ση, απεναντίας δε προσευχόταν ταπεινά γιά ό¬λους όσους τον κατεδίωκαν.
Ό όσιος Σίμων πέρασε δεκαπέντε χρόνια στο χωριό αυτό και έπειτα μετακινήθηκε προς την πυκνοκατοικημένη πόλη τοϋ Γιοΰρεβιτς. Ε¬δώ, συνέχισε την άσκηση της σαλότητάς του. Στις χειμερινές νύχτες, περιτριγύριζε σέ διάφορα μέρη, στις πλατείες της πόλης ή ακόμα και στον παγωμένο Βόλγα ανυπόδητος και ντυμένος μόνο με έναν μακρύ, λερωμένο πουκάμισο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας προσευχόταν μερικές φορές στά προαύλια των εκκλησιών και συχνά επισκε¬πτόταν τη μονή τών Θεοφανίων.
"Ετσι, ό ταλαιπωρημένος όσιος απέκτησε με τους αγώνες του διάφορα χαρίσματα.
Επιβεβαίωση αυτών τών χαρισμάτων απο¬τελούν και το παρακάτω περιστατικό
Μία ήσυχη κα¬λοκαιρινή νύχτα ένας άλλος πολίτης της ίδιας πόλης είδε τον ευλογημένο Σίμωνα νά διασχίζει τον Βόλγα ποταμό. "Οταν ό άγιος ήρθε στη ξηρά πλησίασε τον άνθρωπο, γύρισε και δείχνον¬τας προς τον λόφο στην άλλη πλευρά του Βόλγα είπε: «Σαράντα χρόνια μετά από την κοίμηση μου, συμφωνά μέ το θέλημα του Θεού, ένας Ναός θα χτιστεί σε εκείνη την πλευρά». Πράγματι, σα¬ράντα χρόνια μετά την κοίμηση του οσίου χτί¬στηκε έκει ένα Έρημητήριο.(«Ημείς Μωροί δια Χριστόν» Ι.Καλ.Αγ.Ιωάννου του Θεολόγου-Νέα Σκήτη –Αγ. Όρους.)



ΚΑΠΟΙΑ άλλη φορά, επισκέφθηκαν τον Γέροντα Παϊσιο κάποιοι θεολόγοι και άρχισαν θεολογική συζήτηση. Κατά τη συνομιλία τους, τους είπε ότι η θεολογία δε διδάσκεται, αλλά βιώνεται. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζονται δύο φίδια (λένε πως ήταν οχιές), και χωρίς να τα δει ο Γέροντας, επειδή ήταν πίσω του, λέει: ‘‘Καθίστε εκεί, για να μην διώξετε τους επισκέπτες’’. Μετά λέει στους θεολόγους: ‘‘Περιμένετε λίγο’’, και αμέσως πηγαίνει να ταΐσει τις οχιές. Τότε η μία όρμισε λαίμαργα να φάει. Λέει ο Γέροντας: ‘‘Δεν σας έδωσα ευλογία να φάτε ακόμη!’’ Στη στιγμή το φίδι ακινητοποιήθηκε. Μετά έδωσε ευλογία να φάνε και εντολή να μην φύγουν, αν δεν το επέτρεπε. Έτσι βλέπουμε ότι ο Γέροντας ό,τι έλεγε, γινόταν. Επίσης, συνιστούσε να εξομολογούμαστε συχνά. Αν εφαρμόζαμε όσα μας δίδασκε, θα βρίσκαμε μεγάλη ωφέλεια.
* * *

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ Παϊσιος «είδε» την προ ετών σύλληψη του επισκέπτη του από τον αστυνομικό.
Σε κάποια επίσκεψη μου στο κελί του, συνάντησα ένα γνωστό μου από τη Μεθώνη Μεσσηνίας με δύο αγνώστους. Το γνωστό μου είχα κάποτε συλλάβει και οδηγήσει στο Σταθμό Χωροφυλακής Μεθώνης Μεσσηνίας, του οποίου ήμουν προϊστάμενος, γιατί κατασκεύαζε οικοδομή χωρίς άδεια. Ο Γέροντας με πλησίασε και μου είπε: ‘‘Κώστα, μήπως είχες βάλει «μέσα» κανέναν από αυτούς;’’ Εγώ έμεινα άναυδος και ντράπηκα, λόγω του εγωισμού μου φυσικά. Βλέποντας ότι στενοχωρήθηκα, χαμογέλασε λέγοντας: ‘‘Έτσι το είπα, Κώστα. Μην στενοχωριέσαι’’. Ο Γέροντας, με το διορατικό του χάρισμα, αποκάλυψε την προ ετών ενέργειά μου.
* * *

ΚΑΠΟΤΕ, σε μία επίσκεψή μου στο κελί του π.Παϊσίου , μου είπε: ‘‘Έξι απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού έπασχαν από καρκίνο. Οι γιατροί των Αθηνών τους συνέστησαν να πάνε σε νοσοκομείο της Αγγλίας, όπου ίσως θεραπεύονταν, επειδή ο καρκίνος ήταν σε αρχικό στάδιο. Πριν πάνε, πέρασαν από μένα για να προσευχηθώ να γίνουν καλά κι εγώ προσευχόμουν. Στην Αγγλία οι καθηγητές γνωμάτευσαν ότι οι πέντε θα γίνουν καλά, ενώ ο έκτος θα πεθάνει. Πριν φύγουν για την Ελλάδα, ένας γιατρός ειδικευμένος πλησίασε τον ασθενή αξιωματικό για τον οποίο είχαν γνωματεύσει ότι θα πεθάνει και του είπε: «Άκουσε. Ένας μεγάλος γιατρός, πολύ μεγαλύτερος απ’ όλους τους γιατρούς του κόσμου, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Πίστευε και έλπιζε σ’ Αυτόν και Αυτός θα σε βοηθήσει». Ήλθαν οι έξι αξιωματικοί στην Ελλάδα. Αυτός που επρόκειτο να πεθάνει, άλλαξε τρόπο ζωής. Πούλησε τα υπάρχοντά του, τα έδωσε στους φτωχούς και κράτησε για τον εαυτό του τα πλέον αναγκαία. Εκκλησιαζόταν, εξομολογήθηκε και κοινωνούσε συνεχώς των Αχράντων Μυστηρίων, με άδεια του πνευματικού του. Καθημερινά πήγαινε και άναβε τα καντήλια των εκκλησιών στον οικισμό όπου διέμενε. Αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στο Χριστό, για να σώσει την ψυχή του. Επισκεπτόταν το Άγιο Όρος, κι εμένα 3 φορές το χρόνο. Οι πέντε αξιωματικοί, για τους οποίους είχαν γνωματεύσει ότι θα ζήσουν, πέθαναν από καρκίνο ενώ ο έκτος, για τον οποίο είχαν γνωματεύσει ότι θα πεθάνει, έζησε. Από τότε έρχεται’’, μου είπε ο Γέροντας, ‘‘στο Άγιο Όρος και επισκέπτεται κι εμένα. Κάποτε έβρεχε καταρρακτωδώς κι έμεινε έξω από το κελί μου επί 2 ώρες’’. Ο Γέροντας του είπε, όταν τον είδε να βρέχεται: ‘‘Καλά, εσένα ο Θεός σου έδωσε υγεία σωματική, αλλά βλέπω ότι δεν έχεις κουκούτσι μυαλό. Τι κάθεσαι και βρέχεσαι, ευλογημένε;’’ Και ο Γέροντας κατέληξε: ‘‘Να πηγαίνουμε σε γιατρούς που είναι πιστοί Χριστιανοί, έστω κι αν είναι κατώτεροι. Αν όμως είναι άθεοι, άπιστοι και αιρετικοί, έστω κι αν κατέχουν μεγάλα ιατρικά αξιώματα, ν’ απομακρυνόμαστε απ’ αυτούς, διότι, αντί να μας κάνουν καλό, θα μας κάνουν κακό’’.

* * *
Η διόραση του Γέροντα.Το Φεβρουάριο του 1992 επισκέφθηκα το Γέροντα Παΐσιο μαζί μ’ ένα φίλο μου. Ο Γέροντας προσέφερε στραγάλια και λουκούμια στους προσκυνητές. Κι ενώ έδωσε σ’ όλους στραγάλια, όταν μοίραζε τα λουκούμια, σε κάποιον προσκυνητή δεν έδωσε. Κανείς δεν το αντιλήφθηκε. Ο ίδιος ο προσκυνητής, όμως, μας απεκάλυψε αργότερα ότι ο Γέροντας κατάλαβε πως είχε ζάχαρο και γι’ αυτό δεν του πρόσφερε λουκούμι.
* * *
ΑΥΤΟ που σας λέω, είναι πολύ βασικό. Γι’ αυτό θέλω πολύ να το προσέξετε! Η φροντίδα των γονέων για το παιδί, αρχίζει από τότε που αυτό βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του! Ναι! Από τότε!
Μα θα μου πείτε: τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, για το έμβρυο και γενικά για ένα παιδί που βρίσκεται ακόμη, μέσα στην κοιλιά της μάνας του;
Σας απαντώ: Εμείς μόνοι μας τίποτε! Εκείνος, όμως , που επέτρεψε τη σύλληψη του,
ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Αλήθεια, υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα από το θαύμα της συλλήψεως; ασφαλώς όχι!
Γι’ αυτό, εμείς σε Εκείνον θα απευθυνθούμε και από εκείνον θα ζητήσουμε τις θερμές προσευχές μας, να μεριμνήσουμε για την τελειότητα του σώματος και της ψυχής του συλληφθέντος παιδιού, όταν ακόμη αυτό βρίσκεται στο στάδιο της κυήσεως. Και εκείνος, με τη Θεία χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα φροντίσει και για τα δυο. Οι προσευχές μας, όμως, δεν σταματάνε εδώ. Αντιθέτως μάλιστα! Μετά τον τοκετό, του νεογνού, όσο θα αυξάνει αυτό, θα αυξάνουν και οι προσευχές μας.
Έτσι, με τον τρόπο αυτόν δείχνουμε, ότι, πράγματι, εμπιστευόμαστε την σωστή διαπαιδαγώγηση του παιδιού μας στον ίδιο τον Θεό. Και όταν το παιδί μας βρίσκεται υπό την άμεση και συνεχή εποπτεία, παρακολούθηση και προστασία του Θεού, ε, τότε να είμαστε βέβαιοι, πως ποτέ δεν θα παραστρατήσει
.(Λόγοι του πατρός Πορφυρίου)
* * *
Έλεγα κι εγώ στον Γέροντα Εφραίμ: «Γέροντα, και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, αρκεί να λέω την ευχή: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Τόση γλυκύτητα, τόση χαρά σου παραδίδει μέσα αυτή η ευχούλα -μικρή είναι, αλλά πόση δύναμη έχει!- οπότε λες, και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, θα λέω την ευχή και στην κόλαση.
* * *
ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ εργόχειρο, κάνεις ένα διακόνημα, μην αφήνεις την ευχούλα, γιατί και η ευχή σε θεοποιεί. Το πρώτο-πρώτο, πατέρες, που θα αισθανθείτε, θα είναι η χαρά! Το πρώτο στάδιο, το πρώτο σημείο, το οποίο θα αισθανθείτε λέγοντας την ευχή, είναι η χαρά. Και η χαρά δεν είναι τίποτες άλλο, ένα πετραδάκι στην ακροθαλασσιά, είναι το πράγμα ότι μέσα αρχίζεις να φωτίζεσαι! Γι' αυτό λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα και αυτό θα σε φέρει σε άλλη κατάσταση πολύ καλύτερη, την οποία όσο και να σκεφθείς, δεν μπορείς να σκεφθείς.
ΕΝΑΣ Καλόγερος πήγε στην τουαλέτα, κι έλεγε την ευχή. Α, και φανερώνεται ο διάβολος εκεί και του λέει:. Βρε 'συ, λέει, βρώμικη ευχή λες. Α, μα, και ο καλόγηρος: Άκουσε αποστάτα της θείας Μεγαλειότητος, λέει, η κένωσις του σώματος πηγαίνει κάτω, η κένωσις της ψυχής πηγαίνει απάνω, δεν έχει καμιά ένωση. * * * ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ μας παραπάνω καθόταν ένας Μοναχός και, κρίσις Θεού, ήτανε δαιμονισμένος. Οι γέροι δεν μπορούσαν να έρχονται κάτω στο σπίτι μας, να μεταλάβουν, και πήγαινα εγώ στο σπίτι τους απάνω, που είναι ο
πάτερ-Γεδεών εκεί απάνω, και τους μετελάμβανα. Πήγαινα στο Ιερό, έβγαζα το Αρτοφόριο, ερχόντουσαν οι γέροι στην Ωραία Πύλη εκεί και τους μετελάμβανα. Αυτός μού 'λεγε: «Ο διάβολος εκεί κάθεται στην άκρη, στη Λιτή». Του λέω: «Τον βλέπεις;» «Τον βλέπω», λέει. Και ο ίδιος έλεγε ότι: «Όταν λέω την ευχή ταράττεται ο διάβολος, όταν λέω δεύτερη φορά αφρίζει• την τρίτη ευχή άφαντος γίνεται!» Να η δύναμις της ευχής.
-Παιδί μου, λέει ο Γέροντας, πες την ευχή.
-Μα λέω και δεν καταλαμβάνω τίποτες.
-Δεν καταλαμβάνεις, λέει, εσύ, αλλά ο διάβολος καταλαμβάνει και φεύγει.
ΤΟ ΕΛΕΟΣ του Θεού είναι μεγάλο. Ο γερο-Ιωσήφ μας είχε ειπεί, ότι όχι μόνο με τη Θ. Λειτουργία, αλλά και με την προσευχή μπορείς να βγάλεις ψυχή από την κόλαση.Προσευχότανε ο Γέροντας Ιωσήφ για μια ψυχή αρκετό καιρό. Και στο τέλος νομίζω, ότι μας είπε, είδε όραμα, που η ψυχή είπε: «Μεγάλη μου ημέρα σήμερα. Πηγαίνω εις το καινούργιο μου σπίτι». Και ούτω πληροφορήθηκε ότι σώθηκε η ψυχή.
ΕΓΩ κάποτε, όταν ήμουν αρχάριος, πολεμήθηκα από τον διάβολο• είχα σαρκικό πόλεμο. Ξάπλωσα να κοιμηθώ, αλλά ο πόλεμος της σαρκός δυνατός. Άρχισα με ζέση να λέω την ευχή. Τότε, μεταξύ ύπνου-ξύπνου βλέπω ένα όνειρο: Απέναντι εις την εξώπορτα, ήτανε ένας δαίμονας, όπως τον περιγράφουν οι Πατέρες, με κέρατα, με μαύρα φτερά κλπ., και κάγχαζε. Δεν ηδύνατο όμως να πλησιάσει εις το κελλί μου! Συνήλθα• πήγα και το διηγήθηκα κατόπιν εις τον γερο-Ιωσήφ. Μου λέει: «Βλέπεις, παιδί μου, ότι με την ευχή τον κρατάς εις την εξώπορτα, και δεν μπορεί να σε πλησιάσει!»
Η εκ νεκρών ανάσταση του βλάσφημου πεθερού.
Άλλοτε μου είπε ο Γέροντας Παϊσιος :
‘‘Γίνονται και σήμερα θαύματα’’. Και μου αφηγήθηκε: ‘‘Όταν βρισκόμουνα στη Σκήτη της Ι.Μ. Ιβήρων, ένα απόγευμα μ’ επισκέφθηκε κάποιος προσκυνητής πολύ στενοχωρημένος. Τον ρώτησα: «Γιατί είσαι στενοχωρημένος» Εκείνος απάντησε: «Από ηλικίας οκτώ ετών έμεινα ορφανός. Δουλεύω στο λιμάνι του Πειραιά ως εκφορτωτής. Εκεί ακούω από τους συναδέλφους μου βλαστήμιες και στενοχωριέμαι πολύ. Πήγαινα στο σπίτι μου και μόνο εκεί ηρεμούσα. Στο εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας μου παντρεύτηκα. Ο πεθερός μου, όμως, που έμενε μαζί μας, ήταν πολύ βλάσφημος.. Έτσι και μετά το γάμο, έγινε πολύ μαρτυρική η ζωή μου. Μια μέρα γυρνώντας από την δουλειά μου, βρήκα τον πεθερό μου στο φέρετρο, νεκρό. Στενοχωρήθηκα πολύ, γιατί έφυγε χωρίς εξομολόγηση. Δακρυσμένος σήκωσα τα μάτια και τα χέρια μου προς τον ουρανό και με παράπονο είπα: ‘‘Γιατί Θεέ μου πήρες το πλάσμα σου χωρίς εξομολόγηση;’’ ‘Ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή μου και ο νεκρός αναστήθηκε. Οι παρευρισκόμενες γυναίκες έντρομες έφυγαν. Εγώ αμέσως εξαφάνισα τα λουλούδια. Εξήγησα τότε στον πεθερό μου ότι ήταν νεκρός και αναστήθηκε. Μετά από προτροπή μου εξομολογήθηκε και κοινωνούσε. Έζησε έτσι για δέκα χρόνια χριστιανικής ζωής και έπειτα κοιμήθηκε»’’.
* * *
Ένα κομποσχοίνι που κάνεις για τον αδελφό σου, για τον συγγενή σου, δεν πάει χαμένο. Ο Θεός θα τον βοηθήσει, όταν βρεθεί σε δύσκολη θέση. Το κομποσχοίνι, όχι βοηθάει, αλλά και ψυχή από την κόλαση μπορεί να βγάλει! Τόση δύναμη έχει η προσευχή.
Εγώ μνημόνευα τον παππού μου, ο οποίος ήτο ιερεύς. Του έκανα πολλά κομποσχοίνια, και παρακαλούσα το Θεό λέγοντας: «Κύριε, τόσες λειτουργίες σου έκανε, τόσες εξομολογήσεις κλπ., ελέησον αυτόν». Τούτο έπραττα επί καιρόν.Ένα βράδυ τον είδα εις τον ύπνο μου (όραμα• ήτο αποκάλυψις Θεού), να με φιλεί και να μου λέει: «Ευχαριστώ, παιδί μου, τώρα βρίσκομαι σε καλύτερη θέση!» Τότε βλέπω και τη γιαγιά μου, να με πιάνει από το χέρι και να μου λέει: «Παιδί μου, προσευχήσου και για μένα, ίνα πάω εκεί που είναι και ο παππούς σου τώρα». Ήταν ολοζώντανο αυτό που έβλεπα. Αισθανόμουνα ότι ήσαν νεκροί.
* * *