Το συνάφι

Βάζω (κλασσικά) μια αναζήτηση στο Google για τη λέξη "συνάφι" ψάχνοντας μια βοήθεια για την αρχή του άρθρου μου και με το που φτάνω στο "συν" αυτόματα μου πετάει προτάσεις, εκ των οποίων η πρώτη είναι "λαική συνέλευση" και πολύ χαίρομαι για αυτό!!

Όμως δεν βρίσκω κάτι για το συνάφι που εννοώ. Το συνάφι με την κακή έννοια, του συναφιού που λέμε, της συμμορίας, των παρανόμων συνεργατών...

Πριν χρόνια, πολλά, είχα την πρώτη μου εμπειρία τους όταν κάποιος από αυτούς ήρθε στο μαγαζί του πατέρα μου και υπήρξε μια παρεξήγηση σχετικά με μια τιμή σε κάποιο είδος. Υπήρχε κάποιο αυτοκόλλητο με τιμή χαμηλότερη μέσα από τον προμηθευτή μας και η δική μας ήταν ψηλότερη. Με ύφος κατηγόρησε τον πατέρα μου για κλέφτη. Αυτός τα πήρε και όντας Αύγουστος του βγήκαν και μαζεμένα οπότε είπε του κυρίου να μην το αγοράσει και να φύγει. Ο κύριος ήθελε να φωνάξει την αστυνομία και όταν άρχισαν τις σμπρωξιές η γυναίκα του φώναζε: "Ηλίθιε!! δεν ξέρεις τι κάνεις!! Είναι βουλευτής!!" Οπότε εγώ και ο Σπύρος φωνάξαμε σαν χορωδία "Χεστήκαμε!!

Αυτοί οι άνθρωποι (ο θεός να τους κάνει...) έτσι είναι. κι αν δεν ήταν απο γεννησιμιού τους, έτσι γίνονται. Πιστεύουν ότι είναι υπεράνω. Υπεράνω του νόμου, υπεράνω κριτικής,υπεράνω ανθρωπιάς, υπεράνω εμάς! Ένα μέρος τους , κάποιος αριθμός δεν είναι από "οικογένειες" απλά έχουν παίξει το παιχνίδι καλά. Είμαι σίγουρος πως θα έχετε συναντήσει το είδος. Ασχολούνται με τα κοινά, είναι καθηγητές, δάσκαλοι, η επαγγελματίες που φαίνονται να ενδιαφέρονται για τα κοινά αλλά στην ουσία ενδιαφέρονται για την δική τους πολιτική καριέρα. Και ένα μικρό ποσοστό που ίσως έχει αγνές προθέσεις όταν ξεκινά, σίγουρα τις χάνει στο δρόμο...
Οι υπόλοιποι είναι από "οικογένειες". Όπως συμβαίνει σε πολλές οικογένειες τα παιδιά ακολουθούν στα χνάρια των γονιών... Εμείς βέβαια εδώ στην Ελλάδα το έχουμε παραχέσει... Γενιές ολόκληρες μας ταλαιπωρούν...Ο ένας χειρότερος από τον άλλον...
Αυτοί οι άνθρωποι υποτίθεται ενδιαφέρονται για το καλό μας. Και κάθε τέσσερα χρόνια περίπου, καταφέρνουν να πείθουν ένα ικανό αριθμό ψηφοφόρων για αυτό, τόσο όσο χρειάζεται για να πάρουν τις θέσεις τους. Θέσεις τις οποίες ακριβοπληρώνουμε, ψηφίσαμε δεν ψηφίσαμε. Θέσεις που θα πληρώνουν και τα αγέννητα παιδιά κι εγγόνια μας αν δεν κάνουμε κάτι για αυτό...
Και βρίσκουν ψηφοφόρους γιατί πολλοί Έλληνες δεν ψηφίζουν κατά συνείδηση αλλά κατά παράδοση, η κατά απαίτηση της οικογένειας... Πολλοί Έλληνες υποστηρίζουν το ένα η το άλλο κόμμα γιατί αυτό έκανε κι ο πατέρας τους κι ο παππούς τους και ούτω καθεξής...

Θυμάμαι πέρσι το καλοκαίρι, σε μια κουβέντα που είχα να μου λέει ένας γνωστός, επιχειρηματίας του χώρου των αυτοκινήτων, πως σε κάποιο τραπέζι που τον κάλεσαν, σκάει μύτη και ο τοπικός βουλευτής του κόμματος της απελθούσας... Όπως ήταν σηκώθηκε και έφυγε, λέγοντας στον οικοδέσποτη "Δεν μου είπες ότι θα ήταν κι αυτός εδώ!" Και δεν ήταν προσωπικό το θέμα αλλά καθαρά πολιτικό. Δεν ήθελε καμία σχέση. Τους είχε σιχαθεί πια.

Τώρα, ένα χρόνο μετά, όλη η Ελλάδα φαίνεται να τους έχει σιχαθεί πια. Δεν ονειροβατώ, σίγουρα έχουν τους υποστηρικτές τους και οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν έτσι εύκολα, αλλά το ξέσπασμα που υπάρχει και φαίνεται καθε μέρα από τις διάφορες κινήσεις "προπηλακισμών"  λέει πολλά.

Σύντομα θα μπορούν να κυκλοφορούν μόνο με προστασία η μόνο "εντός των τοιχών". Και ολοένα και περισσότερος κόσμος απλά θα σηκώνεται και θα φεύγει όταν κάθεται κάποιος από αυτούς κοντά τους... Και τα επιφωνήματα θαυμασμού που ακολουθούσαν την διαπίστωση "Είναι βουλευτής!" θα αντικατασταθούν από μειδιάματα και εκφράσεις αηδίας "Είναι.... βουλευτής!" (και θα φτύνουμε τον κόρφο μας...)

Έτσι θα γίνει. Και την συμπεριφορά αυτή πρέπει να την εισπράξουν και όλοι όσοι τους υποστηρίζουν, όλοι όσοι τους γλύφουν και όλοι όσοι τους θαυμάζουν... το συνάφι τους δηλαδή!

Τέρμα η συμμοριοκρατία!

Σκόρπιες σκέψεις από την πλατεία.

Τι σημαίνει η λέξη πλατεία;
Πρόκειται για ουσιαστικοποιημένο θηλυκό του αρχαίου επιθέτου πλατύς/εια/ύ. Η αρχική έκφραση ήταν “πλατεία οδός” και προσδιόριζε το μεγάλο (πλατύ/ φαρδύ) δρόμο του χωριού ή της πόλης, που συνήθως, βρισκόταν στο κέντρο της πόλης και εκτελούνταν οι εμπορικές δραστηριότητες. Σιγά σιγά από το “πλατεία οδός” χάθηκε η λέξη “οδός” και έμεινε μόνο η “πλατεία”.
Πλατεία λοιπόν. Πλατεία γιατί πρέπει να χωρέσει έννοιες πλατιές. Από την αρχή ήταν μια από τις κουβέντες που ακουγόταν συχνά. Πως πρέπει όλοι να συμμετέχουμε, χωρίς να έχει σημασία που στεκόμαστε "πολιτικά", αριστερά, δεξιά η κέντρο. Υποτίθεται θα τα βάζαμε όλα αυτά στην άκρη, χάρην μιας κοινής γραμμής, ενός κοινού στόχου.   Κι όμως δεν το βρήκαμε εύκολο να το κάνουμε. Κι όπως σε κάθε διαζύγιο που σέβεται τον εαυτό του φταίγαμε κι οι δυό...
Κάποιοι έφυγαν από την πλατεία θεωρώντας ότι υπήρχε καπέλωμα από την αριστερά. Δεν μπορώ να πω ότι δεν υπήρχε μια προσπάθεια , την ένιωσα κ εγώ, αλλά δεν θα το θεωρούσα και καπέλωμα. (τουλάχιστον όχι τότε)
Αυτό που έχω νιώσει όμως και στεναχωριέμαι, είναι το πόσο λίγος κόσμος είναι πρόθυμος να κάνει, έστω για λίγο, στην άκρη τον εγωισμό και τα παλιά πιστεύω και να ΑΚΟΥΣΕΙ πραγματικά τις άλλες απόψεις. Πάντα ήθελα να θεωρώ τον εαυτό μου διαλλακτικό ακόμη κι εγώ όμως κάποια στιγμή, τράβηξα μια γραμμη απέναντι στους πιο «φασιστικά» εκφραζόμενους (προσπαθώ να είμαι ευγενικός) Άλλωστε όση συναίνεση και να προσπαθείς να δείξεις όταν κάποιος με τη συμπεριφορά και τις απόψεις του, προσβάλλει θεμελιώδη στοιχεία του χαρακτήρα η των κανόνων ηθικής σου, κάπου πρέπει να τραβήξεις μια γραμμή.
Αυτοί βέβαια έδειξαν το πρόσωπο τους από νωρίς και αποχώρησαν σχετικά σύντομα από την πλατεία. Άλλοι άργησαν περισσότερο. Μάλλιασε η γλώσσα μας να λέμε ότι τα κόμματα δεν είχαν θέσει στην πλατεία. Κι όμως πολλοί επέμεναν (κι επιμένουν…) Με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Δεν έχω καμία πρόθεση να  μειώσω, σε κανένα βαθμό,  την αγωνιστική πορεία του οποιουδήποτε σε σχέση με την ιδεολογία που πιστεύει η το κόμμα που υποστηρίζει. Θεωρώ όμως βασική προυπόθεση της συμμετοχής στην πλατεία, την άρνηση όποιασδήποτε περαιτέρω σχέσης με αυτήν.

Διευκρινίζω. Η πλατεία (με την ευρύτερη έννοια και στην υπόλοιπη Ελλάδα επίσης) έχει καταλήξει ότι επιθυμεί μια καλύτερη δημοκρατία, μια πιο δίκαια και τίμια Δημοκρατία, μια Άμεση Δημοκρατία. Τα κόμματα και οι βουλευτές είναι μέρος του παλιού έμμεσοδημοκρατικού συστήματος το οποίο απαρνούμαστε. Δεν στέκει λοιπόν να επιθυμεί κάποιος να συμμετέχει σε μια Άμεση Δημοκρατία ενώ την ίδια στιγμή ασπάζεται μια έμμεσοδημοκρατική ιδεολογία η ένα κόμμα.

Δεν νομίζω βέβαια ότι κανείς έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει τη συμμετοχή και δεν είναι αυτός ο σκοπός. Σε ένα ιδανικό κόσμο, θα είμασταν τόσο σωστοί ώστε αν δεν συμμεριζόμασταν τα πιστεύω της πλατείας απλά δεν θα συμμετείχαμε. Θα ήταν το σωστό. Και σίγουρα έχει ο καθένας το δικαίωμα να σταθεί εκεί στην πλατεία και να ακούσει, προκειμένου να καταλάβει αν αυτή η Άμεση Δημοκρατία είναι κάτι που του αρέσει η θα ήθελε να δοκιμάσει…
Πράγμα που με φέρνει στο άλλο πρόβλημα της πλατείας. Τον στόχο. Νομίζω ο καθένας θα παραδεχτεί πως η ύπαρξη συγκεκριμένων στόχων καθιστά πιο εύκολη, πιο ευχάριστη αλλά και πιο αποδοτική τη λειτουργία των ομάδων (με ότι και να ασχολούνται) Η πλατεία δυσκολεύτηκε και ακόμη δυσκολεύεται να θέσει στόχους συγκεκριμένους. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συντελούν σε αυτό. Κυρίως έχει να κάνει με τον εγωισμό πάλι, όπου ο καθένας προτάσσει αυτά που έχει στο μυαλό του και δεν αφουγκράζεται  το κοινό αίσθημα.
Έχουμε δει αρκετούς ρήτορες, κάποιους από αυτούς και εντυπωσιακά καλούς! Παρόλα αυτά έχεις την αίσθηση ότι παίζει κάποια κασέτα… από λίγους παίρνει κανείς  την αίσθηση, ότι αυτό που ακούει είναι αυτό ακριβώς που λέγεται, ότι η αξία του είναι αυτή, η face value. Και αυτοί οι λίγοι είναι οι αφανείς ήρωες. Ντροπαλά κορίτσια που σηκώθηκαν για πρώτη φορά μπροστά σε κόσμο να εκφράσουν την αγανάκτηση τους, άνεργοι 40άρηδες με ένα κάπως ρετρό στυλάκι στην ομιλία τους, συνταξιούχοι με αναπάντεχα φρέσκιες απόψεις…    
Στο θέμα των στόχων όμως. Εβδομάδες τώρα πολλοί είτε παραπονιούνται πως δεν έχουμε στόχους η δεν κάνουμε αρκετές δράσεις η δεν ξέρουμε ουσιαστικά τι θέλουμε. Να πω την αλήθεια σε ένα βαθμό συμφωνώ! Την πρώτη μέρα που βγήκαμε στην πλατεία, πιστεύω σχεδόν κανείς μας δεν ήξερε τι ήθελε. Το μόνο που ξέραμε είναι τι ΔΕΝ θέλαμε! Αλλά ως δια μαγείας, η πρώτη σύναξη δημιούργησε την πρώτη συνέλευση. Ο κόσμος άρχισε να συμμετέχει. Κάποιοι γούσταραν τρελά!! (Ήταν αυτοί που δεν είχαν λεφτά για ψυχοθεραπεία…χαχαχα!!!) Αστειεύομαι… Άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ιδέες. Δεν υπήρχε βέβαα επαρκής οργάνωση γιατί λίγοι από μας, έως και κανείς είχαν πραγματικά τη δυνατότητα να ασχοληθούν όλο το 24ώρο. Για τους περισσότερους από μας η πλατεία ήταν (και είναι) μια ανάγκη. Ανάγκη να αισθανθούμε ότι ΝΑΙ τελικά ίσως μπορεί να αλλάξει ο κόσμος και ΝΑΙ μπορούμε να συμμετέχουμε κι εμείς στην διαδικασία… Σίγουρα ένας λόγος που δυσκολευτήκαμε είναι το γεγονός πως για μας η πλατεία ήταν μια καθαρά απογευματινή ασχολία. Καθημερινή για πολλούς, αλλά όχι με το dedication αυτών που ζουν στο Σύνταγμα τον τελευταίο μήνα σχεδόν…

Λένε πως όταν ο στόχος είναι αρκετά πλατύς δύσκολα δεν τον πετυχαίνεις… Ο στόχος μας λοιπόν ας είναι πλατύς!

Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι κάπως έτσι:

-         Οργάνωση ομάδων εργασίας/δράσεων (και γρήγορα γιατί οι εξελίξεις τρέχουν)

-         Δράσεις, δράσεις, δράσεις! Και συμμετοχή σε δράσεις άλλων ακόμα!

-         Ενημέρωση του υπόλοιπου κόσμου.

-         Και το πιο περίπλοκο και δύσκολο από όλα, το στήσιμο ενός εναλλακτικού πολιτεύματος, λειτουργικού, και απόλυτα δημοκρατικού, όπως το θέλουμε…όπως μας αξίζει…

Πλατεία λοιπόν. Ομόρριζα της λ. πλατεία είναι: η πλάτος, πλάτη, πλάτανος, Πλαταιές (πλατιά επιφάνεια), Πλάτων (αρχ. σημ. “αυτός που έχει φαρδιές πλάτες”) κ.ά.

Πλάτος όπως πλατιά είναι η αντίληψη που χρειάζεται, πλάτη όπως αυτή που πρέπει να βέλουμε όλοι για να πετύχουμε, πλάτανος το δέντρο κάτω από το οποίο θα ξαποστάσουμε μετά, Πλαταιές ένα τόπος όπου οι έλληνες έδωσαν μια μεγάλη μάχη. Και Πλάτων αυτός που καλά θα κάναμε να διαβάζαμε όλοι για να μαθαίνουμε πως να λειτουργήσουμε καλύτερα...

Φοβάμαι, φοβάσαι, φοβάται, Φοβόμαστε, φοβόσαστε, ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!

Φοβάμαι πως αν δεν κάνω κάτι άμεσα για να βοηθήσω στην ανατροπή και την αλλαγή αυτού του συστήματος που με πνίγει και με ξεζουμίζει, το μέλλον μας θα συνεχίσει να γίνεται απλά ολοένα χειρότερο...

Φοβάσαι πως αν έρθει η ανατροπή, θα βγουν στην επιφάνεια ακραία στοιχεία που θα προσπαθήσουν να βγουν από πάνω, να περάσουν με τη βία τη δική τους ατζέντα, να χρησιμοποιήσουν το λαικό συναίσθημα για να πετύχουν κακό σκοπό.

Φοβάται να κατέβει στην πλατεία γιατί είναι μικρή, και δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς γίνεται, και κάποιος της είπε πως στην πλατεία είναι αριστεροί και δεξιοί και δεν καταλαβαίνει..κι ο πατέρας της αριστεροχέρης είναι, κι είναι καλός άνθρωπος...

Φοβόμαστε να αφήσουμε τη βολή μας. Δυο δόσεις έχουν μείνει στο γαμ....ο και μετά είναι δικό μας. Ιούλιος μπαίνει και θα πάρουμε άδεια, θα πάμε κάνα μπάνιο, ας κάνει την ανατροπή κάποιος άλλος. Πάμε για ένα καφεδάκι τώρα...

Φοβόσαστε να μας κοιτάξετε στα μάτια. Ξέρετε πως είστε μέρος του προβλήματος. Χρόνια τώρα στο ρουσφέτι, στη μίζα, την παράνομη επιχορήγηση. Είσαστε οι γονείς μας, τα αδέρφια και ξαδέρφια μας. Είσαστε οι γείτονες μας. Είσαστε ο ίδιος μας ο εαυτός. Μη φοβόσαστε άλλο, σηκώστε το κεφάλι ψηλά. Μετανιώστε και νιώστε λεύτεροι. Μετανιώστε και συγχωρέστε. Μετανιώστε και βγείτε στο δρόμο ,στην πλατεία. Στην πλατεία υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσάς. Υπάρχει όρεξη για συζήτηση, υπάρχουν χαμόγελα.

Κι ως γνωστόν τα πολλά χαμόγελα τους κάνουν να ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!!!