"Κάρμα"

Τις προάλλες,μπήκα στα κλεφτά στο μπλογκ μου,δεν είχα πολύ χρόνο (εξεταστική γαρ) αλλά μπήκα έτσι για να χαζέψω στα γρήγορα τις νέες αναρτήσεις σας.Κόλλησα στο μπλογκ της aurangel, όπως πολλές άλλες φορές.Το ερώτημα ήταν απλό: τι διαφοροποιεί μια απλή σχέση απο μια σχέση ζωής? Η απάντηση πολύπλοκη.

ήθελα να απαντήσω...αλλά αρχίζοντας να γράφω συνειδητοποίησα πως δεν ξέρω.γιατί γράφοντας αρχικά πως, αυτο που κάνει μια σχέση "την σχέση" για μένα είναι η μεγάλη έλξη αρχικά,το ένστικτό σου πως αυτός είναι,η επιθυμία σου να τον έχεις πάντα πάντα δίπλα σου,να τον καταλαβαίνεις και να σε καταλαβαίνει απόλυτα κτλ, σκέφτηκα, "κι αν δεν υπάρχει αυτή η σχέση ζωής?αν μάταια ψάχνουμε το άλλο μας μισό?αν έχουμε τόσο πολύ ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε απόλυτα που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι αυτό τον μύθο,ελπίζοντας πως ίσως κάποτε γίνει πραγματικότητα?"

 η αλήθεια είναι πως ακούγοντας πάντα για καρμικές σχέσεις βαριόμουν, έλεγα πως είναι απλά φιλοσοφίες για να περνάει η ώρα...Και δη για τις ανατολίτικες φιλοσοφίες ακόμα παραπάνω...Κάρμα σου λέει...

ο Πλάτωνας είπε: 

 "Ο Θεός, αφού δημιούργησε τις ψυχές, τις μοίρασε στα άστρα, που είναι τα όργανα του χρόνου (γιατί με την κίνησή τους τον μετράνε). Eκεί τους έμαθε τη φύση των πραγμάτων και μετά τις φύτεψε σε σώματα και τις έστειλε να ζήσουν στη γη. Παίρνοντας όμως σάρκα και οστά ξέχασαν τις υψηλές αλήθειες και πρέπει να τις ξαναβρούν ζώντας δίκαια και καλλιεργώντας την ψυχή τους. O έρωτας θα τις βοηθήσει σ’ αυτό, αλλά όχι ο έρωτας ο χυδαίος, ο βυθισμένος στα πάθη, αλλά εκείνος ο ευγενής, που εξυψώνει το πνεύμα. Aν τα καταφέρουν, πεθαίνοντας θα επιστρέψει η κάθε ψυχή στο άστρο της."

το αν υπάρχει πράγματι αυτή η "καρμική σχέση" δεν το ξέρω...μπορεί ίσως για όλους να υπάρχει μια άλλη ψυχή,που τους περιμένει,που είναι γραφτό να ζήσουν μαζί πράγματα,μπορεί και όχι.

Φαντάζομαι όμως πως όλοι ελπίζουμε να την βρούμε.

Πάντως,αν κάτι πιστεύω πραγματικά είναι πως μερικές σχέσεις  διαφέρουν αληθινά απο τις άλλες.Δεν ξέρω αν μπορεί να κρατήσουν για πάντα και να είναι δυνατές και αληθινές στο χρόνο, αλλά κάποιοι άνθρωποι δένονται μεταξύ τους μ'έναν διαφορετικό τρόπο,κι αυτο είναι πέραν κάθε αμφιβολίας.Κάποιες σχέσεις δημιουργούνται απο το μηδέν και δυναμώνουν τόσο πολύ,βλέπεις ανθρώπους που μέχρι χθές ήταν άγνωστοι,διαφορετικοί,και κάτι τους κάνει να θέλουν να μοιραστούν τον εαυτό τους,να ξεγυμνώσουν την ψυχή τους στον άλλο,και να πουν "αυτό είμαι,αγαπησέ με έτσι όπως είμαι ακριβώς".

Κι αυτό το κάτι δεν είναι ο έρωτας. Όχι,σίγουρα δεν είναι ο έρωτας.Γιατί ο έρωτας έχει πολλά πρόσωπα,και μπορεί να ναι ρηχός,μπορεί να σε ταρακουνήσει αλλά χωρίς ουσία στην τελική,μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις πως είναι τα πάντα και να μην είναι τίποτα.Μπορεί να ερωτευτείς πολλές πολλές φορές στη ζωή σου, όμως ελάχιστες θα νιώσεις ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τον άλλο,ένα πραγματικό δέσιμο.Ίσως και ποτέ.

Κι ούτε η αγάπη είναι.Γιατί δεν μπορείς να επιλέξεις για ποιόν θα νιώσεις αγάπη,με ποιόν θα δεθείς και θα μπορέσεις να τον νιώσεις ως το άλλο μισό σου.

Τότε τι....

Ο καθένας έχει και μια άλλη απάντηση υποθέτω...

Αν με ρωτάτε νομίζω πως αυτό που κάνει ένα πρόσωπο να το νιώθεις ως το άλλο σου μισό,

είναι η αίσθηση πως η ψυχή του "κουμπώνει" στη δική σου.Αυτή η αίσθηση και τίποτα παραπάνω.

Γιατί πάνω απ'όλα είμαστε ψυχές...Παγιδευμένες σε σώματα.

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού

Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού

απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά

συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά

Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά

Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ'ακούνε την νύχτα αυτή

παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί...

το "πολύ" μας...

In the sound of silence
Time is standing still
There's some kind of bond between us
That's givin' me the chill
Do you really wonder
That we can burn the sky
It's written a thousand years ago
In the book of life

Are you the one that God had made for me?
Are you the one who's always in my dreams?
The one who keeps me going,
When I can't go on?
The one that I've been waiting for
For so long...

 

Αν κάτι με αγχώνει σε μας είναι οι μεγάλες προσδοκίες που έχω για σένα... Είναι που σ'εχω στο μυαλό μου ΠΟΛΥ ιδανικό για μένα, είναι που απο τη στιγμή που γνωριστήκαμε  δεθήκαμε ΠΟΛΥ γρήγορα, απ'τη στιγμή που με πήρες αγκαλιά εκείνο το απόγευμα γίναμε αχώριστοι κι όλα έμοιαζαν ΠΟΛΥ φυσικά, είναι που όσες ώρες και να σε βλέπω κάθε μέρα,πάντα είναι ΠΟΛΥ λίγο για μένα!Είναι που μαζί σου είμαι στα σύννεφα ή στον πάτο, ΠΟΛΥ χαρούμενη ή ΠΟΛΥ λυπημένη...

Κι είναι αυτό το πολύ που με φοβίζει.ή θα είμαστε πολύ καλά μαζί όπως τώρα ή καθόλου μαζί..πάω στοίχημα γι'αυτό.

 

Μοίρα ή συμπτώσεις??

Πώς αλλάζει έτσι ο καιρός..πως αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι.Πριν λίγους μήνες περπατούσαμε δίπλα δίπλα σαν φίλοι, και τώρα δεν σου αφήνω το χέρι.Ούτε που φανταζόμουν πως θα σε ερωτευόμουν τόσο.Σαν μετεωρίτης έσκασες στη ζωή μου και έμεινες για τα καλά...
Και αναρωτιέμαι πολλές φορές αν ήταν τυχαίο.Όλα θα ήταν διαφορετικά χωρίς εσένα.Εγώ θα ήμουν διαφορετική χωρίς εσένα.Και εσύ θα ήσουν διαφορετικός χωρίς εμένα.
Κάποια πράγματα μας σημαδεύουν, και πραγματικά δεν ξέρω αν έρχονται στη ζωή μας τυχαία, ή για κάποιο λόγο.
Είναι η ζωή μας απλά ενα παζλ απο συμπτώσεις?
Αν δεν πήγαινα στο συγκεκριμένο φροντιστήριο δεν θα σε γνώριζα? ποτέ????
δεν θα γινόσουν ποτέ δικός μου??
κι αν είναι μοίρα,κι όλα γίνονται για κάποιο λόγο τότε ποιός είναι ο λόγος? αν είναι όλα προκαθορισμένα, γιατί εγω συγκεκριμένα ήταν γραφτό να γεννηθώ σε αυτή την πόλη,απο αυτούς τους γονείς,με αυτούς τους φίλους,με σένα.Με αυτές τις απόψεις,με αυτό τον χαρακτήρα.Γιατί να ζω αυτή τη ζωή και όχι κάποια άλλη? 
Γιατί κάποιος να γεννηθεί με όλα τα καλά,τις ανέσεις,την υγεία,την αγάπη και κάποιος άλλος φτωχός,σε μια χώρα που δυστυχεί,μες το πόλεμο,την πείνα.'Ετυχε??
Άν η άποψη του Νίτσε είναι σωστή, τότε η ζωή μας είναι μια δοκιμασία,θα ξαναζούμε τα σωστά και τα λάθη μας στην αιωνιότητα.Τότε η γνωριμία μας δεν θα ήταν σύμπτωση,αλλά μοίρα.Τότε θα είχα γεννηθεί για να σε γνωρίσω,και να σε συναντάω ξανά και ξανά σε κάθε ζωή μου.
Άν δεν είναι έτσι όμως...Τότε είναι όλα απλά συμπτώσεις.Τότε ο κόσμος μας δημιουργήθηκε τυχαία,γεννήθηκα κι εγώ τυχαία,γνώρισα εσένα τυχαία.Τότε δεν υπάρχει νόημα,απλά είμαι τυχερή, γιατί γεννήθηκα σε μια όμορφη χώρα,σε περίοδο ειρήνης, με ανθρώπους γύρω μου να με αγαπάνε.Τότε απλά όλα είναι θέμα τύχης?? 

Σκόνη στον άνεμο..

Πώς μπορείς να είσαι ο λόγος να μην θέλω να ζήσω τίποτα άλλο, απο μια ζωή μαζί σου? είμαι τόσο μικρή...πως γίνεται να νομίζω, πως οτιδήποτε πριν απο σένα είναι σκόνη στον άνεμο?

Κι εσυ ο ουρανός μου. ότι πιο όμορφο και αληθινό υπάρχει. Δεν μπορεί να 'ναι ο έρωτας που με κάνει να σε βλέπω έτσι. Έτσι πρέπει να 'σαι στ'αλήθεια, μην με βγάλεις λάθος...

η φύση είναι σαν ζωγραφιά....

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μου φαίνεται οτι οι πιο όμορφες αναμνήσεις μου είναι στενά συνδεμένες με τη φύση,και οι εκδρομές σε βουνά,χωριουδάκια και παρθένες ερημικές παραλίες ήταν πάντα το καλύτερό μου.Λες και δεν μεγάλωσα στην πόλη.Η απόλυτη γαλήνη.Και κάθε φορά που είμαι μπροστά σε ένα υπέροχο τοπίο, προσπαθώ να κρατήσω μια νοερή φωτογραφία.Λίγο δύσκολο βέβαια...Και τότε είναι που εύχομαι να είχα μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου.Να αιχμαλωτίσω τη στιγμή,και το τοπίο μου να μείνει ίδιο,να μην αλλάξει όσες φορές κι αν κοιτάξω.Μια απο αυτές τις εικόνες κράτησα προχθές και σας στέλνω...

Η φύση είναι σαν ζωγραφιά,και ο Θεός ο πιο ταλαντούχος ζωγράφος.Δεν είναι υπέροχη?

ονειρεύομαι...

ονειρεύομαι..
 

να με ξεχάσει ο χρόνος..

να με αφήσει πίσω,μαζί σου.

να μην δω αν μπορεί να φθείρει ότι υπάρχει ανάμεσά μας 
-το ξέρω οτι μπορεί-
να με αφήσει στον μικρόκοσμό μου, με κέντρο πάντα εσένα.

ότι ονειρεύομαι, είναι συνδεμένο απόλυτα με σένα...
τότε πως γίνεται κάτι τέτοιες στιγμές να θέλω να φύγω απο σένα, να μην δω ποιά η κατάληξή μας?

πως γίνεται να εύχομαι να μην σε γνώριζα για να μην φοβάμαι μην σε χάσω?

πως γίνεται,αφού είσαι τα πάντα... 
και πως γίνεται να σ'αφήνω να είσαι τα πάντα... 

"ΕMPIRE OF THE SUN - We are the people"

 

 Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει αυτό το καλοκαίρι.

Και πιο πολύ μου θυμίζει εσένα!

 Κάθε φορά που το πετυχαίνουμε στον σταθμό μου λες 

πως σου φέρνει στο μυαλό

την Ύδρα...Και μένα μου θυμίζει το πόσο μου 

έλειπες εκείνες τις μέρες και πόσο πολύ 

φοβόμουν οτι ο χρόνος μακριά μου θα σε άλλαζε...

Δεν έγινε έτσι όμως!

Είσαι εδώ και ότι υπήρχε για να μας χωρίζει έμεινε πίσω, 

στο καλοκαίρι 

που μας πέρασε.Που όσα προβλήματα κι αν έφερε,

όσα μπλεξίματα, να ξέρεις 

πως ήταν το πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής μου....

Γιατί σε γνώρισα!

We lived an adventure

Love in the Summer

Followed the sun till night

Reminiscing other times of life

For each every other

The feeling was stronger

The shock hit eleven

Got lost in your eyes...

I can’t do well when I think you’re gonna leave me, but I know I try

Are you gonna leave me now

Can’t you be believing now...

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για μας μπεμπάκι μου...

και όταν γυρίζεις πίσω και αναλογίζεσαι τι έχασες, 

ή τι λάθη έκανες για να είσαι μαζί μου,

σκέψου και τι κέρδισες και ζυγισέ τα..

"Στην αγάπη είναι ένας"

" Η αγάπη δεν είναι καλοσύνη, στην καλοσύνη είναι δύο, ένας που δίνει και ο άλλος που δέχεται. Ούτε είναι συμπόνοια,γιατί κι εκεί ο ένας πονάει και ο άλλος τον συμπονάει. Δεν την εξαγοράζεις ούτε είναι υποκινούμενη, να την έχεις όποτε την θελήσεις. Στην αγάπη είναι ένας. Κι όταν δυο σμίγουν και γίνονται ένα δεν χωρίζουν! Αν υπάρχει αληθινή αγάπη."

Αυτό μου το είπε σήμερα ένα πολύ πολύ γλυκό μουτράκι.
Και μάλλον έχει δίκιο...

                                     έμεινα εδώ... 

Κάποιο βράδυ σου ‘χα πει πως θέλω

να γυρίσω όλο το κόσμο, όλο το κόσμο

Και συ μου γέλασες γλυκά και μου πες

το φιλί μου μυρίζει δυόσμο, μου μυρίζει δυόσμο

Κάποιο βράδυ σου ‘χα πει πως θέλω
να πετάξω σαν πουλί πάνω από το κόσμο
Και συ ζωγράφισες φτερά σ' ένα λευκό χαρτί
και μου πες φως μου, μη φύγεις φως μου

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και 'γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

Κάποιο βράδυ μου ‘χες πει πως πρέπει
να γεννήθηκα για σένα, μόνο για σένα
Και 'γω σε πήρα αγκαλιά και χάθηκα
στα μάτια σου τα μαγεμένα, τα μαγεμένα

Κάποιο βράδυ μου ‘χες πει πως δε μπορείς
να ζήσεις μια στιγμή χωρίς εμένα
Και ‘γω δε μίλησα ξανά
γιατί στα χέρια μου είχα εσένα μόνο εσένα

Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου και ‘γω στο τίποτα
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς

 

Καλό μήνα σε όλους μας!

Η πιο λάθος οπτική...

 

Xθές μιλούσα με μια φίλη μου περί σχέσεων, και συγκεκριμένα

για ένα κοντινό μου πρόσωπο.

Της έλεγα το πόσο περίεργο μου φαίνεται για κάποιον με τόσο τρυφερά και ειλικρινή αισθήματα όπως αυτός να μην έχει δεθεί συναισθηματικά με κάποια στο παρελθόν.Γιατί για μένα δεν είναι δικαιολογία οτι δεν συνάντησες κάποιον που να αξίζει τον κόπο, δεν χρειάζεται να ναι τέλειος κάποιος για να τον αγαπήσεις, η αγάπη σου τον κάνει τέλειο.

Και με αφορμή αυτό, μου ξεκίνησε μια κουβέντα που μου προκάλεσε έκπληξη, γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ οτι μπορεί να βλέπει την αγάπη έτσι κάποιος.

Γιατί μέχρι τώρα θεωρούσα δεδομένο οτι όλοι την βλέπουν με τον ίδιο τρόπο. Ερωτεύεσαι, θες να έχεις τον άλλο δίπλα σου όοοοσο περισσότερο γίνεται, θες να μάθεις τα πάντα για αυτόν, τα πάαααντα, και γνωρίζοντας τον καλύτερα, με τον καιρό, είτε αρχίζεις να τον αγαπάς είτε φεύγεις γιατί ξεθυμαίνοντας ο ενθουσιασμός είδες πως δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο να σε δένει μαζί του.Όλα μέσα στη ζωή είναι...

Μου είπε λοιπόν, οτι πως γίνεται να αγαπήσεις κάποιον όταν δεν ξέρεις αν σ'αγαπάει αυτός? Και να του εμπιστευτείς τον βαθύτερο εαυτό σου όταν δεν ξέρεις αν αύριο μεθαύριο θα φύγει? οτι γιατί να μπείς σε τέτοια ταλαιπωρία??

Κι εγώ αρχικά δεν ήξερα τι να απαντήσω, μου φάνηκε τόσο αυτονόητο το πόση αξία έχει να αγαπάς και να αγαπιέσαι που δεν ήξερα τι να πω.

Μου φάνηκε εγωιστική αρχικά η αποψή της, να έχεις την απαίτηση αρχίζοντας μια σχέση να σε αγαπήσει ο άλλος για να μην πληγωθείς εσύ, αλλιώς τον απορρίπτεις και μένεις μόνος σου στην ησυχία σου.Ούτε εσύ μπορείς να εγγυηθείς το ίδιο.Ένα ρίσκο είναι όλα.

Συμβόλαιο είναι η αγάπη? 

Θα σου δώσω 5 κιλά αγάπη και απαιτώ να μου δώσεις τα ίδια??

Μετά, σκέφτηκα οτι όλη αυτή η στάση είναι ένας τεράστιος φόβος. Που εξαιτίας του έχανε οτι καλύτερο.

Αν δεν είναι η αγάπη οτι καλύτερο υπάρχει στη ζωή τότε τι είναι?????

Για να πάρεις αγάπη όμως, πρέπει να δώσεις, πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο και να ανοιχτείς στον άλλο.Ακόμα και αν φοβάσαι οτι μετά μπορεί να μετράς πληγές.Δεν γίνεται αλλιώς!

Δεν ξέρω αν την έπεισα,αλλά ξέρω οτι έτσι είναι. Έτσι πρέπει να είναι!

Και αξίζει να το ζήσεις είτε τελειώσει νωρίς, είτε σε κάνει κομμάτια... ότι και να γίνει.

*** Ξέρω οτι θα τα διαβάσεις όλα αυτά.Δεν είναι η αποψή μου απλά, δεν είναι ότι τα βλέπω όλα μέσα απο ένα ροζ συννεφάκι και επιφανειακά όπως μου λες συνήθως,

 έτσι είναι.Και εσύ είσαι αυτή που θα χάσει αν δεν το καταλάβει.

πότε δεν θα φοβάμαι τον χρόνο??

Πιο μικρή, διαβάζοντας μυθιστορήματα αγάπης, ονειρευόμουν να ζήσω κι εγώ κάτι δυνατό, μια αγάπη που θα κρατήσει για πάντα.

Μεγαλώνοντας, είδα πως το να κρατήσει κάτι για πάντα είναι πολύ δύσκολο.

Είναι αδυσώπητος ο χρόνος... Όλα τα φθείρει και δεν αφήνει τίποτα στη θέση του.

Και κάτι τέτοιες στιγμές, που νιώθω ότι έχω όλο τον κόσμο μες τα χέρια μου, γιατί βρήκα τον έρωτα που ούτε σε μυθιστόρημα θα μπορούσα να βρω, φοβάμαι για το τέλος της δικής μου ιστορίας...

Είναι αστείο...όταν δεν έχεις κάτι που θές, φοβάσαι οτι ίσως ποτέ δεν το αποκτήσεις, όταν το έχεις φοβάσαι μήπως το χάσεις. Και πότε τελοςπάντων δεν φοβάσαι??

 ψάξε με...  (κάνετε κλίκ για να ακούσετε το τραγούδι)

Στίχοι: Γιάννης Καραλής
Μουσική: Γιάννης Καραλής
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Δάντης

Ψάξε με
με τα νυχτιάτικά σου μάτια
πάρε με στα πιο υγρά σου μονοπάτια
τίποτα δε θα με κάνει να μη σ' αγαπώ.

Ψάξε με μες τις Δευτέρες που μου λείπεις
πάρε με γίνομαι άγαλμα της λύπης
χάνομαι, την πιο παράλογη αγάπη ζω

Κι όταν δε θα σ' αγαπάω
πιο πολύ θα σ' αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ' το λέω
δε θα ζω....

Ψάξε με σαν να μαι εγώ ο πειρασμός σου,
πάρε με στις μαύρες τρύπες των ματιών σου.
Βρίσε με, με την ιδέα σου μονάχα ζω.
Ψάξε με στην πιο βαθιά υπόσχεση σου
πάρε με, είμαι τραγούδι στη φωνή σου
Βγάλε με από το δίλημμα αυτό που ζω.

Κι όταν δε θα σ' αγαπάω
πιο πολύ θα σ' αγαπώ,
κι όταν πάψω να σ'το λέω
δε θα ζω....

''Η αγάπη βρίσκεται στα καθημερινά πράγματα... Δεν χρειάζεται πυροτεχνήματα για να την προσέξεις.''

Eίναι γλύκας σας λέω, γλύκας!Το πιο γλυκό κοτοπουλάκι του κόσμου.

Νομίζω οτι ο κυριότερος λόγος που με κάνει να ξετρελαίνομαι μαζί του είναι οτι με κάνει να νιώθω παιδί. Όοοοχι οτι είμαι κ τόσο μεγάλη πια, αλλά κ παιδί δεν με λες!

Λοιπόν σήμερα είχαμε μαζευτεί στο σπίτι του αγοριού της Έφης,κι αφού φάγαμε,αφού χαζολογήσαμε όσο χαζολογήσαμε,τι τους ήρθε και λέγανε ιστορίες γνωστών τους που έχουν σχέση με δαιμονισμούς και παραφυσικά πράγματα γενικότερα, που μόνο που τα θυμάμαι μου σηκώνεται η τρίχα.Μια φοβία με όλα αυτά την έχω και την παραέχω, γιατί έχω διαβάσει πολλά σχετικά και έχω ακούσει ακόμα περισσότερα, κι αυτά είναι που σε τρομάζουν περισσότερο, γιατί ενα βιβλίο εντάξει πες το αμφισβητείς αλλά κάτι που στο λέει κάποιος που ξέρεις και εμπιστεύεσαι πως να το αμφισβητήσεις??

Φεύγοντας λοιπόν απο κει,και περπατώντας μέχρι το αυτοκίνητο ερχόντουσαν στο μυαλό μου λόγια και εικόνες απο την συζήτηση πριν και φύλλο να κουνιόταν δίπλα μου έλεγα φάντασμα θα ναι! Τι σου είναι το μυαλό, είναι να μην σου μπεί η ιδέα... δεν ξέρω αν το 'χετε πάθει!

Μπαίνω στο αυτοκίνητο βιαστική,να φτάσω γρήγορα γρήγορα σπίτι,και πριν προλάβω να στρίψω στη γωνία, το κοτοπουλάκι ήταν πίσω μου,μου αναβόσβησε τα φώτα και με ακολούθησε σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι. 

Για να μην φοβάμαι.

Κι εγώ τι άλλο να γράψω? δεν βρίσκω λέξεις.

Ξέρω... δίνω σημασία σε πράγματα που δείχνουν τόσο καθημερινά και απλά... όμως στα καθημερινά απλά πράγματα βρίσκεται η ευτυχία.

τάδε έφη Ιφιγένεια...χα χα...
κι είτε φαίνεται παιδιάστικο είτε όχι είναι αλήθεια!
αναλωνόμαστε και αφήνουμε τον χρόνο να μας προσπερνάει περιμένοντας τι??? η αγάπη υπάρχει παντού γύρω μας, κι εμείς περιμένουμε πυροτεχνήματα για να την προσέξουμε...
ψέματα???

Που πάει η αγάπη????                          

 

Mερικές φορές σκέφτομαι που πάει η αγάπη....

Κοιτάω πίσω μου,και βλέπω ανθρώπους που έχω αφήσει στο παρελθόν,

που έχω ξεχάσει και μ'έχουν ξεχασει.

Φιλίες που ήταν πολύ σημαντικές και αγάπες που νόμιζα πως θα μείνουν για πάντα.

Πώς γίνεται όλα αυτά να χάθηκαν?

Είναι επειδή δεν μας ένωσε στην ουσία κατι δυνατό?

ή ετσι ειναι η φυσική ροή των πραγμάτων?

φταίει ο χρόνος, που είναι αμείλικτος?

ή μήπως εμείς που δεν αγαπάμε όσο μπορούμε?

Στ'αλήθεια χάνεται???

Στ'αλήθεια μπορεί να χαθεί??

Αγάπη,τι δύσκολο πράγμα...

http://www.youtube.com/watch?v=w04CR7gp8e8 

                                      


Στίχοι: Κώστας Λογοθετίδης & Νίκος Γρίτσης
Μουσική: Νίκος Καλλίνης
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης

Αρχή και φινάλε
σκοτάδι και φως
αγάπη πανάρχαιο δράμα
σ' ακούω καρδιά μου
δεν είμαι κουφός
αγάπη, τι δύσκολο πράγμα.

Σωρός αναμνήσεις
δεν πάει καιρός
αγάπη και γέλιο και κλάμα.
Στο τέλος δεν ήμουν
πολύ τυχερός
αγάπη, τι δύσκολο πράγμα.

Οι αγάπες χάνονται
σβήνουν σαν τ' αστέρια
φεύγουν σαν τα καλοκαίρια.

Οι αγάπες χάνονται
σβήνουν σαν τ' αστέρια
φεύγουν σαν τα καλοκαίρια
φεύγουν σαν τα καλοκαίρια.

Κολλάει ο χρόνος
δεν πάει εμπρός
και συ δεν μου στέλνεις πια γράμμα
δεν θες να με ξέρεις
λες κι είμαι εχθρός
αγάπη, τι δύσκολο πράγμα.

που είναι η αγάπη- Μιχάλης Χατζηγιάννης
http://www.youtube.com/watch?v=mZPqjJ7dfZE

Καλλιτέχνης:

Μιχάλης Χατζηγιάννης

Συνθέτης:

Μιχάλης Χατζηγιάννης

Στιχουργός:

Ελεάνα Βραχάλη

Μοιάζουν οι ώρες να' ναι μεγάλες ανηφόρες σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω μοιάζουν οι ώρες να πέφτουν πάνω μου σαν μπόρες κι οι αναμνήσεις να ρίχνουν πάλι κεραυνό Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ' αυτοκίνητο βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό Μοιάζουν οι ώρες να' ναι αφιλόξενες σα χώρες όπου δεν βρίσκω το καταφύγιο που ζητώ μοιάζουν οι ώρες να 'ναι μεγάλες ανηφόρες σαν να παλεύω έτσι αισθάνομαι και ζω Κάτι στη ψυχή είναι ακόμα τόσο ευσυγκίνητο κλαίω σαν παιδί όταν πάω εσένα να σκεφτώ ώρες στη σιωπή ώρες στη δουλειά και στ' αυτοκίνητο βράδυ και πρωί ψάχνω τρόπους για να ξεχαστώ Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό

Έρωτας είναι...

      Λέν πως ο αληθινός έρωτας εμφανίζεται απροσδώκητα,σαν απο μηχανής θεός,

απο κεί που δεν τον περιμένει κανείς, σε κάνει να χάσεις κάθε αίσθηση λογικής,
να μην ξέρεις απο που σου ήρθε και γιατί.Και είτε σε ανεβάζει στα σύννεφα, 
είτε σε ρίχνει στα βαθιά μεχρι να πιάσεις πάτο.

     Τι ειναι όμως τελικά ο έρωτας?
Μια αόρατη δύναμη που σε οδηγεί σε κάποιον που μέχρι χθες δεν ήξερες και
που μετά ανεξήγητα γίνεται τα πάντα? Μια τρέλα που σε κάνει να αφήνεις πίσω τον παλιό σου εαυτό, και να σε κάνει να ονειρευτείς, να νιώσεις οτι χρειάζεσαι κάποιον και οτι δεν υπάρχει τίποτα πέρα απο αυτό που ζείς? Ή ίσως μια ψευδαίσθηση, με αρχή και τέλος.Που όταν κάποτε φεύγει, έχοντας γίνει πια συνήθεια και έχοντας χάσει την αίγλη του, σου παίρνει πίσω όσα απλόχερα σου έδωσε και σ'έκανε να νιώσεις άτρωτος.


    Ο Σωκράτης είχε πει, ο έρωτας είναι άσχημος. Αφου ο έρωτας εξ' ορισμού είναι η έλξη προς το ωραίο, και αφού ο έρωτας γεννιέται πάντα προς κάτι που θέλουμε γιατί δεν έχουμε αποκτήσει ακόμα, τότε ο έρωτας ποθεί το ωραίο γιατί είναι ο ίδιος άσχημος, και χάνεται όταν το αποκτήσει.

    Όπως και να 'χει, όσο κι αν κρατήσει, ο έρωτας σου δίνει φτερά, σε ανεβάζει ψηλά και γεμίζει την κάθε μέρα σου με χρώμα.Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πετάξεις μαζί του...Το μόνο σίγουρο είναι πως αξίζει τον κόπο!