Editorial #34: Πώς θα προϋπαντήσουμε τη νέα εποχή;

«Οι παλιές εποχές τέλειωσαν και δεν ξαναγυρνάν» μου είπε λίγες μέρες πριν αρχίσω να γράφω αυτό το σημείωμα κάποιος οπαδός του κυβερνώντος κόμματος. Ήταν μόνο η επί το λαϊκότερο μετάφραση της τρομοκρατίας των κυρίαρχων που σε όλους τους τόνους και απευθυνόμενοι στο λαό και τη νεολαία λένε «να τα ξεχάσετε αυτά που ξέρατε»; Ίσως; Ο πικρός και συνάμα φοβισμένος τόνος του όμως μου δημιούργησε δεύτερες σκέψεις. Πως σε μια φράση περιέκλεισε και τα δικά του ερωτήματα γι’ αυτό που συντελείται στις μέρες μας.

Γιατί όντως είμαστε ήδη σε μια νέα εποχή, σε μια νέα περίοδο. Και αυτό ισχύει και για τους «από πάνω» και για τους «από κάτω». Βέβαια, το νέο πάντα συμβαίνει στην ιστορία να κουβαλάει από το παλιό ό,τι δεν έχει απαντηθεί ουσιαστικά. Βγαίνει από τα σπλάχνα του παλιού. Έτσι και σήμερα. Είκοσι χρόνια μετά τις καταρρεύσεις της «Ανατολής», την ολοκλήρωση δηλαδή και από αντιδραστική σκοπιά της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, την ολοκλήρωση μιας πορείας ήττας του εργατικού επαναστατικού κινήματος, το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να επαίρεται για την αποτελεσματικότητά του.   Η ολόπλευρη κρίση του από το 2008 και δώθε, ανέδειξε την ιστορική αντιδραστικότητά του. Έπαιζε μόνο του στο γήπεδο και έχασε. Καταδείχνοντας την χρεωκοπία του.

 Κάνουν λάθος βέβαια όσοι περιμένουν να καταρρεύσει. Κανένα ταξικό σύστημα δεν παραχώρησε οικειοθελώς την θέση του στο επόμενο. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Πάλευε μέχρις εσχάτων για τη διαιώνιση της κυριαρχίας του, μη λογαριάζοντας τίποτε. Έτσι συμβαίνει και σήμερα. Η κρίση τροφοδοτεί έναν ανελέητο ανταγωνισμό των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη, που με τη σειρά την τροφοδοτεί και την κλιμακώνει σε υψηλότερα επίπεδα. Και αν δεν ήταν τα πυρηνικά και η γνωστή ρήση του Αϊνστάιν για τον Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο θα είχαν κάνει ήδη τον Τρίτο. Αλλά και το εξίσου σπουδαίο: η κρίση και ο ανταγωνισμός δίνουν την ώθηση για μια άνευ προηγουμένου γενικευμένη επίθεση στα εργατικά, λαϊκά και νεολαιίστικα δικαιώματα και καταχτήσεις. Σπρώχνοντας την ανθρωπότητα σε ένα νέο εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. 

Editorial #32: Ζητήματα επιλογών...

Ζητήματα επιλογών...

Διάλεξαν, λοιπόν, τους διαχειριστές τους. Το σύστημα και οι εκφραστές του μέσα και έξω από τη χώρα διάλεξαν τον οδηγό στο τρένο του νέου γύρου επίθεσης. Την καινούρια κυβέρνηση που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας όλο τον ορυμαγδό μέτρων ενάντια στο λαό και τη νεολαία. Αυτό τον ορυμαγδό που έχουν διαλέξει από καιρό. Σ' αυτή την επιλογή, είναι αμετακίνητοι. Μας έχουν βάλει απέναντι και σφυροκοπούν τα δικαιώματά μας. Από τις εργασιακές σχέσεις, τα ωράρια, την περίθαλψη και τη σύνταξη, μέχρι το δικαίωμα στη στοιχειώδη μόρφωση και τις σπουδές, αλλά και το δικαίωμα να διεκδικούμε, να αγωνιζόμαστε και να παλεύουμε.

"Μονόδρομοι", λένε, που επιβάλλει η κατάσταση. "Ανάγκη", λένε, των καιρών. "Υποχρέωση", φωνάζουν, απέναντι στους διεθνείς εταίρους και συμμάχους "μας". Και σ' αυτά, θέλουν τη συναίνεσή μας, απαιτούν το κουράγιο μας, ζητάνε τη συμμετοχή και συνενοχή μας. Να δείξουμε κατανόηση και να στηρίξουμε σε κάθε της βήμα τη νέα κυβέρνηση που διάλεξε το σύστημα.

Να διαλέξει, δηλαδή, ο λαός το δρόμο της μεγαλύτερης εξαθλίωσης. Να πει "ναι" απέναντι στην εργασιακή αβεβαιότητα, τους χαμηλούς μισθούς, τα εξοντωτικά ωράρια, τα ωράρια-λάστιχο. Να αποδεχτεί τις συντάξεις πείνας, τη μη περίθαλψη. Να υποστηρίξουν οι μαθητές τα μέτρα που θα τους πετάξουν έξω από το λύκειο και μια για πάντα έξω από κάθε προοπτική για σπουδές. Να επικροτήσουν οι φοιτητές και οι σπουδαστές το νόμο-πλαίσιο και όποιον άλλον φέρει η νέα κυβέρνηση, τις διαγραφές, την πληρωμή των βιβλίων, την κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης μπροστά στις οδηγίες της ΕΕ. Να χειροκροτήσει η νεολαία τα ιδιώνυμα, την κατάργηση του Ασύλου, την καταπάτηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, του δικαιώματος στις συλλογικές διαδικασίες, τη μετατροπή της ΕΦΕΕ σε ένα γραφειοκρατικό παραμάγαζο του συστήματος και των δυνάμεών του.

Κι όλοι μαζί, όταν θα αρχίσουν να σφυρίζουν τα βομβαρδιστικά της νέας πολεμικής σύρραξης, να σπεύσουμε να υποταχτούμε μαζί με την καινούρια μας κυβέρνηση στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών, στη μετατροπή της χώρας μας σε σταθμό ανεφοδιασμού και υποβοήθησης του νέου μακελειού.

Έκαναν την επιλογή τους και απαιτούν να κάνουμε τη δική μας με τους δικούς τους όρους. Δυστυχώς γι' αυτούς, η πραγματικότητα θα είναι διαφορετική, όπως τόσες φορές στο παρελθόν.

Όπως τότε, το φθινόπωρο του 1973, πριν 36 χρόνια, που ο λαός, με μπροστάρη τη νεολαία, έκανε τις δικές του επιλογές. Διάλεγε το δρόμο της αναμέτρησης με την αμερικανοκίνητη Χούντα, με τα άρματα και τους μηχανισμούς των ξένων και ντόπιων τυράννων πληρώνοντας με το αίμα και τη ζωή του. Αλλά διάλεγε και ένα δρόμο ολότελα αντίθετο από εκείνον στον οποίο προσπαθούσαν να τον σύρουν οι ρεφορμιστικές δυνάμες, προκειμένου να μη συμβεί ποτέ ο Νοέμβρης του '73.

Όπως τότε, την άνοιξη του 2006, που η νεολαία διάλεξε να ξεσηκωθεί σε όλη τη χώρα. Και μπλοκάριζε τα σχέδια του συστήματος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Που ανέτρεπε ολοκληρωτικά τις προθέσεις για αναθεώρηση-κατάργηση του άρθρου 16. Που αναμετρήθηκε με την καταστολή και την τρομοκράτηση και βγήκε νικήτρια.

Όπως τότε, το Δεκέμβρη του 2008, πριν ένα χρόνο, που η νεολαία αναγνώριζε για μια φορά ακόμη τον ένοχο, τον υπαίτιο, την πολιτική που φτάνει μέχρι τη δολοφονία. Και πλημμύριζε για μέρες τους δρόμους με την οργή και την αγανάκτησή της.

Έτσι και τώρα. Η νεολαία θα ξανακάνει την επιλογή της ενάντια σε όσους τη θέλουν συμμέτοχο στην "περίοδο χάριτος" της νέας κυβέρνησης. Θα ξαναβρεί το δρόμο της αντίστασης και της πάλης, το δρόμο του αγώνα. Θα ξαναβρεθεί στο προσκήνιο διεκδικώντας τη ζωή και το μέλλον της.

Νοέμβρης 2009