Οι Μάγιας είχαν δίκιο. Του Γιώργου Πήττα

 Και μετά ήρθαν άλλοι καιροί
οι νύχτες δεν αλλάζανε με μέρες
οι άνεμοι τα σκούπιζαν όλα
και οι καταιγίδες τρυπούσαν το μυαλό μας

(Από τους Οικοπεδούχους του Στράτου Φαναρά, Η πικρή ιστορία της Α, Εκδόσεις Athens Voice Books 2012)

Δεν χρειάστηκε χθες ο ουρανός να σκοτεινιάσει απότομα.
Ούτε μετά να γίνει αδιαπέραστος από μαβιά σύννεφα που ξαφνικά θα σχίζονταν απότομα από τις πύρινες μπάλες που θα σκορπούσε ο Nibiru καθώς θα διαλύονταν μαζί με τη γη σε μια τερατώδη σύγκρουση πλανητών η οποία βέβαια κατά τα άλλα, θα περνούσε απολύτως απαρατήρητη στον υπόλοιπο γαλαξία μας.
Όχι, τα θεϊκά επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού, δεν καταδικάστηκαν την Παρασκευή στην λησμονιά , ούτε θα ζήσουν μόνο ως ραδιοσήματα ενός άγνωστου κόσμου που υπήρξε κάποτε.

Ο κόσμος, είναι ήδη τελειωμένος για περίπου δεκαοχτώ εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες άνεργους ανθρώπους στην Ευρώπη.
Ο κόσμος, είναι ήδη πεθαμένος για περίπου τρία εκατομμύρια άστεγους στη γηραιά ήπειρο και, ο αριθμός αυτός έχει να κάνει αποκλειστικά με ανέστιους που δημιουργήθηκαν μέσα στην κρίση των τελευταίων χρόνων.

Ο κόσμος, δεν υπήρξε καν ποτέ, για εκατομμύρια άλλους ανθρώπους στις λεγόμενες τρίτες χώρες, που γεννιούνται απλά για να πεθάνουν σύντομα ενώ στην σύντομη διαδρομή τους από αυτό που γνώρισαν ως «ζωή» δεν γνώρισαν τίποτα λιγότερο από την πείνα, τον βιασμό, τον πόλεμο, τον ακρωτηριασμό, τη βίαιη μετανάστευση.

Ο κόσμος, είναι προ πολλού τελειωμένος για αναρίθμητους ανθρώπους καταδικασμένους σε μπουντρούμια και βασανιστήρια απλά γιατί είχαν «άλλη γνώμη».
Ο κόσμος, έχει βρει το τέλος του εδώ και πολύν καιρό, όταν όλα αυτά συνέβαιναν μακριά από εμάς, ενώ εμείς χαχανίζαμε ανέμελα πριν μας βρει το «κακό».
Έχει τελειώσει ο κόσμος τη στιγμή που ο Πέτρος Καπετανόπουλος, βρέθηκε κατηγορούμενος με κακούργημα επειδή αναφώνησε «Γιατί το κάνετε αυτό; Τον συλλάβατε, δεν χρειάζεται βία».
Έχει τελειώσει ο κόσμος, όταν ένας ανώνυμος βιοπαλαιστής κάπου στην Κύπρο καταδικάστηκε σε πρόστιμο 700 ευρώ γιατί έκλεψε τυρί από το Supermarket του Ορφανίδη, ο οποίος Ορφανίδης παρεμπίπτοντος χρωστά ουκ ολίγα εκατομμύρια δεξιά κι’ αριστερά καταδικάζοντας προμηθευτές και συνεργάτες του σε λουκέτα.
Έχει τελειώσει ο κόσμος, ξεβράστηκε στις ακτές της Λέσβου σε τυμπανιαία κατάσταση στα κορμιά είκοσι μεταναστών.
Δολοφονήθηκε στα σώματα 20 παιδιών από τις σφαίρες ενός πυροβόλου που κρατούσε ένα άλλο παιδί, κάπου στο Connecticut.
Ο ήλιος, έχει δύσει οριστικά για τόσους πολλούς
Ο ήλιος συνεχίζει να αστράφτει για τόσο λίγους.

Ακραία παράλογο αν σκεφτεί κάποιος πως θεωρητικά, όλοι αντικρίζουμε τον ίδιο ουρανό όταν σηκώνουμε το κεφάλι να κοιτάξουμε ψηλά.
Ή μήπως πια  το βλέμμα έχει καρφωθεί στις μύτες των παπουτσιών μας;
Πώς να αντέξεις άλλο το ύφος των υπέρβαρων υπερφίαλων εξουσιαστών που χαίρουν γιατί… «πήραμε τη δόση» μας;
Πραγματικά…

Αυτή η εξάρτηση από τη δόση σε τίποτα δεν διαφέρει από την ηρωίνη.
Κράτη junkies σφαδάζουν στην οδύνη από το στερητικό σύνδρομο, ωστόσο, όταν ο dealer καταφτάσει με την πολυπόθητη δόση, ο πόνος δεν μετριάζεται καθόλου.

Ο Παύλος, ο Γιάννης, η Κατερίνα, ο Σπύρος, η Μαρία, η Ιωάννα, ο Αντώνης, συνεχίζουν να πονούν από τον ξαφνικό θάνατο της απόλυσης, ο Παύλος, ο Γιάννης, η Κατερίνα, ο Σπύρος, η Μαρία, η Ιωάννα, ο Αντώνης, συνεχίζουν να ψάχνουν που θα βγάλουν τη νύχτα κι’ απόψε. Γραφίστας, ραδιοφωνικός παραγωγός, υπάλληλος γραφείου, μικρέμπορος, μουσικός, διορθωτής κειμένων, ασφαλιστής, έχει σημασία;

Η μόνη «βιομηχανία» που δεν παρουσίασε κάμψη και δεν είχε απολύσεις είναι εκείνη του Θανάτου. Γραφεία Τελετών. Μάλιστα τώρα τελευταία, παρουσιάζει ελαφρά άνοδο καθώς οι άνθρωποι παραιτούνται της ζωής γρηγορότερα.

Α, ναι, οι Μάγιας είχαν δίκιο. Απόλυτο δίκιο.

Αυτό που δεν μπόρεσαν να φανταστούν μόνο, είναι πως η αρρωστημένη ανθρώπινη οργάνωση, θα έφερνε ένα τέλος τόσο αργό και τόσο βασανιστικό.
Το ακόμα χειρότερο:

Ο πλανήτης, είναι βαριά χτυπημένος από την ανθρώπινη δραστηριότητα.
Η κλιματική αλλαγή, δεν είναι πια μια αμφιλεγόμενη θεωρία. Φτωχοποιεί και στέλνει στην μετανάστευση εκατομμύρια. Οι γαίες που έχουν είτε βυθισθεί στα λασπόνερα από πρωτόγνωρης έντασης καταιγίδες, είτε ξεράθηκαν τελείως από εξωφρενικές θερμοκρασίας, είναι πλέον εκατομμύρια τετραγωνικών χιλιομέτρων. Αλλά που κουράγιο να επαναστατήσει κανείς για αυτό;
Ακούγοντας την Ποιμενική του Beethoven, μπορεί κάποιος να συνειδητοποιήσει πόσο λάθος είναι όλα. Μα όλα. Αλλά πια, απέχουμε τόσο πολύ από τα ανθρώπινα θαύματα, από εκείνα που βγάζουν τους θεούς αχρείαστους, που η Ομορφιά, καταντά αυτιστική, να τραγουδά μόνο τον εαυτό της.

Οι Μάγιας είχαν δίκιο.
Τούτος ο κόσμος, έχει τελειώσει.

Ένας άλλος κόσμος όμως, είπαν οι Μάγιας, θα ανατείλει. Έτσι είπαν οι Σαμάνοι όταν ρωτήθηκαν.
«Κλείνει ένας κύκλος, πεθαίνει το παλιό, έρχεται το νέο».
Ζητώ το αδύνατο. Να υπάρξει ένας κόσμος κάποια στιγμή, που θα είναι βαθιά και συνειδητά διδαγμένος από όλα αυτά που ζούμε τώρα. (στην πραγματικότητα τα ζούσαμε πάντα).
Μια πορεία προς το φως. Όχι της ΔΕΗ, αυτό κόβει χαράτσια.
Μια πορεία που θα καταστήσει τους υποκριτές, τους πάσης φύσεως και χρώματος εξουσιαστές, εξοστρακισμένους κι απόβλητους.
Αντίσταση ηθική και Αλληλεγγύη.
Δεν υπάρχει πολύς χρόνος.

Το «σύστημα» θα τα κουτσοβολέψει και σε πολύ λίγα χρόνια, θα αποκοιμηθούμε πάλι.

Μόνο που το «σύστημα» θα επαναλάβει τον εαυτό του, όπως έκανε πάντα, και θα τινάξει τις ζωές των ανθρώπων στον αέρα. Και ξανά από την αρχή.

Εκτός, αν οι Σαμάνοι έχουν δίκιο κι έκλεισε ο κύκλος.

Το κακό, είναι πως δεν πιστεύω ούτε σε μάγους ούτε σε προφήτες.
Ή στους ανθρώπους, ή σε τίποτα.

Κλείνω, όπως ξεκίνησα, με ένα τετράστιχο του Φαναρά από την «Πικρή Ιστορία της Α» αυτή τη φορά από το ποίημα «Σήμερα το βράδυ»:

Περιμένω τον αγέννητο γιο μου
μου έχουν πει πως θα έρθει μια άνοιξη
μου έχουν πει πως μέχρι τότε
πρέπει να στέκομαι όρθιος

twitter@pittasgeorge

---------------------------------------------

ΥΓ: Στο tvxs.gr, ο αναγνώστης που υπογράφει ως Kerboussar Lionel   μου έκανε το ακόλουθο σχόλιο: 

Από τα κείμενά σου λείπει πάντα (;) κάτι. Το τι είναι αυτό που μας έφερε, μας βυθισε στην κρίση και δεν μιλάω μόνο για την Ελλάδα. Λείπει η ιδέα που κυριαρχεί και το πώς υλοποιείται η ιδέα αυτή στην κοινωνία. Στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου του «Η γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος», ο Τζον Μέιναρντ Κέινς έγραφε: «Οι ιδέες των οικονομολόγων και των πολιτικών φιλοσόφων, τόσο όταν είναι ορθές όσο και όταν είναι εσφαλμένες, ασκούν ισχυρότερη επίδραση απ' ό,τι συνήθως πιστεύεται. Πραγματικά, ο κόσμος κυβερνάται από αυτές».πχΗ τρέχουσα ερμηνεία, η οποία βλέπει την πολιτική να κυριαρχείται από την εισβολή της οικονομίας και επομένως υποχρεωμένη παρά τη θέλησή της να συμμορφώνεται στις επιταγές αυτής της οικονομίας, καταλήγει μεν να περιγράφει με μιαν ορισμένη ακρίβεια τα αποτελέσματα της εισβολής, αλλά με το τίμημα να παραγνωρίζει τις αιτίες της.Το πρόβλημα, πηγαίνει στο να βρούμε την ιδέα που έφερε την κρίση και πάνω σε αυτήν να επικεντρωθούμε, αυτήν να πολεμήσουμε , αυτήν να αποδομήσουμε.

Με "υποχρέωσε" λοιπόν, στην παρακάτω απάντηση: 

Από τα κείμενα μου, δεν λείπει "πάντα κάτι". Λείπουν συχνά, πολλά. Κάποιες φορές επιχειρώ να προσθέσω επιπλέον πτυχές ωστόσο συχνά υπάρχει ενιοτε δυσκολία στην "χαλιναγώγηση" της ανάπτυξης αυτων των πτυχών και υπάρχει δύο κίνδυνοι: Είτε να οδηγηθώ σε επι μέρους άρθρα μέσα στο κύριο άρθρο, ειτε, να γίνω τελείως επιγραμματικός , και κατά συνέπεια να επιχειρώ να περάσω "θέσεις" μέσα από αφορισμούς του τύπου είναι "έτσι" γιατί "έτσι είναι". 
Επίσης, υπάρχουν ουκ ολίγα σημεία-ειδικά στο επίπεδο που αναφέρεις- που διαφεύγουν του γνωστικού μου πεδίου. Προσπαθώ να μην γράφω πέραν αυτού. Η φράση του Κέινς που μεταφέρεις εδώ, στερημένη από το πλαίσιο της, δηλαδή του τι έχει προηγηθεί και του τι ακολουθεί στην ανάλυσή του, γεννά κάποια βασικά ερωτήματα. Μιλά για ορθές και εσφαλμένες ιδέες των Πολιτικοών και των Οικονομολόγων. Συμφωνώ-απόλυτα- πως ο κόσμος κυβερνάται από αυτές. Αναρωτιέμαι όμως- πάντα στο παρόν πλαίσιο, ποιες είναι οι "Ορθές" και ποιες είναι οι "Εσφαλμένες". Αντιλαμβάνεσαι, πως δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό κριτήριο εδώ. Και, ας μην ξεχνάμε και αυτό:

Οι "ορθες ή εσφαλμένες ιδέες" έρχονται συνήθως-για να μην πω πάντα- είτε σχεδόν ταυτόχρονα είτε λίγο μετά από εκείνα τα ιστορικά επεισόδια που τις βοηθούν να εκκολαφθούν. Κατα συνέπεια, έπονται της Ιστορίας και προσπαθούν να την ερμηνεύσουν. Για να μην πολυλογώ, η θέση μου, αφού έχω περάσει (και εγώ) από στενότερες ιδεολογικές αντιλήψεις είναι απλή, αν θέλεις ακόμα και απλοϊκή. Πίσω από όλα όσα συμβαινουν, όχι τώρα, αλλά εδώ και αιώνες, είναι η Ανθρώπινη Απληστία. Έτσι, όπως την προσδιορίζει και ο Χοπσμπάουμ ως πυρήνα όλων των "κακών". Από την απληστία όμως, δεν θα ξεφύγουμε ποτε με διδασκαλία ή με επαναστατική πράξη, όσο αγαθή και αν είναι η αρχική πρόθεση. Η τάση των ομάδων στον επεκτατισμό, στη διεύρυνση του "ζωτικού τους χώρου" και την επιβολη των δικών τους κανόνων στους Άλλους, είναι κάτι που το βλέπουμε σε όλη την κλίμακα.

Από το ελάχιστο-τον διαγκωνισμό του Άλλου για να "προχωρήσουμε" εμείς, στη διαμόρφωση της όποιας κομματικής -και στη συνέχεια κυβερννητικής νομενκλατούρας, μέχρι τον ιμπεριαλισμό κσι την προάσπιση ζωτικών συμφερόντων μίας χώρας, στα εδάφη μίας άλλης, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Αγαπητέ Kerboussar Lionel, όπως και να έχουν διαμορφωθεί οι Ανθρώπινες Συμπεριφορές, με όσα θεωρητικά ενδύματα κι' αν έχουν τυλιχθεί, τουλάχιστον εγώ, συνεχίζω και μας βλέπω σαν εκείνο το "πιθήκι" που αποτύπωσε έξοχα ο Κιούμπρικ στην Οδύσσεια 2001, που κάποια στιγμή, σήκωσε το κόκαλο ενός νεκρού πιθήκου, ανακάλυψε την φονική του χρήση, και το μετέτρεψε σε ρόπαλο για να εξολοθερεύσει την γειτονική αγέλη ώστε να αποκτήσει-με τη βία- την αποκλειστικότητα της διπλανής λίμνης. Παρά τα πραγματικά Θαύματα που αυτό το πιθήκι δημιούργησε στα χιλιάδες χρόνια που ακολούθησαν, η Απληστία του, παραμένει απαράλλακτη στο DNA του και το καθοδηγεί. Το δια ταύτα σε όλα αυτά; Νομίζω, (νο-μί-ζω) πως απλά μετέχουμε στην ιστορία ως οργανικά κομμάτια της και αργά και βασανιστικά ακολουθούμε την εξέλιξή μας με πάρα πολλά "μπρος-πίσω".

Πέτρες στο βυθό.

Η εβδομάδα που φεύγει αφήνει αύρα, μαύρη.

Θα πάρει καιρό ίσαμε να γκριζάρει, κι’ ακόμα περισσότερο μέχρι να ξεδιαλύνει, να σπάσει σε κόκκους, και να αφήσει το λευκό να φανεί.

Να γίνει ξανά, Τοπίο στην ομίχλη.

Το πένθος που διαπερνά τους Έλληνες δεν έχει να κάνει με το αν όλοι παρακολουθούσαν εκστατικοί τις ταινίες του Αγγελόπουλου. Καθόλου.

Το πένθος αυτό έχει να κάνει με τη θανάσιμη μοναξιά των Ελλήνων στη βαθύτερη κρίση που έχει περάσει η χώρα τους από τη λήξη του εμφυλίου. Διάβαζα τα σχόλια πολλών πολιτών στις ηλεκτρονικές εκδόσεις εφημερίδων.

Ήταν πολλοί, πάρα πολλοί εκείνοι που ένιωσαν την ανάγκη να εκφράσουν δημόσια θλίψη και παράλληλα να εξομολογηθούν με χαμηλότονες εκφράσεις, σα να δήλωναν αμαρτία, πως είτε δεν είχαν δει καμία ταινία του, είτε συχνά δυσκολεύονταν να τον παρακολουθήσουν. Παρόλα αυτά, όλοι, εξέπεμπαν έναν σπαραγμό:

«Που πας και μας αφήνεις;» «Τώρα φεύγεις;» «Δεν έμεινε κανείς πια να μιλήσει για μας» . Πολλοί θυμήθηκαν την τραγική ατάκα του Βέγγου στο Μετέωρο βήμα του πελαργού -προφητική κατά κάποιο τρόπο ή μάλλον κατά κάθε τρόπο καθώς η ταινία γυρίστηκε το 1995 κατά την εποχή που με άχυρα, αέρα και ψέματα χτίζονταν η «ισχυρή Ελλάδα»:

«….Πεθαίνουμε σα λαός…η Ελλάδα πεθαίνει…κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες κι’ αγάλματα. Και πεθαίνουμε. Αλλά, αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.»

Δεν ξέρω κι’ εγώ πόσες φορές βρήκα τη φράση. Πάρα πολλές.

Επαναλαμβανόμενη σαν πάνδημος κομμός, σαν υπερκείμενος θρήνος.

Είναι αυτό, που δεν μπορεί να κατανοήσει ο ελάχιστος κος Πολατίδης, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ ο οποίος με τη φόρα που διακρίνει τους ανόητους , αγενείς και άξεστους ανθρώπους, σηκώθηκε μέσα στη Βουλή των Ελλήνων μόλις προχθές για να πει πως «ο Αγγελόπουλος εκπροσωπούσε με το έργο του ένα ακραίο τμήμα της διεθνιστικής και κοσμοπολίτικης Αριστεράς» . Έφερε δε, ως παράδειγμα την φράση από το Μετέωρο βήμα του πελαργού, για να υποστηρίξει πως ο Αγγελόπουλος αποζητούσε την κατάργηση των συνόρων.

Πώς να καταλάβει ο μηδαμινός;

Τι να κατανοήσει ο έρημος κι’ απρόσωπος;

Εκπρόσωπος κι’ αυτός του συστημικού πολιτικού εμέσματος, του αποχυμωμένου από κάθε Αρχή κι’ Αξία τεμαχίζει την Ελλάδα και την κοινωνία σε μερίδες συμφερόντων προς ίδιον όφελος.

Όμως, ναι, οι Έλληνες, πενθούν αυτή την απώλεια με έναν τρόπο που ανεβάζει την ευθύνη στο ύψιστο επίπεδο για όσους μένουν πίσω και διαθέτουν φωνή, κρίση, έργο.

Οι Έλληνες όπως έγραψα και νωρίτερα, βάρυναν από τον χαμό του Αγγελόπουλου ανεξάρτητα από το αν τους άρεσε ή όχι η δουλειά του.

Και είναι πάρα πολύ σοβαρό αυτό.

Ήξεραν όμως για αυτόν κάτι το κεφαλαιώδες και θεμελιώδες:

Ο Θ.Α. έζησε όλη του τη ζωή υπηρετώντας την Τέχνη του με αταλάντευτη εμμονή.

Υπήρξε, σχεδόν ασφυκτικά συνεπής σε όλα όσα επέλεξε εξ’ αρχής και κυρίως στην αισθητική του αντίληψη και τη φόρμα του, στοχαστική για κάποιους, κουραστική μερικές φορές για άλλους.

Όμως, απέδειξε τη συνέπειά του καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου του.

Μιλούσε λίγο και έκανε πολλά.

Ο φακός του ήταν ένα ισόβιο μονοπλάνο εστιασμένο στην Ελλάδα και την ιστορία της.

Δεν προσπάθησε ποτέ του να είναι αρεστός σε κανέναν και για αυτό έγινε σεβαστός σε πολλούς.

Έζησε δηλαδή και έδρασε με εκείνον τον τρόπο που η συντριπτική πλειοψηφία των προβεβλημένων ανθρώπων στην Ελλάδα, είτε είναι πολιτικοί, είτε καλλιτέχνες, είτε διανοούμενοι, αδυνατούν έστω και να κατανοήσουν.

Έζησε δηλαδή, -ως δημόσιο πρόσωπο- παραδειγματικά.

Έτσι όπως θέλει η κάθε κοινωνία, να είναι όσοι βγαίνουν μπροστά.

Αυτή τη συνέπεια είναι που τίμησαν πρωτίστως οι πάρα πολλοί Έλληνες και δευτερευόντως το έργο του, αυτό κάθε αυτό.

Άλλωστε, οι ταινίες του, όλο και λιγότερο γέμιζαν τις αίθουσες στην πατρίδα του.

Και όλοι αυτοί, οι πολλοί, εκείνοι που δεν γέμιζαν τις αίθουσες, είναι που έσπευσαν να εκφράσουν αληθινή θλίψη-υπογραμμίζοντας με ειλικρίνεια πως δεν τον παρακολουθούσαν.

Η Ελλάδα είναι γυμνή.

Εκτεθειμένη στην παγωνιά της κρίσης, χωρίς πολιτική ηγεσία, με αμήχανη και άβουλη πνευματική ηγεσία

Με εξαιρέσεις ελάχιστες όπως εκείνη του Χρόνη του Μίσσιου που με τα κατά καιρούς γραπτά του θερμαίνει λίγο την ψυχή και το νου θυμίζοντας τ’ αυτονόητα που λησμονήθηκαν εδώ και χρόνια.

Κατακερματισμένη, λοβοτομημένη, παραδομένη σε τρισάθλιες συμμορίες που δρουν είτε στο επίκεντρο της οικονομικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής με το προσωπείο των πλείστων πολιτικών και «παραγόντων», είτε στο κέντρο της Αθήνας με την κουκούλα των μισάνθρωπων χρυσαυγιτών, εμβρόντητη από τα ανθρώπινα ράκη των ανέστιων που φυτρώνουν σαν πρωτόγνωρα άνθη στο άγονο από την πλημμυρίδα του τσιμέντου εδάφους της.

Η Ελλάδα, είναι ορφανή.

Αυτό ήρθε τόσο ηχηρά και τόσο σιωπηρά, να υπογραμμίσει η αιφνίδια απώλεια.

Η Ελλάδα:

Με άδειες τσέπες, με κουτσουρεμένους μισθούς, άνεργη, μα κυρίως με την εδώ και πάρα πολλά χρόνια αβυσσαλέα πνευματική πενία μιας χώρας που βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση και εν ολίγοις αλλοτριώθηκε , παραμορφώθηκε, θόλωσε και τυφλώθηκε όχι από τη σκόνη του χρόνου, αλλά από τα λερά στρας του life style, της κομπίνας και του ψεύδους.

Έτοιμη να εκραγεί στη ανεξέλεγκτη βία που η αθλιότητα γεννά.

Με τα όργανα της τάξης να δικαιολογούν τους μισθούς τους κάνοντας σκούπες και μαζεύοντας με την απόχη εξαθλιωμένους που κατά κανόνα έχουν εγκλωβιστεί στη χώρα.

Με το επόμενο βήμα της χώρας να είναι πιο μετέωρο από ποτέ.

Μία ακίνητη θάλασσα, πηχτή, μια θάλασσα καφετιά από την λάσπη που αναδεύεται διαρκώς, καθώς πέφτουν μέσα της σαν πέτρες τα όνειρα και οι ελπίδες.

Πέτρες στο βυθό.

Πέτρες στο βυθό, που πρέπει να λιθοβολήσουν τη λάσπη τόσο, όσο να χρειαστεί να ανέβει ο βυθός να καλύψει την επιφάνεια και να γίνει ο δρόμος για την άλλη θάλασσα: Την καθαρή, την γεμάτη ζωή μέσα της, με την πλάτη της να αντανακλά μόνο φως.

Όπως το είπε και εκείνος: «Επίθεση Πολιτισμού».

Και Πολιτισμός, δεν είναι μόνο οι ταινίες, η μουσική, η ποίηση, η ζωγραφική το θέατρο. Πολιτισμός είναι και τα όρια, ο πήχης, η αξιοπρέπεια, του τι ανεχόμαστε και τι όχι, Πολιτισμός είναι η κάθε μας κίνηση κάθε στιγμή.

Επίθεση Πολιτισμού.

Μπορούμε; Γιατί αν δεν μπορούμε –και είναι εδώ, άλλη μία ατομική ευθύνη που συνθέτει και εκείνη την συλλογική- τότε, ας γυρίσουμε το βλέμμα μερικές αράδες πιο πάνω και ας ξαναδιαβάσουμε συλλαβιστά αυτή τη φορά και δυνατά την φράση του Βέγγου από το Μετέωρο βήμα του πελαργού.

Άλλη ελπίδα, δεν υπάρχει.

Γιώργος Πήττας για τον Πολίτη και το tvxs.gr

twitter@pittasgeorge

ΥΓ1: Ο πίνακας που κοσμεί το άρθρο, είναι του Σπύρου Βερύκιου. Στο link που ακολουθεί, μπορεί κανείς να δει και άλλα έργα του πολύ καλού ζωγράφου: Σπύρος Βερύκιος, ζωγραφική.

ΥΓ2: Στις 25 του μήνα όταν έμαθα το πρωί πως τελικά ο Θ. Αγγελόπουλος κατέληξε λίγο πριν τα μεσάνυχτα, αυθόρμητα κατέγραψα αυτό το μικρό αλλά νομίζω χαρακτηριστικό χρονικό, ένα δικό μου βιωματικό στιγμιότυπο με τον Θ.Α. πριν από 2-3 χρόνια. Δημοσιεύθηκε στο tvxs.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: CUT

Ο Ιερώνυμος (Geronimo) Κόσμος μας.*

«Αν έμαθα κάτι, είναι πως όταν δεν μπορείς να μπεις και στα παπούτσια του άλλου, τότε αυτά που φοράς, είναι διάτρητα.»

Κάτι τέτοιο σημείωνα τις προάλλες σαν αντίδραση στους καγχασμούς που πλημμύρισαν το ελληνικό διαδίκτυο με αφορμή την απολύτως αυθόρμητη συγκέντρωση χιλιάδων αμερικανών πολιτών τόσο έξω από τον Λευκό Οίκο όσο και στο «σημείο Μηδέν» της Νέας Υόρκης, λίγο μετά την αναγγελία του Αμερικανού Προέδρου αναφορικά με την εκτέλεση του Osama bin Laden.

Το τελευταίο δεκαήμερο το παγκόσμιο σκηνικό βίωσε τρεις αλλεπάλληλες παραστάσεις πλανητικής δυναμικής, σε ελάχιστο χρόνο.

Και οι τρεις, με διαφορετικό τρόπο, επενέργησαν στο θυμικό του μέσου πολίτη , ο οποίος ασφαλώς δεν είναι ένα πράγμα, αλλά υποδιαιρείται σε πολλές επί μέρους ομάδες, σε επιμέρους «κοινά-στόχος», target groups όπως λέγονται στον χώρο της Επικοινωνίας.

Όταν μία Μάρκα στοχεύει περίπου στους πάντες, είτε εκτοξεύει μηνύματα που επιδιώκουν τον συγκερασμό όλων , είτε η «καμπάνια» έχει πολλά επεισόδια ώστε το κάθε ένα από αυτά κατά κάποιο τρόπο, να στοχεύει στην καρδιά και το νου των επιμέρους ομάδων.

Στην περίπτωση μας, η Μάρκα, το Brand, είναι η Παγκοσμιότητα, ή αν το προτιμάτε, η Παγκοσμιοποίηση ως τελειωμένη Πραγματικότητα, ήτοι Globality.

Σε μία εποχή πρωτοφανούς ανασφάλειας σε επίσης πρωτοφανή κλίμακα, για λόγους που νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε, το Brand Globality επικοινώνησε με τρία «σποτάκια» υπερπαραγωγές:

1. Ο Βασιλικός γάμος στη Μεγάλη Βρετανία

( απίστευτα ποσοστά τηλεθέασης)

2. Η Οσιοποίηση του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄

( απίστευτα ποσοστά τηλεθέασης)

3. Η εκτέλεση του Osama bin Laden, το τηλεοπτικό διάγγελμα του Αμερικανού Προέδρου, καθώς και η επίσκεψή του την Πέμπτη στο Ground Zero

( απίστευτα ποσοστά τηλεθέασης)

Ο λόγος που ανέφερα τα παπούτσια στην αρχή του άρθρου, είναι γιατί οι πλείστες προσεγγίσεις που διάβασα, πετυχαίνουν εξαιρετικές επιδόσεις ανοησίας και άγνοιας –κατά τη γνώμη μου- αγνοώντας επιδεικτικά τις ιδιαιτερότητες των Άλλων και επαναλαμβάνουν ακόμα και από την Αριστερά, την «αλά γκρέκα» ερμηνεία ολάκερου του σύμπαντος.

Ας τα δούμε ένα προς ένα:

Globality -Καμπάνια 1η «Βασιλικός Γάμος»:

Στη Βρετανία, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Μοναρχία έχει όχι μόνο μακρά ιστορική παράδοση απόλυτα συνδεδεμένη με την εξέλιξη του Βρετανικού έθνους, αλλά επιπλέον, οι περισσότερες Βασίλισσες και Βασιλείς έπαιξαν πολύ καλά τον Θεσμικό τους ρόλο ως απόλυτα συνεκτικοί κρίκοι και θεματοφύλακες της «Ιστορικής και Πολιτισμικής Συνέχειας».

Εύκολα το διαπιστώνει κάποιος αυτό και με ψυχαγωγικό τρόπο μάλιστα, αν απλά κάτσει να δει τις δύο ταινίες που γυρίστηκαν για την Ελισάβετ (Elizabeth & Elizabeth The Golden Age) και το πολύ πρόσφατο Ο Λόγος του Βασιλιά ( The King’s Speech).

Είναι, έτσι και αλλιώς τρία κινηματογραφικά αριστουργήματα με κορυφαίες επιδόσεις σε όλα τα επίπεδα. Το πιο σημαντικό από όλα, είναι η εξαιρετική ιστορική ακρίβεια, που βοηθά τον μη Βρετανό σκεπτόμενο και ενεργό θεατή τους να κατανοήσει σε βάθος (και ενδεχομένως να σεβαστεί) μία διαφορετική κουλτούρα.

Ο Βασιλικός Γάμος, για ένα μεγάλο μέρος της Βρετανικής Κοινωνίας,(74% περίπου θετική απήχηση σε πρόσφατη μέτρηση) ήταν ένα συγκινησιακό ψυχικό βάλσαμο, ένα παραμύθι που πρόσκαιρα έφερε το «μία φορά κι έναν καιρό ένα απλό κορίτσι παντρεύτηκε τον πρίγκιπα» και, ταυτόχρονα μία «μεγαλοπρεπής» δήλωση Εθνικής Αξιοπρέπειας, Παρουσίας Θεσμών και Αρχών σε μία περίοδο που η Πολιτική και οι Πολιτικοί έχουν αφήσει τον κόσμο πεινασμένο, ανασφαλή, αλλά και άφωνο με την πρωτοφανή ληστεία που κατά συρροή διαπράττουν σε βάρος της Κοινωνίας και των Πολιτών.

Globality -Καμπάνια 2^η « Η Οσιοποίηση του Ιωάννη Παύλου Β΄»:

Μπορεί εμείς να ζούμε στον μικρόκοσμο μας κάπου στις εσχατιές της Αυτοκρατορίας νομίζοντας επίμονα πως είμαστε το επίκεντρο και οι εκλεκτοί της Δημιουργίας, αλλά, «εκεί έξω» υπάρχουν Ένα Δισεκατομμύριο Διακόσια Εκατομμύρια Καθολικοί. Είναι μακράν, η μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία, με τεράστια επιρροή. Πάνω από 1.000.000 Καθολικών, συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου για το τελετουργικό. Οι ζωντανές καλύψεις ήταν συνεχείς και έκαναν «τρελά νούμερα». Στον αντίλαλο της τεράστιας και συνεχιζόμενης αναταραχής στη Λιβύη, τη Συρία και τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής οι απόγονοι των Σταυροφόρων κάνουν προς πάσα κατεύθυνση αισθητή την ισχύ τους. Κουμπώνουν επικοινωνιακά το μήνυμα τους με εκείνο του Βασιλικού Γάμου και προσθέτουν ένα ακόμη ισχυρό στρώμα (layer) εντυπώσεων.

Globality -Καμπάνια 3^η « Η εκτέλεση bin Laden»:

Προσωπικά, δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το αν ήταν «νόμιμη» ή «παράνομη» η εκτέλεση του. Υποθέτω, και τα θύματα του. Εκπροσωπούσε (και υπάρχουν πολλοί ακόμα σαν αυτόν) έναν κόσμο σκοτεινό, γεμάτο μισογυνισμό και απόλυτο μίσος για οτιδήποτε δεν «εγκρίνει».

Έρχεται από μία «κουλτούρα» που θανατώνει με λιθοβολισμό γυναίκες και ομοφυλόφιλους, πετσοκόβει κεφάλια δυτικών ομήρων που συχνότατα είναι δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, μέλη ειρηνευτικών αποστολών κλπ.

Όσα εκπροσωπούσε, με εξοργίζουν, δηλητηριάζουν την πραγματικότητα μου, όσα προβλήματα και αν αυτή έχει. Είναι όμως, μια πραγματικότητα που με αφορά.

Πέρα όμως από αυτά, η τελευταία καμπάνια, είναι αυτή που έδεσε για τα καλά τη σάλτσα.

Ο bin Laden ταυτισμένος πλήρως όχι μόνο με τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους το Λονδίνο και τη Μαδρίτη, αλλά με πάμπολλες ανάλογες ενέργειες που έχουν στοιχήσει χιλιάδες ζωές σε περιοχές εκτός ζωνών πολεμικών επιχειρήσεων, πρόσφερε με το τέλος του ανακούφιση σε χιλιάδες επί χιλιάδων συγγενείς και φίλους των θυμάτων του.

Για μένα, εύλογα.

Έτσι, σε παγκόσμια τηλεθέαση, ήρθε το τρίτο μέρος της Καμπάνιας, και μάλιστα από την ίδια πλέον την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας για να πει «yes we can» σε όλον τον πλανήτη.

Είναι μία συνολική καμπάνια που ξεκινά στην 11^η Σεπτεμβρίου και που βήμα το βήμα μετατοπίζει τον κόσμο προς τους όρους της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.

Η οποία, διακινδυνεύω να προβλέψω, πως όποτε γίνει «Ιερώνυμος Θεσμός» θα γίνει δεκτή με ανακούφιση από τις πλειοψηφίες.

Ας προσθέσουμε σε αυτό το σημείο μόνο τα πολύ πρόσφατα γεγονότα που ένωσαν το θυμικό των ανθρώπων στον Πλανήτη. Θα αναφέρω μόνο δύο:

Την Αίγυπτο από τη μια και την Ιαπωνία από την άλλη. Τα «layers» που λέγαμε πιο πάνω, διαδέχονται το ένα το άλλο με ταχύτητες που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, δημιουργώντας την απαραίτητη καινούργια μνήμη που θα υποδεχτεί «έτοιμη» το επόμενο στάδιο.

Είτε τα τρία μέρη της Καμπάνιας σκηνοθετήθηκαν είτε όχι, το δια ταύτα στην ιστορία, είναι το ίδιο, και το ενδιαφέρον, είναι ακόμα μεγαλύτερο αν τα δει κανείς ως Ιστορία, μακριά από τις αχαλίνωτες μπουρδολογίες των Θεωριών Συνομωσίας.

Κλείνω, θυμίζοντας συμβολικά πως το απόλυτα πρώτο παγκόσμιο τηλεοπτικό γεγονός, ήταν η σε 26 χώρες και με 400.000.000 τηλεθεατές μετάδοση του All you need is Love των Beatles στις 26 Ιουνίου του 1967. Έγινε στην ειδική εκπομπή «Our World» (το σπέρμα του Globality) και είχαν λάβει μέρος μεταξύ άλλων η Μαρία Κάλλας ο Pablo Picasso, ο Eric Clapton, o Graham Nash και οι Rolling Stones.

Να ελπίζω πως ο κύκλος θα ολοκληρωθεί κάποτε με το πνεύμα που άνοιξε έχοντας ξεράσει στο μεταξύ τα καρκινώματα που τον κακοφορμίζουν ;

Δικαιώνοντας ίσως, το πνεύμα του Underground της δεκαετίας του 60 όπως το πυκνώνει ο Louis Racionero στο βιβλίο του με τίτλο «οι φιλοσοφίες του underground».

Καθώς η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής είναι ένα τίποτα μπροστά στους ρυθμούς της Ιστορίας, νομίζω που ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά των παιδιών μας θα δουν τις απαντήσεις.

Το αντίδοτο όμως στους εφιάλτες, είναι τα όνειρα. Αυτά που κάνουμε ξύπνιοι και μπορούμε να δουλέψουμε για να τα σπρώξουμε λιγάκι προς την πραγματικότητα.

* Ιερώνυμος- Geronimo- το κωδικό όνομα που έδωσαν οι αμερικανοί στον bin Laden και για το οποίο, δικαίως ο Σύνδεσμος των Ινδιάνων Apache διαμαρτυρήθηκε εντονότατα.

Δίας Μετανάστης. (Κύριε Geroulanos είστε κάπου εδώ;)

Πασχίζω αυτές τις μέρες, να κατανοήσω γιατί άραγε οι ιθαγενείς της Ελληνικής χερσονήσου που τις προάλλες χάλασαν τον κόσμο για το τηλεοπτικό «1821» επιδεικνύουν μία εξωφρενική απάθεια μπροστά στη διαφαινόμενη καταστροφή του Βωμού των 12 Θεών και του Ελέους, στο Θησείο.

Δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω, αν υπάρχει άλλη χώρα τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό χώρο που να ασελγεί τόσο συστηματικά και με τόση διαστροφή κατά του εαυτού της.

Είτε θα πρέπει να δικαιώσω ευθέως τον Jakob Philipp Fallmerayer (κάτι με το οποίο δεν έχω κανένα πρόβλημα) είτε, θα καταλήξω στο οριστικό συμπέρασμα πως είμαστε τόσο μα τόσο χαλασμένοι που με κρίση ή χωρίς, ελπίδα δεν έχουμε.

Αν ο Fallmerayer είχε δίκιο, κάτι μπορώ να καταλάβω.

Τούτη εδώ η φυλή, που κατοικεί εκεί που έζησαν οι Έλληνες μια φορά και έναν καιρό, με το δίκιο της οχθρεύεται το παρελθόν του χώρου. Σου λένε οι άνθρωποι, σιχτίρ πια με τον Αισχύλο, σιχτίρ με τη Σαπφώ, σιχτίρ πια με τον Περικλή, τον ένα και τον άλλο.

Ο εξανδραποδισμός των Ελλήνων από τους Βυζαντινούς ήταν καίριος, ενώ οι Αυτοκράτορες κατά ένα μεγάλο μέρος, έπνιξαν στο αίμα χιλιάδες Έλληνες ανθρώπους.

Μόνο αν αναλογισθεί κανείς τις αριθμητικές κλίμακες των πληθυσμών ανά εποχή, θα καταλάβει τι συνέβη στους Έλληνες θα κατανοήσει πως έχει συντελεσθεί γενοκτονία.

Για να ολοκληρωθεί ο ιστορικός ευνουχισμός, κατέστρεψαν από πάνω και όλα τα σημεία αναφοράς του περιβάλλοντος χώρου τους.

Ακύρωσαν έτσι, φοβάμαι οριστικά, κάθε έννοια Συνέχειας στη συνείδηση των κατοίκων, ένα στοιχείο εξαιρετικά κρίσιμο για να υπάρξει ένα έθνος κάπως ισορροπημένα.

Το ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο που πιστεύουν (πραγματικά, το πιστεύουν) πως ο Ιουστινιανός, ο Θεοδόσιος, ο Κωνσταντίνος ο λεγόμενος και Μέγας, ήταν Έλληνες, ανήκει στην περιοχή του παραλόγου και είναι ένα ακόμα προϊόν της απολύτως ανύπαρκτης Ελληνικής Παιδείας μας, μία «Παιδεία» που –τα έχουμε ξαναπεί- είναι στηριγμένη στα παραμύθια, την κομπορρημοσύνη και στον ουδόλως ελληνοπρεπή εθνοκεντρισμό.

Με εξαίρεση λοιπόν την νηφάλια και ορθολογικής ματιάς «Πρωτοβουλία Πολιτών για τη διάσωση και ανάδειξη του Βωμού των 12 Θεών και του Ελέους» (http://www.bomos.gr/ ) και κάποια δημοσιεύματα στην Καθημερινή, εγώ τουλάχιστον δεν είδα τίποτα να κουνιέται και δεν θα μπω στον κόπο να ψάξω αν έχουνε πάρει θέση κύκλοι επιεικώς γραφικοί όπως οι εθνικιστές ταλιμπάν του epanellinismos.com.

Για να γίνω σαφέστερος, συνιστά όνειδος όταν τέτοια σημαντικά ζητήματα αφήνονται στα χέρια κοινωνικών εμεσμάτων που ωρύονται στο όνομα της Ελλάδας, κατακεραυνώνουν τον χριστιανισμό, αλλά ταυτόχρονα ευχαρίστως θα έστελναν τον Ξενάκη στο εκτελεστικό απόσπασμα και θα εξόριζαν εκ νέου-αν μπορούσαν- τον Καστοριάδη και τον Αξελό.

Το ζήτημα δεν είναι θρησκευτικό με την τρέχουσα έννοια, αλλά καθαρά Πολιτισμικό με την ευρεία, στην οποία ασφαλώς ενυπάρχει και η Ιστορική Ταυτότητα.

Το γράφω αυτό, έχοντας υπόψην μου πως υπάρχουν τουλάχιστον 200.000 που θρησκεύονται στην ιστορική Ελληνική θρησκεία και τους οποίους εν έτει 2011 η Πολιτεία τους αντιμετωπίζει περίπου ως…Hamadryas Baboons (ζητώ συγνώμη από το είδος) , ενώ στις πλείστες ευρωπαϊκές χώρες οι ιστορικές αντίστοιχες θρησκείες και οι θρησκευόμενοι σε αυτές, απολαμβάνουν σεβασμό από τις Αρχές, ακόμα και σαν κάποιοι που θεραπεύουν συστηματικά την Ιστορία εκτρέποντας την Παράδοση από τη σκόνη του μουσείου και κρατώντας την ζωντανή.

Ο Βωμός των 12 Θεών και του Ελέους στο Θησείο, κάποτε «Ομφαλός της Πόλεως των Αθηνών», αρχαιολογικό εύρημα μέγιστης σημασίας άρα και τουριστικής, αν θέλουμε να το δούμε και από την πλευρά της (σύγχρονης) αγοράς, κινδυνεύει να γίνει οριστικό παρελθόν, εφόσον η Διοίκηση του ΗΣΑΠ αποφάσισε και μάλιστα εσπευσμένα να περάσει από πάνω του τις γραμμές του τρένου.

Έχουν κινητοποιηθεί Αρχαιολόγοι, έχουν κινητοποιηθεί κάποιοι Πολίτες, έχει εκδηλωθεί ζωηρό ενδιαφέρον και αγωνία στο εξωτερικό, αλλά με ένα ελάχιστο ψάξιμο στο Google, διαπίστωσα για άλλη μία φορά την απέραντη γύμνια εκείνων των δυνάμεων από τις οποίες, έχω αφελώς ίσως, την απαίτηση να είναι μπροστά και πρωτοπόρα σε τέτοια ζητήματα.

Και μιλάω βέβαια για την Αριστερά.

Η οποία, αντιπαλεύει το Μνημόνιο και άριστα πράττει, αλλά αυτό δεν είναι πουθενά δικαιολογία.

Η φροντίδα της Ιστορίας, η στοργή για τον Πολιτισμό, δεν έχουν «επικαιρότητα» ούτε μπαίνουν σε λογικές προτεραιοτήτων αν θέλουμε στοιχειωδώς να είμαστε σοβαροί και κυρίως αν θέλουμε πραγματικά να πολεμήσουμε με νύχια και δόντια την λοβοτομή που επιβάλλει σε χρόνια βάση το σύστημα.

Η προχριστιανική Ελληνική ιστορία, στην οποία «κατά σύμπτωση» δημιουργήθηκαν οι βάσεις των Τεχνών, της Φιλοσοφίας, των Επιστημών, έχει λοιδορηθεί και βιασθεί για αιώνες.

Με πρωταγωνιστή τον χριστιανικό όχλο καθοδηγούμενο από τα λάγνα για εξουσία και σκοτάδι Ιερατεία, με οδηγό τον σκοταδισμό και την τρομοκρατία, οι πληγές που ανοίχτηκαν στην ιστορική μνήμη και Συνέχεια είναι χαίνουσες και κακοφορμισμένες. Όμως το να διαιωνίζεται αυτή η βαρβαρότητα είναι το ένα ανήκουστο θέμα.

Το άλλο, ακόμα πιο βαρύ, είναι η σιωπή μας και η αδιαφορία μας που δίνει περιεχόμενο και χώρο στην Ύβρη.

Γνωρίζω, πως αύριο Κυριακή 13 Μαρτίου, η Πρωτοβουλία των Πολιτών, θα κάνει συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Αρχαία Αγορά, στις 11 το πρωί. Πραγματικά, ελπίζω και εύχομαι να πετύχει. Αλλιώς, για άλλη μία φορά, η σιωπή και η απουσία θα φαρδύνει τον δρόμο της αυθαιρεσίας, της αναλγησίας, της αλλοτρίωσης και του ακρωτηριασμού.

Βέβαια, ο Δίας Μετανάστης, δεν θα έχει πρόβλημα να φιλοξενηθεί στο κτίριο που φέρει το όνομα της Φιλοσόφου και Μαθηματικού Υπατίας, εφόσον εκείνη το 415 στο όνομα του σφαγιάστηκε και γδάρθηκε ζωντανή, κατά διαταγή του Μητροπολίτη Αλεξανδρείας Κυρίλλου.

Όμως, φοβάμαι πως δεν θα βρει και πολλούς «αλληλέγγυους» να τον στηρίξουν. Ή όχι;

Κλείνω, θυμίζοντας το κλασικό επίγραμμα που έγραψε ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς που έζησε στα πρώτα χριστιανικά χρόνια καθώς έβλεπε τον κόσμο του να γκρεμίζεται:

Μήπως ενώ έχομε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν, εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή;