Τρία χρόνια μετά...

(foto by shades)

Τρία χρόνια πέρασαν κι όμως ακόμα έχω τα σημάδια από ‘κείνη την μέρα, όχι τα σημάδια στο σωμα δεν με ενοχλούν καθόλου αυτά που έμειναν στην ψυχή είναι αυτά που θα μου κρατούν συντροφιά μια ζωή.

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία.. ακόμα και τα πολύ σοβαρά υπάρχει κάποιος λόγος που έρχονται.

Πριν τρία χρόνια σαν σήμερα είχα ένα ατύχημα σοβαρό, με κράτησε σπίτι περίπου 18 μήνες, εκεί φανερώθηκαν μπροστά μου μερικές αλήθειες..

πόσο δυνατός μπορεί να είναι ο άνθρωπος;

ποιοι πραγματικά είναι οι γύρω του;

πόσο μακράν είναι μια ευχή για υγεία από το να το βιώσεις στο ίδιο σου το σώμα;

Είμαι καλύτερα από πέρσι και πολύ καλύτερα από πρόπερσι.. εύχομαι το ίδιο να πω και του χρόνου.

Μια χούφτα σκέψεις..

Έχω καιρό να γράψω.. έχω καιρό να έχω χρόνο και διάθεση για να βγάλω δικά μου κομμάτια έξω.. ούτε τώρα ξέρω αν έχω ή αν θέλω να γράψω κάτι..

..πριν λίγο έκανα ένα τεστ στον εαυτό μου και του ζήτησα αν έχει να πει κάτι να γράψει έναν τίτλο.. ευτυχώς που κάνω τέτοια τεστ στον εαυτό μου και μου δίνετε η ευκαιρία να πιάσω μολυβί..

Γέμισα το χαρτί με μουτζούρες αλλά σαν ήρθε η στιγμή να μετρήσω τι έχω μέσα μου σε τίτλους ξεπέρασα τους 25!!!

Κάθε λέξη και μια εικόνα.. κάθε εικόνα και ανάμνηση.. μικρές στιγμές.. εντάσεις.. απολαύσεις.. γέλια.. τσαντίλα.. μαλακία.. ηδονή.. λύπη.. τρόμος.. μωβ θαυμάσιες στιγμές..

..και πάλι πίσω στις χλωμές νύχτες.. εκεί που οι σκιές έφτιαχναν φιγούρες στο φως απ’ το τζάκι .. εκεί που οι μουσικές επιλογές ήταν μπερδεμένες με αλκοόλ και ουσίες.. ένα σχοινί τεντωμένο.. ένας ακροβάτης ερασιτέχνης και ένα στοιχημα.. θα φτάσω απέναντι;

..ανάσα βαθιά και μια απόφαση.. λαβωμένος και μόνος.

..τώρα ξέρω.. το ένστικτο είναι αυτό που έδωσε λύση..

..τώρα μόνο χαμόγελα.. μικρά όνειρα.. και μυρωδιές από άνοιξη.




ΥΓ. Καλό Πάσχα σε όλους μας

Κόκκινα γυαλιά...

Αδιαφορείς;

Να είσαι σίγουρη ότι θα το πιάσω στον αέρα..

Ίσως γι’ αυτό το κάνεις..

Ξέρεις..

Τώρα μπορεί να σε βολεύει..

Αργότερα θα πονά...

Shades ~30~

Να είσαι καλά κι ας με πόνεσες

Δεν χρειάζεται να φοράς μάσκα

Το μεγαλύτερο κακό το κάνεις στον εαυτό σου

Κάποια στιγμή θα το καταλάβεις

Εύχομαι να μην είναι αργά

Shades ~20+IIIIII~

Μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα και καταστάσεις που δεν πιστεύεις στα μάτια σου.

Με μια κουβέντα βρίσκεσαι την κατάλληλη ώρα στο κατάλληλο σημείο.. (ενίοτε με κλειστά μάτια) και περνάς υπέροχα.

Να είσαι καλά μικρό.

Shades ~20~

μεγάλες αγάπες

υπέροχα φεύγα

αλλά

όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν

Shades ~10+IIIIIII~

χαμόγελα κι αγκαλιές

μυρωδιές

ευγενικές και καλόκαρδες ψυχές

κληρονομιά μου

Shades ~10+I~

η ζωή παίζει με το μυαλό μου

και βγάζει αλήθειες

και κάνει κύκλους

Shades ~10~

Παππού

πάντα

θα σε θυμάμαι

Shades ~IΙIIIIΙII~

..έβαλα τις στιγμές στο μπουκάλι

..και τις έχω

..πάντα μαζί μου

Shades ~IΙIIIIΙI~

Θυμάμαι την πρώτη μου μέρα εδώ, κοιτούσα το πληκτρολόγιο και γελούσα δεν ήξερα τι να γράψω.. δεν ήξεραν αν μπορούσα να γράψω.. το μυαλό μου είχε μεγάλο κενό..

Θυμήθηκα ένα όνειρο κι άρχισα δειλά να του βάζω λέξεις..

Ένοιωθα ψίθυρους και μια ζεστασιά να με τυλίγει..

Κράτησα την ανάσα μου και ήρθα κοντά Σου

Έτρεμα

Μα είδα το καθαρό σου βλέμμα

Ένοιωσα την ηρεμία σου

Και κράτησα

Το χαμόγελό Σου

Shades ~IΙΙI~

Θυμάμαι πριν μήνες άρχισα να γράφω πρώτη φορά, δεν ήξερα ούτε τι ήθελα να γράψω ούτε είχα προσπαθήσει ποτέ να αποτυπώσω τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου σε κάποιο τόπο.

Εδώ βρέθηκα τυχαία..

..και τυχαία θα συνεχίσω..

..αν δεν αντέχεις..

..κλείσε την οθόνη και άσε τη μουσική να παίζει..

..δυνατά..

..πολύ δυνατά..

Στο καφενέ...

Πριν μερικά χρόνια σ’ ένα επαγγελματικό ταξίδι (μη φανταστείτε με laptop κλπ καμία σχέση) έκατσα σ’ ένα καφενεδάκι σε κάποιο χωριό της Κρήτης να με κεράσουν για μια εξυπηρέτηση που έκανα.

Ρακές και σαλάτες που μύριζαν μποστάνι.. χοχλιούς παξιμάδι Κρητικό.. κρεμμύδι που αν είχες σπίρτο λαμπάδιαζες και παρέα παιδιά του χωριού κι ένας κύριος με το κάπα ΚΕΦΑΛΑΙΟ γύρω στα 60.

Έβλεπα γύρω μου χαμόγελα, κόκκινα μάγουλα και άκουγα κουβέντες αγνές βγαλμένες μέσα από αγωνίες από προσπάθειες μιας ζωής.

Εκείνο το βράδυ όλο το χωριό πέρασε απ’ το καφενείο.

Ο κυρ-Λάμπρος (ο κύριος που έλεγα) γκρίνιαζε.. είχε βάλει οικοδομή και ήθελε να την τελειώσει, μιά οι μάστορες που τον γελούσαν μια-δυό μέρες μιά η κόρη που ήταν η τελευταία και θα ησύχαζε όπως έλεγε.. είχε ένα άγχος πολύ μεγάλο και όλο γκρίνιαζε.

Σχεδόν αγράμματος ο κυρ-Λάμπρος δούλεψε.. μόχθησε.. και κατάφερε να προικίσει τρεις κόρες με σπίτια και χωράφια και να τις βοηθά όλες σε κάθε δύσκολη στιγμή.

..και απ’ ότι κατάλαβα δεν είχε σκοπό να σταματήσει να τις βοηθά ποτέ.. άσχετα αν έλεγε ότι θα ησυχάσει.

Έβλεπα μπροστά μου ένα ευτυχισμένο κύριο που δεν ήξερε ότι είναι ευτυχισμένος.

Μπήκα στο πειρασμό να του πω ότι είναι ένας σπουδαίος κύριος.. κι εκείνος θεωρούσε σπουδαίο τον δάσκαλο τον πρόεδρο και τον παπά.

Πίστευε σε αξίες..

Πλήρωσε το λογαριασμό για να με κεράσει και να βγάλει την υποχρέωση που τον βοήθησα για κάποιες ώρες..

10.000 δρχ το 97 και με κυνηγούσε να δει τι χρωστάει.

Μετά από δυό μέρες κι ενώ εξυπηρέτησα ένα κύριο χωρίς εισαγωγικά παραμορφωμένο κάτοικο βορείων προαστίων.. έφυγε απ’ τη πίσω πόρτα πριν τελειώσω την εξυπηρέτηση και άφησε στη σύζυγο 1000 δρχ.

Δεν είχε άλλα.. ούτε το θάρρος να το πει.

Είναι ωραίος τελικά ο καφενές κι ας μην το έμαθε ποτέ ο κυρ-Λάμπρος…

Ψέμα στο ψέμα..

Ξημέρωσε..

Βλέπω τη φιγούρα μου στο καθρέφτη και δεν πιστεύω στα μάτια μου, κόκκινα μάτια το στομάχι σκατά απ’ τα ξύδια και νοιώθω για το είδωλο αυτό απέναντί μου μεγάλη απέχθεια..

Θέλω να πέσω σε λήθαργο και όταν ξυπνήσω να μην θυμάμαι τίποτα απ’ το σημερινό βράδυ..

Νοιώθω ότι το σώμα μου έχει τόνους λάσπη.. το στόμα μου δεν έχει σάλιο και μυρίζω απαίσια..

Ψέμα στο ψέμα..

Αγκαλιές ανούσιες και βρόμικες..

Ποτά.. μπάρες.. λουλούδια..

Κρύα σεντόνια..

Όλα μηχανικά κανένα συναίσθημα..

Σαν το ζώο..

Μουσικές.. λεζάντες.. αρώματα.. όλα στημένα..

Για ένα πούτσο..

Είμαι στο ντουζ και τρίβω το σώμα μου σαν να ‘χω λέπρα..

Πριν λίγο γέλαγα..

Διασκέδαζα..

Τώρα σιωπή..

Σιχαίνομαι..

Ισορροπώ σε τεντωμένο σχοινί.. καιρό τώρα..

..απ’ τη μια η λάσπη που μόλις γύρισα..

..απ’ την άλλη ο δρόμος που διάλεξα..

..μια ζωή σαν μπουρδέλο..

..ότι κι αν κάνω εκεί θα γυρίζω..

..και κάθε βράδυ θα τρίβω το σώμα μου για να φύγει η λέπρα..

μωβ νύχτες..

Σήμερα σχόλασες νωρίς, είναι δέκα η ώρα και πρόλαβες να φας.. έκανες μπάνιο και παίρνεις τα τελευταία τηλέφωνα της ημέρας να οργανώσεις την αυριανή δουλειά σου.

Τα παιδιά σου βέβαια δεν τα είδες πολύ.. μόλις εσύ τελείωνες το μπάνιο εκείνα πήγαν για νάνι.


-καλησπέρα..

-καλησπέρα..

-τι έγινε όλα καλά με τα παιδιά σήμερα;

-όλα όπως τα άφησες χτες..

-τι κάνεις εσύ;

-υπάρχω για να μην αδειάζει ο τόπος..

-έγινε κάτι;

-έγινε πριν οχτώ χρόνια αλλά καλυτέρα χέστο δεν έχω όρεξη..

-έχεις για τίποτα όρεξη;

-όχι δε βλέπεις το ξύνω όλη μέρα..

-αν κρίνω απ’ τη κουζίνα και το μπάνιο μάλλον αλήθεια λες..

-σε όποιον αρέσουμε

-καληνύχτααααααα..


Έβαλες λίγα ξύλα στο τζάκι κι ένα ουίσκι.. τηλεόραση δεν ανάβεις γιατί σε χαλάει, έψαξες στα παλιά βινύλια και άρχισες να βάζεις παλιές rock μπαλάντες..

Παίζει ήδη «I Put A Spell On You» των Manfred Mann έκατσες δίπλα στη φωτιά κι άρχισες να την σκαλίζεις..

..και να σκέφτεσαι..

..να σκέφτεσαι..

Ταλαιπωρείς το μυαλό σου.. τα ιδία και τα ιδία καιρό τώρα.. τι θ’ αλλάξει; μάλλον τίποτα.

Γεμίζεις το ποτήρι ξανά και ξανά ακούς κάτι από scorpions τώρα ..

..και συνεχίζεις να σκέφτεσαι..

..να σκέφτεσαι..

Είναι ήδη μια τη νύχτα η μουσική συνεχίζει να σου χαλαρώνει τ’ αυτιά κι εσύ με μια κουβέρτα κουλουριασμένος..

καπνίζεις και σκέφτεσαι..

πίνεις και σκέφτεσαι..

κοιμάσαι και σκέφτεσαι..

..δε σε φοβάμαι...

..όχι δε θα σου κάνω τη χάρη..

..όσες φορές κι αν έρθεις..

..όσες προσπάθειες κι αν κάνεις..

..ότι κι αν μου τάξεις..

..στη βάρκα αυτή τη μαύρη δε μπαίνω..

..έχω το θάρρος να σε δω στα μάτια..

..έχω το τρόπο να αναμετρηθώ μαζί σου αν χρειαστεί..

..βλέπω καλά τον απέναντι βράχο..

..βλέπω το σκοτεινό σου πύργο..

..δε με ξεγελά η ηρεμία της θάλασσας..

..ούτε το λευκό σεντόνι που φοράς..

..δε σε φοβάμαι και το ξέρεις..

..το βλέπεις στα μάτια μου..

..η ανάσα μου θα σε κάψει..

..το πάθος μου σ’ οδηγεί κατευθείαν στην ήττα..

..φύγε..

..και να μην επιστρέψεις..

..τ’ όνειρο αυτό ανήκει μόνο σε μένα..

..και θα το ζήσω..

Η αυλή της γιαγιάς..

Θυμάμαι τις Κυριακές τα πρωινά ήμουν δεν ήμουν ακόμα 6-7 χρονών, που μ’ έπαιρνες απ’ το χέρι και με πήγαινες στη γιαγιά..

..στη γιαγιά τη καλή έτσι την έλεγα, όχι γιατί η άλλη γιαγιά δεν ήταν καλή αλλά εκεί είχα παρέα μ’ έπαιζαν μ’ αγκάλιαζαν ήμουν ο κανακάρης τους..

..θυμάμαι όταν έφτανα πως έκανε η γιαγιά, φωνές αγκαλιές έβγαινε η γειτονιά χαρές γέλια κι εγώ εκεί στο κήπο, εκεί μ’ άρεσε..

..ήταν τρεις οι γιαγιάδες εκεί, η προγιαγιά η Αθηνά η μαμά της γιαγιάς μου, η γιαγιά η Στέλλα μαμά της μητέρας μου, και η Νενέ* Μαριώ..

..αυτή ήταν ξαδέλφη της προγιαγιάς πολύ σοφή όλα τα γνώριζε η Νενέ απ’ τη Σμύρνη όλες..

..η Νενέ Μαριώ μου έλεγε όλο παραμύθια απ’ τη Σμύρνη με είχε συνέχεια στην αγκαλιά της εκεί μεγάλωσα, ήξερε όλα τα γιατρικά τα μαντζούνια, ποσό πολύ μου έκαναν εντύπωση τότε..

..η μεγάλη η Αθηνά με κυνηγούσε σ’ όλο το κήπο να με ταΐσει τη μια φρούτα την άλλη φαγητό εγώ της έφευγα την κορόιδευα της κρυβόμουν, εκείνη δεν το έβαζε κάτω..

..κι αυτός ο κήπος τι όμορφος που ήταν..


..γλάστρες με βασιλικό με ζουμπούλια, διάφορα άλλα, που δεν ήξερα πως τα λένε, μου τα έλεγε η γιαγιά, αλλά αμέσως τα ξεχνούσα και ξαναρώταγα..

..εκείνο το παρτέρι στο βάθος με μια πρόχειρη περίφραξη για να μην τσιμπιέμαι απ’ τα αγκάθια των τριανταφυλλιών, και γαρδένιες εκεί δίπλα σε ντενεκέδες από το λάδι, και σε βαρέλια κομμένα..

..έκοβα θυμάμαι τα σκυλάκια έτσι τα έλεγαν που το άνθος αν το έπιανες από συγκεκριμένη πλευρά ανοιγόκλεινε το στόμα του σαν σκυλάκι, και με κυνήγαγε η γιαγιά που να με πιάσει όμως..

..κι εκείνα τα βράδια να μοσχοβολούν τα νυχτολούλουδα, οι γαρδένιες, να τρίβομε στις ζεστές αγκαλιές, να τις πειράζω και να γελώ, κι όταν με πιάνανε το γαργάλημα έπεφτε σύννεφο..

Τι όμορφα που είναι να ‘σαι παιδί..

ήταν όλοι τους εκεί…

Θυμάμαι Δεκέμβρης ήταν τέσσερις της αγίας Βαρβάρας δυο μέρες πριν τη γιορτή μου...

άρχισα σιγά σιγά να ξαναβρίσκω τις αισθήσεις μου, κρύωνα λίγο δεν ένοιωθα πόνο απλά δεν μπορούσα να κουνηθώ...

Είχε πολύ ησυχία και χαμηλά φώτα, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω πόση ώρα ήμουν εκεί είδα τον αδελφό μου πάνω από το κεφάλι μου.

Από τα μάτια του κατάλαβα πόσο θλιμμένος ήταν και πως είχα μπροστά μου δύσκολο δρόμο..

μετά άρχισαν να μου κόβουν τα παντελόνια και γενικά τα ρούχα να βγάζουν ακτινογραφίες να μου βάζουν ορούς και μπεταντίν με τα μπουκάλια..

αργότερα λίγο πιο μακριά από μένα θυμάμαι συζητούσαν χαμηλόφωνα δεν μπορούσα να καταλάβω τι έλεγαν, δίπλα μου μια κοπέλα κάτι έβαλε στον ορό, σκοτείνιασε ξαφνικά, άκουγα για λίγο και μετά απόλυτη ησυχία.

Ξύπνησα..

και ήταν όλοι εκεί..

όλοι όσοι με σκέφτονται και μ’ αγαπάνε ήταν εκεί..

άρχισα να θυμάμαι τι έγινε, έβλεπα στη σκέψη μου ένα τζιπάκι να κάνει ένα ελιγμό εγώ να νοιώθω το κίνδυνο..

ήταν πολύ κοντά μου δεν πρόλαβα..

Τώρα πονούσα παντού...

ακόμα κι εσύ με πρόδωσες μετά είκοσι χρόνια απόλυτης συνύπαρξης

...αγαπημένη αίσθηση ελευθερίας σ’ έχασα μια για πάντα

εσύ που μαζί σου έζησα τις καλύτερες στιγμές μου, με βροχές και με κρύο, με κοντομάνικα, σε υπέροχες εκδρομές

σε πανέμορφα φεύγα…

αυτό το ταξίδι στην Ισπανία που είχαμε ονειρευτεί δεν θα γίνει ποτέ πλέον

σ’ ευχαριστώ γι’ αυτά που έζησα μαζί σου..

γλυκιά μου μηχανούλα..

καληνύχτα μια για πάντα...

..και μετά τι…..

Έρωτας….. γάμος…. παιδιά…… αγάπη….. πατρότητα…. χωρισμός….

..και μετά τι;


Ψάχνοντας βαθιά μέσα μου κατόρθωσα να δω λίγο πιο πέρα απ’ αυτό που νόμιζα ότι είμαι…

Εύκολα θεωρούσα υπεύθυνο και άξιο τιμωρίας τον εαυτό μου για τις επιλογές του και γι’ αυτά που κατάφερνε στους άλλους και ειδικά στα παιδιά μου.

Αργότερα έμαθα ότι όλα αυτά που είχα περάσει στη ζωή μου ήταν δοκιμασίες για να γίνω κάτι πιο ολοκληρωμένο.

Το εύκολο και το περισσότερο βολικό ήταν να αισθάνομαι ότι έπρεπε να γίνω «σκληρός» τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους ανθρώπους που υπήρχαν γύρω μου ώστε να προστατέψω την ευαίσθητη πλευρά μου κλείνοντας την μέσα στην σιωπή.

Δεν πίστευα ότι η ευτυχία μου ανήκει πλέον…

Αισθανόμουν ότι έβγαινε ένας αναστεναγμός από την ψυχή μου και τις όμορφες στιγμές με τα παιδιά μου, και ήμουν σχεδόν μόνιμα μελαγχολικός.


Είδα την αλήθεια διαφορετική όταν αποφάσισα να κοιτάξω μέσα στον εαυτό μου και να του δώσω την ευκαιρία να γελάσει , να ερωτευθεί , να παίξει και να ζήσει…

Είπα λοιπόν να αγαπώ τον εαυτό μου και να προσφέρω πρώτα σε αυτόν και από την δική μου πληρότητα να ξεχειλίζει η προσφορά στα παιδιά μου.

Ακόμη κατάλαβα ότι η αγάπη που έχω μέσα μου για τα παιδιά μου δεν μπορούσε ποτέ να είναι ντυμένη με ατσαλάκωτα ρούχα και με συμπεριφορές που δεν θα τους έδειχνα τις αδυναμίες μου.

Άρχισα λοιπόν να προσπαθώ να τους μιλώ με ειλικρίνεια και με την καρδιά μου χωρίς να προστατεύω την εικόνα που είχα μάθει ότι ως «μεγάλος» όφειλα να δίνω.

Οι απορίες και η άγνοιά μου (ως ερασιτέχνης γονιός κανείς δεν γεννήθηκε γονιός) δεν ήταν πλέον στο μυαλό μου παραδεχόμουν τα λάθη μου καθώς και τους φόβους μου για τις επιλογές μου.

Αυτό με έκανε να αισθανθώ πιο πραγματικός πατέρας και όχι καρικατούρα σε ένα μοντέλο που με είχε μάθει η κοινωνία να λειτουργώ.

Τα παιδιά μου έχουν ανάγκη πραγματικά «πρότυπα».
Όλη η κοινωνία προσπαθεί να τους περάσει το «όμορφο» το «τέλειο» με σκοπό να τους δώσει βαθειά στο υποσυνείδητό τους την πληροφορία ότι δεν θα το φτάσουν ποτέ … άρα θα είναι υποταγμένοι…

Είδα ότι η τηλεόραση, το σχολείο, και κάθε είδους διαπαιδαγώγηση σκοπό έχει να ευνουχίσει την δυνατότητα εξέλιξης του ανθρώπου και να μετατρέψει τα παιδιά μας και εμάς τους ενήλικες σε ποιοτικούς «καταναλωτές».

Δεν φοβήθηκα τότε να τους αναφέρω τις όμορφες στιγμές που είχα ζήσει με την μαμά τους και αποδεχόμουν καθαρά σε αυτά την ανάγκη μου για αλλαγή και την διαφορετική διαδρομή που ακολουθήσαμε σαν ζευγάρι και έτσι ήρθε η απόσταση με συνέπεια τον χωρισμό.

Η αγάπη μου γι’ αυτά ήταν δεδομένη και δεν σήμαινε ότι θα πρέπει να επιλέξουν έναν από τους δυο να την δίνουν.

Αποφάσισα να προσφέρω στα παιδιά μου χωρίς να θέλω να μου ανταποδίδουν το ευχαριστώ ή το κύρος που η κοινωνία με είχε μάθει παλαιότερα να ζητώ…

Μέσα από αυτές τις αλλαγές βρήκα τον εαυτό μου πιο ελκυστικό και μπόρεσα να ερωτευτώ ξανά και να αποκτήσω την αυτοπεποίθηση που είχα χάσει.


Αυτό που έμαθα είναι όποτε έδωσα βάσει στην λογική μου και στα «πρέπει» … το αποτέλεσμα δεν ήταν θετικό για μένα.

Αντιθέτως , όποτε ακολούθησα την πρώτη σκέψη μου και την καρδιά μου όλα γύρω μου λειτούργησαν με τον καλύτερο τρόπο στη ζωή μου…

Στα δύσκολα βράδια… μου λείπεις…

Πάλι αργά πήγε…

..ο ύπνος δεν έρχεται γυρνάω συνεχώς στο κρεβάτι.
Κοιμάμαι δεν ξερώ ακούω φωνές πάλι, εικόνες πολλές περνούν μπροστά μου…

...εικόνες διάφορες μου φέρνουν στη μνήμη,

του τώρα του τότε,
το γνώριμο βήμα ακούω ήρθε πάλι…

-Σε ξύπνησα παιδί μου δεν το `θελα τώρα γύρισες;

-Δεν έφυγα σήμερα, πάλι ξεχνάς;

-Νόμιζα ότι βγήκες, σκεπάσου..

Θυμάμαι σαν τώρα εκείνο το μοναδικό σου χαστούκι που μου `δωσες...

..εκείνο για κάτι αυτοκόλλητα χαρτάκια που έκλεψα στο κυρ-Παύλο στη γωνία.

Θυμάμαι σαν τώρα που μ` έβαζες στο παλιό μηχανάκι που είχες, τρκάβαλο και τη μαμά μαζί για μπάνιο στο Πέραμα, καθαρά ήταν ακόμα τότε.

-Στύβω μια πορτοκαλάδα θέλεις;

-Όχι πατέρα προσπαθώ να κοιμηθώ…

Ακούω τη βροχή στο τζαμί κρυώνω λιγάκι, βάζω το κεφάλι όλο κάτω απ` τα σκεπάσματα....

το δεύτερο μαξιλάρι πάντα αγκαλιά όπως έκανα από μικρός, με πήρε ο ύπνος δεν ξερώ, νομίζω…...

νοιώθω την ανάσα στ` αυτί μου, ακούω το βήχα του πάλι.

-Έλα ρε πατέρα βόλτες κανείς; άσε με να κοιμηθώ.

-Να δω αν είσαι καλά ήθελα συγνώμη…

Θυμάμαι εκείνο τα` απόγευμα στο πρώτο μου πάρτυ, που έμπαινες κι έριχνες κλεφτές ματιές διακριτικά…

σ` έβλεπα μη νομίζεις..

Μπορεί να χόρευα μπλουζ με τη Ράνια θυμάσαι…. αλλά το μυαλό μου σε σένα το είχα.

Θυμάμαι που ήσουν περήφανος για μένα, φούσκωνες σαν παγώνι….. εσύ μ` έφτιαξες μην το ξεχάσεις ποτέ…

-Κοιμήσου τώρα ήρθε η ώρα νύσταξα κι εγώ.

-Καληνύχτα πατέρα….-σκεπάσου…

Κοιμάμαι τώρα με μια γεύση γλυκόπικρη στα χείλια,..σταμάτησα να κρυώνω τα μάτια μου πια δεν τρεμοπαίζουν...

και δεν τον ακούω πια, μάλλον κοιμάται…

..έλεγε ότι πάντα θα είναι δίπλα μου…

ότι κι αν γίνει,…

και τα κατάφερε….