Ας τους αλλάξουμε τα φώτα

Κώστας Γκιώνης

Ξυπνήσαμε μάλλον αργά: το σκοτάδι εδώ και χρόνια παρέμενε πεισματικά σε κάποια σπίτια. Κι ενώ αυτά τα σπίτια μας φαίνονταν τόσο μακριά, σχεδόν αόρατα από τους περισσότερους, ξαφνικά αρχίσαμε να τα βλέπουμε γύρω μας. Είδαμε τις φιγούρες να περπατούν με κεριά, σαν ξωτικά, μην περιμένοντας καμία ανάσταση. Άρχισαν οι καμπάνες να κτυπάνε για ακόμα πιο κοντινούς μας, αρχίσαμε όλοι μας να νοιώθουμε τον εφιάλτη του λογαριασμού που έρχεται, και που ανοίγοντας τον, πετιέται το τέρας, καρφώνει με λύσσα τα δόντια-σύριγγες στις φλέβες μας και ρουφάει με πάθος το αίμα μας. Τα πάντα σκοτεινιάζουν γύρω μας. Tο τέρας, καλοθρεμμένο, συνεχίζει ακάθεκτο την δουλειά του.

Οι προστάτες του, μια δράκα ξιπασμένων και αμετροεπών καθικιών που, έχοντας την ασυλία των καλοπληρωμένων μιντιακών ψιττακών, έχουν αποθρασυνθεί πλήρως και εκτοξεύουν τη μια βαρβαρότητα πίσω από την άλλη. Δεν έχουν πλέον κανέναν ηθικό φραγμό, τους διακρίνει ένας λουδοβικισμός και μια έπαρση άνευ προηγουμένου. Ο ένας μας πετάει στη μούρη ότι «ο τζάμπας πέθανε, να πληρώσουν τη ΔΕΗ», λες και δεν την πληρώναμε τόσα χρόνια. Η άλλη μας λέει «χαλάλι του του προέδρου», που κτίζει βιλάρα από το αίμα μας. Και ο τρίτος ο καλύτερος μας λέει ότι έκανε μεγάλο καλό στον ελληνικό λαό ο πρόεδρος.

Η κοινωνία ζει στο έλεος του κάθε καλοβολεμένου τσογλανιού που η κυβέρνηση βαπτίζει άξιο και του φουσκώνει τα μυαλά και τις τσέπες με εξουσία και χρήμα. Και με μια αντιπολίτευση ξενέρωτη, φοβική, που λειτουργεί με τη λογική του ώριμου φρούτου, περιμένοντας να πέσει από μόνο του. Το παραμυθάκι των ιδιωτικοποιήσεων και του υγιούς ανταγωνισμού που θα είναι προς όφελος των καταναλωτών γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος. Σιγά μην και δεν τα βρίσκανε μεταξύ τους οι εταιρίες να δημιουργήσουν ένα ωραιότατο καρτέλ και να καθορίζουν τις τιμές ανάλογα με τα συμφέροντά τους…

Βγήκε βέβαια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να μας καθησυχάσει, λέγοντας ότι ο πρωθυπουργός μέσα στο Μάη θα εξαγγείλει τέτοια μέτρα που δεν θα ξαναδούμε λογαριασμούς 4 και 5 φορές πιο υψηλούς από τους κανονικούς! Όπερ μεθερμηνευόμενο: «Δεν πρόκειται ρε μπαγλαμάδες να ξαναπληρώσετε 5 φορές πιο πάνω. Θα το πληρώνετε 3 φορές επάνω και θα λέτε κι ευχαριστώ, γιατί εμείς οι άξιοι έχουμε μεγάλα έξοδα και μεγάλα σόγια να θρέψουμε και πολλά εκκολαπτόμενα τσογλανάκια να σπουδάσουμε στα Χάρβαντ και στα Ματσατσούτσες… Γι’ αυτό μικροί υπάνθρωποι-πρωτοπίθηκοι θα σας αλλάξουμε τα φώτα, λες και στις σπηλιές που γεννηθήκατε είχατε και φώτα».

Ξυπνήστε πριν ανοίξετε τα μάτια σας και δείτε τα σκοτάδια που σας έχουν επιβάλλει, ακόμα και τώρα που νομίζετε ότι έχετε φως.

Ας τους αλλάξουμε εμείς τα φώτα!

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανάσταση συνειδήσεων

Κώστας Γκιώνης

Για άλλη μια χρονιά οι καμπάνες θα κτυπήσουν χαρμόσυνα, βεγγαλικά θα κάνουν τον ουρανό να στολιστεί με πολύχρωμα λαμπιόνια, τα βαρελότα θα τραντάξουν την εκκωφαντική ησυχία των καιρών, και οι λαμπάδες θα μεταδώσουν με αστραπιαίο τρόπο το μήνυμα της μαγειρίτσας – αφού μ’ έναν μαγικό τρόπο οι πιστοί θα διακτινιστούν σε κλάσματα δευτερολέπτων από την εκκλησία στο γιορτινό τραπέζι.

Ο σταυρός όμως θα παραμείνει στη θέση του, με τον λαό σταυρωμένο και τους φαρισαίους να γλεντοκοπάνε μοιράζοντας τα ιμάτια του μονίμως βασανισμένου και προδομένου λαού. Οι σούβλες θα συνεχίσουν για μια ακόμη χρονιά να μπαίνουν σε λάθος ποπούς. Η Ανάσταση, αγοραφοβική, θα παλεύει κρυμμένη μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους κάποιων μυαλών, περιμένοντας άδικα να την αναγγείλει το ψευτοκούτι που έχουν τοποθετημένο απέναντι από τον καναπέ τους. Τα σπίτια φωτοστόλιστα (για πόσο ακόμα;), θα στήσουν άλλο ένα επίπλαστο γιορτινό περιβάλλον, ίσως το τελευταίο τους, γελώντας και πιστεύοντας ότι θα έρθει η εξ ουρανού σωτηρία τους.

Οι περισσότεροι θα συνεχίσουν ως συνήθως ν’ αντιλαμβάνονται τον πόλεμο στην Ουκρανία με όρους ποδοσφαιρικούς: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, Ρωσία-Ουκρανία, Πούτιν-Ζελένσκι. Αυτό που γίνεται εκεί όμως είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: το ξαναμοίρασμα του κόσμου από την αρχή. Η βύθιση του καταδρομικού Moskva, της ναυαρχίδας του ρώσικου στόλου στη Μαύρη Θάλασσα, δεν ήταν ατύχημα, ούτε επίθεση με ουκρανικούς πυραύλους. Ήταν το άνοιγμα των πυλών της κολάσεως, κι ας ελπίζουμε ότι δεν θα βγουν όλα τα τέρατα από τα βάθη…

Το πείραμα της ναζιστικοποίησης υπό τον μανδύα της αστικής αντιπροσωπευτικής τρολοδημοκρατίας θα συνεχίσει ακόμα πιο δυναμικά να καλύπτει την υπό άνοια γηραιά ήπειρο – η οποία, αφού το παρελθόν δεν της δίδαξε τίποτα, είναι καταδικασμένη να υποστεί για άλλη μια φορά τις συνέπειες, με θύμα πάλι τους λαούς.

Ο Πιότρ Κροπότκιν, σε μια διάλεξη του στο Παρίσι το 1900, είχε προβλέψει: «25 χρόνια τώρα η δαμόκλεια σπάθη του πανευρωπαϊκού πολέμου κρέμεται πάνω από τα ευρωπαϊκά κράτη. Κι αν αυτός ο πόλεμος δεν έχει ξεσπάσει ακόμα, αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί οι ανώτεροι χρηματιστικοί κύκλοι θεωρούν πιο επικερδές το να χρεώνονται τα κράτη όλο και περισσότερο. Τη μέρα όμως που οι μεγάλοι τραπεζίτες θα θεωρήσουν πιο επικερδές το ξέσπασμα του πολέμου, τα ανθρώπινα κοπάδια θα εξαπολυθούν εναντίον άλλων κοπαδιών και θ’ αλληλοσφαγούν για να κανονίσουν τους λογαριασμούς των οικονομικών αφεντών του κόσμου όλου».

Δεν χρειάζεται να είσαι προφήτης για να προβλέπεις το μέλλον. Αρκεί να έχεις καλή γνώση του παρελθόντος. Γι’ αυτό γίνεται αυτός ο ολοκληρωτικός πόλεμος κατά της μνήμης, γι’ αυτό διαστρεβλώνονται τα ιστορικά γεγονότα. Για να έχουν πάντα το προνόμιο του αιφνιδιασμού.

Η Ανάσταση νεκρών δεν θα έρθει. Αυτό που θα ήταν πιο αναγκαίο στις μέρες μας θα ήταν η Ανάσταση συνειδήσεων…

Πηγή:edromos

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Πείνα

Κώστας Γκιώνης

Μια εξαγριωμένη κοινωνία αλαλάζοντας εξαπολύει κατάρες και προσπαθεί να λιντσάρει μια μάνα που κατηγορείται για την δολοφονία του/των παιδιών της. Μια κοινωνία συνωστισμένη σ’ ένα σύννεφο, που δεν βρίσκει την άκρη να πέσει, να γκρεμοτσακιστεί να ησυχάσει. Μια κοινωνία που χρόνια βουλώνει τα’ αυτιά της και το στόμα της. Μια κοινωνία του «ωχ μωρέ, άστους να βγάλουν τα μάτια τους, τι μας νοιάζει εμάς»… Μια κοινωνία που κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες κρυφοκοιτάζοντας τις ζωές των άλλων. Μια κοινωνία που ενθουσιάζεται με το πόσο πληρώνει την ξαπλώστρα στην Ψαρρού η κάθε τριτοδεύτερη πανελίστρια που τα έχει με τον διάσημο γαβγιστή του παραλιακού σκυλάδικου.

Μια κοινωνία που δεν βγάζει τσιμουδιά αν η εκάστοτε κυβέρνηση, που εκείνη επέλεξε, τη φτωχοποιεί πλουτίζοντας, προσλαμβάνοντας χιλιάδες αστυνομικούς να κτυπάνε όποιον διαμαρτύρεται αντί να προσλαμβάνει υγειονομικούς και εκπαιδευτικούς. Μια κοινωνία καθοδηγούμενη πλήρως από συνεχή μονοθεματική ενημέρωση δημιουργίας συγκεκριμένων συναισθημάτων, ώστε να μην ασχολείται με αυτά που έπρεπε πραγματικά να ασχολείται.

Οι κοινωνίες που αρέσκονται να σικτίρουν τέρατα, είναι αυτές που δεν αντέχουν να κοιτάξουν τους εαυτούς τους στον καθρέφτη. Κοινωνία υποκριτική, διψάει για αίμα και ξεσκισμένες σάρκες, με φόντο ρωμαϊκή αρένα και άγρια λιοντάρια . Όποιος διαβάσει τα σχόλια στα ιντερνετικά σάιτ θα αντιληφθεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι ο ορισμός του νόμου του Λιντς. Θάνατος, λιντσάρισμα και ψόφο φώναζαν έξω από το σπίτι της κατηγορουμένης, όπως και στην Ευελπίδων.

Αν αποδειχθεί στην αίθουσα του δικαστηρίου και όχι στα τηλεοπτικά πάνελ ότι μιλάμε για τη δολοφονία τριών παιδιών από την ίδια τους τη μάνα, σίγουρα θα μιλάμε για κάτι ακραία τρομακτικό. Αλλά το ίδιο τρομακτική είναι η ταλιμπανέζικη λογική του όχλου που σχεδόν διανυκτέρευσε έξω από το σπίτι της κατηγορουμένης στην Πάτρα, ενώ η ίδια ήταν ήδη στη ΓΑΔΑ. Οικογένειες με παιδάκια να τραβάνε σέλφι έξω από το σπίτι της «κακούργας»! Ό,τι πιο άρρωστο υπάρχει.

Σε λίγο η υπόθεση θα πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης και η ιστορία θα ξεχαστεί, τουλάχιστον μέχρι τη δίκη. Το τέρας θα κλειστεί στο κλουβί του, ανήμπορο να δαγκώσει κάποιον άλλο, άρα και άχρηστο ως μέσο ομίχλης στο μυαλό του κάθε τρομοκαταναλωτή. Και τότε τι θα γίνουμε χωρίς το τέρας, αφού εδώ και χρόνια ζούμε μ’ αυτό; Τη μια μας το ονόμασαν Τουρκία, μετά χρεοκοπία, την άλλη πυρκαγιά, αργότερα πανδημία, και τώρα τελευταία Μπάμπης, Ρωσία και Ρούλα…

Αυτό όμως που έρχεται είναι το χειρότερο, λειτουργεί εσωτερικά, σου κατασπαράζει τα μέσα, σου θολώνει το μυαλό, σου μουδιάζει τα άκρα, σου παραλύει το κορμί. Είναι η Πείνα… Λύση υπάρχει: φάτε τους πριν μας φάνε!

Πηγή: edromos

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ιστορία της Ασημίνας

Κώστας Γκιώνης

Με αφορμή την 79η επέτειο ίδρυσης της ΕΠΟΝ

Στις 23 Φλεβάρη του 1943 εκπρόσωποι από 13 αντιστασιακές νεολαιίστικες οργανώσεις συναντώνται σε ένα σπίτι στους Αμπελόκηπους (Δουκίσσης Πλακεντίας 3) και αποφασίζουν την αυτοδιάλυση των οργανώσεών τους και τη δημιουργία μιας ενιαίας αντιστασιακής οργάνωσης με το όνομα «Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων» (ΕΠΟΝ). Στις τάξεις της θα ενταχθούν περίπου 600.000 νέοι, κι από τα σπλάχνα της θα ξεπηδήσουν οι περίφημες ανταρτοεπονίτικες ομάδες, που συνέβαλαν με το αίμα τους στον αγώνα για την απελευθέρωση του τόπου.

Ερευνώντας και διαβάζοντας την ιστορία της Ασημίνας Πατούχα-Καρκάνη, Επονίτισας και κατόπιν ταγματάρχη του ΔΣΕ, ξεδιπλώνεται μπροστά μας η ιστορία της σύγχρονης Ελληνικής τραγωδίας – από την αντίσταση κατά του ΓερμανοΙταλοΒουλγάρικου φασισμού, μέχρι τον εμφύλιο και τις μετέπειτα απίστευτες διώξεις και χιλιάδες εκτελέσεις αυτών που έδωσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα στοιχεία και οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο της Ασημίνας Πατούχα-Καρκάνη με τίτλο «Τρεις ήταν οι δρόμοι» (εκδόσεις Διογένης, 2005).

Η Ασημίνα Πατούχα-Καρκάνη γεννήθηκε στις 5/10/1929 σε ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας, τη Μεγάλη Λομποτίνα (Άνω Χώρα, 1.080 υψόμετρο). Είχε άλλα 6 αδέλφια, όλα αγόρια. Χάνει τον πατέρα της όταν ήταν μόλις 17 μηνών. Η μάνα της γίνεται το κεντρικό πρόσωπο και αποδέκτης μιας μακρόχρονης περιπέτειας, γεμάτης αγώνες, πόνο, διώξεις και καταστροφές.

Στις 28 Οκτωβρίου κηρύσσεται ο πόλεμος με τους Ιταλούς. Η Ασημίνα μόλις πριν λίγο έχει κλείσει τα 11 χρόνια της. Κάποια στιγμή ακούει από έναν Αθηναίο νοικάρη που έμενε στο σπίτι τους: «Η Ελληνική φυλή, ο Ελληνικός λαός δεν ξέχασε τις διδαχές των θεών του. Για να κρατηθεί αυτή η λευτεριά πρέπει οι δυνάμεις του φωτός να παλεύουν συνεχώς με τις δυνάμεις του σκότους». Τα λόγια αυτά τη συγκλονίζουν τόσο πολύ, που τα γράφει πάνω σε μια πέτρα.

Η Ασημίνα Πατούχα στο βουνό με τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (1947-49).

Οι «Αρειανοί»

Με την κατοχή ξεκινάει ένας αδυσώπητος αγώνας για την επιβίωση. Μάνα και κόρη φορτωμένες κάστανα και ό,τι άλλο έβγαζαν από τα χωράφια τους, μαζί με βαρέλια που έφτιαχνε ο αδελφός της ο Πολύκαρπος, γυρνούσαν τα χωριά πουλώντας τα για να μπορέσουν να επιζήσουν. Ο αδελφός της ο Παναγιώτης είναι ήδη στο βουνό: ο πρώτος Ελασίτης αντάρτης της περιοχής.

Ιούνης του 1942. Μάνα και κόρη, μπαίνοντας στο χωριό Δομνίστα, ακούνε τις καμπάνες να χτυπάνε. Όλοι οι χωριανοί, μαζί κι αυτές, κατευθύνονται στο μαγαζί του Λιάκου. Μπαίνει μέσα ένας άντρας, φιλάει το χέρι του παπά και συστήνεται: «Άρης Βελουχιώτης». Ο λόγος του πύρινος, φλογίζει τις καρδιές τους. Ο κόσμος ενθουσιάζεται, η μάνα της κλαίει: κάπου εκεί θα είναι κι ο Παναγιώτης της, σκέφτεται…

Λίγες μέρες αργότερα έρχονται στο χωριό Ελασίτες αντάρτες, ψάχνουν το σπίτι της Πατούχα, τους δείχνουν ένα τριώροφο. Της ζητάνε να τους δώσει το δεύτερο όροφο για γραφεία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (και αργότερα της ΕΠΟΝ), αλλά και κατάλυμα για 4 άτομα με τον αρχηγό. Ακριβώς ξωπίσω τους ξεπροβάλλει ο γιος της Παναγιώτης με τον Άρη Βελουχιώτη.

Στρώνουν τραπέζια, μαγειρεύουν κόκορα, χοιρινό, πίτες και χαλβά χωριάτικο. Κάθονται στο τραπέζι οι συναγωνιστές κι η οικογένεια, εκτός από τα δύο μικρότερα παιδιά. Ο Άρης όμως το βλέπει, σηκώνεται και φωνάζει «Ασημίνα, Γιώργο!». Όλη της τη ζωή η Ασημίνα έχει στα αφτιά της αυτή τη φωνή, τα στιλπνά μαύρα μαλλιά και γένια, αλλά πάνω απ’ όλα το σπινθηροβόλο βλέμμα.

Πριν αρχίσει το γεύμα, ο Άρης όρθιος λέει: «Τα χρόνια είναι πολύ δύσκολα, δεν ξέρω αν θα ’χουμε την τύχη να ξαναφάμε μαζί και σε καλοστρωμένο τραπέζι. Έχουμε φασισμό! Ξένο και ντόπιο. Αρχίζουμε μάχες με Γερμανούς. Απ’ εδώ και πέρα θέλουμε βοήθεια από όλους. Μικρούς και μεγάλους». Γυρίζει τότε η Ασημίνα στη μάνα και της λέει: «Συναγωνίστρια, να βάζεις πάντα στο τραπέζι δύο κρεμμύδια στα τέσσερα κομμένα, ένα κεφάλι σκόρδο και ένα παράθυρο πάντα ανοιχτό»

Είχαν από τότε τη ρετσινιά ότι ήταν «Αρειανοί», κάτι σαν ανάθεμα, όπως αργότερα ως αντιζαχαριαδικοί. Το στίγμα αυτό τους κυνηγούσε και στις φυλακές.

Χωροφύλακες και παρακρατικοί ποζάρουν με το κομμένο κεφάλι του Παναγιώτη Πατούχα, αδελφού της Ασημίνας (7/6/1948).

Ανταρτοομάδες της ΕΠΟΝ

23 Φλεβάρη 1943 ιδρύεται η ΕΠΟΝ. Από την πρώτη μέρα η Ασημίνα οργανώνεται στις τάξεις της. Διακρίθηκε για την ψυχραιμία, τη συνέπειά της και για τις βαριές και επικίνδυνες αποστολές που αναλάμβανε, πάντα με επιτυχία.

Απρίλης 1943: 16 νέοι της ΕΠΟΝ με 9 όπλα, με πολιτικά ρούχα, ξεκινούν ως η πρώτη Επονίτικη ανταρτοομάδα από το χωριό Κολοκυθιά, εκεί που ήταν το Γενικό Αρχηγείο της Ρούμελης. Ανάμεσα τους ο Σταμάτης, ο Ψαριανός και ο Γιώργος Καψάλης.

15 Μάη 1943: 115 αντάρτες Επονίτες οργανώνουν την 1η Γενική Συνέλευσή τους στη Στρώμνη Φθιώτιδας. Παρών ο Άρης Βελουχιώτης και άλλοι αρχηγοί.

Σεπτέμβρης 1943: έχουν δημιουργηθεί 45 επονίτικες ανταρτοομάδες, δίνοντας 52 μάχες μέσα από τις τάξεις της ΧΙΙΙ Μεραρχίας. Μετράνε ήδη 40 νεκρούς.

Αρχές Ιούνη του 1944 γίνεται η μάχη της σοδειάς με τους Γερμανοεασαδίτες* ληστές. Άντρες του ΕΛΑΣ με αρκετούς Επονίτες, σχεδόν άοπλους, μάχονται για να μην τους κλέψουν τη σοδειά. Το τίμημα βαρύ για τους 14χρονους Επονίτες και τις Επονίτισσες: 22 νεκροί.

Η οικογένεια στο στόχαστρο

Μετά απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, Βάρκιζα. Στις 31/3/46 γίνονται εκλογές, δίνεται εντολή αποχής από το ΚΚΕ. Ξεκινάει η τρομοκρατία. Οι παρακρατικές ομάδες των Σούρληδων, των Βουρλάκηδων και των Μαγκανάδων με τις οδηγίες των Εγγλέζων κτύπαγαν, σκότωναν, βίαζαν και ρήμαζαν την ύπαιθρο. Η οικογένεια Πατούχα βρίσκεται στο στόχαστρο. Ένα βράδυ που η Ασημίνα πήγαινε για νερό της επιτέθηκε μια ομάδα χωροφυλάκων. Την κτύπησαν πολύ άγρια, με αποτέλεσμα να της σπάσουν τέσσερα δόντια και να πάθει κάταγμα στην άνω γνάθο. Χαράκωσαν το μικρό αδελφό της Γιώργο, 16 χρονών, με κονσερβοκούτι στο σβέρκο για να ομολογήσει πού είναι ο μεγάλος αδελφός Παναγιώτης – τον οποίο έκρυβαν για 20 μήνες σε μια καταπακτή στο ταβάνι, πριν ενταχθεί στον ΔΣΕ. Τα αποσπάσματα πήγαιναν κι έρχονταν, μέχρι που συλλαμβάνουν τη μητέρα, την Ασημίνα και τον Πολύκαρπο. Ξύλο και διαπόμπευση στο χωριό. Μεταφέρονται με χειροπέδες στο περιβόητο κρατητήριο της Ναυπάκτου. Ξύλο κάθε μέρα, πείνα και βρώμα.

Μερικές μέρες κατόπιν ξεκινάει ένα απίστευτο οδοιπορικό: φυλακές Ζακύνθου, κρατητήρια Πάτρας, Μεσολογγίου, Αγρινίου, φυλακές Θεμιστοκλέους στην Αθήνα, Πειραιάς και τσουβάλιασμα στο πλοίο, εξορία Ικαρία. Το σπίτι τους στο χωριό το αδειάζουν, τους παίρνουν τα ζώα, τα μπακίρια, ολόκληρο το νοικοκυριό τους. Με τα μέτρα αποσυμφόρησης του Σοφούλη, η Ασημίνα και η μαμά της ελευθερώνονται, όχι όμως ο αδελφός της. Η Ασημίνα Πατούχα με το που γυρνάει εντάσσεται στον ΔΣΕ. Παρουσιάζεται στη Διοίκηση Ταξιαρχίας με διοικητή τον ταγματάρχη Παπούα. Πολέμησε στην αρχή ως απλή μαχήτρια, μετά έγινε πολιτική επίτροπος διμοιρίας και υπεύθυνη γυναικών του Τάγματος. Έπειτα στάλθηκε στη Σχολή Αξιωματικών του Κλιμακίου Ν. Ελλάδας.

Το 1948, μαύρο κι άραχνο από την αρχή ως το τέλος. Μάχες, ο θάνατος παραμόνευε σε κάθε γωνιά αρπάζοντας νέους, ξεκληρίζοντας ολόκληρες οικογένειες. Ο Καπετάν Πατούχας, ο Παναγιώτης τους, ο ξανθός άγγελος τους όπως τον έλεγαν, ήταν κόκκινο πανί, τον κυνηγούσαν παντού. Στις 7/6/1948 μια «φίλη» τους, η Ευθυμία, τον πρόδωσε για τα εκατομμύρια. Τον σκότωσαν στο Δενδροχώρι Ναυπακτίας. Τόσο ήταν το μένος τους, που του έκοψαν το κεφάλι και έπαιζαν μ’ αυτό μπάλα στη Ναύπακτο. Βαρύ το τίμημα, με 17 μέλη της οικογένειας νεκρά. Εκτός από τον αδελφό της Παναγιώτη (24 χρονών), η Ασημίνα τα κουνιάδια της Θανάση (30) και Γιαννάκη (22), τις ανιψιές της Κούλα (19) και Ευθυμία (17), τα πρώτα της ξαδέλφια και πολλούς φίλους και χωριανούς. Τον τυφλό πεθερό της τον κρέμασαν για «αντίποινα»…

Τελευταίες μάχες

Αρχές καλοκαιριού του 1949, δίνονται σκληρές μάχες από τους ήδη αποδεκατισμένους αντάρτες, Στις 21 Ιούνη σκοτώνεται στα υψώματα των Μαρμάρων ο θρυλικός Καπετάν Διαμαντής.

Συγκροτείται μια καινούρια ομάδα από 25 νέους με επικεφαλής την Ασημίνα Πατούχα, να πιάσει ως πλαγιοπισθοφυλακή στον Ασπροπόταμο Τρικάλων πηγαίνοντας προς Γράμμο. Θα ακολουθούσαν τους άλλους όταν έπεφταν φωτοβολίδες. Ώρες ατελείωτες έβλεπαν σποραδικά πυρά. Τάγμα στρατού τους καταδιώκει, αλλά φωτοβολίδες πουθενά: τους είχαν ξεχάσει. Τους πήρανε φαλάγγι και διασκορπίστηκαν.

Συνεχείς βομβαρδισμοί. Η Ασημίνα κρύβεται για πολλές μέρες στη βάση ενός βράχου, χωρίς φαγητό και νερό. Κάποια στιγμή όταν ησυχάζουν, έτσι νομίζει, τα πράγματα, βγαίνει από την κρυψώνα της για να βρει κάτι να φάει και για νερό και φυσικά μήπως καταφέρει να εντοπίσει κάποιον σύντροφό της. Πέφτει σε νέες περιπέτειες μέχρι να βρει τρεις συντρόφους της, με τους οποίους θα δώσει την τελευταία μάχη της πριν τη σύλληψή της.

Η σύλληψη

Βρίσκει λοιπόν τον Τάκη Καρκάνη και δύο 20χρονους συντρόφους της, τον Χρήστο και Λάμπρο. Η Ασημίνα έχει ένα οπλοπολυβόλο, ο Τάκης Καρκάνης ένα μάρσιπ και το πιστόλι του, ενώ τα δύο παιδιά έχουν τ’ αυτόματα τους. Διασκορπίζονται πίσω από τα δέντρα για να απλώνουν τα πυρά ώστε να δείχνουν περισσότεροι. Η μάχη κράτησε 35 ώρες. Η Ασημίνα βρίσκεται τραυματισμένη σ’ ένα ανάχωμα, όπως και ο Τάκης Καρκάνης γαζωμένος, σε άθλια κατάσταση. Ο Λάμπρος είναι ήδη νεκρός. Ο Χρήστος πάει κοντά τους, κι η Ασημίνα τον παρακαλάει να τη σκοτώσει, γιατί ξέρει πολύ καλά ως γυναίκα τι την περιμένει. Ο Χρήστος της λέει ότι του είναι αδύνατο να κάνει ένα τέτοιο πράγμα. Ο κλοιός στενεύει, οι στρατιώτες έχουν αρχίσει να φαίνονται. Όταν βρίσκονται μια αναπνοή από δίπλα τους, ο Χρήστος σηκώνει το όπλο του και αυτοκτονεί.

Το δράμα των άλλων δύο μόλις ξεκινάει. Πέφτουν πάνω τους και τους κτυπούν άγρια, τους βρίζουν χυδαία. Λένε στην Ασημίνα «δες τι έπαθε ο γκόμενός σου», του κόβουν το κεφάλι και την κτυπάνε μ’ αυτό, την υποχρεώνουν τις επόμενες μέρες να το έχει επάνω της. Τους πετάνε σ’ ένα βρωμερό σκοτεινό κελί, χωρίς καμία ιατρική βοήθεια. Αιμορραγούν. Όταν ο Τάκης Καρκάνης βαραίνει, σέρνοντας τον πετάνε στο ποτάμι, όπου και πνίγεται.

Μεταγωγές από φυλακή σε φυλακή, οι ανθρωποφύλακες πάντα βίαιοι, δεν δείχνουν έλεος. Η ίδια λέει: «Ψάχναν να βρούνε στη νεολαία τα πιο αμόρφωτα και ηθικά ευάλωτα παιδιά, και με μια μεθοδική διαπαιδαγώγηση τα μετέτρεπαν σε λυσσασμένους δήμιους. Να σκοτώνουν χωρίς ενδοιασμούς».

Νίκος Καρκάνης

Σύζυγος της Ασημίνας Πατούχα, ο Καρκάνης μου, όπως συνήθιζε να τον λέει. Γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 1918 στο Περιβόλι Δομοκού. Τελειώνει την Παιδαγωγική Ακαδημία το 1939 στη Λαμία. Διορίζεται δάσκαλος στο Πρωτοχώρι Κοζάνης. Πάει στρατιώτης το 1940 και τελειώνει την Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού στη Σύρο. Το 1941 συναντάει τον Άρη Βελουχιώτη στα Μεταλλεία Δομοκού. Τον Οκτώβρη του 1942 ξαναβρίσκει επαφή με την ομάδα του Άρη και κατατάσσεται στον ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Νικηφόρος. Αρχές Δεκέμβρη του 1942 γίνεται συνάντηση στο αρχηγείο του Δομοκού, στο χωριό Παλιά Γιαννιτσού Φθιώτιδας, με όλα τα περιφερειακά αρχηγεία του ΕΛΑΣ, υπό τους Άρη Βελουχιώτη, Τάσο Λευτεριά και Ηλία Μανιάτη. Το βράδυ, σε ακτίφ στελεχών του Αρχηγείου, ο Άρης θα πει: «Τους Γερμανούς θα τους κατανικήσουμε, αλλά η δική μας (της Ελλάδας) η λευτεριά θα εξαρτηθεί από την έκβαση της σύγκρουσης με τους Άγγλους ιμπεριαλιστές, που θα ακολουθήσει»!

Ο Νίκος Καρκάνης σ’ ένα σύντομο βιογραφικό του λέει: «Μετά τη Βάρκιζα διώχτηκα και επί δύο χρόνια έζησα παράνομος. Την παραμονή των εκλογών του Μάρτη του 1946, οι παρακρατικές ομάδες σκότωσαν τον αδελφό μου… Κάτω από την τρομοκρατία των μοναρχικών βγήκα και πάλι στο βουνό. Πιάστηκα τον Οκτώβρη του 1949 τραυματίας σε κατάσταση αφασίας με σκουλήκια στο τραύμα μου. Καταδικάστηκα 8 φορές σε θάνατο. Έμεινα στις φυλακές ως το 1964. Με την επτάχρονη δικτατορία πέρασα στην παρανομία. Πιάστηκα ύστερα από 6 μήνες και βασανίστηκα επί 33 μέρες στο κάτεργο της Μπουμπουλίνας. Μη έχοντας στοιχεία, ώστε να με παραπέμψουν σε στρατοδικείο, με έστειλαν εξορία στο Παρθένι της Λέρου όπου έμεινα ως τις 22 Δεκεμβρίου του 1970. Με τη μεταπολίτευση εργάσθηκα ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα “Ριζοσπάστης” επί 11 χρόνια». Θα φύγει από τη ζωή στις 26 Φλεβάρη του 1998.

* Γερμανοί και τμήματα του ΕΑΣΑΔ («Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως», συνεργάτες των κατακτητών).

Ποτέ πια πόλεμος!

Η Ασημίνα Πατούχα στο Νοσοκομείο Κρατουμένων «Άγιος Παύλος» (1954).

Το αφιέρωμα αυτό δεν γίνεται για να αναμοχλεύσει πάθη, γίνεται για να μην χαθεί η μνήμη. Η μνήμη είναι διδαχή και μνημόσυνο ταυτοχρόνως. Διδαχή για τις επόμενες γενιές και μνημόσυνο γι’ αυτούς που θυσιάστηκαν. Ως επίλογο αφήνω τα λόγια της Ασημίνας Πατούχα-Καρκάνη, που δείχνουν το μεγαλείο ψυχής αυτής της γυναίκας:

«Περάσαμε πολλά. Άλλοι περισσότερα, άλλοι λιγότερα. Με μια φράση που τα λέει όλα, “περάσαμε από του βελονιού τον κώλο”. Άλλοι άντεξαν, άλλοι πέθαναν επάνω στα βασανιστήρια, άλλοι δεν άντεξαν και είπαν και καμιά κουβέντα εις βάρος άλλων. Δεν κατακρίνω κανέναν. Τόσο άντεξαν».

Και επίσης: «Μια εικόνα σας δίνω: Αίμα-Αίμα-Αίμα! Πόνος-Πόνος-Πόνος. Ας ενωθούμε. Όλοι. Όπου γης. Να φωνάξουμε. Ποτέ πια πόλεμος!».

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Επιλεκτικός ανθρωπισμός

Κώστας Γκιώνης

Αν και ημερολογιακά η άνοιξη είναι ήδη εδώ, ο χειμώνας σαν πεισματάρης σκύλος έχει στυλώσει τα πόδια του, αρνούμενος να μας εγκαταλείψει. Τόσο μας αγάπησε που συνεχίζει τέλη Μάρτη να μας δωρίζει τα λευκά φορέματά του.

Όλα αυτά σε άλλες εποχές θα ήταν αιτία μεγάλης χαράς, όταν στα σπίτια μας επικρατούσε η θαλπωρή της ζεστασιάς των θερμαντικών σωμάτων, αλλά και της καλής διάθεσης. Όμως πλέον αυτό είναι προνόμιο μόνο της υψηλής κοινωνίας! Η μεσαία και κατώτερη τάξη, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, ντυμένοι σαν εσκιμώοι κυνηγάνε πιγκουίνους στο σαλόνι τους.

Κι έχεις κι αυτόν τον ανεκδιήγητο νανογιλεκοτσιρίδα να δηλώνει ότι ο κόσμος δεν κρυώνει, κι ότι η μείωση της κατανάλωσης των καυσίμων οφείλεται σε ψυχολογικούς λόγους. Δηλαδή κατά τον ινστρούχτορα των τηλεπαραθύρων με μια κατάλληλη ψυχολογική και φαρμακευτική υποστήριξη θα μπορέσουμε να ξανανοίξουμε τα καλοριφέρ, τα κλιματιστικά, τις σόμπες, να φουλάρουμε τα αυτοκίνητα μας αμόλυβδη, και όλα θα είναι μια χαρά στη χώρα των σανοφάγων…

Κι ενώ ο κοσμάκης παλεύει να βγάλει την κάθε μέρα του, τα βλακοκούτια βομβαρδίζουν τον αποκαμωμένο παρακολουθητή με τον πόλεμο που επιδίωκαν εδώ και χρόνια οι επικυρίαρχοι μας. Τα δάκρυα πέφτουν κορόμηλο για τους ξεριζωμένους, σφάζονται ποιος θα τους πρωτοπάρει. Πριν λίγο καιρό μας είχαν πρήξει για τους ριψάσπιδες προδότες Σύριους που δεν κάθισαν να υπερασπιστούν την πατρίδα τους και το μόνο που τους αξίζει είναι να γίνουν ψαροτροφή στα ύδατα του Αιγαίου.

Βέβαια και ο «ανθρωπισμός» έχει τα όρια του: άλλο πράγμα το μαυροτσούκαλο αλλόθρησκο παιδάκι κι άλλο το ξανθό γαλανομάτικο χριστιανόπουλο. Άλλο ο σκουρόχρωμος Άσαντ κι άλλο ο άριος Ζελένσκι. Άλλο η μαντηλοφορούσα μαυροντυμένη ανατολίτισσα και άλλο η ξανθομαλλούσα καλλίπυγη βορειοευρωπαία. Αυτό λέγεται επιλεκτικός ανθρωπισμός – που είναι ο ορισμός του φασισμού.

Ό,τι και να γίνει τα λουλούδια θ’ ανθίσουν, τα πουλιά θα χορέψουν τον χορό των ωραίων χρωμάτων, οι μέλισσες θα γεμίσουν με μέλι τις κηρήθρες, ο γεροχειμώνας θ’ αποσυρθεί στις απόκρημνες σπηλιές περιμένοντας την ανάστασή του. Στην Ελλάδα και στον κόσμο, τα γεράκια του συμφέροντος θα συνεχίσουν να στέλνουν τους υπέρογκους λογαριασμούς τους στους λαούς.

Σε μια βιντεοσυνομιλία μεταξύ των προέδρων των ΗΠΑ και της Κίνας, ο Κινέζος ηγέτης ανέφερε στον Τζο Μπάιντεν μια κινεζική παροιμία: «Το κουδούνι από την ουρά της τίγρης πρέπει να το λύσει αυτός που το έδεσε εκεί». Ο πόλεμος έτσι μόνο θα λήξει… Στα καθ’ ημάς, τίποτα δεν θα αλλάξει αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε τους κατά συρροήν βιαστές μας. Ο βιαστής δεν πρόκειται ν’ αλλάξει: ή τον ευνουχίζεις, ή τον κλείνεις για πάντα σ’ ένα μπουντρούμι.

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

" Ο κόσμος" από την ποιητική συλλογή " Ο χορός της επόμενης μέρας" του Κώστα Γκιώνη

Kώστας Γκιώνης

Για την παγκόσμια ημέρα ποίησης

Ο κόσμος

Αυτός ο κόσμος αδελφέ μου

πού περπατά μηχανικά

με άδειο βλέμμα

στάζοντας απαξία

δεν είναι ικανός

να ξαναπάρει πίσω τη ψυχή του

πού την πούλησε στο διάολο

για λίγη φτιασιδωμένη βαρβαρία

για το μόνο πού είναι ικανός

είναι να λικνίζεται

σαν ξεπεσμένη πόρνη

ψάχνοντας τη συγκατάθεση

του νταβατζή της

μήπως και χαλαρώσει λίγο

τους συρμάτινους φράχτες

πού πιέζουν τη ψυχή της

άχρηστη

καταδικασμένη να πεθάνει

άσχημη, γεροφαφούτα

σε κάποιο παρηκμασμένο

κρεοπωλείο ψυχών

Πολλές φορές θέλω να κλάψω

αλλά τα δάκρυα

βγαίνουν σαν περιττώματα

καθρεπτίζοντας τον κόσμο

γιατί σκατένιος

είναι ετούτος ο κόσμος

πού προσπαθεί

να σώσει το τομάρι του

αλλά όχι τη ψυχή του

να μου το θυμηθείς

τίποτα δεν θα μείνει όρθιο!

ΥΓ:Από την ποιητική συλλογή του Κώστα Γκιώνη.

Πηγή:

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι μπαμπούλες

Κώστας Γκιώνης

Κι ενώ τα πάντα ήταν κάτω από το πέπλο του μπαμπούλα κορωνοϊού, ξαφνικά, μ’ ένα μαγικό τρόπο, οι νεκροί μας, οι διασωληνωμένοι, τα κρούσματα, γίνηκαν φαντάσματα και κρύφτηκαν πίσω από τα ξεχασμένα ερειπωμένα σπίτια μιας άλλης μακρινής εποχής. Ανέλαβε λοιπόν το γνωστό διεθνές γκεμπελότσουρμο, σφιχταγκαλιασμένο με το δικό μας πρόθυμο και μονίμως δασκαλεμένο και μπουκωμένο, να σύρουν τον μπαμπούλα ξανθό με τα 3 κεφάλια και τα 17 ποδάρια, που αποφάσισε να μείνει στο χέρι με τον μουτζούρη και να χορέψει τον χορό του πολέμου.

Σκίζουν τα ιμάτια τους και θρηνούν τους νεκρούς, πραγματικούς και φανταστικούς, φτιάχνουν ολόκληρες παραστάσεις, με εικόνες από Γιουγκοσλαβία, Παλαιστίνη, ακόμα και από παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας, για να τυφλώσουν τους συνήθεις ανοικτοστόμηδες-ζεσουίδες και να δημιουργήσουν το πλαίσιο ώστε να ξεπουλήσουν το υγροποιημένο αέριο των πατρώνων τους. Γιατί ενεργειακός είναι ο πόλεμος, για τα φράγκα γίνεται. Ο ανθρωπισμός τους χαρτονόμισμα που έχει νούμερα επάνω: όσο πιο μεγάλο το νούμερο, τόσο μεγαλύτερο ανθρωπισμό έχουν. Δεν δίνουν δεκάρα για φιλίες και δικαιοσύνη.

Οι άμαχοι νεκροί της Συρίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας, της Σομαλίας, της Υεμένης, της Παλαιστίνης, για τους οποίους υπεύθυνοι είναι αυτοί, δεν πιάνονται, είναι παράπλευρες απώλειες, δεν το θέλανε, άνθρωποι είναι θα κάνουν κι ένα λάθος, θα μπερδέψουν το στρατόπεδο με ένα γαμήλιο γλέντι, μια κινέζικη πρεσβεία με σταθμό χωροφυλακής, ένα κομβόι αμάχων με προέλαση τανκς…

Λένε ότι σ’ έναν πόλεμο ο πρώτος νεκρός είναι η αλήθεια. Αυτό δεν είναι σωστό. Η αλήθεια ήταν πάντα νεκρή, απ’ τη στιγμή που βασιλιάς αυτής της γης έγινε το συμφέρον. Ο χειρότερος δολοφόνος, χωρίς κανένα συναίσθημα. Ικανός για τα πιο φρικτά εγκλήματα, τα οποία τα βαπτίζει ανθρωπιστικές κρίσεις ή μεταθέτει τις ευθύνες του στους άλλους. Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της γρήγορης πληροφόρησης. Όσο πιο γρήγορα και ταυτόχρονα από πολλά μέσα έρχεται, τόσο πιο βαθιά σφηνώνεται στο ευρύχωρο κρανίο του μέσου τηλεξαρτημένου…

Οι μέρες που ζούμε είναι ζοφερές. Η απαγόρευση πολιτιστικών εκδηλώσεων, οι απολύσεις καλλιτεχνών, η απαγόρευση συμμετοχής αθλητών, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι στο «δικό μας» στρατόπεδο, είναι η εμπέδωση ενός ολοκληρωτικού κόσμου. Ενός κόσμου που λειτουργεί με μπαμπούλες. Τα βλακοκούτια εδώ και χρόνια υπνώτιζαν καθημερινά το κοινό με σαπουνόπερες και τηλεπαιχνίδια. Όταν οι εξουσίες αποφάσισαν να σφίξουν ακόμα παραπάνω τις θηλιές στον λαιμό του κοσμάκη, τότε πέρασαν στο επόμενο level. Δημιουργούν τον ένα μπαμπούλα μετά τον άλλο, ώστε να λυγίσουν την όποια προσπάθεια αντίστασης.

Μην αφήσουμε τους μπαμπούλες και αυτούς που τους δημιουργούν να μας κλέψουν τις ζωές μας. Αντισταθείτε!

Πηγή:edromos

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Αχ! Μουρλοσκοτωμένο» Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Παπαχρήστου

Κώστας Γκιώνης

«Αχ! Μουρλοσκοτωμένο» είναι ο τίτλος του ολόφρεσκου βιβλίου του Δημήτρη Παπαχρήστου. «Αχ! Μουρλοσκοτωμένο» τον φώναζε η μάνα του, η κυρία Ελένη, που έφυγε το 2020 σε ηλικία 103 χρονών. Στα τελευταία της, όταν άρχισε να ξεχνάει, ο Μήτσος την ρώταγε πιεστικά: «Πώς με λένε ρε μάνα;». Κι εκείνη του απαντούσε: «Αχ μουρλοσκοτωμένο, σε λένε Αύριο γιατί δεν χωράς στο σήμερα»!

Σ’ αυτό το βιβλίο του ο Δημήτρης Παπαχρήστος κάνει βαθιά βουτιά μέσα του, μαζεύει τα κομμάτια του και δημιουργεί το παζλ της ζωής του. Μιας ζωής που περιλαμβάνει τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας και όχι μόνο, χωρίς όμως να ιστορεί με την κλασική έννοια του όρου. Αυτό που επιδιώκει είναι η μνήμη, κάτι που οι εξουσίες θεωρούν τον χειρότερο εχθρό τους. Είναι γνωστό ότι οι λαοί χωρίς μνήμη δεν έχουν μέλλον.

«Ας γυρίσουμε πίσω, έτσι κι αλλιώς το εκ των υστέρων του σήμερα είναι εκ των προτέρων του αύριο», λέει ο συγγραφέας, και το επαναλαμβάνει επίτηδες 2-3 φορές για να το εμπεδώσει ο αναγνώστης και να του δώσει τη σημασία που πρέπει. Σ’ ένα παλιότερο βιβλίο του, στον «Οργισμένο Άγγελο», γράφει: «Κάθε μέρα υποχωρούσαν τα πυκνά σκοτάδια του παρελθόντος, οι μνήμες έσπαγαν το καβούκι τους, ξεχύνονταν ανεμπόδιστες να συναντήσουν τη μήτρα τους». Αυτά τα σκοτάδια επιχειρεί να διαλύσει, μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο: «Γλείφω τα σημάδια μου, παίρνω δύναμη από τις μνήμες που κουβαλάνε τις ιστορίες που μπορούν να διηγηθούν» λέει στο «Αχ! Μουρλοσκοτωμένο».

Ο ίδιος είναι κομμάτι της ζώσας μνήμης, αλλά ταυτοχρόνως και συλλέκτης εμπειριών. Τριγυρνάει και μαζεύει ιστορίες, τις αποθηκεύει, τις τοποθετεί στο χωροχρόνο, τις ταιριάζει με τα προσωπικά του βιώματα, τις γνέθει και υφαίνει τις ιστορίες του.

Σ’ αυτό το βιβλίο του λειτουργεί με χρονικούς ακροβατισμούς, αλλά με την ακρίβεια ενός έμπειρου σχοινοβάτη: από το 1972 μεταφέρεται στο 1988, γυρνάει στο Μάη του ’68 και επιστρέφει στο τώρα μ’ έναν μαγικό τρόπο. Στις ιστορίες του μπαινοβγαίνουν ο Νίκος Κούνδουρος, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Αλέξης Δαμιανός, ο Λάκης Σάντας με τον Μανώλη Γλέζο, ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο), ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Πέτρος Ανταίος, ο Μίκης Θεοδωράκης με τον Μάνο Χατζηδάκη, ο Κώστας Βάρναλης με τον Γιάννη Ρίτσο, ο αγαπημένος του «αδελφός» Περικλής Κοροβέσης και τόσοι άλλοι.

Παράγραφοι-ποιήματα

Όλα αυτά τα πρόσωπα ήταν μέρος της καθημερινότητάς του. Οι περισσότεροι τον πλησίασαν από μόνοι τους να τον γνωρίσουν. Αν και πολύ νέος, υπήρχε η αίγλη του Πολυτεχνείου, το ηχόχρωμα της φωνής του, η κραυγή του, η κραυγή που όλοι θα θέλαμε να είχαμε βγάλει εκείνη τη μέρα, αλλά ήταν αυτός που ήταν εκεί για όλους εμάς, για μας… Μια «αίγλη» η οποία του άνοιξε αδιαμφισβήτητα πόρτες, και δικαιολογημένα, αλλά του καλύπτει (προσωπική μου άποψη) το φως που του αξίζει ως μέγιστου ποιητή και λογοτέχνη. Έχει μέχρι στιγμής γράψει κοντά στα 25 βιβλία: μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, θεατρικά κ.ά.

Λεξιπλάστης, παίρνει τις λέξεις και τις λαξεύει, τις ενώνει και δημιουργεί ένα σύνολο λογοτεχνικά αιχμηρό. Ο Δημήτρης Παπαχρήστος στο «Αχ! Μουρλοσκοτωμένο» κάνει για άλλη μια φορά αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα και που χαρακτηρίζει το έργο του: ποιητικολογεί λογογραφώντας. Αν απομονώσεις παραγράφους, μπορούν χωρίς καμία παρέμβαση να σταθούν ως αυτοτελή ποιήματα. Ως παράδειγμα ένα απόσπασμα από την «Πλωτή Πατρίδα» το προηγούμενο βιβλίο του:

Ξεράθηκε ο ασβέστης. Μισογκρεμισμένοι οι τοίχοι. Τα παραθύρια κλειστά. Μαράθηκαν τα λουλούδια, λέριασε το λευκό σεντόνι. Νίκελ, γυαλί και οξείδιο. Η μνήμη δεν σωπαίνει. Πάσα γη τάφος. Να βγούμε από τα μνήματα, Φρεντερίκο στην Πειραιώς τι γυρεύεις; Ερείπια παντού. Πιο πολλά αυτά που δεν φαίνονται. Φουγάρα σβηστά, δόντια σπασμένα. Κανόνια στραμένα στον ουρανό, στόματα ξεδοντιασμένα. Χαμόγελα, πικρά, γαρούφαλα στην κάνη του κόσμου, όλη η θλίψη, μια λίμνη στεγνή. Φρεντερίκο στην Πειραιώς τι γυρεύεις;

Στα 72 του χρόνια δεν σταματάει να παλεύει τους δαίμονες, όπως δεν σταματάει να ονειρεύεται:

Οι κορφολογημένες το ξημέρωμα, ολόδροσες βιωματικές μνήμες, οι αιμάτινες που ανθίστανται από μόνες τους, για να μείνει ζωντανό το παρελθόν, που είναι η ζωή μας και τα όνειρα, γιατί χωρίς το όνειρο πώς μπορεί να αντέξει τη νύχτα του ο άνθρωπος… Το παρόν γίνεται επικίνδυνο όταν αποκτάει διάρκεια, γίνεται μαύρη τρύπα που τα ρουφάει όλα, και τότε δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου, αν δεν υπάρχει έξοδος ονείρου.

Ένα πόνημα επίκαιρο

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος, εκτός από τα ιστορικά γεγονότα, τις συναντήσεις του με τόσα και τόσα ιστορικά πρόσωπα, μιλάει και για το σήμερα. Παίρνει θέση για όλα. Λέει:

Σεισμοί, λοιμοί, λιμοί, καταποντισμοί και πολέμοι για να καταστραφούμε και να σωθούμε, πληρώνοντας ακριβά το τίμημα της ζωής. Αυτός ο ιός ήρθε για να μείνει, να γίνει η αφορμή και το πρόσχημα να κερδίζουν από τον θάνατο εμπορευματοποιώντας τη ζωή. Τη δημοκρατία την έχουν φέρει στα μέτρα τους. Γίναμε αριθμοί στους λογαριασμούς τους και ποσοστά δυσανάγνωστα αναλόγως των περιστάσεων.

Σε άλλο σημείο γίνεται ακόμα πιο επίκαιρος:

Οι συνθήκες, οι διπλωματικές τρίπλες και οι επί της διαδικασίας παρεμβάσεις των διεθνών οργανισμών δεν αποτρέπουν τους ακήρυκτους πολέμους. Τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά συμφέροντα υπερέχουν… Ξαναχαράζουν τα σύνορα με χρήματα ματωμένα και βάζουν τους λαούς να σκοτώνονται και επεμβαίνουν. Κι από πάνω βάζουν τα βομβαρδιστικά να τους σώσουν, επιβάλλοντας τη νέα τάξη και του τάφου τη σιωπή!

Το βιβλίο «Αχ! Μουρλοσκοτωμένο» περιέχει 312 σελίδες. Αν αναλογιστούμε την έντονη, γεμάτη εμπειρίες ζωή του συγγραφέα, λίγες είναι. Ο ίδιος μου είπε ότι οι ιδιόχειρες σημειώσεις του (επιμένει να γράφει σε χαρτί με στιλό, δεν του αρέσει η τεχνολογία), ήταν πάνω από 500 σελίδες, χωρίς να έχει τελειώσει. Πράγμα που σημαίνει ότι θα υπάρξει συνέχεια…

Τελειώνοντας θα ήθελα ν’ αφήσω ένα απόσπασμα από το ποίημα του «Πίσω απ’ το παράθυρο» από την ποιητική του συλλογή «Διάτρητος» (40 χρόνια πριν!):

Πέρα απ’ το παράθυρο μια πόλη απλώνεται – παραγεμισμένη κοιλιά, στον ήλιο ξεραμένη.

Άντερα οι δρόμοι, να σέρνονται και να τυλίγονται με τα εντόσθια των σπιτιών.

Άνθρωποι στοιβαγμένοι στα δωμάτια, μόλις που ανασαίνουν.

Στις βεράντες τα καναρίνια να θρηνούν απεγνωσμένα κι όχι απαραίτητα τη χαμένη τους ελευθερία…

– Τη μοναξιά που λέτε, συμπολίτες, τη μοιραστήκαμε σαν να ’τανε ψωμί, και μείναμε για πάντα πεινασμένοι…

Πηγή:edromos

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αύριο θα είναι αργά

Κώστας Γκιώνης

Η νύκτα ήρθε και στρογγυλοκάθισε στο τραπέζι μου. Το τζουκμπόξ έπαιζε ένα παλιό μπλουζ της Λουιζιάνας. Πιο κει μια ξεπεσμένη μέρα πόρνη λικνιζότανε ψάχνοντας πελάτες. Η νύχτα έσκυψε και κάτι μου ψιθύρισε, δεν θέλησα ν’ ακούσω, μου αρκούσε η σκοτεινή αγκαλιά της, που για άλλη μια φορά κάλυπτε την ασχήμια που με περιτριγύριζε. Η αξιοπρέπεια κρεμάστηκε από τα μανταλάκια ενός φθηνού μεγαλομπακάλικου, εν ονόματι της «νομιμότητας»…

Τι κι αν μέσα από τις ρυτίδες και τα κόκκαλα η πείνα παίζει κρυφτούλι, τι κι αν η επιθυμία για λίγη αξιοπρεπή διαβίωση ουρλιάζει από απόγνωση; Οι εντολές των μεγάλων βρίσκουν πρόθυμα τσουτσέκια. Κανένας μεγάλος δεν έχει δύναμη αν δεν έχει γύρω του μια στρατιά ταγμένα καθίκια έτοιμα να σφαγούν για τα συμφέροντα του αφέντη τους, αρκεί να συνεχίζουν να γριτσανάνε το ξεροκόμματο που… απλόχερα τους παρέχει.

Η φτώχεια στοιχειώνει τον τόπο. Τα πάντα ακριβαίνουν, οι μισθοί σαν πεισματάρης διάολος έχουν στυλώσει τα ποδάρια τους και μένουν καθηλωμένοι δεκαετίες τώρα, όταν οι τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης έχουν υπερδιπλασιαστεί. Οι δικαιολογίες περί αύξησης των καυσίμων που συμπαρασύρει τα πάντα δεν θ’ αντέξουν για πολύ ακόμα. Το ξεζούμισμα όλων αυτών των χρόνων έχει μειώσει τις αντοχές. Τα κουκιά είναι μετρημένα και ελλειμματικά, τα νοικοκυριά δεν βγαίνουν.

Η θρασύτητα και η ξεδιαντροπιά των παραφουσκωμένων κυβερνητικών στελεχών και των πετσοεξαρτημένων δημοσιοκάφρων δεν έχει όρια. Καθισμένοι πάνω στους παχυλούς μισθούς που εισπράττουν από τους δικούς μας φόρους, νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλιθίους… και, κατά κάποιο τρόπο, μπορεί και να ’χουν δίκιο.

Έχουμε το φθηνότερο ρεύμα, η αριστερά ευθύνεται για την αύξηση στο ρεύμα, η μέση τιμή των καυσίμων είναι φθηνότερη των τιμών που υπάρχουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι μη παραγωγικοί των 500€ που δεν μπορούν να βάλουν βενζίνη ας πάνε με τα ΜΜΜ, ο πολυχρονεμένος πήρε τηλέφωνο τον ξανθό της υπερδύναμης, ο οποίος μόλις τον άκουσε να φωνάζει «ως εδώ!» τα έκανε πάνω του και σταμάτησε τους τσαμπουκάδες με τους νεοναζί φίλους μας… αυτές είναι μερικές από τις σαχλαμάρες που εκτοξεύουν!

Και ’μείς πετρωμένοι, σαν αγάλματα σε κάποια συνοικιακή πλατεία, έρμαια στις διαθέσεις του αέρα και στις κουτσουλιές των πουλιών, να περιμένουμε τον μαρμαρωμένο βασιλιά και τις προφητείες, μήπως κι αλλάξει το κακό το ριζικό μας.

Αυτή η θανατοπολιτική οδηγεί σε εξαθλίωση και νέα μνημόνια. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Όσο καθυστερεί η αντίδραση, το τέρας θα θεριεύει. Σήμερα πρέπει να του κόψουμε το κεφάλι, αύριο θα είναι αργά!

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι σου ζητάνε ρε;

Κώστας Γκιώνης

Ο χιονιάς εξαφάνισε τα πάντα κάτω από το άσπρο σεντόνι του: αμάξια, σπίτια, κρατικό μηχανισμό και το σενάριο του «όλα δουλεύουν ρολόι με την ιδιωτική πρωτοβουλία». Το ρεύμα δραπέτευσε από τις τριτοκοσμικές κολόνες και τα μπασκλάς καλώδια, αρνούμενο να καταναλωθεί, καθ’ ότι πανάκριβο και εκκεντρικό. Η ακρίβεια κάνει πάρτι στα ράφια των σούπερ μάρκετ, μετατρέποντάς τα σε μπουτίκ επώνυμων ειδών πολυτελείας.

Κι εσύ, ανθρωπάκι κατώτερο των περιστάσεων, ανάξιο να ζεις σ’ αυτήν την γκλαμουράτη ιλουστρασιόν πραγματικότητα, μεμψιμοιρείς βγάζοντας από μέσα σου το σύνδρομο της ψωροκώσταινας και του βλαχομπαρόκ, συνεχώς αρνούμενος ν’ αποδεχθείς την καταπληκτική ποιότητα ζωής που λέει ο πρωθυπουργός μας ότι έχουμε, και ότι η χώρα μας είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στις επενδύσεις που λέει ο Ανάπτυξης, και ότι τα εισοδήματα αυξάνονται, που επίσης λέει ο Οικονομικών.

Τι σου ζητάνε ρε; Δεν είσαι άξιος ούτε μια ευθύνη ν’ αναλάβεις, παρόλο που το φταίξιμο είναι όλο δικό σου, τιποτένιε! Αρκεί να ’βγαινες και να ’λεγες «ναι, εγώ φταίω». Αφού το ξέρεις: σε περίπτωση αποτυχίας σε μια επιχείρηση δεν φταίει ποτέ ο διευθυντής, ούτε οι τμηματάρχες. Φταίνε πάντα οι από κάτω επειδή, παρόλο που δεν είναι ανεύθυνοι, όλα τα περιμένουν από τους άλλους…

Και ξαφνικά ήρθε ένα βίντεο ενός πρώην υφυπουργού (Οικονομικών, τότε) που μιλάει μ’ έναν άλλο υπουργό (νυν αυτός), με ντεκόρ τους συνήθεις γυμνοσάλιαγκες να τον επικροτούν. Ο οποίος μέσα στην καλή χαρά λέει ότι μοιράζανε σακούλες χρήματα (ποιανού, του μπαμπά του;) στον κόσμο, και έτσι ξαναπήρε το κόμμα του τις εκλογές, που όπως φαινόταν μάλλον θα χανόντουσαν.

Στο καθεστώς μαφίας, που άλλος διοικεί, άλλος αποφασίζει, άλλος τα τσεπώνει, αυτά δεν κάνουν πλέον καμιά εντύπωση. Συνηθίσαμε τον υπόνομο, κι αυτό είναι η κανονικότητά μας. Ξέρουμε πλέον καλά ότι στις νέου τύπου αστικές δημο(τρομο)κρατίες οι πολίτες είναι μουγγοί και αδύναμοι και χρειάζονται μόνο για να ψηφίζουν. Το δικαίωμά τους να έχουν άποψη και να κρίνουν εξαντλείται μέσα σε ένα παραβάν κάθε 3-4 χρόνια. Μετά αποσύρονται, σαν τις κάλπες σε κάποιες παλιές κρατικές αποθήκες, περιμένοντας στωικά πότε θα αποφασίσουν οι άλλοι να τους ξαναδώσουν το δικαίωμα της κρίσης – αφού έχουν φροντίσει να τους εμφυτεύσουν αριστοτεχνικά τη νέα τους επιλογή.

Ο χειμώνας συνεχίζει βαρύς, οι ελάχιστες λιακάδες αδυνατούν να ζεστάνουν τις κρύες βραδιές μας, τα καύσιμα πανάκριβα, οι ψυχές μαγκωμένες περιμένουν την άνοιξη, σιγοτραγουδώντας το τραγούδι του χαμένου ονείρου. Κι όμως, το παιχνίδι δεν έχει χαθεί ακόμα, αφού ο διαιτητής-χρόνος δεν έχει σφυρίξει το τέλος της ιστορίας…

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΣολΦαΜιΝτο

Κώστας Γκιώνης

Οι Μούσες στην αρχαία Ελληνική μυθολογία ήταν 9: η Ευτέρπη, η Θάλεια, η Μελπομένη, η Τερψιχόρη, η Ερατώ, η Πολυμνία, η Καλλιόπη, η Ουρανία και η Κλειώ. Γεννήθηκαν στα Πιέρια όρη, και γονείς τους ήταν ο Δίας και η Μνημοσύνη. Αυτές λοιπόν ήταν οι Θεές της μουσικής, των μουσικών οργάνων, του χορού, των γλεντιών και της ποίησης. Αυτήν την εντύπωση είχαμε μέχρι τις μέρες μας, πριν προκύψει –τελείως αναπάντεχα– μια καινούρια ιδιότητά τους. Για την ανακάλυψή της είμαστε όλοι βαθιά ευγνώμονες στην κυβέρνησή μας, καθώς μόνη αυτή παγκοσμίως κατάφερε να απομονώσει το στοιχείο ΣολΦαΜιΝτο, το οποίο δημιουργεί την υπερμετάδοση του φιλόμουσου και πανούργου κορωνοϊού.

Να σκεφτείτε, ούτε η επιτροπή των καλοπληρωμένων φωστήρων λοιμωξιολόγων μας δεν το είχε πάρει χαμπάρι. Κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου. Μέχρι που σε κάποιο ανήλιαγο υπόγειο του Μαξίμου κάποιοι παθιασμένοι πολιτικοί μας, εκκολαπτόμενοι ερασιτέχνες επιστήμονες, μετά από τρομερές και επίπονες έρευνες κατάφεραν να απομονώσουν τον θανατηφόρο συνδυασμό από νότες, και να σώσουν τη δύστυχη πατρίδα μας και τους πολίτες της από βέβαιο θάνατο.

Κάποιοι βέβαια κακεντρεχείς θα ισχυρισθούν ότι συνεχίζουν να πεθαίνουν κάθε μέρα κοντά στα 100 άτομα. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά η μισή: μια ανεξάρτητη έρευνα ενός τριτομπατζανάκη του ξαδέλφου κάποιου που μένει στην Ηρώδου του Αττικού, του οποίου το όνομα αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει, αναφέρει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νεκρών οφείλεται σε αυτοκτονίες! Δηλαδή, με απλά λόγια, παρά τις επανειλημμένες υποδείξεις της παναχράντου κυβερνήσεώς μας, αυτοί οι ανεύθυνοι άνοιξαν την μουσική, ο σαρκοφάγος ιός όρμηξε στο δωμάτιο κρυμμένος πίσω από ένα ντεσιμπέλ, εισχώρησε στ’ αυτί τους… και προέκυψε το μοιραίο.

Έχουμε ίσως την πιο σουρεαλιστική κυβέρνηση. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τη μάσκα που κάνει κακό, αλλά μετά όχι, και τώρα χρειάζονται δύο; Τα φοβερά SMS, άλλη μια παγκόσμια πρώτη; Το κλείσιμο μέσα από την 6η απογευματινή; Ότι στα ΜΜΜ δεν κολλάει; Ότι δεν υπάρχει έρευνα που να λέει ότι οι αστυνομικοί διασπείρουν τον ιό; Και πάει λέγοντας…

* Μια που μιλάμε για μουσική, πριν δύο μέρες συμπληρώθηκαν 13 χρόνια από τον θάνατο του αντάρτη-τραγουδοποιού Πάνου Τζαβέλα. Παραθέτω ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό και πάντα επίκαιρο τραγούδι του «Ξυπνήστε!»:

Φτιασιδωμένη η ψευτιά
γυρνά στους δρόμους και γελά
μπουτίκ, βολάν και ξιπασιά
Προπό, λαχεία, διαφθορά.
Κι άλλοι με ιδρώτα το ψωμί
κι άλλοι πουλάν μισοτιμή
πατρίδα λευτεριά τιμή
αρκεί να πιάσουν την καλή
να γίνουν υπουργοί.

Γλυκοχαράζει στα βουνά
μοσχοβολούν τα γιασεμιά
τραγούδι αρχίζουν τα πουλιά
γελά η θάλασσα πλατιά
κι εμείς οικόπεδα και Ι.Χ.
ψυγεία έπιπλα TV
κουτόχορτο με πληρωμή
και δίπλα φεύγει η ζωή.

Ξυπνήστε!
Ξυπνήστε νέες, ξυπνήστε νιοί
βγέστε απ’ του τάφου τη σιωπή
δείτε του κόσμου την ντροπή
γίνετε χίλιοι κεραυνοί
και κάψτε μας ή σώστε μας
γλιτώστε μας, ή θάψτε μας!

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το πλοίο «Η Ελλάς»

Κώστας Γκιώνης

Ακόμα και στη γελοιότητα κάποτε υπήρχε κάποιο μέτρο. Στις μέρες μας έχουμε περάσει σ’ άλλο επίπεδο. Ο ένας άριστος συναγωνίζεται τον άλλον στο ποιος θα πετάξει τη μεγαλύτερη κοτσάνα, ποιος θα πει το χειρότερο ψέμα, ποιος θα είναι γλοιωδέστερος απ’ όλους, ποιος όταν τον κράξουν θα κάνει το καλύτερο διπλό άξελ με τριπλό τόλουπ. Ζούμε την εποχή των φελλών. Είναι όλοι πάνω-πάνω και επιπλέουν. Κάθε μέρα έχουμε νικητή, το φελλό της ημέρας.

Πετσοεξαρτημένα μέσα-γυμνοσάλιαγκες. Επιστημονικές επιτροπές-παραδουλεύτρες. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας- εθελόδουλοι. Χαζοχαρουμενίστικοι τηλεμαϊντανοί. Δευτεράντζες ατάλαντοι αοιδοί. Μαχητές τηλεσκουπιδιών. Οτιδήποτε ικανό να κάψει και τα τελευταία εγκεφαλικά κύτταρα, είναι ο διάκοσμος ενός τσίρκου-παρωδίας που βιώνουμε εδώ και χρόνια – ενώ συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στο μέσο μιας τεράστιας οικονομικής (τα τελευταία δύο χρόνια και υγειονομικής) κρίσης, που όλο φτάνει στο τέλος, κι όλο δεν το βλέπουμε. Επειδή η συντήρηση αυτής της κατάστασης δημιουργεί μεγάλα κέρδη χωρίς αντιδράσεις, σε μια κοινωνία απενεργοποιημένη-παραδομένη στα διλήμματα που αριστοτεχνικά της τίθενται.

Πριν λίγες μέρες ήρθε να μας συναντήσει ένας καινούριος χρόνος. Λίγο πριν εκπνεύσει ο προηγούμενος, γίναμε μάρτυρες-χαζοπαρακολουθητές (όσοι τέλος πάντων συνεχίζουν να παρακολουθούν αυτό το πράγμα) ενός πανάκριβου λούμπεν σόου του δημάρχου της Αθήνας. Ο «άξιος» δήμαρχος μας: παιδί της μαμάς του, ανιψιός του θείου του, εγγόνι του παππού του και δισέγγονο του προπάππου του. Ο δήμαρχος που έβαλε τους ιονιστές στην Ομόνοια, το γκαζόν που το έφαγε η κάμπια «καραφατμέ», τους φοίνικες και τις ψευτοπιπεριές της Πανεπιστημίου, που τώρα όμως θα τ’ αλλάξει να βάλει πλατάνια, τσίγκινα παγκάκια θερμοσυλλέκτες και το νέο πρότζεκτ που θα μας αλλάξει τα φώτα για μόλις 54 μύρια. Ένα σόου που το πληρώσαμε εμείς οι «μίζεροι», στο πάρκινγκ του Λυκαβηττού, με θεατές κάποιους λίγους παρατρεχάμενους, μερικές διμοιρίες των ΜΑΤ και ντεκόρ κάποια κακόμοιρα παιδάκια… Η περίληψη της πολιτιστικής χρεοκοπίας μιας χώρας μέσα σε 17 λεπτά δείχνει με ανεξίτηλο τρόπο πώς φτάσαμε στην οικονομική, υγειονομική και κοινωνική κατάρρευσή μας.

Στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε; Τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει. Ο καπετάνιος μας βολοδέρνει αριστερά και δεξιά, σαν ταξιτζής που κάνει κύκλους για να αποκομίσει υψηλότερο κόμιστρο. Οι μούτσοι του φωνάζουν ότι όλα πάνε καλά κι ότι για όλα φταίνε οι ακραίες καιρικές συνθήκες, που όμοιές τους δεν έχουν ξανασυναντήσει. Οι πλοιοκτήτες τρίβουν τα χέρια τους και τις χοντροκοιλάρες τους, ευχαριστημένοι από τα υπερκέρδη τους. Κι εμείς οι επιβάτες, θεατές της πιο κακόγουστης παράστασης, να παρακαλάμε κατατρομαγμένοι να μην βουλιάξει το πλοίο «Η Ελλάς» και μας συμπαρασύρει στο πάτο της θάλασσας…

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Υπερασπίσου το παιδί

Κώστας Γκιώνης

Μέρες χρονιάρες, μέρες γιορτινές, στολισμένες με χιλιάδες λαμπιόνια, δεντράκια και κάθε λογής στολίδια, όπου πίσω τους μπορούμε πολύ καλά ν’ ακουμπήσουμε για λίγες μέρες τη μελαγχολία των καιρών, των πολλών δύσκολων συσσωρευμένων καιρών. Να κρυφτούμε για μια ακόμα φορά πίσω από τη σκιά μας, να ξαναβγάλουμε από το ντουλάπι το περσινό ξεχασμένο χαμόγελο, να το φορέσουμε και να ξαναπαίξουμε τη γνωστή κακόγουστη καθιερωμένη παράσταση, «τι ωραία, τι καλά»!

Οι γιορτές ήταν ανέκαθεν η χαρά των παιδιών. Τα παιδιά είναι το μέλλον, όλοι το λένε, λίγοι το καταλαβαίνουν, ακόμα λγότεροι έχουν τον τρόπο να τα εμπνεύσουν. Τους μιλάνε, τους υποδεικνύουν πράγματα που θεωρούν καλά, εκ των οποίων τα περισσότερα είναι δικά τους απωθημένα, που ποτέ δεν προσπάθησαν να τα εκπληρώσουν. Τους ζητάνε επιτακτικά να λένε την αλήθεια, και φροντίζουν να τους μαθαίνουν να ζουν στο ψέμα. Τα παιδιά δεν ακούν, μιμούνται. Ό,τι βλέπουν κάνουν, κι αυτό που βλέπουν είναι το απόλυτο τίποτα. Τους λένε «διάβασε να γίνεις άνθρωπος» και οι ίδιοι το μόνο που διαβάζουν είναι τα διαφημιστικά για τα ντελίβερι. Τους λένε «μη βλέπεις τηλεόραση γιατί δεν σου προσφέρει τίποτα» και οι ίδιοι έχουν τα μάτια τους κολλημένα στην οθόνη σαν τα μαγνητάκια στο ψυγείο. Τα προτρέπουν ν’ ασχοληθούν με τον αθλητισμό όταν οι κλειδώσεις τους τρίζουν σαν σκουριασμένοι μεντεσέδες.

Από μικρά, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τους λένε ότι τα δώρα τους τα φέρνει ένας γηραιός υπέρβαρος κύριος, καβάλα σ’ ένα κάρο μια σταλιά, όπου ίσα που χωράνε οι υπερμεγέθεις γλουτοί του (άραγε πού χωράνε τα δώρα;), το οποίο σέρνουν οκτώ ιπτάμενοι τάρανδοι με πρώτο τον Ρούντολφ με την κόκκινη μύτη… που όμως είναι κι αυτός θηλυκός σαν όλους τους άλλους!

Επίσης ότι ο γερο-Μπιλ μπαίνει από την καπνοδόχο, ενώ εκ των πραγμάτων η συντριπτική πλειοψηφία δεν διαθέτει καν τζάκι, άρα ούτε καπνοδόχο. Αλλά και να διέθετε, πώς ήταν δυνατόν να εισχωρήσουν τόσα τριγλυκερίδια από μια τόση δα μικρή τρυπούλα; Αν τα παιδάκια αυτά είχαν μια μεγαλύτερη ηλικία και δεν τα είχαν συνηθίσει οι γονείς τους στη σχέση συμφέροντος, κάνε αυτό κι εγώ θα σε πάω στις κούνιες, φάε το φαΐ σου κι εγώ θα σου πάρω το τρενάκι που θέλεις, αν είσαι καλό παιδάκι ο άγιος θα σου φέρει ό,τι του ζήτησες… θα μπορούσαν να σκεφτούν ότι οι γονείς τους ή ήταν γνήσιοι απόγονοι του βαρόνου Μινχάουζεν ή ότι ήταν χρόνιοι χρήστες παραισθησιογόνων χαπιών LSD.

Τίποτα δεν θ’ αλλάξει από τους ήδη τελειωμένους των προηγούμενων γενιών. Τη μόνη υπηρεσία που μπορείς να προσφέρεις πλέον είναι, υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα!

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Βαρβαρότητα

Κώστας Γκιώνης

Ο χρόνος είναι έτοιμος να δύσει πίσω από τους λόφους της λησμονιάς. Ένας νέος χρόνος έρχεται, κι ελπίζουμε όλοι να μας καλύψει την «κακοτυχία» του προηγούμενου κάτω από τις φτερούγες του. Το αύριο μας μια ξεπεσμένη πόρνη, πουλάει τη μιζέρια του σε κάποιο κρεοπωλείο ψυχών, στις παρυφές της πόλης-χωνευτήρι ελπίδων.

Κι έτσι τα χρόνια περνούν με ξόρκια και ξεματιάσματα, πιστεύοντας ότι το κακό θα εξαφανιστεί από μόνο του και θα έρθει επιτέλους η πολυπόθητη βασιλεία του καλού. Κι όλο οι πλάτες γέρνουν κάτω από το βάρος των χρόνων και της παραίτησης, περιμένοντας τους άλλους να βγάλουν λαγούς απ’ το καπέλο τους.

Για ένα ακόμα χρόνο οι εξουσίες θα κάνουν πάρτι με παντιέρα τον δαίμονα κορωνοϊό. Καίγονται για την υγεία μας, λένε. Νοιάζονται για μας, θέλουν το καλό μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν τους καίγεται καρφί αν πεθάνουμε ή αν ζήσουμε. Η απώλεια μερικών χιλιάδων συνταξιούχων, ό,τι καλύτερο για τα λεηλατημένα από δαύτους ασφαλιστικά ταμεία.

Η χώρα κάθε μέρα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στους μαρμάρινους σταυρούς. Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, έκανε μια απίστευτη καταγγελία: ότι υπάρχουν 47 κλίνες ΜΕΘ κλειστές για VIP, την ώρα που 114 ασθενείς είναι διασωληνωμένοι σε απλές κλίνες παίζοντας κρυφτούλι στους διαδρόμους των νοσοκομείων με το χάρο. Απ’ αυτούς, η συντριπτική πλειοψηφία οδεύει προς τον Αχέροντα. Το λάθος τους ήταν ότι δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν από επώνυμα αχαμνά. Εδώ μιλάμε ότι συντελείται ένα έγκλημα κατά συρροή, μια γενοκτονία!

Και ενώ συμβαίνει αυτό οι μουγγοθόδωρες της ενημέρωσης ασχολούνται με τις εσωκομματικές εκλογές του τρίτου κόμματος, βγάζοντας τηλεοπτική βόλτα απ’ το πρωί ως το βράδυ τους σκελετούς του παρελθόντος, προσπαθώντας μ’ αυτόν τον τρόπο να πετύχουν τη νεκρανάσταση του παλιού εταίρου του διπόλου – για να μπορέσει να βυζάξει τις αναμενόμενες απώλειες των αρίστων, ώστε να ανακόψουν τυχόν κέρδη του αντίπαλου νέου πόλου, κι έτσι να συνσταβλιστούν για μια ακόμα φορά προκειμένου να μας ξανασώσουν.

Η μπιζνοκυβέρνηση από το πρωί ως το βράδυ μας μιλάει για κανονικότητα, νομιμότητα, υποχρεωτικότητα, αναγκαιότητα, όλα αυτά τα εις -ότητα που περιέχουν βαρβαρότητα, η οποία βρίσκεται σε μια ακολουθία κι άλλων τέτοιων βάρβαρων πρακτικών.

«Ζούμε ήδη μεταξύ εγκληματιών και νάνων, γιατί ο μεγαλύτερος αρχηγός προωθεί πυγμαίους που δεν μπορούν να τον επισκιάσουν, και ο μικρότερος αρχηγός πρέπει να σκοτώσει τον μεγάλο για να ανέλθει».*

Η βαρβαρότητα δεν εξορθολογίζεται, ούτε εκσυγχρονίζεται. Ξεθεμελιώνεται από τη ρίζα!

* Κάρλος Φουέντες, «Ο θάνατος του Αρτέμιου Κρουζ», σελ. 223.

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η δικτατορία της ανάγκης και των διλημμάτων

Κώστας Γκιώνης

Οι μέρες σκοτεινές, σχεδόν αόρατες, μπαινοβγαίνουν στις ζωές μας χωρίς να τις καταλαβαίνουμε, χωρίς να τις ρουφάμε ως το μεδούλι, χωρίς ούτε καν να προλαβαίνουμε ν’ αντικρύσουμε το ηλιοβασίλεμα πίσω από τα μισοκατεβασμένα και κουρασμένα ματοτσίνορα μας.Πριν λίγες μέρες είχαμε την επέτειο των 48 χρόνων της εξέγερσης των φοιτητών ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Μια σιδερόφρακτη δικτατορία. Μια δικτατορία που χρειαζόταν βασανιστήρια, φυλακές και φόνους για να σε κάνει να υποκύψεις.

Στις μέρες μας ζούμε επίσης μια δικτατορία. Μια δικτατορία πολύπλευρη. Πολλών μορφών και ιδιοτήτων. Πολύ πιο έξυπνη από τις κλασικές δικτατορίες. Δεν χρειάζεται να κουράσει τα χέρια της σπάζοντάς σου τα κόκκαλα και επιστρατεύοντας κάθε ψυχοπαθή αμόρφωτο να τρώει εκατοντάδες ή και χιλιάδες εργατοώρες για να σε κάνει ν’ αλλάξεις.

Ο Μιχαήλο Μάρκοβιτς πολύ σωστά έλεγε: «Ποτέ οι άνθρωποι δεν χειραγωγήθηκαν επιτυχέστερα από σήμερα, χάρη στην εξαιρετική τελειοποίηση των τηλεπικοινωνιακών συστημάτων και στην εντατικότερη χρησιμοποίηση όλων των μορφών και των μεθόδων της προπαγάνδας. Και ποτέ οι άνθρωποι δεν γνώριζαν λιγότερο ότι τους γίνεται μια χρήση σα να είναι πράγματα». (*)

Η ανάγκη είναι το πιο μικρό και πιο σκληρό καβούκι απομόνωσης. Κλείνεσαι μέσα αυτοβούλως και παλεύεις να επιβιώσεις. Τα διλήμματα που σου τίθενται μ’ ένα αριστοτεχνικό τρόπο είναι τα σύρματα περιμετρικά από σένα και τη ζωή. Την πραγματική ζωή.

Ζούμε λοιπόν τη δικτατορία της ανάγκης και των διλημμάτων. Γλύψε αυτό το ξεροκόμματο γιατί μπορεί αύριο να μην υπάρχει ούτε αυτό, σου λένε οι ειδικοί. Το ξεροκόμματο στα μάτια σου λαμβάνει θεϊκές διαστάσεις, γιατί σου εξασφαλίζει την οριακή επιβίωση σου. Κλείσου στο σπίτι, απολύμανε τα πάντα για να σωθείς, σου λένε οι ειδικοί. Η μάσκα και το απολυμαντικό γίνονται το άγγιγμα του θεού στην απελπισία σου.

Η μιζέρια του καθημερινού αδιεξόδου ράβει σταυροβελονιά τα στόματα, σταματάει τους λεπτοδείκτες του χρόνου, το κεφάλι γίνεται αποθηκευτικός χώρος παλιών αναμνήσεων, η καρδιά κτυπά περισσότερο από συνήθεια, η ζωή ακουμπισμένη σε μια σκονισμένη κουνιστή πολυθρόνα περιμένει τη λύτρωση.

Η μετάβαση από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας προϋποθέτει το πράγμα να γίνει κοινωνικοποιημένος άνθρωπος. Με δυο λόγια, δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις το τέρας ατομικά, γιατί θα σε συντρίψει. Μόνο η συλλογική αντιμετώπιση μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Μόνο όταν οι πολλές ανάγκες ενωθούν και γίνουν ένα βουνό ρευστό, μόνο τότε τα ιερατεία των φόβων μας θα συντριβούν κάτω από τις κατολισθήσεις των δίκαιων απαιτήσεων μας.

* Μιχαήλο Μάρκοβιτς, «Αυτοδιαχείριση», σελ. 16.

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ουτοπία

Κώστας Γκιώνης

Οταν μεγαλώσεις πολύ, και πριν γίνεις λίπασμα και χωνευτείς στο χώμα, χρόνια πριν σ’ έχεικαταπιεί η πολυθρόνα των αναμνήσεων σου. Αυτά που θ’ αναπολείς θα είναι ένα φιλί, έναν έρωτα, ένα ηλιοβασίλεμα, μια θάλασσα, τα γέλια με κάποιους φίλους, τους αγώνες που έκανες για μια κοινωνία πιο δίκαιη, τη βοήθεια που ’δωσες σ’ έναν άνθρωπο που το είχε ανάγκη. Όλα τζάμπα!

Δεν θα θυμάσαι τίποτε άλλο. Δεν θα θυμάσαι ούτε το ακριβό σου τζιν, που δούλευες μισό μήνα να τ’ αγοράσεις, ούτε την led flat τηλεόραση των 55 ιντσών, ούτε το πανάκριβο smartphone ή το super ουάου αυτοκίνητο, ή το σπίτι των πολλών τετραγωνικών, που σκλάβωσες όλη σου τη ζωή για να τ’ αποκτήσεις. Όλα αυτά θα έχουν ανακυκλωθεί ή ξεχαστεί στο μπαούλο της λησμονιάς.

Η ζωή είναι μια σπίθα που λάμπει μια στιγμή ανάμεσα σε δύο ατελείωτες νύχτες, όπως έλεγε κι ο Νίκος Καζαντζάκης. Mια μικρή λεπτομέρεια στην αιωνιότητα. Μια μικρή υποτυπώδης ρυτίδα του χρόνου. Δεν αξίζει να την ξοδεύεις για πράγματα που δεν έχουν ουσία.

Αυτό που θ’ αφήσεις πίσω σου δεν θα είναι τα υλικά αγαθά που απέκτησες – αυτά θα ξεχαστούν 2-3 γενιές αργότερα, κανείς δεν θα σε μνημονεύει, γιατί δεν θα σ’ έχει γνωρίσει.

Μην περιμένεις ο κόσμος ν’ αλλάξει με ευχές, ούτε να περιμένεις τους άλλους να το κάνουν για σένα. Φασόν λύσεις για τέτοια θέματα δεν υπάρχουν. Πρέπει εσύ ν’ αλλάξεις: «Δεν συντρίβει κανείς τις πέτρινες βεβαιότητες του παρελθόντος αν δεν τις σφυροκοπήσει με ιδέες ικανές να κονιορτοποιήσουν τις παλαιές κοινοτοπίες και να ανοίξουν δρόμους που το μέλλον θα καταστήσει τελικά κοινόχρηστους».[1]

Πέταξε από πάνω σου το ιλουστρασιόν προσωπείο σου, ξέρασε από μέσα σου το πρασινοκίτρινο χυλό της βιτριολικής αδιαφορίας σου, νιώσε τις ανάγκες του άλλου. Σταμάτα να καταναλώνεις άχρηστα προϊόντα: η υπερκατανάλωση είναι ένα είδος καλπάζοντα μεταστατικού καρκίνου για τις κοινωνίες και πηγή υπερκερδών για τους λίγους: «Το ανθρώπινο ον αναχαιτίστηκε στο εμβρυικό στάδιο. Ο εμπορευματικός πολιτισμός το εμπόδισε να γεννηθεί. Μετέτρεψε τον άνθρωπο σ’ ένα γκροτέσκο εξάμβλωμα».[2]

Η ουτοπία είναι η μόνη εφικτή λύση, ο μόνος και αδιαπραγμάτευτος στόχος: «Σ’ ένα χάρτη του κόσμου που δεν περιλαμβάνει την Ουτοπία, δεν αξίζει να ρίξεις ούτε μία ματιά, γιατί δεν περιέχει τη μόνη χώρα στην οποία βρίσκει καταφύγιο η ανθρωπότητα. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της ουτοπίας».[3]



[1] Ραούλ Βανεγκέμ, «Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται», σελ. 14.
[2] ό.π., σελ. 47.
[3] Όσκαρ Ουάιλντ, «Η ψυχή του ανθρώπου στον σοσιαλισμό».

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η θρησκεία-ανάπτυξη

Κώστας Γκιώνης

Ο μέσος νεοέλληνας καταναλωτής εντολών, κρυμμένος πίσω από την κουρτίνα του κυρ-παντελίδικου κόσμου του, τον οποίο κτίζει εδώ και χρόνια ως προπύργιο της ατολμίας και του σκατανθρωπισμού του, κοντεύει να χαζέψει. Αν αυτό δεν έχει συμβεί ήδη…

Τη μία του λένε, κάτσε σπίτι και μην βγαίνεις έξω, γιατί καραδοκεί ο κορωνοϊός να σ’ αρπάξει και να σε φυτέψει δίπλα από τα κυπαρίσσια. Διότι αν περιμένεις από εμάς να σε σώσουμε, πάλι κάτω από τα κυπαρίσσια θα βρεθείς: πού να βρούμε λεφτά για γιατρούς, νοσηλευτές και νοσοκομεία…

Και την άλλη, εκεί που έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα του εγκλεισμού, και με το που βγαίνει έξω τον κυριεύει η αγοραφοβία σε σημείο που να τρέχει πανικόβλητος στη φωλιά του, να σου έξαφνα ντρινννν το τηλέφωνο από το 112! Ο θόρυβος αποκρουστικός, σαν σειρήνα πολέμου, και οι παλμοί κάνουν πάρτι στις φλέβες του: Καίγονται τα κυπαρίσσια, τρεχάτε να σωθείτε τουλάχιστον εσείς. Διότι αν περιμένετε από εμάς να σας σώσουμε, θα γίνετε προσάναμμα στις μεγάλες επενδύσεις του αύριο: πού να βρούμε λεφτά για πυροσβεστικά, αντιπυρικές ζώνες και πυροσβέστες…

Το μόνο που απασχολεί τις κυβερνήσεις αυτού του είδους είναι το πώς θα μείνουν αγκιστρωμένες στη θέση τους. Δεν φέρουν ποτέ ευθύνη: πάντα φταίνε οι άλλοι. Αυτό που χρειάζονται είναι πρόθυμους (με το αζημίωτο) λιβανιστές και μπράβους, ώστε να στηρίξουν την επιχείρησή τους. Γιατί ως τέτοια αντιλαμβάνονται την εξουσία. Δηλαδή δημοσιογράφους- λιβανιστές και αστυνομικούς- μπράβους: μόνο γι’ αυτούς έχουν λεφτά.

Αυτό που ενδιαφέρει τους κυβερνώντες είναι το ξεχαρβάλωμα του κράτους. Μισούν τους κρατικούς υπαλλήλους και τις κρατικές επιχειρήσεις, τις οποίες καθιστούν μη βιώσιμες και τις ξεπουλούν μπιρ παρά σε φίλους τους. Βέβαια οι ίδιοι, και οι οικογένειές τους μέχρι 3ο-4ο βαθμό, αρχοντοσιτίζονται από το κράτος που τόσο μισούν…

Τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια, οι παραλίες, δεν είναι τίποτα άλλο από εμπόρευμα. Δεν έχουν αναστολές. Μπορούν να κάψουν, να τεμαχίσουν τα σπλάχνα της γης και να τα εναποθέσουν στο βωμό της θρησκείας-ανάπτυξης.

Αυτός ο άκρατος ανθρωποφαγικός καπιταλισμός, ο οποίος καταπίνει πεινασμένα το περιβάλλον αφήνοντας πίσω του ερήμωση, μετρώντας φασουλίδικα τα κέρδη γι’ αυτόν και αδιαφορώντας για τον πόνο που προκαλεί στις κοινωνίες, θα γίνει στο τέλος ένας νεροστρόβιλος που θα καταπιεί τα πάντα.

Το περιβάλλον αργά ή γρήγορα θα εκδικηθεί για τη βαρβαρότητα που δέχεται. Και τότε τα κέρδη τους θα γίνουν θηλιές, που δυστυχώς θα πνίξουν εκτός απ’ αυτούς και όλους εμάς. Αν δεν αντιδράσουμε.

Πηγή:edromos.gr

---

Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »