Δικαίωμα στη ζωή

Λίλα Μήτσουρα

Κάπου στο βάθος του σπιτιού παίζει ένα ραδιόφωνο.

Η Γαλάνη τραγουδά

"Σ' όποιον αρέσουμε

Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε

Πώς να χωρέσουμε τόσοι άνθρωποι στο κενό

Σ' όποιον αρέσουμε

Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε

Πώς να συνδέσουμε περιθώρια κι ουρανό..."

Και μου θυμίζει ότι δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι που αγαπάμε, ερωτευόμαστε, πονάμε, φοβόμαστε.

Τόσο όσο για να μη τρελαθεί το μυαλό.

Για να θυμόμαστε πως είναι η ζωή στη καθημερινότητα της, όταν μαγειρεύεις και τραγουδάς, όταν κάνεις δουλειές, όταν, όταν... Δεν είναι μόνο πόλεμος, σκοτωμοί, νεκροί.

Δεν είναι τόσο αιμοβόρα η ζωή ρε γαμώτο.

Οι άνθρωποι είμαστε. Και κυρίως είναι αυτοί που δεν παίρνουν καν μέρος σε αυτούς τους πολέμους.  

"Έλα και ράγισε τον κόσμο μου" τραγουδά τώρα η η Βιολέτα Ίκαρη, την ίδια στιγμή που η τηλεόραση λέει τις τρομακτικές ειδήσεις.

Ο ένας ήχος σκεπάζει τον άλλον.

Και τα αυτιά πιάνουν ποτέ τον έναν πότε τον άλλον, μα τίποτα ξεκάθαρα.

Και οι σκέψεις χάνονται σε έναν λαβύρινθο.

Ξέρεις.... μπορεί την αμέσως επόμενη στιγμή να ζήσουμε ότι ζούνε αυτοί άνθρωποι που βρίσκονται στην δίνη του πολέμου.

Την αμέσως επόμενη...

Όμως τώρα ας τραγουδήσουμε.

Γιατί η ζωή έχει και τραγούδι μέσα της.

Όχι μόνο τρόμο και θάνατο.

Γιατί πρέπει, πίστεψε με πρέπει (!) να βρούμε την δύναμη να ανατρέψουμε όλη αυτή την παράνοια που υπάρχει γύρω μας.

“Με το τραγούδι;” θα μου πεις.

Ναι και με το τραγούδι θα σου απαντήσω, αν είναι αυτό που θα μας δώσει τη δύναμη να φωνάξουμε δυνατά, για όλους τους ανθρώπους, ότι έχουμε δικαίωμα στη ζωή!

Όχι μόνο στον τρόμο και την ανασφάλεια.

 

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν ξεχνάμε – δε συγχωρούμε Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας

Λίλα Μήτσουρα

Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε! 

Τρία χρόνια μετά και δικαίωση για τα δολοφονημένα θύματα των Τεμπών δεν έχει έρθει. 

Η οργή είναι τεράστια. 

Οι συγγενείς των θυμάτων εδώ και τρία χρόνια ζουν ξανά και ξανά εκείνες τις στιγμές, στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να δικαιώσουν τους ανθρώπους τους .

Και τους κοροϊδεύουν. 

Και τους ταλαιπωρούν. 

Και τους λοιδορούν. 

Και τους κουνούν το δάχτυλο. 

Ποιοι; 

Οι ένοχοι! 

Μπάζωσαν το έγκλημά τους, θέλουν να μπαζώσουν και τις συνειδήσεις μας και την μνήμη μας.

Ε λοιπόν δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.

Ως εδώ! 

Αύριο όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην απεργία - διαμαρτυρία για τα θύματα των Τεμπών. 

Να πλημμυρίσουμε τους δρόμους εμείς που από τύχη ζούμε, εμείς που ακόμα έχουμε οξυγόνο, εμείς που μπορούμε, για να μας ακούσουν όλες οι ψυχούλες που βρήκαν τραγικό θάνατο. Είμαστε εδώ για κείνους. 

Είμαστε η φωνή τους .

Είμαστε όλοι μαζί για να απαιτήσουμε δικαίωση και δικαιοσύνη! 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΎΜΕ!

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κατάρα η συνήθεια, να το ξέρεις...

Λίλα Μήτσουρα

Ξέρεις, στο τέλος θα τις συνηθίσουμε και τις φράσεις “από τύχη ζούμε” “Πάμε και όπου βγει” και δεν θα μας κάνει εντύπωση καθόλου.

Όπως συνηθίζουμε τη κάθε δύσκολη μέρα και ας είναι δυσκολότερη από τη προηγούμενη

Και ενώ δεν είναι η τύχη που καθορίζει τις ζωές μας αλλά οι επιλογές μας, μας βολεύει να τα ρίχνουμε όλα στη τύχη.

Να την αναθεματίζουμε.

Και να συνηθίζουμε.

Κατάρα η συνήθεια, να το ξέρεις.

Συνηθίσαμε να επιβιώνουμε αντί να ζούμε.

Συνηθίσαμε να μη μπορούμε να πάμε ούτε για να ένα καφέ.

Συνηθίσαμε να γκρινιάζουμε για την ακρίβεια των αγαθών.

Συνηθίσαμε κυρίως να γκρινιάζουμε μόνο.

Συνηθίσαμε να σκύβουμε το κεφάλι στην εργοδοσία για να μη χάσουμε τις δουλειές μας

Συνηθίσαμε να αμειβόμαστε με ψίχουλα

Ξεχάσαμε; η δεν γνωρίζουμε ότι κανένας εργοδότης δεν θα ήταν αυτό που είναι αν δεν υπήρχαμε εμείς οι εργαζόμενοι- εργάτες.

Ότι χωρίς εμάς δεν θα ήταν τίποτα.

Συνηθίσαμε να θάβουμε ανθρώπους της δουλειάς στα εργασιακά κάτεργα.

Συνηθίσαμε να δουλεύουμε σε εργασιακά κάτεργα.

Συνηθίσαμε στη σιωπή και στο “ε τι να κάνουμε τώρα;”

Συνηθίσαμε να μη μιλάμε, να μη διαμαρτυρόμαστε

Μπερδέψαμε την αντοχή με την ανοχή

Ξεχάσαμε τι αξίζουμε εμείς και κάναμε σπουδαίους και σημαντικούς τα λαμόγια.

Που κάθε τι σημαντικό που έχουν οφείλεται σε μας.

Ναι ξεχάσαμε την αξία μας αλλά δεν ξεχνάμε να προσκυνάμε το κάθε πλούσιο τίποτα.

Το κεφάλαιο που αυξάνει πίνοντάς μας το αίμα.

Πληρώνουμε πανάκριβα την συνήθεια μας.

Πληρώνουμε πανάκριβα την επιβίωση μας.

Πληρώνουμε πανάκριβα την κάθε ανάσα μας.

Πληρώνουμε πανάκριβα τις προτεραιότητές μας.

Με τις ζωές μας

Και τις ζωές των παιδιών μας.

Το να μη ξεχνάμε όμως δεν προσφέρει πολλά.

Το να αγωνιζόμαστε για καλύτερη ζωή και να μη συνηθίσουμε την ζωή από τύχη σημαίνει πολλά.

Πάμε πάλι στην αρχή του κειμένου.

Ξέρεις, στο τέλος θα τις συνηθίσουμε και τις φράσεις “από τύχη ζούμε” “Πάμε και όπου βγει” και δεν θα μας κάνει εντύπωση καθόλου.

Γιατί όταν τις ακούς συνέχεια , ναι τις συνηθίζεις.

Και λες “έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε τώρα;”

Λοιπόν έτσι ΔΕΝ είναι η ζωή.

Έτσι είναι η ζωή που θέλουνε να ζούμε οι εκμεταλλευτές.

Το θέμα όμως είναι τι ζωή θέλουμε εμείς και τι ζωή μας αξίζει.

Και στο δια ταύτα

Τι μηνύματα περνάμε στα παιδιά μας.

Δουλικά για μια ζωή στο κεφάλαιο ή αξιοπρεπείς εργαζόμενοι;

Αν τα αφήσουν να ζήσουν....

 

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ολυμπιακοί Αγώνες 1936 και Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2026. Ενενήντα (90) χρόνια.

Στέφανος Πρίντσιος

«Η Ναζιστική Γερμανία εκμεταλλεύτηκε το γεγονός της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων στο Βερολίνο το 1936 για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Οι Ναζί προέβαλαν την εικόνα μιας νέας, ισχυρής και ενωμένης Γερμανίας, ενώ συγκάλυψαν τις αντισημιτικές και ρατσιστικές πολιτικές του καθεστώτος, καθώς και την σταδιακή στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας. 

Για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, άνθρωποι στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν έκκληση για μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων λόγω της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη χώρα υποδοχής. 

Παρά το γεγονός ότι το κίνημα μποϊκοτάζ απέτυχε τελικά, αποτέλεσε σημαντικό προηγούμενο για μελλοντικές εκστρατείες που έχουν ως στόχο να επιστήσουν την προσοχή της διεθνούς κοινότητας στις σύγχρονες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες υποδοχής των Ολυμπιακών Αγώνων.» 

Σήμερα, στη θέση των Ολυμπιακών Αγώνων του Χίτλερ το 1936 στο Ολυμπιακό Στάδιο (Olympiastadion) στο Βερολίνο της Γερμανίας, βάζουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του Τραμπ το 2026 στο Στάδιο MetLife στο Ιστ Ράδερφορντ, Νιού Τζέρσεϊ, Η.Π.Α. 

Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, δυστυχώς διαπιστώνουμε δυσάρεστες ομοιότητες. Μετά τις στρατιωτικές επεμβάσεις, τις επεκτατικές θέσεις, τις απειλές και τα νταηλίκια κατά πάντων, τις ρατσιστικές μεταναστευτικές διώξεις, τις αμφισβητήσεις των θεσμών και του διεθνούς δικαίου, για φανταστείτε τον Τραμπ να εξιλεώνεται για όλα αυτά ως πρωταγωνιστής της φιέστας του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στη χώρα του. 

Αν ο Τραμπ συνεχίσει να βαδίζει προς αυτή την πορεία, το μποϊκοτάζ των αγώνων φαίνεται αναπόφευκτο!

Στέφανος Πρίντσιος

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

Στέφανος Πρίντσιος

…Λίγες μέρες αργότερα, είδα τον Αδόλφο Χίτλερ να απευθύνεται σε μια μαζική συγκέντρωση στο Βερολίνο, δίπλα σε ένα κτίριο τόσο τεράστιο που καταλάμβανε το σύνολο του οικοδομικού τετραγώνου, τα κεντρικά γραφεία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. 

Ένα προσωρινό ενιαίο μέτωπο ήταν τότε σε ισχύ ανάμεσα στους ναζί και τους κομμουνιστές, ενάντια στους διεφθαρμένους ρεφορμιστές και τους σοσιαλδημοκράτες. Η πλατεία ήταν κυριολεκτικά πλημμυρισμένη με 25-30.000 κομμουνιστές εργάτες. Ο Χίτλερ ήρθε με συνοδεία περίπου χιλίων ανδρών. Διέσχισαν την πλατεία και σταμάτησαν κάτω από ένα παράθυρο, από το οποίο παρακολουθούσαν οι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος. 

Ήμουν μεταξύ τους, έχοντας προσκληθεί από τον Μίντσενμπεργκ, που βρισκόταν στα δεξιά μου. Στα αριστερά μου στάθηκε ο Τέλμαν, γενικός γραμματέας του Κόμματος. Ο Μίντσενμπεργκ εξηγούσε τα σχόλιά μου στον Τέλμαν, και μετέφραζε την ομιλία του Χίτλερ σε μένα. Οι κομμουνιστές φίλοι μου έκαναν κοροϊδευτικές παρατηρήσεις για τον «αστείο ανθρωπάκο» που επρόκειτο να εκφωνήσει τον λόγο στη συγκέντρωση, και θεωρούσαν εκείνους που τον θεωρούσαν απειλή δειλούς ή ανόητους. 

Καθώς ετοιμαζόταν να μιλήσει, ο Χίτλερ ορθώθηκε άκαμπτα, σαν να περίμενε να διογκωθεί και να γεμίσει το μεγάλο αγγλικό στρατιωτικό αδιάβροχό του ώστε να μοιάζει με γίγαντα. Στη συνέχεια, έκανε ένα νεύμα για να επικρατήσει σιωπή. Μερικοί κομμουνιστές εργαζόμενοι τον αποδοκίμασαν, αλλά μετά από λίγα λεπτά όλο το πλήθος σώπασε απολύτως. Καθώς ζεστάθηκε, ο Χίτλερ άρχισε να ουρλιάζει και να κουνά τα χέρια του σαν επιληπτικός. 

Κάτι σ’ αυτόν ανατάραξε, φαίνεται, το βάθος της ψυχής των ομοεθνών του, γιατί μετά από λίγο ένιωσα ένα περίεργο μαγνητικό ρεύμα μεταξύ αυτού και του πλήθους. Ήταν τόσο βαθύ που, όταν τελείωσε, έπειτα από δύο ώρες ομιλίας, επικράτησε μια στιγμή πλήρους σιγής. Ούτε καν οι ομάδες της κομμουνιστικής νεολαίας, που είχαν εντολή να τον γιουχάρουν, δεν το έκαναν. Και τότε, η σιωπή έδωσε τη θέση της σε ένα τεράστιο, εκκωφαντικό χειροκρότημα από όλη την πλατεία. 

Καθώς έφευγε, οι οπαδοί του Χίτλερ έκλεισαν τις γραμμές γύρω του με όλα τα σημάδια της αφοσιωμένης πίστης. Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γελούσαν σαν σχολιαρόπαιδα. Όσο για μένα, ήμουν τόσο χαμένος και προβληματισμένος, όπως όταν είχα δει το παρακμιακό τελετουργικό λίγες μέρες πριν στο Γκρούνβαλντ. Δεν μπορούσα να δω τίποτα για να γελάσω. Αισθάνθηκα πραγματικά βουτηγμένος στη θλίψη. 

Ο Μίντσενμπεργκ, ρίχνοντας μια ματιά σε μένα, ρώτησε: «Ντιέγκο, τι τρέχει με σένα;». 

«Αυτό που τρέχει», του είπα, «είναι ότι με κατακλύζει ένα προαίσθημα. Το προαίσθημα ότι, αν οι ένοπλοι κομμουνιστές άφηναν σήμερα στον Χίτλερ να φύγει ζωντανός, θα μπορούσε να ζήσει για να κόψει τα κεφάλια και των δυο συντρόφων μου σε λίγα χρόνια». 

Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γέλασαν δυνατά. Ο Μίντσενμπεργκ με επαίνεσε για τη ζωηρή φαντασία που είχα ως καλλιτέχνης. «Θα πρέπει να αστειεύεσαι», είπε. «Δεν άκουσες τον Χίτλερ να μιλά; Δεν κατάλαβες, από όσα σου μετέφραζα, τι ανοησίες έλεγε;». 

Του απάντησα: «Μα αυτές οι ανοησίες γεμίζουν επίσης στα κεφάλια των ακροατών, αλαλιασμένων από την πείνα και το φόβο. Ο Χίτλερ τους υπόσχεται μια αλλαγή, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και επιστημονική. Λοιπόν, θέλουν αλλαγές, και μπορεί να είναι σε θέση να κάνουν ακριβώς ό,τι λέει, αφού έχει όλα το καπιταλιστικό χρήμα πίσω του. Μ’ αυτό μπορεί να δώσει τροφή στους πεινασμένους Γερμανούς εργάτες, να τους πείσει να πάνε με το μέρος του και να στραφούν ενάντια σε εμάς. Επιτρέψτε μου να τον πυροβολήσω εγώ τουλάχιστον. Θα αναλάβω την ευθύνη. Είναι ακόμα εντός εμβέλειας». 

Μα αυτά τα λόγια μου έκαναν τους γερμανούς συντρόφους να ξεσπάσουν σε ακόμα δυνατότερα γέλια. Αφού ξεράθηκε στο γέλιο, ο Τέλμαν είπε: «Φυσικά, είναι καλύτερα να έχεις κάποιον πάντα έτοιμο να βγάλει από τη μέση τον κλόουν. Μην ανησυχείτε, όμως. Σε λίγους μήνες θα έχει τελειώσει, και τότε θα είμαστε σε θέση να πάρουμε την εξουσία». 

Αυτό μου προκάλεσε μονάχα ακόμα μεγαλύτερη θλίψη, και εξέφρασα ξανά τους φόβους μου. Τώρα πια όμως ο Μίντσενμπεργκ δεν χαμογελούσε. Είχε παρακολουθήσει τον Χίτλερ, που βρισκόταν σχεδόν στην άλλη άκρη της πλατείας. Παρατήρησε ότι ο κόσμος τον χειροκροτούσε ακόμα. Πριν φύγει από την πλατεία, ο Χίτλερ έκανε το ναζιστικό χαιρετισμό. Αντί για αποδοκιμασίες, το χειροκρότημα γιγαντώθηκε. Ήταν σαφές ότι ο Χίτλερ είχε κερδίσει πολλούς οπαδούς ανάμεσα στους αριστερούς εργαζόμενους. Ο Μίντσενμπεργκ ξαφνικά έγινε χλωμός κι έπιασε το χέρι μου. Ο Τέλμαν κοίταξε έκπληκτος και τους δύο μας. Χαμογέλασε αδύναμα και χάιδεψε το κεφάλι μου. Στα ρώσικα, που ακούγονταν βαριά με τη γερμανική προφορά του, είπε, «Νιτσεβό, νιτσεβό» (Δεν είναι τίποτα, απολύτως τίποτα). 

Η τρελή φαντασία του καλλιτέχνη επιβεβαιώθηκε αργότερα πικρά. Τόσο ο Τέλμαν όσο και ο φίλος μου Μίντσενμπεργκ ήταν ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων που θανατώθηκαν από τον «κλόουν» που είχα παρακολουθήσει στην πλατεία εκείνη την ημέρα. 

Το κείμενο είναι του Ντιέγκο Ριβέρα (1886 - 1957) ήταν Μεξικανός ζωγράφος, κομμουνιστής και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Μεξικού και αναφέρεται στην επίσκεψή του στο Βερολίνο του 1928 και τη «γνωριμία» του με τον Χίτλερ.


Στέφανος Πρίντσιος

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αυτή η σημαία δεν μας χωρά όλους από κάτω...

Λίλα Μήτσουρα

Λοιπόν ακούστε με λίγο.

Είναι σημαντικό.

Μην κάνετε παιδιά στο φάσμα του αυτισμού που τολμούν και τα καταφέρνουν να είναι άριστοι μαθητές!

Και μάλιστα δίχως κρατική βοήθεια και υποστήριξη.

Γιατί δικαιούνται να γίνονται σημαιοφόροι και αυτό είναι εντελώς αντίθετο με την αριστεία τους και την κανονικότητά τους.

Να τα ρίχνετε στον Καιάδα.

Χαλάει το αφήγημα, τι δεν καταλαβαίνετε επιτέλους;

Δεν τα στηρίζουν.

Δεν τα βοηθούν.

Δεν τα προστατεύουν.

Αντιθέτως, τα περιθωριοποιούν, τα στιγματίζουν, τα εκφοβίζουν και αυτά θέλουν να ξεχωρίζουν και να είναι και άριστα;

Ε όχι πάει πολύ!

Άκου να επιλεχθεί ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού για σημαιοφόρος...

Πως τολμά να πιστεύει στην ισοτιμία;

Που ακούστηκε αυτό;

Αυτή η σημαία, η ελληνική σημαία δεν μας χωρά όλους από κάτω.

Χωράει μόνο τους “άριστους”, τους συγκεκριμένους δικούς τους “άριστους” και όποιος τολμά να αντιδράσει θα του την φέρνουν στο κεφάλι με το κοντάρι μαζί.

Και ας την κρατήσουν αν έτσι ονειρεύονται να γίνει ο κόσμος τους.

Αυτή η Ελλάδα του διαχωρισμού, της αριστείας, του εκφοβισμού, του στιγματισμού, της ανισοτιμίας, δεν είναι για όλους μας.

Δεν χωράει στην αγκαλιά της, αυτούς που ρίχνουν στον Καιάδα παιδιά που δεν ταιριάζουν στην “Αρια φυλή” τους και όσους είναι απλά άνθρωποι.

Όσους δεν έχουν την αριστεία που οραματίζονται αυτοί.

Εμείς οι μη άριστοι, επιμένουμε σε έναν άλλον κόσμο.....



ΕΠΙΜΕΝΩ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ

Επιμένω σε ένα άλλο κόσμο.
Τον έχω τόσο ονειρευτεί,
τόσο πολύ έχω σεργιανήσει μέσα του

που πια
είναι αδύνατο να μην υπάρχει.

Χρήστος Λάσκαρης

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κι όμως είχε όνομα, την έλεγαν Αύρα...

Λίλα Μήτσουρα

Στην αρχή ήταν μια άστεγη που αυτοπυρπολήθηκε στο Σύνταγμα.

Δεν είχε όνομα.

Κανένα στοιχείο.

Ήταν απλώς μια κακομοίρα, μια άστεγη.

Μες στους χιλιάδες άστεγους...

Αλλά είχε όνομα αυτή η γυναίκα. Είχε επώνυμο, είχε δουλειά κάποτε, ανθρώπους που την αγαπούσαν, την νοιάζονταν.

Μετά τα μάθαμε όλα .

Και έτσι από την πλήρη άγνοια, πήγαμε στο άπλωμα στα μανταλάκια.

Η ζωή της βγήκε στο σφυρί.

Το λέω και διασυρμό προς ικανοποίηση της νοσηρής περιέργειας.

Έπρεπε να μάθουμε ότι είχε οικονομικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Για αυτό έφτασε σε αυτό το σημείο.

Ρε την καημένη...

Ευτυχώς εμείς δεν έχουμε ψυχολογικά προβλήματα τουλάχιστον...

Σωστά;

Στήστε στον τοίχο τα όποια ψυχολογικά προβλήματα.

Στιγματίστε τον κόσμο.

Για να μην στηθούν στον τοίχο όσοι και ό,τι την έφτασαν σε αυτό το σημείο.

Για να μη κατηγορηθούν οι ένοχοι για τυφλότητα και αναλγησία.

Έλα μωρέ ήταν τρελή η καημένη...

Και έτσι ένα ουφ ανακούφισης βγαίνει από τα στόματα όλων.

Ξεμπερδέψαμε.

Η αυτοπυρπόληση ενός ανθρώπου απέδειξε με το χειρότερο τρόπο ότι αυτός ο άνθρωπος υπήρξε.

Δεν ήταν αόρατος.

Και δεν ήταν τρελός.

Ήταν ένας πονεμένος άνθρωπος που έφτασε στο έσχατο σημείο της απόγνωσης.

Και είχε όνομα.

Την έλεγαν Αύρα.

Λίλα Μήτσουρα

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Εκτός ελέγχου...

Λίλα Μήτσουρα

Εκτός ελέγχου... 

Αυτή ακριβώς η φράση περιγράφει την Ελλάδα πλέον. 

Εκτός ελέγχου... 

Σαν φορτηγό με σπασμένα φρένα. 

Στο φονικό του πέρασμα τα παίρνει όλα σβάρνα. 

Και μεις κάποια στιγμή θα συνηθίσουμε τα σκοτεινιασμένα ηλιοβασιλέματα, τα νεκρά δέντρα, τα πένθιμα τοπία, τα καμένα καλοκαίρια μας, τα καμένα παιδιά μας, τα σκάνδαλα, τα 13ωρα. 

"Ευτυχώς δεν χάθηκαν ζωές" θα ακούσουμε ξανά. 

Πώς δεν χάθηκαν; 

Και ότι ζει και αναπνέει στα δέντρα και στα δάση που καίγονται δεν είναι ζωή; 

Και οι αναμνήσεις από τα σπίτια που καίγονται δεν είναι ζωή; 

Και οι ελπίδες μας για κάτι καλύτερο που έγιναν καύσιμη ύλη, δεν είναι ζωή; 

Και το μέλλον των παιδιών μας , που έγινε παρανάλωμα πυρός, δεν είναι ζωή; 

Το οξυγόνο μας δεν είναι ζωή; 

Η αντίσταση μας που χάθηκε, δεν είναι ζωή; 

Ποιες ζωές δεν χάθηκαν λοιπόν; 

Και μεις τι περιμένουμε άραγε; 

Να μας πάρουν και την τελευταία ανάσα; 

Να μας σκοτώσουν και άλλα παιδιά; 

Να πεθάνουμε στη ψάθα ξέπνοοι, παραδομένοι στη μοίρα μας; 

Να παρακαλάμε στους δρόμους για λίγο νερό και λίγο φως; 

Τι περιμένουμε γαμώτο; 

Να συνηθίσουμε λίγο περισσότερο ώστε να μην υπάρχει ίχνος οργής; 

Να παραδώσουμε αμαχητί τη πρώην ζωή μας στη λήθη για να μη πονάμε; 

Συνηθίζουμε λίγο λίγο την καμένη μας ζήση και λέμε ζωή την επιβίωση. 

Και εμείς εκτός ελέγχου είμαστε σε μια κατηφόρα ντροπής. 

Παραδινόμαστε λίγο λίγο.

Αυτό θέλουν.

Ας μην τους κάνουμε την χάρη.

Σας παρακαλώ...

Να μη τους κάνουμε τη χάρη....

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το 13ωρο απελευθερώνει

Λίλα Μήτσουρα

Λοιπόν φίλτατοι το φιλοσόφησα, το 13ωρο απελευθερώνει τελικά. Διότι αγαπητοί μου, δεν θα έχουμε πια έννοιες και στεναχώριες του τύπου δεν έχω λεφτά να πάω σε μια ταβέρνα, μια συναυλία, διακοπές, κάπου τέλος πάντων. Δεν θα έχουμε χρόνο. Ούτε λεφτά θα έχουμε και πάλι βέβαια, οπότε δύο στα δύο τέλος η στεναχώρια. Γιατί σου λένε οι άριστοι που μας κυβερνούν: ”λεφτά δεν έχεις να πας πουθενά, κάθεσαι σπίτι κλαις, μιζεριάζεις και μας βρίζεις, πάρε μερικές ώρες δουλειάς ακόμα να μη βαριέσαι και να σου φύγει η μαγκιά"

Μας νοιάζονται κατά βάθος να το ξέρεις, απλά είναι πολύ στο βάθος...

Πως λέγαμε μικρά στη μάνα μας "μαμά βαριέμαι" και σου απαντούσε άμεσα "κάτσε να διαβάσεις τότε να μη βαριέσαι"; Ε το ίδιο είναι και τώρα. Εν τω μεταξύ ρε παιδιά ( λέμε τώρα...) μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ που τους έπιασαν με τη γίδα στη πλάτη, βγάζουν το 13ωρο για να μας πουν ξεκάθαρα ότι υπάρχουμε ζούμε και δουλεύουμε για να τους ταΐζουμε.

Συγνώμη τώρα έχετε τίποτα καλύτερο από την αλήθεια; Απλά "οι άνθρωποι" τα λένε τσεκουράτα γιατί μας σέβονται.

Κάπου στο βάθος του μυαλού μας το ξέραμε αυτό αλλά είχαμε και αμφιβολίες. “Σαν σκλάβος δουλεύω, δεν είναι ζωή αυτό είναι επιβίωση” και άλλα τέτοια φιλοσοφημένα λέγαμε πολλοί από μας. Ε τώρα έρχονται οι κυβερνώντες και μας λένε ευθέως ότι: “ ναι είσαι σκλάβος, απλά θα επιβιώνεις γιατί εμείς και οι φίλοι μας πρέπει να ζούμε σαν άρχοντες”.

Οπότε αυτό το ξεκάθαρο μήνυμα έδιωξε τις αμφιβολίες, εμείς ανακουφιστήκαμε και πλέον όλα καλά. Ναι είμαστε σκλάβοι σε εργασιακή γαλέρα τρώγοντας ψίχουλα εμείς που μαζεύουμε από τα 13ωρα, που όσα και αν είναι αυτά, εμείς ψίχουλα θα μαζεύουμε, αλλά τουλάχιστον κάποιοι θα καρπώνονται τον κόπο και τον ιδρώτα μας και θα ζουν πλουσιοπάροχα.

Βλέπεις που σου λέω ότι μας νοιάζονται; Νοιάζονται για την ψυχή μας, για την θρησκευτική μας συνείδηση, "ο μη έχων χιτώνα να δίνει το σαρκίο του" και άλλα τέτοια όμορφα. Να δείτε που θα πάμε στον παράδεισο εμείς.

Εκτός και αν όσοι προσφέρουν τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους κυρίως, θυσία σε χαραμοφάηδες πάνε στη κόλαση.

Μόνο που μας σέρνουν όλους μαζί στη κόλαση. Η για την ακρίβεια, την φέρνουν εδώ. Για αυτό αν δεν θέλουμε να τη ζήσουμε πρέπει να αντισταθούμε με όλους τους τρόπους και σε όλους τους χώρους.

Να μη κατεβάσουμε το κεφάλι, να μη παραιτηθούμε να μην απογοητευθούμε.

Να οργιστούμε να βγούμε στους δρόμους, να φωνάξουμε δυνατά!

Κατεδαφίζουν τις ζωές μας και με τα δικά μας υλικά φτιάχνουν τις δικές τους, θα τους αφήσουμε;

Δεν πρόκειται για σένα και για μένα μόνο.

Πρόκειται για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Θα σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και θα τα αφήσουμε να ζήσουν τα χάλια μας;

Είναι αιτία πολέμου αυτό το έκτρωμα!

Αν υπάρχουν στις θέσεις που είναι, είναι γιατί εμείς τους φέραμε εκεί.

Εμείς τους  ταΐζουμε, εμείς θα τους κόψουμε την μάσα.

Εμείς έχουμε την δύναμη ας την αξιοποίησουμε επιτέλους!

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μη ξεχνάς!

Λίλα Μήτσουρα

Τι κάνεις τώρα;

Είσαι στη δουλειά, ίσως και να γκρινιάζεις για τη δύσκολη μέρα, τη ζέστη, βαριέσαι ίσως...

Ή είσαι άνεργος και δεν βρίσκεις δουλειά και βρίζεις τη μαύρη σου την τύχη.

Ή μπορεί να είσαι στη κουζίνα και να ετοιμάζεις το φαγητό της ημέρας, μες στη ζέστη.

Μπορεί να είσαι και στο δρόμο, στο καθημερινό χάλι των δημοσίων συγκοινωνιών.

Μπορεί και να διαμαρτύρεσαι για την αφόρητη ζέστη και πως να ανάψεις κλιματιστικό που το ρεύμα θα σου έρθει στα ύψη.

Μπορεί και να κάνεις προσθαφαιρέσεις για να βγάλεις τον μήνα.

Ζεις μια ακόμα καθημερινή μέρα της ζωής σου.

Που όμως σκέψου μπορεί ανά πάσα στιγμή να διακοπεί από μια βόμβα.

Γιατί κάποιος ορέγεται την πατρίδα σου.

Το γνωρίζουμε αυτό οι Έλληνες καλά, σωστά;

Ας θυμηθούμε τους Κύπριους....

Και όσο εμείς διαμαρτυρόμαστε για την πραγματικά πολύ δύσκολη καθημερινότητά μας, που παρόλα τα ζόρια τα καταφέρνουμε κάπως, κάποιοι πεθαίνουν.

Από βόμβες, από ασιτία, από την όρεξη ενός αχόρταγου δολοφόνου να κατασπαράξει, να εξαφανίσει από την γη έναν λαό.

Παιδιά πεινασμένα και ορφανά, γονείς με νεκρά παιδιά στην αγκαλιά, άνθρωποι που απόμειναν μονάχοι δίχως οικόγενεια.

Και κει το μυαλό μου κάνει παύση ξαφνικά.

Σαν να γύρισε ο διακόπτης στο οφ και να σταμάτησαν όλες μου οι σκέψεις για την δική μου ζωή.

Το σκάφος Madleen καταλήφθηκε από Ισραηλινούς.

Το οποίο πήγαινε τρόφιμα στους αποκλεισμένους Παλαιστίνιους.

Συμβολική κίνηση, μη μένεις στο ποιοι επέβαιναν, αν δεν τους γουστάρεις, αν , αν αν... 

Μη κοιτάς το δέντρο γιατί χάνεις το δάσος.

Μια ελπίδα ήταν για αυτόν τον δύστυχο λαό, μια ελπίδα ότι ίσως σπάσει το εμπάργκο της Γάζας που άφηνε  πόρτες ανοιχτές και ελπίδες να φωτίσουν τις μαυρισμένες τους ψυχές, ποδοπατήθηκε από το κράτος δολοφόνο.

Σε διεθνή ύδατα.

Ως κυρίαρχος.

Που καταδεικνύει ακριβώς τις προθέσεις του.

Γενοκτονία.

Το Madleen δεν έφτασε ποτέ στη Γάζα.

Η Γάζα θα συνεχίσει να πεθαίνει άλλοτε αργά και βασανιστικά και άλλοτε βίαια.

Αλλά η αλήθεια πλέον είναι φανερή σε όλους.

Καμία δικαιολογία δεν έχει κανείς μας αν επιλέξει τη σιωπή.

Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.

Γιατί αύριο μπορεί να είναι η σειρά σου, η σειρά μας.

Αλλά δεν μιλάω για ανταλλαγή ανθρωπιάς.

Να τους νοιαστούμε για να μην μας συμβεί και εμάς...

Μιλώ για ενσυναίσθηση καθαρή και ανόθευτη δίχως ανταλλαγές.

Γιατί είναι έγκλημα αυτό που γίνεται και δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε , όταν εξαφανίζουν έναν λαό από προσώπου γης.

Γιατί δεν αρμόζει σε κανέναν Άνθρωπο να μένει κλεισμένος στο μικρόκοσμο του όταν κάπου αφήνουν παιδιά πεινασμένα για να πεθάνουν, όταν σπάνε με τα γκλομπ τους θερμοκοιτίδες με νεογέννητα, όταν ξαναβομβαρδίζουν τα ήδη βομβαρδισμένα μέρη, μη τυχόν και κάποιος έχει βρει καταφύγιο στα συντρίμμια.

Εσένα τι σου λέει αυτό;

Ναι μπορεί το Madleen να μη έφτασε ποτέ, αλλά η σκληρή αλήθεια έφτασε σε όλο τον κόσμο.

Για αυτό δεν έχουμε το δικαίωμα να μένουμε σιωπηλοί.

Μια λέξη, μια σκέψη, ένα ουρλιαχτό το οφείλουμε στην ανθρωπιά, μέχρι να συμπαρασύρουμε όλους τους ανθρώπους.

Για το κράτος δολοφόνο που κρατάει το δρεπάνι του χάρου και αποφασίζει ποιους θα αφανίσει για να αρπάξει τη γη του.

Γιατί έτσι θέλει.

Είναι ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ.

Είναι ΣΦΑΓΗ.

Και ο Άνθρωπος δεν θα το επιτρέψει.

Λίλα Μήτσουρα

"Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους

Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη [...]

Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.

Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.

Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,

στον εαυτό σου γύρισε και πες:

«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι» "



Μαχμούντ Νταρουίς, 12 ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή, ...να σκέφτεσαι τους άλλους..., μφτρ. Τζένη Καραβίτη, εκδ. Νήσος

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κι όμως, οι παιδικές μας μεγαλοβδομάδες μυρίζουν ακόμα τόσο όμορφα...

Λίλα Μήτσουρα

Μνήμες

Έρχονται και φεύγουν οι μνήμες;

Οι αναμνήσεις;

Μπααα

Απλά πότε έρχονται μπροστά στην σκηνή και πότε μένουν στα παρασκήνια

Ε λοιπόν την μεγάλη βδομάδα οι δικές μου μνήμες δίνουν παράσταση.

Και ήταν όμορφες οι μεγαλοβδομάδες των παιδικών μου χρόνων στην προσφυγική μου γειτονιά.

Τα σμυρνέικα κουλουράκια πρωτοστατούσαν αρχικά στην πολυκατοικία μου.

Πότε θα τα έκαναν οι μαμάδες μας, αφού μαζευόντουσαν όλες μαζί για να τα κάνουν.

Τη μία μέρα της κυρά Δήμητρας, την άλλη της κυρά Κατίνας, την άλλη της κυρά Καίτης...

Τεράστια συνταγή, απλά τεράστια!

Πλάθαμε πλάθαμε και η ζύμη ατελείωτη!

Και τα ταψιά του φούρναρη να πηγαινοέρχονται στο φούρνο που ευτυχώς ήταν απέναντι.

Όμως τι ντροπή για την εικόνα μας, της μαρίδας εννοώ που έκανε αυτή την δουλειά.

Πόλεμος μεταξύ μυρωδιάς κουλουρακίων και νηστείας.

Μάχη δίναμε τα παιδιά για να φάμε έστω ένα.

Συνήθως κερδίζαμε.

Πω πω γκρίνια που θα είχαμε, σκέφτομαι τώρα ως μαμά και εγώ...

Όλα μαζί τα παιδιά με τις μαμάδες μας για να κοινωνήσουμε την Μεγάλη Πέμπτη και το ερώτημα της ημέρας: “Τι θα φάμε μαμά τώρα;”

Και παιχνίδι, ατελείωτο παιχνίδι στην γειτονιά με τις μουριές.

Συνήθως ήμασταν πάνω στις μουριές παίζοντας κρυφτό.

Καταπληκτική κρυψώνα.

Και έφτανε το Μεγάλο Σάββατο.

Που εκεί όλη η γειτονιά ετοίμαζε το χώρο, μια μάντρα δηλαδή εκεί, πολυκατοικία τεράστια τώρα πια, που έψηναν όλοι μαζί τα αρνιά τους.

Μια παρέα όλοι μαζί.

Και όσοι δεν έψηναν, έφερναν από το φούρνο το ταψί τους μόλις το έπαιρναν από το φούρνο.

Να σαι καλά Κύριε Παύλο όπου κι αν είσαι , ήταν το πρώτο αρνί που ερχόταν στο τραπέζι μέχρι να βγουν τα άλλα από τη σούβλα.

Βέβαια η ετοιμασία της μάντρας ήταν ζόρικη καθότι ήταν γεμάτη μαργαρίτες που έπρεπε να καθαριστούν.

Απο ποιούς;

Μα φυσικά από τους μπαμπάδες μας μαζί με εμάς τα παιδιά.

Ουφ! Τι βαρεμάρα και αυτή...

Όμως και αυτό γινόταν παιχνίδι τελικά.

Και μετά αυτή η απαίσια μυρωδιά στα σπίτια από τα αρνιά και τα κοκορέτσια.

Αναμονή για την Ανάσταση.

Θα φορούσαμε τα καλά μας ρούχα, τα καινούργια φυσικά, τα καινούργια μας παπούτσια και θα γινόταν και η Ανάσταση ένα παιχνίδι.

“Θα τα βγάλω όλα αυτά που κρέμονται στη λαμπάδα μαμά”

“Αστα παιδί μου που είναι τόσο όμορφα”

“Άπαπα θα γίνω ρεζίλι”

“Πρόσεχε μη την σπάσεις”

“Την έσπασα μαμά!”

“Καλά να πάθεις! Στο είπα! Φέρτην εδώ μήπως στην φτιάξω"

Και οι καμπάνες χτυπούσαν και οι γυμνές σπασμένες λαμπάδες άναβαν και φιλιά και ευχές και το γνωστό “Χριστός Ανέστη” που έπαιρνε την απάντηση “Επίσης”...

Και μετά ερχόταν η Κυριακή του Πάσχα.

Που επιτέλους έληγε η νηστεία και τρώγαμε τα υπέροχα σμυρνέικα κουλουράκια με το γάλα μας.

Και που θα τρώγαμε το πρώτο μας παγωτό, τον μεγάλο πύραυλο της ΑΣΤΥ και θα πίναμε και όσα αναψυκτικά θέλαμε, γιατί ήταν γιορτή και δεν μας χαλούσαν χατήρι.

Παιδιά, μυρωδιές, γέλια από όλους μια παρέα που περνούσε υπέροχα και ένα ατέλειωτο “Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη, στην υγειά σας!” αντηχούσε παντού.

Και αν περνούσε κάποιος από κει μια φωνή από όλους ακουγόταν “Έλα να σε κεράσουμε έναν μεζέ μέχρι να γίνει το αρνί!"

Ο μεζές φυσικά που λέγανε ήταν φερμένος από τα χεράκια της μαρίδας, που ανεβοκατέβαινε σκάλες, αφού τα προσφυγικά δεν είχαν ασανσέρ.

Και αυτό γινόταν πολλές μα πολλές φορές.

Αλλά ξεπληρώναμε την βαρυγκόμια και το ανεβοκατέβασμα με με αναψυκτικά και παγωτά.

Αντηχούν στα αυτιά μου ακόμα, τα γέλια, τα τσουγκρίσματα των ποτηριών, οι ευχές, τα παιχνίδια μιας μαρίδας που γέρασε.

Μυρίζω ακόμα την οσμή των ημερών εκείνων.

Ήταν όμορφα.

Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους για τις αναμνήσεις που μου δημιούργησαν.

Μόνο που σκέφτομαι κάποιες φορές πως οι όμορφες αναμνήσεις ίσως πονούν πιότερο...

Απουσίες σημαντικές που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο αυτό που ανεβάζει η μνήμη.

Κλασσικό έργο των ημερών.

Ας είναι.

Έχουμε δουλειά όλοι μας.

Πρέπει να φτιάξουμε όμορφες αναμνήσεις στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας.

Έχουμε να δημιουργήσουμε μελλοντικά χαμόγελα και δάκρυα συγκίνησης για τις μνήμες τους. 

Με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας μας.

Δεν μετράνε τα χρήματα εδώ.

Εδώ αξία έχει μόνο η ουσία.

Γιατί αυτή σταλάζει στις καρδιές.

Και η ουσία είναι η αγάπη....

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Λίγη ανθρωπιά ρε!!

Λίλα Μήτσουρα

"Γλίστρησε στις σκάλες..." και για να μη χαλάσει το image μας και του μαγαζιού βεβαίως βεβαίως τον πετάξαμε έξω σαν σακούλα με σκουπίδια.
Άστεγος ήταν άλλωστε, άρα σκουπίδια, σωστά;
Και δεν ξέραμε μωρέ και ρίξαμε χλωρίνη για να καθαρίσουμε, μη πάθουμε τίποτα και κολλήσουμε και λίγη ανθρωπιά.
Μη κολλήσουμε και οξεία αστεγία, δεν λέει αστοί άνθρωποι.
Αλλιώς θα τον αφήναμε εκεί, θα τον φροντίζαμε ως άνθρωποι μέχρι να έρθει ασθενοφόρο και αστυνομία.
Κάποιοι φέρουν τον τίτλο άνθρωπο, τυχαία, συμπτωματικά, από λάθος.
Κάποιοι νομίζουν ότι την κορυφή την κατέκτησαν και δεν πρόκειται ποτέ να διαβούν την γκρεμίλα κουτρουβαλιασμένοι.
Κάποιοι εκεί στην κορυφή βλέπουν τους από κάτω ως μυρμήγκια που ποδοπατούν και μετά ψεκάζουν για να μην ξαναεμφανιστούν....
"Τον έβγαλα έξω" είπαν οι απάνθρωποι του καταστήματος.
Δεν τον βγάλατε έξω, τον πετάξατε σαν κάτι άχρηστο και μιαρό μην τυχόν και σας μολύνει.
Και αυτήν ακόμα την δημοσιότητα την χρησιμοποιείται υπέρ σας, ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Μη τυχόν και εμφανιστεί κάποιος άλλος "κακομοίρης" και σας ταράξει.
Πήγε και πέθανε και αυτός και σας σφράγισαν και το μαγαζί.
Ήθελε και τουαλέτα ο βρομιάρης, γιατί δεν πήγε σε κάποιο δέντρο;
Ορίστε τώρα πήγε και πέθανε μέσα στο μαγαζί σας για να σας το μαγαρίσει και να σας βάλει και σε μπελάδες.
Απαράδεκτοι αυτοί οι άνθρωποι ενός κατώτερου θεού, απαράδεκτοι, ασυνείδητοι εντελώς.
Ρε τι πάθατε στα καλά καθούμενα καημένοι μου....

Και για ποιόν;
Για έναν ασήμαντο, έναν αναλώσιμο, έναν ανάξιο εντελώς.

Γιατί η δική σας ζωή είναι ανώτερη από τη δική του.

Εσείς προσφέρετε, αυτός τι κάνει; 

Και αφού  δεν υπάρχει ένας σημερινός Καιάδας, θα τον φτιάξετε εσείς όπως όπως.

Να τελειώνετε επιτέλους με αυτά τα...τα..."κατακάθια της ζωής"

Γιατί οι ζωές μερικών είναι πιο σημαντικές από τις ζωές κάποιων άλλων....

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Υπόσχεση! Θα το πάμε μέχρι τέλους!

Λίλα Μήτσουρα

"Πήγα πολύ αργότερα " 

"Δεν ήταν αρμοδιότητά μου" 

"Θα αποδείξω ότι είμαι αθώος" 

"Παραπλανηθηκα" 

"Ο ανακριτής φταίει" 

Όλα αυτές οι τουλάχιστον ανόητες δικαιολογίες, λέγονται πάνω από 57 δολοφονημένους! 

Λέγονται πάνω από μπαζωμενα κορμιά! 

Κανείς δεν έδωσε εντολή να εξαφανιστεί οτιδήποτε θα φανέρωνε την αλήθεια! 

Κανείς! 

Από μόνα τους όλα έγιναν. 

Ως δια μαγείας. 

Αφήνω στην άκρη ότι μας αντιμετωπίζουν ως ηλίθιους. 

Δεν έχουν τον ελάχιστο σεβασμό στους επιζώντες και στους συγγενείς των θυμάτων! 

Κοροϊδεύουν ασύστολα όλους μας για να σώσουν τους εαυτούς τους και όχι μόνο... 

Όλη η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους να ζητήσει δικαιοσύνη, δικαίωση και τιμωρία! 

Και βγήκε ο παραπλανημένος πρωθυπουργός μετά να μας πει, όχι δια στόματος, αλλά μέσα από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, μεταξύ άλλων ότι τα τρένα ΘΑ είναι ασφαλή το 2027!!! 

Και ως τότε; 

Κανείς σεβασμός σε ζώντες και νεκρούς. 

Προαναγγέλλει ουσιαστικά ότι θα έχουμε και άλλους δολοφονημένους. 

Παραδέχεται δηλαδή ότι γνώριζε ότι δεν ήταν ασφαλή αλλά δεν θεώρησε δεδομένο να μας ενημερώσει, παραδέχεται ότι δεν είναι ακόμα και σήμερα και ότι δεν θα είναι για δύο ακόμα χρόνια.

Γιατί δεν στέλνει και τα δικά του παιδιά τότε;

Γιατί δεν πάνε και αυτοί οικογενειακώς με τα μελλοντικά ασφαλή τρένα;

Τι παραπάνω έχουν οι δικοί του άνθρωποι από τους δικούς μας;

Για πείτε τώρα, αυτή η παραδοχή του τι σημαίνει;

Τι ιδιότητα θα του δίνατε εσείς;

Γιατί η απραξία όλων αυτών, τωρινών και προηγούμενων, θα οδηγήσει και σε άλλους νεκρούς. 

Και τα λέει όλα αυτά ανερυθρίαστα και χαλαρά. 

Ένα κείμενο είχε να αντιγράψει απλώς. 

Τέλος! 

Εκτελεστική και δικαστική εξουσία έχουν μπλέξει τα μπούτια τους. 

Πάνω από τις ζωές μας. 

Πάνω στις ζωές μας. 

Για αυτούς είμαστε νούμερα γραμμένα με μολύβι. 

Σβήνουν εύκολα και για αυτούς δεν αφήνουν ούτε σημάδι στο χαρτί. 

Έχουμε ονοματεπώνυμο όμως που για όλους εμάς, για τον λαό είναι χαραγμένα ανεξίτηλα στις καρδιές των ανθρώπων μας.

Για αυτό, για τις ζωές μας που αυτοί δεν δίνουν μια δεκάρα, θα παλέψουμε εμείς. 

Για αυτούς που χάθηκαν και για όσους μείναμε πίσω. 

Γιατί  ο κάθε ένας από τους 57, ήταν το δικό μας παιδί, η δική μας μαμά, μπαμπάς, θείος-α, φίλος-η, αδερφός-ή. 

Μοιάζουμε ανίσχυροι μπροστά σε όλο αυτό το μαφιόζικο σχέδιο. 

Αλλά δεν είμαστε. 

Να το θυμάστε αυτό. 

Δεν είμαστε! 

Έχουμε την οργή μας, το πάθος μας να βγουν όλα στο φως, το πάθος μας για δικαιοσύνη. 

Και δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από την οργή του ανθρώπου όταν του σκοτώνουν τα παιδιά του και τον κοροϊδεύουν κιόλας. 

Θα το πάμε με το τέλους. 

Γιατί είναι ασυνείδητοι. 

Δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαδί. 

Μέχρι τέλους! 

Υπόσχεση!

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Να αλλάξεις τον κόσμο φίλε μου Σάντσο, δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη!»

Λίλα Μήτσουρα

28 του Φλεβάρη δεν μαζευόμαστε να κλάψουμε όλοι παρέα.
Δεν είναι εθνικό μοιρολόι.
ΕΊΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!
Γυρεύουμε δικαίωση για όλες τις αδικοχαμένες ψυχές.
Μέχρι να βρει απάγκιο η ψυχούλα τους, αφού τα κορμάκια τους μαζί με την αλήθεια μπαζώθηκαν.
Βουβό πένθος ζητούν όσοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους.
ΕΜΕΙΣ ΑΠΕΡΓΟΎΜΕ ΚΑΙ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ, ΔΕΝ ΚΛΑΨΟΥΡΊΖΟΥΜΕ.
Είμαστε η οργισμένη φωνή όσων δολοφόνησαν.
Τους στέρησαν την ζωή, τους στέρησαν και την αλήθεια.
Τους στέρησαν ακόμα και ένα μνήμα.
Έτσι απλά τα μπάζωσαν...
Κορμιά, ψυχές, αλήθεια...
Είμαστε οι φωνή τους, η οργή τους.
Θα γίνουμε το οξυγόνο τους που θα τους δώσει φτερά για να αναπαυτούν οι ψυχούλες τους.
Βροντοφωνάζουμε δυναμικά το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα συγκαλυφθεί!
Τούτες οι 57 ψυχούλες έγιναν οι δικοί μας άνθρωποι.
Για τους δικούς μας λοιπόν θα είμαστε όλοι εκεί.
Μια γροθιά όλοι να γυρέψουμε δικαιόσυνη.
Και την αλήθεια... που μασκαρεύτηκε πίσω από αξύριστα πρόσωπα την ίδια στιγμή που πετούσαν οστά στα διπλανά χωράφια
και σφράγιζαν φέρετρα...
Η κατρακύλα και το ψέμα έχουν ένα όριο και αυτό θα το βάλουμε εμείς αύριο.

«Τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέµατα της Ιστορίας.
Ειπώθηκαν ψέµατα που ντράπηκαν και τα ίδια, µια και δεν ντρέπονταν τα στόµατα που τα ’λεγαν.
Έγινε πολλή κατάχρηση στόµφου, φτηνού λυρισµού, πολλή σπατάλη άχρηστης φιλοπατρίας..» (Μενέλαος Λουντέµης – “Οδός Αβύσσου, αριθµός Ο”) 

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ωραίες οι σουπιές με το μελάνι αλλά μαγειρεμένες...

Λίλα Μήτσουρα

Βρε τι τέλειος αρχηγός , είναι αυτός ο Κυριάκος. 

Πόσο σωστά έχει οργανώσει το επιτελικό του κράτος.

Τι έγκαιρη  και τέλεια οργανωμένη κινητοποίηση  είναι αυτή που έκανε για την Σαντορίνη... 

Βέβαια δεν ξέρω αν έκανε το ίδιο και σε κάποιο άλλο μέρος λιγότερο ή καθόλου γνωστό στο κόσμο, αλλά οκ το αφήνω για την ώρα. 

Να δεις μωρέ, το μωρέ με όλη τη σημασία της λέξεως, που το έγκλημα στα Τέμπη ήταν μια ατυχής στιγμή. 

Τι όχι;; 

Για αυτό και τα δελτία ειδήσεων από κει που μέχρι προχτές έκαναν συνεχώς συνταρακτικές αποκαλύψεις, τώρα το θέμα πήγε πίσω πίσω γιατί μπροστά είναι οι σεισμοί. 

Εύχομαι να μη συμβεί τίποτα, να μη πάθουν τίποτα κακό οι άνθρωποι εκεί, να συνεχίζει η κυβέρνηση το υπέροχο επιτελικό της έργο, και ας διακρίνεται ότι σε κάποια μέρη έχει περισσότερη αδυναμία... 

Να μείνει ήσυχος ο τέλειος αρχηγός ότι κάνει καλή δουλειά, να  θεωρεί βέβαιο ότι κοιμόμαστε όρθιοι, για να συνεχίσουμε ανενόχλητοι από αυτούς, να προετοιμάζουμε τις επόμενες κινητοποιήσεις. 

Γιατί κανείς και τίποτα δεν ξεχνιέται. 

ΥΓ: Ωραίες οι σουπιές, που έχουν και την ικανότητα να αλλάζουν το χρώμα τους και να πετούν μελάνι όταν κινδυνεύουν, αλλά μόνο μαγειρεμένες και όχι απαραίτητα γκουρμέ....

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν μας τρομοκρατούν οι τρομοκρατημένοι !

Λίλα Μήτσουρα

Η συγκέντρωση - διαμαρτυρία ήταν απολύτως ειρηνική και αξιοπρεπέστατη.

Δεν υπήρχε λόγος από τους γνωστούς άγνωστους να επιτεθούν για να την διαλύσουν. 

Από κάπου πήραν εντολή φυσικά. 

Γιατί; 

Γιατί το σκατό έφτασε στη κάλτσα. 

Πρώτη φορά ίσως, η κοινωνία συναντήθηκε σύσσωμη απαιτώντας δικαίωση και τιμωρία. 

Και ό,τι και αν κάνουν, κάνεις μας δεν ξεχνάει! 

Ούτε μπορούν οι τρομοκρατημένοι, να μας τρομοκρατήσουν. 

Δολοφόνησαν 57 ψυχές και θέλουν να φιμώσουν την οργή του κόσμου.

Μα αγνοούν τι μπορεί να κάνει ο καταπιεσμένος θυμός.

Είναι καλό να πέφτουν οι μάσκες. 

Να βλέπεις κατάματα τον εχθρό σου . 

Να ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. 

Δύο χρόνια μετά, ο ελληνισμός παντού στον κόσμο δεν ξέχασε και ενώθηκε σε μια γροθιά για να φωνάξει την οργή του, να δηλώσει την παρουσία του στους συγγενείς των δολοφονημένων, να τιμήσουν τους νεκρούς. 

Αυτό τους τρομάζει. 

Εμείς δεν έχουμε λόγο να τρομάζουμε πια. 

Γιατί η δική μας κινητήριος δύναμη είναι η ζωή και το μέλλον των παιδιών. 

Όλων των παιδιών. 

Και τα παιδιά είναι πάνω από τα κέρδη τους, πάνω και από οποιοδήποτε φόβο. 

Κοιτάμε λοιπόν το τέρας κατάματα, τώρα που για μια ακόμη φορά έπεσαν οι μάσκες τους και φωνάζουμε: 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ 

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ 

ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΆΛΥΨΗ 

ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΤΕ !!! 

(Φωτό αρχείου)

Λίλα Μήτσουρα

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Προλαβαίνεις ακόμα, ευτυχώς...

Λίλα Μήτσουρα

Kάποια στιγμή πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε αθάνατοι, αλώβητοι στο χρόνο, αθάνατοι.

Κοινοί θνητοί είμαστε, θνητότατοι και αρρωσταίνουμε και γερνάμε και πονάμε και λυγάμε.

Τι θα γίνει τώρα;

Θα κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα;

Αποδέξου το να πάμε παρακάτω καλό μου.

Έχουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Ομορφότεροι αλλά μέσα μας.

Και όλες αυτές οι διαδικτυακές εφαρμογές που σε κάνουν να φαίνεσαι σαν σταρ του σινεμά ή νεότατος καλοφτιαγμένος και σαν μοντέλο, εε δεν είσαι εσύ αυτός, πως να το κάνουμε τώρα;

Είναι κάποιος άλλος.

Και αν νομίζεις ότι όλο αυτό είναι αστείο και το κάνουμε για να γελάσουμε, σου λέω πως αυτό είναι το πάνω πάνω, αν ξύσουμε λίγο την επιφάνεια, θα φανεί όλη η μιζέρια και η κατάθλιψη που θα σε γεμίσει, γιατί δεν είσαι έτσι ή δεν είσαι έτσι πια.

Γερνάμε και αυτό είναι ευτυχία.

Κάποιοι δεν είχαν αυτή την δυνατότητα.

Μεγαλώνουμε και αποκτούμε διάφορα νοσήματα.

Και αλλάζει εικόνα το πρόσωπό μας.

Και το σώμα μας.

Ε και λοιπόν;

Μας έταξε κανείς ότι θα είμαστε πάντα νέοι;

Γιατί δεν το βλέπουμε σαν καμπανάκι για να αλλάξουμε ζωή;

Για να αλλάξουμε στάση ζωής;

Ας τα δούμε σαν σωτήρια μηνύματα.

Φωτεινή επιγραφή που γράφει: “προλαβαίνεις...”

Αν γυρίσουμε τη ματιά μας στο παρελθόν μας και δούμε τι καταφέραμε, τι αντέξαμε, τι ξεπεράσαμε τελικά, εε τότε ναι ρε φίλε, ως γνήσιοι πολεμιστές έχουμε και παράσημα.

Τις πληγές μας, τις ρυτίδες μας, τα σημάδια μας.

Τιμή μας και καμάρι μας.

Και αντί να κλαίμε για τον χρόνο ή τα χρόνια που περνούν, τα χαμένα μας νιάτα, μπορούμε να χαιρόμαστε που τα ζήσαμε, με τα καλά τους και τα κακά τους και τα καταφέραμε.

Και μπορούμε να συνεχίζουμε ακόμα.

Γιατί είμαστε εδώ .

Και μια φιλική συμβουλή, μην μπλεχτείς ποτέ στον λαβύρινθο του αν γιατί δεν υπάρχει ούτε έξοδος κινδύνου εκεί.

Να το θυμάσαι.

Μη κλαις πάνω από τη καρδάρα με το χυμένο γάλα.

Ανασκουμπώσου!

Έχεις να αρμέξεις ξανά τη ζωή.

Γιατί μπορείς.

Ακόμα...

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Χριστούγεννα είναι αγάπη ή αγάπη είναι Χριστούγεννα;

Λίλα Μήτσουρα

Έχει σημασία η ταμπέλα;

Αγάπη είναι αγάπη, τέλος.

Αγάπη για τον άνθρωπο.

Τον υπάλληλο που δεν γνωρίζουμε και μας εξυπηρετεί.

Τον άγνωστο στο δρόμο που προσπερνάμε βιαστικά.

Τον ασθενή που δεν γνωρίζουμε.

Τον άνεργο.

Τον γιατρό.

Τη νοσοκόμα.

Τη καθαρίστρια.

Τον εκπαιδευτικό.

Τον μετανάστη.

Τους λαούς που βρίσκονται σε πόλεμο.

Την κακοποιημένη.

Τα βασανισμένα παιδιά.

Την...

Τον...

Τα...

Δίχως αρίθμηση, απλά αγαπάς και σέβεσαι.

Αγάπη είναι ένας καλός λόγος στον παραιτημένο, τον ανήμπορο, τον ζορισμένο.

Αυτόν που δεν γνωρίζουμε, όχι μόνο τους δικούς μας ανθρώπους.

Αγάπη είναι, ας την αφήσουμε να αγκαλιάσει όλους όσους μπορούμε.

Αγαπάμε τους ανθρώπους, για τα τέρατα δεν ξέρω να σου πω.

Ξέρω μόνο ότι δεν θέλω να υπάρχουν στις ζωές μας.

Η αγάπη δεν παίρνει ζωές.

Δίνει ζωή.

Και κερδίζει δυναμικά τον χώρο που έχει κλέψει κάθε μαύρη ψυχή.  

Μα το κυριότερο είναι να αγαπήσουμε τις ζωές μας για να τις κάνουμε καλύτερες.

Τις δικές μας ζωές αλλά και των άλλων.

Αν αγαπάς την ζωή και τον άνθρωπο, τότε παλεύεις για αυτά....

Και όχι φίλε μου δεν είναι ουτοπικό, είναι ένα όνειρο, ας το κάνουμε πραγματικότητα, όλοι μαζί.  


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Επρεπε να ήσουν εδώ...

Λίλα Μήτσουρα

Οι φωτογραφίες των παιδιών μας πρέπει να κοσμούν τα σπίτια μας.

Και να διαδέχεται η μία την άλλη στα χρόνια.

Φωτογραφίες παιδιών που μεγαλώνουν και στολίζουν τους τοίχους και τα έπιπλα του σπιτιού.

Να ακούγονται οι φωνές τους, τα γέλια τους, η οργή τους, ο θυμός τους, 

το " Μαμαααά γύρισα! " "Ωχ παράτα με τώρα!"

 
"Ναι μωρέ διάβασα" "Μαμά φεύγω!" "Μη με περιμένεις, θα αργήσω"

Και να γυρνάνε, πάντα πίσω...

Οχι να κοσμούν ταφόπλακες.

Οχι να παγώνουν στον χρόνο.

Αλέξη από τη μέρα που έφυγες, δεν κάναμε καλύτερο τον κόσμο.

Αλέξη το μόνο που καταφέραμε είναι να σου στείλαμε παρέα και άλλα παιδιά, όχι με σφαίρα όμως αλλά με τρένο.

Αλέξη η ψυχούλα σου θα συντροφεύει άλλες σακαταμένες παιδικές ψυχούλες και αυτές από μπάτσους.

Αλέξη, δυστυχώς σε κάποιους δεν αρέσει να είσαι έφηβος , με ζωή και άποψη.

Η ζωή συνεχίζεται εδώ κάτω Αλέξη όχι οπως την ήξερες, αλλά χειρότερη.

Αλλά έχει και όμορφες στιγμές.

Και συ δεν είσαι εδώ να την ζήσεις.

Δεν μεγάλωσες ποτέ

Δεν στο επέτρεψαν.

Δεν σε ξεχνάμε ποτέ παιδί μου, όμως θα σου πω κάτι, θα προτιμούσα να μη σε μάθαινα ποτέ και να ζούσες τη ζωή σου όπως εσύ την ήθελες.

Ούτε σε εφιάλτη δεν φανταζόμαστε την φωτογραφία ενός παιδιού σε ταφόπλακα.

Έπρεπε να είσαι εδώ. 

Συγνώμη...

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μεσανατολικό: Ο θάνατός σου η ζωή μου;

Στέφανος Πρίντσιος

Τις φρικαλεότητες σε μία διαμάχη η σε οποιοδήποτε πόλεμο (αμυντικό, επιθετικό, εμφύλιο, πατριωτικό, απελευθερωτικό κ.α.) ο κάθε άνθρωπος που θέλει να είναι άνθρωπος και όχι μόνο να λέγεται, οφείλει να τις νιώθει αποκρουστικές και απερίφραστα να τις καταδικάζει χωρίς δικαιολογίες και αλλά.

Δεν υπάρχει ιστορική περίοδο από την αρχαιότητα έως το σήμερα που (κατά τα άλλα), μεγαλειώδεις αγώνες, κινήματα, εξεγέρσεις, επαναστάσεις να μην στιγματίσθηκαν από φρικαλεότητες μεταξύ των εμπλεκομένων. Το γεγονός αυτό σε καμία περίπτωση δεν τις δικαιολογεί, ούτε αφήνει περιθώρια επανάληψής τους, χωρίς την κατακραυγή και τον στιγματισμό τους. Επειδή όμως την ιστορία την γράφουν οι νικητές πολλές από αυτές αποσιωπήθηκαν ή δικαιολογήθηκαν.

Ας αρχίσουμε κυρίως από τα δικά μας. Από την μυθική άλωση της Τροίας όπου οι Έλληνες νικητές κατέσφαξαν τα γυναικόπαιδα, ήρθαμε στα ιστορικά γεγονότα της σφαγή των Μηλίων από τους Αθηναίους, την καταστροφή της Θήβας από τον Μέγα Αλέξανδρο. Διαβάζουμε μετά για τη σφαγή στον Ιππόδρομο 7.000 Θεσσαλονικέων από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον επονομαζόμενο «Μέγα». Ερχόμαστε σε έναν άλλο Μέγα, στον Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο που τύφλωσε 15.000 Βούλγαρους, αφήνοντας σε κάθε εκατοντάδα ένα μονόφθαλμο για να οδηγήσει τους υπόλοιπους πίσω στον βασιλιά τους, ο οποίος μόλις αντίκρισε το φρικτό θέαμα ξεψύχησε. Αιώνες μετά ακολουθεί η σφαγή της Χίου, των Ψαρών, της Νάουσας κ.α. από τους Οθωμανούς Τούρκους, (ο ναύαρχος Χοσρέφ έστειλε δώρο στο Σουλτάνο τα κεφάλια πολλών Ελλήνων, καθώς και 1.200 κομμένα αυτιά). Η άλωση της Τριπολιτσάς από τους Έλληνες (από την εκδικητική μανία δεν διέφυγαν ούτε εγκυμονούσες γυναίκες, ούτε καν μωρά παιδιά, με τις περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων και ιστορικών να είναι ανατριχιαστικές)…και για να μην πολυλογούμε, ερχόμαστε στις σφαγές του Α’ και Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, στις ναζιστικές θηριωδίες, όπου γενικά για έναν γερμανό στρατιώτη, οι Γερμανοί σκότωναν 10 Έλληνες, για έναν αξιωματικό 100 και για συνταγματάρχες και στρατηγούς πάνω από 1000. Ακολουθεί το Ολοκαύτωμα αλλά και οι συμμαχικές ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα - Ναγκασάκι.

Ενδεικτικές οι παραπάνω φρικαλεότητες, έλα όμως ντε που πάντα, κάποιοι αναμεταξύ μας θα ανακαλύψουν έναν λόγο δικαιολόγησής τους! Το γνωστό ναι μεν αλλά… 

Έγινε αυτός ο μακροσκελής πρόλογος για να φτάσουμε στα σημερινά γεγονότα της Μέσης Ανατολής. Είναι βέβαια λάθος να πούμε πως όλα ξεκίνησαν στις 7 Οκτωβρίου 2023 με την σφαγή αμάχων στα ισραηλινά κιμπούτς από την Χαμάς.

Πριν 20 χρόνια γράφονταν πως ο αντίκτυπος της δολοφονίας από το Ισραήλ του πνευματικού ηγέτη της Χαμάς, σεΐχη Αχμέντ Γιασίν, είναι τεράστιος και οι μελλοντικές συνέπειες, αδύνατο να προβλεφθούν. Πράγματι ακολούθησε εκατέρωθεν λουτρό αίματος αμάχων με αποκορύφωμα την φρίκη στα ισραηλινά κιμπούτς. Όσο δεν καυτηριάζεται αυτή η ενέργεια ως αποτρόπαια και αποκρουστική άλλο τόσο ενισχύονται τα ελαφρυντικά του Ισραήλ για τα επαίσχυντα αντίποινά του. Η λέξη βέβαια αντίποινα δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα αφού πρόκειται για τον αφανισμό δεκάδων χιλιάδων αμάχων και γυναικόπαιδων.

Έχουμε δυστυχώς το παράλογο, δύο αντιμαχόμενα έθνη να ορκίζονται και να σφάζονται όχι για την επικράτηση του ενός αλλά για την καθολική εξολόθρευση του άλλου. Ο θάνατός σου, η ζωή μου! 

Μπροστά εδώ σε αυτόν τον καθημερινό Αρμαγεδδώνα εμείς οι λογικοί φροντίζουμε να πάρουμε θέση στην εκατέρωθεν παραφροσύνη, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα!  

Το πιο εύκολο στη ζωή είναι να δεις το σκοτάδι, απλά κλείσε τα μάτια και θα το δεις! Ε, δεν χρειάζεται βέβαια να παραμείνεις εκεί στο έρεβος, για όλη σου τη ζωή! Άνοιξε τα μάτια και θα δεις το φως! 

Κάπως έτσι θα τελειώσει και το Μεσανατολικό, με το κράτος του Ισραήλ να ανοίγει τα μάτια του για να αναγνωρίσει δίπλα του το Παλαιστινιακό κράτος να του απλώνει το χέρι συνύπαρξης.

---

Στέφανος Πρίντσιος: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »