ΤΖΕΝΗ ΚΡΙΘΑΡΑ από Ημεροδρόμο
Αποκαλυπτικά του κατήφορου που έχουν πάρει οι ελευθερίες και τα δικαιώματα στην Ελλάδα είναι τα στοιχεία της Έκθεσης της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2025. Η οργάνωση διαπιστώνει σοβαρές δημοκρατικές ρωγμές στη χώρα μας και συγκεκριμένα: πρόβλημα λογοδοσίας, πρόβλημα προστασίας ευάλωτων ομάδων και ζήτημα σεβασμού του κράτους δικαίου. Ουσιαστικά, η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να έχει τελειοποιήσει ένα νέο διοικητικό μοντέλο: από τα Τέμπη ως την Πύλο, όταν η τραγωδία είναι μεγάλη, η ευθύνη εξαφανίζεται. Σε όλα τα μεγάλα σκάνδαλα και τις τραγωδίες που αποκαλύφθηκαν ή είχαν συνέχεια εντός του 2025, η Ελλάδα δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει στα πρότυπα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που τίθενται διεθνώς ως ελάχιστη βάση.
Μπορεί το Μαξίμου να μοιράζει δελτία Τύπου περί επιτυχίας και «ανάπτυξης», «ψηφιακού κράτους» και «Ελλάδας 2.0», η πραγματικότητα και η καθημερινότητα των πολιτών την διαψεύδουν κατηγορηματικά. Το ίδιο κάνει και η Διεθνής Αμνηστία. Η οργάνωση εκφράζει ανησυχίες για τις παρακολουθήσεις πολιτών (υπόθεση Predator), τους δημοσιογράφους που τίθενται στο στόχαστρο, τους διαδηλωτές που βρίσκονται αντιμέτωποι με χημικά και γκλομπ, τους πρόσφυγες που «επιστρέφονται παράνομα στη θάλασσα», τα απροστάτευτα θύματα έμφυλης βίας και τους συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη που ζητούν τα αυτονόητα. Αυτά που η κυβέρνηση αρέσκεται να αποκαλεί «μεμονωμένα περιστατικά» (ξανά και ξανά) προκαλούν τον προβληματισμό της Διεθνούς Αμνηστίας. Είναι τόσα αυτά που συμβαίνουν που μόνο μεμονωμένα περιστατικά δεν αποτελούν. Έχουν γίνει πλέον ο κανόνας και δεν μπορούμε να μιλάμε για αστοχίες. Μιλάμε για σύστημα!
Η εικόνα που περιγράφει η Διεθνής Αμνηστία παραπέμπει στη διαμόρφωση μίας κουλτούρας διαρκούς ατιμωρησίας για τους κυβερνώντας και τους διορισμένους σε θέσεις κρατικής ευθύνης, παρά την εικόνα του σύγχρονου κράτους που διαφημίζει η κυβέρνηση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται σε επίπεδο λογοδοσίας, ενώ σοβαρές είναι οι καθυστερήσεις που καταγράφονται στην απονομή δικαιοσύνης. Η ευθύνη παραμένει δυσεύρετο είδος στην ελληνική επικράτεια. Για τα Τέμπη φταίνε οι «διαχρονικές παθογένειες». Για την Πύλο «φταίνε οι διακινητές». Για τις υποκλοπές δεν ήξερε κανείς. Για το Predator δεν απαντά κανείς. Για την αστυνομική βία «θα γίνει ΕΔΕ». Για τις επαναπροωθήσεις «δεν υπάρχουν στοιχεία». Όταν έρχεται η ώρα της λογοδοσίας, όλοι δηλώνουν αναρμόδιοι και η μόνη πραγματικά αποτελεσματική … δημόσια υπηρεσία είναι η παραγωγή δικαιολογιών. Η λογοδοσία μετατίθεται, οι εξεταστικές ξεθωριάζουν και η αλήθεια θάβεται κάτω από τόνους επικοινωνιακής διαχείρισης.
Αυτό που προσφέρει η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία καταγραφή αυτού που οι πολίτες γνωρίζουν ήδη, αφού το ζουν στο πετσί τους: το κράτος επικαλείται σε μόνιμη βάση την ασφάλεια, ενώ γεννά μόνο ανασφάλεια. Μιλάει συνεχώς για δικαιοσύνη, αλλά η απονομή της αργεί τόσο που μοιάζει με συγκάλυψη. Από τα Τέμπη ως την Πύλο, από τις υποκλοπές ως τις επαναπροωθήσεις, η Ελλάδα δεν πάσχει απλώς από κρίση εικόνας. Πάσχει από κρίση δημοκρατίας. Η χώρα εκτροχιάζεται και ναυαγεί, αλλά κανείς δεν παίρνει την ευθύνη.
Αποκαλυπτικά του κατήφορου που έχουν πάρει οι ελευθερίες και τα δικαιώματα στην Ελλάδα είναι τα στοιχεία της Έκθεσης της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2025. Η οργάνωση διαπιστώνει σοβαρές δημοκρατικές ρωγμές στη χώρα μας και συγκεκριμένα: πρόβλημα λογοδοσίας, πρόβλημα προστασίας ευάλωτων ομάδων και ζήτημα σεβασμού του κράτους δικαίου. Ουσιαστικά, η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να έχει τελειοποιήσει ένα νέο διοικητικό μοντέλο: από τα Τέμπη ως την Πύλο, όταν η τραγωδία είναι μεγάλη, η ευθύνη εξαφανίζεται. Σε όλα τα μεγάλα σκάνδαλα και τις τραγωδίες που αποκαλύφθηκαν ή είχαν συνέχεια εντός του 2025, η Ελλάδα δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει στα πρότυπα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που τίθενται διεθνώς ως ελάχιστη βάση.
Μπορεί το Μαξίμου να μοιράζει δελτία Τύπου περί επιτυχίας και «ανάπτυξης», «ψηφιακού κράτους» και «Ελλάδας 2.0», η πραγματικότητα και η καθημερινότητα των πολιτών την διαψεύδουν κατηγορηματικά. Το ίδιο κάνει και η Διεθνής Αμνηστία. Η οργάνωση εκφράζει ανησυχίες για τις παρακολουθήσεις πολιτών (υπόθεση Predator), τους δημοσιογράφους που τίθενται στο στόχαστρο, τους διαδηλωτές που βρίσκονται αντιμέτωποι με χημικά και γκλομπ, τους πρόσφυγες που «επιστρέφονται παράνομα στη θάλασσα», τα απροστάτευτα θύματα έμφυλης βίας και τους συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη που ζητούν τα αυτονόητα. Αυτά που η κυβέρνηση αρέσκεται να αποκαλεί «μεμονωμένα περιστατικά» (ξανά και ξανά) προκαλούν τον προβληματισμό της Διεθνούς Αμνηστίας. Είναι τόσα αυτά που συμβαίνουν που μόνο μεμονωμένα περιστατικά δεν αποτελούν. Έχουν γίνει πλέον ο κανόνας και δεν μπορούμε να μιλάμε για αστοχίες. Μιλάμε για σύστημα!
Η εικόνα που περιγράφει η Διεθνής Αμνηστία παραπέμπει στη διαμόρφωση μίας κουλτούρας διαρκούς ατιμωρησίας για τους κυβερνώντας και τους διορισμένους σε θέσεις κρατικής ευθύνης, παρά την εικόνα του σύγχρονου κράτους που διαφημίζει η κυβέρνηση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται σε επίπεδο λογοδοσίας, ενώ σοβαρές είναι οι καθυστερήσεις που καταγράφονται στην απονομή δικαιοσύνης. Η ευθύνη παραμένει δυσεύρετο είδος στην ελληνική επικράτεια. Για τα Τέμπη φταίνε οι «διαχρονικές παθογένειες». Για την Πύλο «φταίνε οι διακινητές». Για τις υποκλοπές δεν ήξερε κανείς. Για το Predator δεν απαντά κανείς. Για την αστυνομική βία «θα γίνει ΕΔΕ». Για τις επαναπροωθήσεις «δεν υπάρχουν στοιχεία». Όταν έρχεται η ώρα της λογοδοσίας, όλοι δηλώνουν αναρμόδιοι και η μόνη πραγματικά αποτελεσματική … δημόσια υπηρεσία είναι η παραγωγή δικαιολογιών. Η λογοδοσία μετατίθεται, οι εξεταστικές ξεθωριάζουν και η αλήθεια θάβεται κάτω από τόνους επικοινωνιακής διαχείρισης.
Αυτό που προσφέρει η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία καταγραφή αυτού που οι πολίτες γνωρίζουν ήδη, αφού το ζουν στο πετσί τους: το κράτος επικαλείται σε μόνιμη βάση την ασφάλεια, ενώ γεννά μόνο ανασφάλεια. Μιλάει συνεχώς για δικαιοσύνη, αλλά η απονομή της αργεί τόσο που μοιάζει με συγκάλυψη. Από τα Τέμπη ως την Πύλο, από τις υποκλοπές ως τις επαναπροωθήσεις, η Ελλάδα δεν πάσχει απλώς από κρίση εικόνας. Πάσχει από κρίση δημοκρατίας. Η χώρα εκτροχιάζεται και ναυαγεί, αλλά κανείς δεν παίρνει την ευθύνη.
