Όλοι οι (πλούσιοι) άνθρωποι του Προέδρου

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Το βιοτικό επίπεδο των υπουργών που υλοποιούν τους βασικούς άξονες της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη απέχει… έτη φωτός από αυτό του μέσου πολίτη! Το (αριθμητικό) συμπέρασμα προέκυψε (για μία ακόμη χρονιά) από τα «Πόθεν Έσχες» που είδαν το φως της δημοσιότητας!

Ο σκληρός πυρήνας

Ο «σκληρός πυρήνας» των υπουργών που τα τελευταία έξι χρόνια έχουν θητεύσει στα πλέον «κοινωνικά» υπουργεία (π.χ υγείας, εργασίας, παιδείας κ.λ.π) διαθέτουν μια οικονομική δυνατότητα που «μετριέται» σε εκατοντάδες χιλιάδες ή ακόμη και εκατομμύρια ευρώ. Είναι, παράλληλα, αυτοί που έχουν επιλεγεί για να προωθήσουν νομοθετικές και πολιτικές αλλαγές που προκάλεσαν εντονότατες κοινωνικές αντιδράσεις.

Αυτά ενώ η Νέα Δημοκρατία -σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που ανάδειξαν οι Δηλώσεις Περιουσιακής Κατάστασης- φαίνεται πως «κρατά τα σκήπτρα» της πιο πλούσιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Τόσο όσον αφορά το «ανά βουλευτή» εισόδημα όσο όσον αφορά το ύψος των τραπεζικών καταθέσεων ανά πρόσωπο.

Η Νίκη Κεραμέως

Η Νίκη Κεραμέως φαίνεται να είναι το πρόσωπο στο οποίο «ενσαρκώνονται» περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο οι προαναφερόμενες αντιθέσεις. Στα πέριξ του 1.300.000 ευρώ ανέρχονται οι τραπεζικές καταθέσεις της υπουργού Εργασίας σύμφωνα με όσα η ίδια δηλώνει στο «Πόθεν Έσχες» της. Έρχονται να προστεθούν πλάι σε κτήσεις ακινήτων υψηλής αξίας καθώς και την βουλευτική αποζημίωση η οποία είναι φυσικά πολλαπλάσια του κατώτατου μισθού.

Αυτού που η Νίκη Κεραμέως αρνείται πεισματικά να συσχετίσει με την άνοδο του πληθωρισμού των τιμών των αγαθών. Έχοντας νομοθετήσει την αναπροσαρμογή του με…αλγόριθμο που δεν θα λαμβάνει υπόψη αποκλειστικά τον τιμάριθμο. Επίσης, πρόκειται για την υπουργό Εργασίας που νομοθέτησε το περίφημο 13ωρο συνεχούς εργασίας στον ίδιο εργοδότη. Δηλαδή την ρύθμιση που ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεί ότι δίνει τη δυνατότητα στους εργαζόμενους να… επιλέξουν τον χρόνο που θα εργάζονται. Αυτό – τουλάχιστον – απάντησε πρόσφατα στην ΔΕΘ και σε ερώτηση του NEWS 24/7.

Ο αντιπρόεδρος

Ο Κώστης Χατζήδακης είναι μία ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση. Ο συντονιστής -σήμερα- του κυβερνητικού έργου κατέθεσε μια Δήλωση Περιουσιακής Κατάστασης για το 2023 με έναν μακρύ κατάλογο επενδύσεων σε ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια, και άλλα τραπεζικά προϊόντα των οποίων η συνολική αξία φαίνεται να ξεπερνά τις 560.000 ευρώ! Ένα περιουσιακό στοιχείο που συνοδεύεται από τον διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό των 27 ακινήτων που περιλαμβάνουν 3 μονοκατοικίες και δύο διαμερίσματα.

Ένα οικονομικό προφίλ που δημιουργεί έναν περίεργο συνδυασμό με τον υπουργό Εργασίας που νομοθέτησε (στην θητεία του πριν την Ν.Κεραμέως) την κατάργηση του 8ωρου. Επίσης, το πρόσωπο που έχει γίνει στόχος της κριτικής της αντιπολίτευσης για τη διαμόρφωση του σημερινού προφίλ της ΔΕΗ που αποτιμάται ως ο οργανισμός που «σέρνει τον χορό» της ενεργειακής ακρίβειας στην χώρα.

Ο επιθετικός

Στην ίδια κατηγορία δεν μπορεί παρά να συμπεριληφθεί και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Από τους πλέον «επιθετικούς» υπερασπιστές κυβερνητικών επιλογών που προκαλούν κοινωνική δυσαρέσκεια. Άλλωστε ο ίδιος έχει υλοποιήσει αρκετές εξ αυτών. Είτε στη θητεία το στο υπουργείο Εργασίας που οι νομοθετικές του ενέργειες «στόχευσαν» το απεργιακό δικαίωμα και την προστασία ενάντια στις απολύσεις. Είτε στη θητεία του στο υπουργείο Υγείας.

Εκεί δηλαδή όπου έχει «ανοίξει πόλεμο» με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων. Αυτών που με την σειρά τους τον καταγγέλλουν για προώθησης της ιδιωτικοποίησης της υγείας και μια συνακόλουθη εκτόξευση των δαπανών υγείας για εκατοντάδες χιλιάδες οικονομικά αδύναμα νοικοκυριά.

Το χαρακτηριστικό στοιχείο της Δήλωσης Περιουσιακής Κατάστασης του Άδωνι Γεωργιάδη είναι ο εξαιρετικά υψηλός δανεισμός. Με δάνεια που υπερβαίνουν τις 500.000 ευρώ και αντίστοιχα μεγάλες οφειλές. Ένα είδος χρηματοδότησης στο οποίο προφανώς δεν έχουν πρόσβαση μισθωτοί και μικροί επαγγελματίες.

Οι συνεργάτες

Δύο πρόσωπα που υπήρξαν κατά καιρούς συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη, σημαντικοί υπουργοί της κυβέρνησης και ταυτόχρονα εμπλεκόμενοι στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, μπορούν να συμπληρώσουν τον κατάλογο των «πλούσιων ανθρώπων του Προέδρου».

Ο Μάκης Βορίδης και ο Λευτέρης Αυγενάκης έχουν δύο εντυπωσιακά «Πόθεν Έσχες» ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Στον προερχόμενο από το ΛΑΟΣ πρώην υπουργό συναντά κανείς ανάλογες συνήθειες με αυτές του Κωστή Χατζηδάκη. Μόνον που οι επενδύσεις του Μάκη Βορίδη είναι.. διπλάσιες αφού προσεγγίζουν το 1.000.000 ευρώ.

Όσον για τον πρώην γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας φρόντισε να είναι ταιριαστός με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με το οποίο συνδέθηκε το όνομά του. Αφού φαίνεται να διαθέτει σημαντικές εκτάσεις με βοσκοτόπια.

Πηγή: news247

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι 3 τρόποι που μπορούν «να την γλιτώσουν» Βορίδης και Αυγενάκης

Γεράσιμος Λιβιτσάνος από Ημεροδρόμο

Η υπόθεση που αποκλήθηκε «Σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ» έχει μπει πλέον σε νέα διάσταση από τη στιγμή που διαβιβάστηκε στη Βουλή δικογραφία από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ιδίως όταν σε αυτή περιλαμβάνονται δύο ονόματα κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, ο Μάκης Βορίδης και ο Λευτέρης Αυγενάκης.

Τα στελέχη

Αμφότεροι «εμφανίστηκαν» στην εισαγγελική έρευνα λόγω της ιδιότητάς τους ως υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης. Ο πρώτος από τις 9 Ιουλίου 2019 μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 2021 και ο δεύτερος από τις 27 Ιουνίου 2023 έως και τις 14 Ιουνίου 2024. Δεν είναι όμως αυτό το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους.

Πρόκειται για δύο στελέχη που σε διαφορετικές περιόδους βρέθηκαν στο στενό κύκλο του Μεγάρου Μαξίμου και του πρωθυπουργού: Ο Λευτέρης Αυγενάκης σχεδόν από την αρχή της προεδρίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Νέα Δημοκρατία και ο Μάκης Βορίδης το τελευταίο διάστημα όταν θήτευσε από τις 27 Ιουνίου 2023 μέχρι τις 15 Μαρτίου 2025 στη θέση του υπουργού Επικρατείας με πραγματική αρμοδιότητα την «εκπροσώπηση» του πρωθυπουργού στο κοινοβούλιο.

Η προανακριτική

Από τη στιγμή που στο πολιτικό προσκήνιο εμφανίστηκε μία συγκεκριμένη δικογραφία, είναι σχεδόν …αντανακλαστικό πως αυτό συνεπάγεται την δυνατότητα της ενεργοποίησης του περίφημου νόμου «Περί Ευθύνης Υπουργών». Πράγμα που σημαίνει την παραπομπή της υπόθεσης σε δικαστήριο με διαμεσολαβητή το κοινοβούλιο, μιας και αυτό είναι το πνεύμα του υφιστάμενου συντάγματος και της νομοθεσίας που απορρέει από αυτό.

Εφόσον υφίσταται δικογραφία, είναι πρόδηλο πως η σύσταση μια επιτροπής που θα διεξάγει προανακριτική έρευνα, δηλαδή μια «προανακριτική επιτροπή» όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, είναι το αυτονόητο επόμενο βήμα. Η αναγκαιότητα αυτής της κίνησης έχει υπονοηθεί ή έχει εκφραστεί ευθέως από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που μιλούν για την ανάγκη διερεύνησης των ευθυνών των δύο υπουργών. Με το ΚΚΕ να θέτει και μία ακόμη πλευρά αυτή του «σκανδάλου της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής» από την οποία προκύπτει και το καθεστώς των επιδοτήσεων.

Να σημειωθεί πως αυτόνομη κοινοβουλευτική δυνατότητα για την κατάθεση έγκυρης πρότασης για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, από την αντιπολίτευση, έχει μόνον το ΠΑΣΟΚ, μιας και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση είναι αυτό που διαθέτει τις 30 υπογραφές που απαιτεί ο κανονισμός της Βουλής προκειμένου μια τέτοια πρόταση να τεθεί σε συζήτηση. Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη απαιτεί κάποιο είδος συνεργασίας ή σύμπραξης ανάμεσα σε πολιτικούς σχηματισμούς.

Η στάση της κυβέρνησης

Μπορεί, όπως προαναφέραμε, η σύσταση μιας προανακριτικής επιτροπής να είναι το «αυτονόητο» βήμα για την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η κυβέρνηση προτίθεται να πράξει το …αυτονόητο. Έως στιγμής άλλωστε για ανάλογης σημασίας σκάνδαλα, όπως αυτό των υποκλοπών, δεν έδειξε καμία προθυμία να ελέγξει τους υπουργούς και τα στελέχη της. Επίσης, για πολύ σοβαρότερες υποθέσεις, όπως το Έγκλημα των Τεμπών, διαπιστώθηκε έμπρακτα πού μπορεί να φθάσει προκειμένου να συγκαλύψει ευθύνες.

Εύλογα, λοιπόν, η απορία που θα μπορούσε να έχει κάποιος που παρατηρεί τις πολιτικές εξελίξεις είναι πώς το Μέγαρο Μαξίμου θα προσπαθήσει να «γλιτώσουν» οι δύο υπουργοί της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Όπως φαίνεται, μάλιστα, υπάρχουν 3 τρόποι που αυτό μπορεί να γίνει.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ: Είναι απλός. Η κυβέρνηση να καταψηφίσει οποιαδήποτε πρόταση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής κατατεθεί στην Βουλή. Σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος και το νόμο περί ευθύνης υπουργών καμία παραπομπή υπουργού δεν μπορεί να γίνει εφόσον δεν συναινέσει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή διαθέτει 154 βουλευτές και ένα ακόμη που πρόσφατα διαγράφηκε, τον Δημήτρη Κυριαζίδη, οπότε, κοινοβουλευτικά, τίποτε δεν μπορεί να την υποχρεώσει να οδηγήσει σε προανακριτική έρευνα τους δύο υπουργούς. Φυσικά, κάτι τέτοιο θα είχε σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις. Αρχικά γιατί υπάρχει δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που δημιουργεί ζητήματα «έκθεσης» της κυβέρνησης και εκτός συνόρων. Επίσης γιατί είναι πολύ πρόσφατες οι δηλώσεις Μητσοτάκη για την υπόθεση των Τεμπών όταν ανέφερε πως η κυβέρνηση «δεν μπαίνει εμπόδιο στην δικαιοσύνη», οπότε μια τέτοια συνθήκη θα ήταν σχετικά δύσκολο να την διαχειριστεί. Από την άλλη οφείλουμε να επισημάνουμε πως από επίσημα κυβερνητικά χείλη δεν έχει ακουστεί τίποτε για «διερεύνηση της υπόθεσης».

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ: Οι ευθύνες των υπουργών να παραγραφούν. Η κυβέρνηση επαίρεται εδώ και μήνες ότι με την τελευταία συνταγματική αναθεώρηση έχουν απαλειφθεί οι αποσβεστικές προθεσμίες για τις ποινικές ευθύνες υπουργών που ορίζονταν μέχρι το 2019 και αφορούσαν την παρέλευση δύο κοινοβουλευτικών συνόδων. Θέση όμως με την οποία δεν φαίνεται να συμφωνεί μεγάλη μερίδα των συνταγματολόγων, ανάμεσά τους και ο Ευάγγελος Βενιζέλος του οποίου η εκτίμηση έχει ιδιαίτερη σημασία. Όχι για πολιτικούς λόγους αλλά κυρίως γιατί είναι ο «κατασκευαστής» των συνταγματικών διατάξεων και της νομοθεσίας «περί ευθύνης υπουργών» το 2001. Οπότε… κάτι παραπάνω θα ξέρει. Ο συγκεκριμένος θεωρεί πως υπάρχουν ακόμη σημαντικά «παράθυρα» ώστε ένα δικαστικό συμβούλιο (εκεί καταλήγουν οι προανακριτικές επιτροπές) να μπορεί να θεωρήσει τυχόν αδικήματα παραγραμμένα. Για να συμβεί αυτό η μόνη προϋπόθεση είναι η κυβέρνηση αυτό το καλοκαίρι να λήξει την τρέχουσα κοινοβουλευτική σύνοδο και να προχωρήσει – μετά από πολλά χρόνια- στην θέσπιση «Τμημάτων Διακοπών» τα λεγόμενα «Θερινά Τμήματα».

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ: Είναι η απαλλαγή των δύο υπουργών μέσω της πλειοψηφίας της Νέας Δημοκρατίας σε περίπτωση προανακριτικής επιτροπής. Ως γνωστόν, η σύσταση των προανακριτικών επιτροπών γίνεται κατ’ αναλογία των συσχετισμών του κοινοβουλίου. Ακόμη και αν η κυβέρνηση αποδεχθεί την σύσταση προανακριτικής επιτροπής μπορεί να ελέγξει την περαιτέρω πορεία της και τον τρόπο που θα διερευνήσει. Φυσικά και μόνον η ύπαρξη μιας τέτοιας επιτροπής μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά, αν συνυπολογιστεί ο «θόρυβος» που αναμένεται να γίνει από την αντιπολίτευση. Στη βάση αυτή είναι πιθανή η συνέχιση και σε αυτό το ζήτημα του «μοντέλου Τριαντόπουλου», δηλαδή η αποστολή της υπόθεσης να διερευνηθεί από 5μελές δικαστικό συμβούλιο. Μια εξέλιξη που θα κρατήσει την υπόθεση μακριά από τη δημοσιότητα.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Άδωνις Γεωργιάδης: Την απεργία την θεμελίωσε ο …καπιταλισμός!

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Με τις ευλογίες του ΣΕΒ και ένα ακόμη παραλήρημα του υπουργού Εργασίας ολοκληρώθηκε η επεξεργασία του εργασιακού νομοσχεδίου στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής.

Ολοκληρώθηκε σήμερα στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής η επεξεργασία του εργασιακού νομοσχεδίου του Άδ. Γεωργιάδη που αναμένεται να συζητηθεί στην Ολομέλεια της Βουλής την Πέμπτη και την Παρασκευή. Κατά την διάρκεια των συζητήσεων που προηγήθηκαν η κατεύθυνση που ακολουθεί το νομοσχέδιο πιστοποιήθηκε και από τις «ευλογίες» που έδωσε στο περιεχόμενό του ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών, όπως και από την καθ’ όλα «χλιαρή» παρουσία της ΓΣΕΕ που αρκέστηκε σε ένα ύφος «νομικού παρατηρητή» του νομοθετήματος διατυπώνοντας ενστάσεις σε στυλ … «συμβουλών».

Παράλληλα η συνεδρίαση έκλεισε με τον Άδ. Γεωργιάδη να υπερασπίζεται για πολλοστή φορά τις αντι-απεργιακές διατάξεις του νομοσχεδίου. Αυτή την φορά το έκανε επιστρατεύοντας το επιχείρημα ότι η απεργία είναι …παραχώρηση του καπιταλισμού στους εργαζόμενους, όπως και απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εγγυάται την ανθρώπινη ελευθεριά! Αυτά σε ένα νομοσχέδιο που προβλέπει ποινές φυλάκισης για συνδικαλιστές η εργαζόμενους που ασκούν … «ψυχολογική βία» σε απεργοσπάστες! Μιλάμε, δηλαδή, για μια πρωτοφανή διεύρυνση του εννοιολογικού πεδίου στο οποίο μπορεί να βασιστεί μία δικαστική-εισαγγελική αρχή για να ποινικοποιήσει την συνδικαλιστική δράση στο πλαίσιο μιας απεργιακής κινητοποίησης.

Οι ευλογίες του ΣΕΒ

Το νομοσχέδιο κατά την διάρκεια της επεξεργασίας του στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής είχε όπως αναμένονταν τις …ευλογίες του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών. Μάλιστα, η εκπρόσωπός του φρόντισε να ζητήσει περάν του να ισχύσουν οι διατάξεις του, να υπάρξει περιορισμός έστω και στις τυπικές ενημερώσεις των επιχειρήσεων προς την Επιθεώρηση Εργασίας τις οποίες αποτίμησε ως γραφειοκρατικές.

Πιο συγκεκριμένα η Διευθύντρια Τομέα Εργασιακών Σχέσεων Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) Κατερίνα Δασκαλάκη επισήμανε πως «η ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής Οδηγίας για τους προβλέψιμους και διαφανείς όρους εργασίας βρίσκεται προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς καθορίζει αφενός ένα σαφές πλαίσιο μέσα στο οποίο οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους που απορρέουν από τη σχέση εργασίας τους, αφετέρου εκσυγχρονίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι επιχειρήσεις έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν και να αναπτύσσονται έναντι των διεθνών ανταγωνιστών τους, μέσα σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο και απρόβλεπτο επιχειρηματικό περιβάλλον. Στο πλαίσιο αυτό περιέχονται θετικές διατάξεις, όπως οι ρυθμίσεις για την απασχόληση την έκτη μέρα για τις επιχειρήσεις συνεχούς και μη συνεχούς λειτουργίας και οι αντίστοιχες ρυθμίσεις για την απασχόληση την Κυριακή, οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα στις υγιείς και συνεπείς επιχειρήσεις να γίνουν πιο εξωστρεφείς, να παράγουν αγαθά και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας και να αξιοποιούν στο μέγιστο τις δυνατότητες του ανθρώπινου δυναμικού τους, όπως συμβαίνει άλλωστε στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, τηρουμένων».

Στην συνέχεια μάλιστα αξίωσε από την κυβέρνηση να «επιλύσει» και κάποια επί μέρους «ζητηματάκι» ζητώντας αλλαγές σε 3 άρθρα του νομοσχεδίου που αφορούν τις υποσχρεώσεις ενημέρωσης των επιχειρήσεων έναντι του ΣΕΠΕ και του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ. Όπως ανέφερε «ο άρθρο 21 υποχρεώνει την επιχείρηση να αναρτά στο ΕΡΓΑΝΗ τους βασικούς όρους ή την ίδια τη σύμβαση εργασίας πριν από την έναρξη της εργασίας τους, σε αντιδιαστολή με προηγούμενα άρθρα που θέτουν προθεσμίες από μία εβδομάδα μέχρι και τρεις μήνες για την γνωστοποίηση τους στον εργαζόμενο. Παράλληλα διογκώνεται περαιτέρω η γραφειοκρατία, καθώς δεν δίνεται καν η δυνατότητα μαζικών υποβολών μέσω εξειδικευμένης ψηφιακής πλατφόρμας

Στο άρθρο 26 για την απασχόληση την έκτη μέρα αξιώνεται η καταχώριση στο ΕΡΓΑΝΗ πριν την έναρξη της εργασίας, υποχρέωση περιττή εφόσον ισχύει σε αυτές το ψηφιακό ωράριο. Ταυτόχρονα για τις επιχειρήσεις μη συνεχούς λειτουργίας αξιώνεται περαιτέρω γραφειοκρατική υποχρέωση γνωστοποίησης και ελέγχου από το ΣΕΠΕ, γεγονός που ίσως δηλώνει και έγκριση σε αντίθεση με το γράμμα και το πνεύμα της διάταξης η οποία είναι η νομοθετική δυνατότητα λειτουργίας των επιχειρήσεων απρόσκοπτα και λειτουργικά την έκτη ημέρα.

Τέλος, σχετικά με το άρθρο 22 θεωρούμε απαραίτητη, εφόσον εισερχόμαστε σε εποχή ψηφιακής οργάνωσης εργασίας, την κατάργηση όλων των γραφειοκρατικών υποχρεώσεων των επιχειρήσεων μέσω της καθολικής και όχι προαιρετικής κατάργησης της προδήλωσης των μεταβολών των ωραρίων στο ΕΡΓΑΝΗ για όσες επιχειρήσεις εφαρμόζουν το ψηφιακό ωράριο».

Ο καπιταλισμός θεμελίωσε την …απεργία

Η σημερινή και τελευταία συνεδρίαση της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων έκλεισε με ένα ακόμη επικοινωνιακό παραλήρημα του υπουργού Εργασίας Άδ. Γεωργιάδη ο οποίος αυτή την φορά χαρακτήρισε την απεργία …χαρακτηριστικό του καπιταλισμού. Κι αυτό το έκανε προκειμένου να αντιπαρατεθεί στην κριτική για τις διατάξεις που ποινικοποιούν την δράση των συνδικάτων προβλέποντας φυλάκιση για τους εργαζόμενους που περιφρούρούν μια απεργιακή κινητοποίηση.

Όπως είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης «στον κομμουνισμό δεν υπάρχει απεργία. Μια φορά που είχα δει ένα βίντεο να κάνουν απεργία στη Σοβιετική Ένωση σε ένα εργοστάσιο πήγαν με καλάσνικοφ και τους σκοτώσανε. Κατευθείαν, τσάκα-τσάκα, ούτε δεύτερη δεν υπήρχε. Η απεργία είναι καπιταλιστικό δικαίωμα, δεν είναι κομμουνιστικό». Μάλιστα το πήγε ακόμη παραπέρα λέγοντας πως το καπιταλιστικό σύστημα θεμελίωσε το δικαίωμα της απεργίας «γιατί ο καπιταλισμός, επειδή είναι σύστημα ελευθερίας και επιτρέπει την κοινωνική κινητικότητα, γι’ αυτό επιτρέπει και τη διεκδίκηση. Αυτή είναι η υπεροχή του».

Ένα επίσης «κλασικό» επιχείρημα του υπουργού Εργασίας ήταν και η επίκληση του ποσοστού της Ν.Δ στις προηγούμενες εκλογές. Απέναντι στις παρατηρήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης σχετικά με το ότι το νομοσχέδιο του είναι συμπλήρωμα του αντεργατικού νόμου Χατζηδάκη που ψηφίστηκε το 2022 επισήμανε ότι «η προηγούμενη Κυβέρνηση πήρε 41%και ο κ. Χατζηδάκης βγήκε πρώτος στη Βόρεια Αθήνα, πάνω από μένα. Θα ήταν παράλογο να μη συνεχίζω τη λογική της προηγουμένης Κυβέρνησης του κ. Χατζηδάκη. Μόνο ένας ανόητος θα πήγαινε κόντρα σε κάτι, το οποίο θέλει ο Ελληνικός Λαός κι έχει πλήρη πολιτική επιτυχία. Δεν έχω πρόβλημα να σας πω «ναι, συνεχίζω τη λογική της προηγουμένης Κυβερνήσεως και του κ. Χατζηδάκη».

 

Πηγή: imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΥΠΟΙΚ: Πλεονάσματα υπάρχουν αλλά …δεν είναι για εσάς!

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Να διαψεύσει κάθε ενδεχόμενο και κάθε σκέψη κοινωνικών παροχών σπεύδει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, μετά την δημοσιοποίηση των στοιχείων του πρώτου εξαμήνου του 2023 που δείχνουν πρωτογενή πλεονάσματα μεγαλύτερα των 2 δις ευρώ. Το κάνει μάλιστα με προκλητικό τρόπο αφού ως …αιτιολογία για το ότι τα έσοδα που προκύπτουν κατά βάση από την φορολογία των λαϊκών στρωμάτων είναι πως τα κονδύλια αυτά δεν αφορούν πληρωμένους φόρους του 2023 αλλά φόρους του 2022! Κι όπως τονίζει η μη διανομή των πρωτογενών πλεονασμάτων είναι δείγμα «σοβαρής δημοσιονομικής πολιτικής, που είναι το θεμέλιο της συνολικής οικονομικής πολιτικής».

Με βάση τα στοιχεία του 6μήνου Ιανουαρίου – Ιουλίου του 2023 καταγράφεται συνολικό πλεόνασμα 3,5 δις ευρώ. Κύρια πηγή φυσικά τα έσοδα από φόρους που είναι φθάνουν τα 33.768 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή καταγράφου αύξηση 7,5% που μεταφράζεται σε 2,347 εκατομμύρια.

Η ανακοίνωση

Στην ανακοίνωσή του το υπουργείο Οικονομικών «έτρεξε» να … διαψεύσει την εικόνα των φορολογικών υπερ-αποδόσεων, ακόμη και με κίνδυνο να «πριονίσει τα πόδια του» αφού η «θετική εικόνα» της οικονομίας είναι το επικοινωνιακό του «τρύκ» προκειμένου να πείσει για την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας και την κατάκτηση της περίφημης «επενδυτικής βαθμίδας». Τον διακηρυγμένο στόχο δηλαδή της κυβέρνησης Μητσοτάκη πριν από τις εκλογές. Μάλιστα εντυπωσιακό είναι ότι προκειμένου να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του το υπουργείο Οικονομικών δεν διστάζει να παραδεχθεί πως η εικόνα που παρουσιάζουν τα έσοδα οφείλονται στο ότι οι πολίτες αδυνατούσαν να πληρώσουν τους φόρους του 2022 και έτσι εξαναγκάστηκαν να κάνουν εξοφλήσεις το 2023. Στοιχείο που προφανώς καταδεικνύει ότι εργαζόμενοι και μικροί επαγγελματίες βρίσκονται υπό το καθεστώς ενός μόνιμου φορολογικού «βραχνά».

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει το ΥΠΟΙΚ αν και καταγράφονται αυξημένα έσοδα κατά 2,34 εκατομμύρια ευρώ, αυτά είναι «σε ταμειακή βάση και όχι σε δημοσιονομική βάση». Δηλαδή τα χρήματα βρίσκονται στα ταμεία του κράτους φέτος όμως ουσιαστικά αποτελούν εισπράξεις της προηγούμενη χρονιάς. Πιο συγκεκριμένα υποστηρίζει πως 470 εκατομμύρια ευρώ προέρχονται από την παράταση της καταβολής για τα Τέλη Κυκλοφορίας του 2022 έως και τον Φεβρουάριο. Επίσης πως 367 εκατομμύρια ευρώ αφορούν τις δόσεις για τον φόρο εισοδήματος της προηγούμενης χρονιάς τον οποίο προφανώς οι φορολογούμενοι δεν μπορούσαν να καταβάλλουν μέσα στο 2022. Αυτά ενώ φαίνεται να βλέπει με …μισό μάτι τις επιστροφές φόρου που όπως αναφέρει «μετρούν αρνητικά στο δημοσιονομικό αποτέλεσμα εμφανίζονται αυξημένες κατά 636 εκατ. ευρώ από τον στόχο». Στοιχείο όμως που παράλληλα σημαίνει ότι αυξήθηκαν σημαντικά τα φυσικά πρόσωπα που έχουν τόσο χαμηλό εισόδημα ώστε να περνούν κάτω από τον ούτως η άλλως πολύ χαμηλό πήχη του αφορολόγητου. Με βάση αυτά στοιχεία το ΥΠΟΙΚ εκτιμά πως η εκτέλεση του προϋπολογισμού δείχνει πως η πραγματική δημοσιονομική υπέρβαση είναι μόλις 874.000.000 και όχι 2,34 δις.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι προφανές ότι αποτελούν ένα επικοινωνιακό παιχνίδι με τους αριθμούς. Προκειμένου να μην «φαίνεται» στη εκτέλεση του προϋπολογισμού πως ήδη από το πρώτο 6μηνο του 2023 καταγράφονται πλεονάσματα που προέρχονται από την φορολογική αφαίμαξη των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων. Είτε αυτή γίνεται ευθέως με τους άμεσους φόρους, είτε κυρίως πλαγίως δια των έμμεσων φόρων που δίνουν έναν εκρηκτικό μείγμα αν συνδυαστούν με την συνεχώς διογκούμενη ακρίβεια.

Ενδεικτική ως προς αυτό είναι για παράδειγμα η τιμή της βενζίνης, κόστος που κατά βάση επιβαρύνει τα λαϊκά νοικοκυριά. Η μέση πανελλαδική τιμή της καταγράφεται στα 1,967 ευρώ το λίτρο αυξημένη κατά 1,04 λεπτά συγκριτικά με το Αύγουστο, ενώ στα νησιά και τους παραθεριστικούς προορισμούς όπου βρίσκονται οι περισσότεροι αυτόν τον μήνα έχει εδώ και καιρό ξεπεράσει τα 2 ευρώ. Αυτά ενώ οι φορολογικοί συντελεστές στα καύσιμα παραμένουν αμείωτοι και εξαιρετικά υψηλοί. Ανάλογη εικόνα και στα τρόφιμα όπου τα τελευταία στοιχεία (του Ιουλίου) δείχνουν ότι ο πληθωρισμός στον τομέα αυτό τον συγκεκριμένο μήνα εκτινάχθηκε στο 12,2%, ήταν κατά 1,4 μονάδες υψηλότερος από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης και έκανε ρεκόρ αύξησης κατά 3,5% στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντίστοιχη εικόνα αναμένεται και για τον μήνα Σεπτέμβριο που προβλέπεται να είναι ο 26ος συνεχόμενος μήνας αυξήσεων.

Επίσης είναι εμφανές πως είτε τα δημοσιονομικά πλεονάσματα προέρχονται από τους φόρους του 2022 που καταβάλλονται το 2023, είτε προέρχονται από τους φόρους του 2023 που (με την ίδια λογική) θα καταβληθούν το 2024 η ουσία δεν αλλάζει: Πρόκειται για χρήματα τα οποία «φεύγουν» από τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς των λαϊκών στρωμάτων. Έτσι λοιπόν ελάχιστα ενδιαφέρει αυτή η «λογιστική» ανάλυση τον μισθωτό που δυσκολεύεται να «βγάλει τον μήνα».

Πάντως το Υπουργείο Οικονομικών δεν μπαίνει στον κόπο να κρύψει τους στόχους του για τον φετινό προϋπολογισμό, που δεν είναι άλλη από την αύξηση των πλεονασμάτων. Επισημαίνει πως «στο Πρόγραμμα Σταθερότητας έχει ήδη συμπεριληφθεί πρόβλεψη για καλύτερη απόδοση ύψους 1,7 δισ. ευρώ στο σύνολο του έτους σε σχέση με τον Προϋπολογισμό». Τονίζοντας συμπερασματικά πως «η εκτέλεση του Προϋπολογισμού δεν εμφανίζει αποκλίσεις σε σχέση με τους στόχους που έχουν τεθεί στο Πρόγραμμα Σταθερότητας αλλά θετικές αποκλίσεις σε βάση μόνο ταμειακή».

Πηγή: imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μετεκλογική… ομορφιά!

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Αντιφάσεις, «ειδικά» και γενικά σχέδια, «ήξεις αφήξεις», επιφυλάξεις και προφυλάξεις. Λέξεις όπως αυτές αποτυπώνουν την εικόνα των προθέσεων των βασικών πόλων του πολιτικού συστήματος για τις μετεκλογικές εξελίξεις λίγες μέρες πριν την κάλπη της 21ης Μαΐου. Μπορεί το πλαίσιο των πολιτικών που θα ασκηθούν να είναι αυστηρά «τροχοδρομημένο» σε αντιλαϊκές ράγες, εξαιτίας των απαιτήσεων της Ε.Ε για επιστροφή σε δημοσιονομικά πλεονάσματα της τάξης 2% και τις γνωστές συνταγές των «αναδιαρθρώσεων» και της «ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας», όμως παραμένει θολό το με ποιους όρους θα προκύψει το κυβερνητικό σχήμα που θα διαχειριστεί την κατάσταση. Όπως λέει όμως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης «αυτή είναι η ομορφιά» της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Η Νέα Δημοκρατία

Από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας, η επίσημη θέση όπως την διατυπώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πως θα επιδιώξει αυτοδύναμη κυβέρνηση σε κάθε κάλπη, είτε αυτή της 21ης Μαΐου, είτε σε τυχόν δεύτερες εκλογές. Μάλιστα, δεν δίνει δίνει απάντηση στο ερώτημα σχετικά με το αν θα απαιτηθούν και τρίτες εκλογές εφόσον αυτή η τακτική διατηρηθεί στο διηνεκές. Σε σχετική, δε, ερώτηση που τέθηκε στην διακαναλική συνέντευξη που παραχώρησε ο πρωθυπουργός αρκέστηκε να δηλώσει πως «με πάτε πολύ μακριά». Το σκεπτικό του Κυριάκου Μητσοτάκη βασίζεται στην λογική των «σταθερών κυβερνήσεων» και συνοδεύεται από έντονη πολεμική ενάντια στην απλή αναλογική συνολικά αλλά και στο εκλογικό σύστημα με το οποίο θα γίνουν οι επερχόμενες εκλογές (αναλογική κατανομή των εδρών με πλαφόν 3%). Όπως ανέφερε σε προχθεσινή ραδιοφωνική του συνέντευξη οι εξελίξεις «μας υποχρεώνουν να ξαναθέσουμε το “στοίχημα” των εκλογών, όχι μόνο στη λογική του αν η χώρα θα πάει μπροστά ή να θα πάει πίσω, αλλά αν θα έχουμε σταθερότητα ή ένα χάος».

Παράλληλα όμως στον προεκλογικό λόγο της Νέας Δημοκρατίας καταγράφεται και μία μεγάλη αντίφαση: Ο πρωθυπουργός που μιλά για αυτοδυναμία «πάση θυσία», δεν δεσμεύεται με σαφήνεια για το τι θα κάνει την Δευτέρα 22 Μαΐου, τότε δηλαδή που θα εκκινήσει το μοίρασμα διερευνητικών εντολών από την πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όπως ανέφερε (και) προχθές, μετά από επίμονα δημοσιογραφικά ερωτήματα, «δεν έχω να σας πω πολλά πράγματα για το τι θα κάνω εκείνη τη στιγμή, διότι θα σεβαστώ και θα περιμένω το αποτέλεσμα του ελληνικού λαού». Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι … «αυτή είναι η ομορφιά της δημοκρατικής διαδικασίας». Προφανώς, η «θολή» αυτή τοποθέτηση προδίδει ότι η Νέα Δημοκρατία κάθε άλλο παρά έχει «βγάλει» από το σκεπτικό της την αναζήτηση κυβερνητικού εταίρου ή την διερεύνηση των δυνατοτήτων κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, ακόμη και δίχως μια κεντρική συμφωνία κομματιών ηγεσιών. Το σενάριο αυτό μένει ανοιχτό μετά την πρώτη ή και μετά την δεύτερη κάλπη.

Το «βλέμμα» της Νέας Δημοκρατίας πέφτει κατά κύριο λόγο προς το ΠΑΣΟΚ, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ασκεί προς το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη μία ιδιόμορφη πίεση. Χαρακτηριστικές είναι οι αναφορές του πρωθυπουργού με τις οποίες υποστηρίζει ότι η σημερινή ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται σε …διάσταση απόψεων με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Όπως έχει δηλώσει «υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών που μας λένε ότι “θα ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ”, που δεν έχουν κακή γνώμη ούτε για εμένα, ούτε για την κυβέρνηση μας. Θεωρούν ότι έχουμε κάνει ένα καλό έργο και θεωρούν και εμένα πιο κατάλληλο Πρωθυπουργό, στο ερώτημα αυτό. Κατά συνέπεια, αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να προβληματίσει τον κ. Ανδρουλάκη». Επίσης, υποστηρίζει ότι με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ήταν «απέναντι στο κύμα του λαϊκισμού που σάρωσε τη χώρα. Κρατήσαμε τη χώρα στην Ευρώπη. Ήμασταν απέναντι στη σκευωρία της Novartis». Η δημοσιοποίηση αυτής της εκτίμησης από την πλευρά της Ν.Δ αποτελεί έμμεση πίεση στη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αφού προφανώς «υπονοεί» ότι οι ψηφοφόροι αυτή θα έχουν την άμεση αντανάκλασή τους και στην κοινοβουλευτική ομάδα που θα εκλέξει το ΠΑΣΟΚ, ιδίως από την στιγμή που στην προηγούμενη σύνθεσή της ο Ανδρέας Λοβέρδος αλλά και άλλοι βουλευτές εμφανώς «αλληθώριζαν» συστηματικά προς την Νέα Δημοκρατία.

Ένα ακόμη ποιοτικό στοιχείο της κριτικής αυτής, είναι πως η ηγεσία της Ν.Δ ζητά από την Χαριλάου Τρικούπη να απομακρυνθεί ακόμη και από τις εναπομείνασες αναφορές στο «σοσιαλδημοκρατικό» παρελθόν του ΠΑΣΟΚ. Αυτό διότι οι τέτοιες αντιλήψεις δεν είναι συμβατές με τις ανάγκες διακυβέρνησης της χώρας. Όπως λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μια συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ «θα ήταν μία κυβέρνηση στην οποία θα πατούσαμε συνέχεια το φρένο, σε μία εποχή που χρειάζεται η χώρα να πατήσει γκάζι και να προχωρήσει πολύ γρήγορα σε μία βαθιά τολμηρή εκσυγχρονιστική ατζέντα». Αυτά αναφερόμενος σε ένα κόμμα που στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο ψήφισε το 70% των νομοσχεδίων που κατέθεσε η κυβέρνηση της Ν.Δ. Πρόκειται δηλαδή για ένα έμμεσο «κάλεσμα» στο ΠΑΣΟΚ να συναινέσει στην εφαρμογή μιας πολιτικής ακραίου νεοφιλελευθερισμού, τόσο «αιχμηρής» για τα λαϊκά συμφέροντα που θα δυσκολέψει ακόμη και τους σημερινούς εκπροσώπους της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, έστω κι αν αυτή έχει υιοθετήσει τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα.

Τέλος, για την Νέα Δημοκρατία πάντα υπάρχει το Plan B μιας συγκυβέρνησης με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, εφόσον αυτή σημειώσει αξιόλογα ποσοστά. Το ενδεχόμενο έχει αποκλειστεί για την ώρα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δίχως όμως να διευκρινίζεται αν αυτό αφορά αποκλειστικά το αποτέλεσμα της κάλπης της 21ης Μαΐου. Αν δηλαδή θα ισχύει και μετά από δεύτερες εκλογές, εφόσον γίνουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει ως προεκλογική «βιτρίνα» τον στόχο της κατάκτησης της πρώτης θέσης στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση, με τον Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάζει το επίτευγμα αυτό ως το «κλειδί» που θα «ξεκλειδώσει» κάθε διεργασία συζήτησης ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Στην Κουμουνδούρου θεωρούν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα πυροδοτήσει την σύμπραξη των δύο χώρων, εκτιμώντας πως δεν υπάρχουν ουσιώδης προγραμματικές διαφορές που θα εμπόδιζαν την κυβερνητική συνύπαρξη. Χαρακτηριστική είναι η φράση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην διακαναλική συνέντευξή του, όπου ανέφερε σχετικά με το πρόγραμμα 11 σημείων που πρόσφατα παρουσίασε: «Δεν θέτουμε όρους αδιαπραγμάτευτους, θα κουβεντιάσουμε. Όταν πας σε μια διαπραγμάτευση, βάζεις τη βάση για να κουβεντιάσεις. Όμως, επειδή το έχουμε καταθέσει αυτό το πρόγραμμα εδώ και 10 μέρες περίπου, 15, δεν έχω ακούσει κανέναν να πει ότι κάπου διαφωνεί. Και εν πάση περιπτώσει, έχω ακούσει ενδεχομένως ότι κάποιοι θέλουν να προσθέσουν κάτι. Είμαστε ανοιχτοί, να γίνουν τα άρθρα από 11, 12 ή 13. Είμαστε ανοιχτοί απολύτως. Αλλά δεν έχω ακούσει καμία διαφωνία ουσιαστική».

Παρόλα αυτά η εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δείχνει σαφώς ότι γίνονται και δεύτερες σκέψεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ασχέτως αν αυτές υιοθετούνται από την ηγεσία του.

Μία εξ αυτών έχει διατυπωθεί στην αρχή της προεκλογικής περίοδου από στελέχη του κόμματος και αφορά την αναζήτηση κυβερνητικών λύσεων ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δεύτερο κόμμα. Το σενάριο αυτό προϋποθέτει την σύμπλευση τριών κομμάτων: Του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και του Μέρα 25, όπως και ποσοστά που θα δημιουργούν ένα άθροισμα της τάξης του 46,5 με 47% προκειμένου να προκύπτει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αυτό παρά του υψηλούς τόνους που καταγράφονται ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάνη Βαρουφάκη. Εδώ μάλιστα αξίζει ιδιαίτερης προσοχής στο ότι ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται πάντα προσωπικά στον γραμματέα του Μέρα 25 -εκτιμώντας ότι «αυτοεξαιρέθηκε» από τα σενάρια μιας προοδευτικής διακυβέρνησης – και όχι στο Μέρα 25 συνολικά. Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι η ηγεσία του Μέρα 25 ως πρωταρχικό εμπόδιο σε μια τέτοια κυβερνητική σύγκλιση θεωρεί την ανυπαρξία χρόνου προγραμματικών συζητήσεων και όχι την διάσταση πολιτικών απόψεων. Το γεγονός αυτό αφήνει ένα «παράθυρο» για άμεσες κυβερνητικές λύσεις «βασικών σημείων» προκειμένου αυτές να μετεξελιχθούν σε προγραμματική συμφωνία «εν κινήσει».

Επίσης στα σενάρια προστέθηκε και το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» με στόχο την «κάθαρση» από το σκάνδαλο των υποκλοπών, μια εκδοχή που φαίνεται να απασχολεί ένα τμήμα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, διαφορετικό από αυτό που συζητά την «κυβέρνηση δίχως το πρώτο κόμμα». Για το ζήτημα αυτό ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε στην τελευταία του συνέντευξη πως «δεν αποκλείω εκ των προτέρων την πιθανότητα να προκύπτει μια τέτοια συζήτηση την επομένη των εκλογών, αλλά ο στόχος μου δεν είναι μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού. Είναι μια κυβέρνηση τετραετίας, σταθερότητας, μακράς πνοής που θα συμπεριλάβει και όλους αυτούς τους ειδικούς σκοπούς που είναι καίριας σημασίας για τη δημοκρατία μας και για την κοινωνία».

Συνολικά οι μετεκλογικοί προβληματισμοί που υπάρχουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι έντονοι. Η ηγεσία του αντιλαμβάνεται την δύσκολη θέση στην οποία θα βρεθεί, είτε αν υποστεί μία ακόμη ήττα από την Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως επίσης και την δυσκολία του να βρεθεί σε ένα «αδύναμο» κυβερνητικό σχήμα, πόσω μάλλον αν δεν πρωτεύσει στις εκλογές.

Το ΠΑΣΟΚ

Ο τρίτος πόλος της εξίσωσης των μετεκλογικών εξελίξεων, πρωτίστως ενδιαφέρεται για το ποσοστό που θα συγκεντρώσει. Από αυτό το δεδομένο – πιστεύουν στην Χαριλάου Τρικούπη- πως θα κριθεί η διαπραγματευτική δυνατότητα του ΠΑΣΟΚ στις διεργασίες που θα προκύψουν μετά τις εκλογές. Ως εκ τούτου θα συνεχίσει να πορεύεται μέχρι την κάλπη με το «ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας για πρωθυπουργός» και την δέσμευση πώς αν το ΠΑΣΟΚ έχει ποσοστό μεγαλύτερο του 10% θα αξιοποιήσει την διερευνητική εντολή θέτοντας προγραμματικούς όρους και αναζητώντας πρόσωπα κοινής αποδοχής για την πρωθυπουργία. Παρόλα αυτά καθίσταται σαφές πως πρόκειται για μία θέση «προεκλογική χρήσης» που θα «φύγει από το τραπέζι» την 22η Μαΐου.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι σαφές ότι θα λειτουργήσει παραπληρωματικά στην αναζήτηση διαχειριστικής κυβερνητικής λύσης, επιδιώκοντας όμως η κατεύθυνση που θα πάρει να είναι συμβατή με τις ισορροπίες της κοινοβουλευτικής ομάδας του, η οποία θα προκύψει από τις κάλπες. Ο μεγαλύτερος παράγοντας πίεσης που αντιμετωπίζει είναι το ενδεχόμενο συρρίκνωσης του ποσοστού του μεταξύ της πρώτης και της ενδεχόμενης δεύτερης κάλπης. Το στοιχείο αυτό θα επιδράσει καταλυτικά στις αποφάσεις του. Αυτός είναι και ο λόγος που συνιστά έναν «πρόθυμο» πλην όμως πλήρως αστάθμητο παράγοντα της μετεκλογικής διαδικασίας. Ειδικά μάλιστα για το ζήτημα των υποκλοπών και την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη η Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται να το αντιλαμβάνεται ως «δίκοπο μαχαίρι», γιατί από την μία αποτελεί παράγοντα ενίσχυσης της πολιτικής του επιρροής, από την άλλη όμως ένα ζήτημα δύσκολο στην διαχείρισή του σε περίπτωση πρωτιάς της Νέας Δημοκρατίας.


Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Προκαλεί και προεκλογικά ο Χατζηδάκης: Δεν καταργήσαμε το 8ωρο! – Τι λέει ο νόμος του

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Ο Κωστής Χατζηδάκης έχει εδώ και πολλά χρόνια «καπαρώσει» τον τίτλο ενός από τους πλέον προκλητικούς υπουργούς των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας. Την ιδιότητα του αυτή διατήρησε και επαύξησε κατά την θητεία στο υπουργείο Εργασίας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ιδίως όταν από αυτή την θέση πέρασε ακραία αντεργατικά νομοσχέδια.

Σε αυτό συμπεριλαμβάνεται φυσικά το πολυνομοσχέδιο του για τις εργασιακές σχέσεις και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, αυτό που έγινε γνωστό ως νόμος για την κατάργηση του 8ωρου. Επίσης, είναι το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης και το νομοσχέδιο για τις αλλαγές στον ΟΑΕΔ.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ακραία νεοφιλελεύθερες επιλογές που η κυβέρνηση, όπως και ο υπουργός της, θα είχαν κάθε λόγο να «ξεχαστούν» κατά την προεκλογική περίοδο, ο Κωστής Χατζηδάκης, πιστός στις συνήθειές του, επιλέγει το αντίθετο. Έτσι, με ανακοίνωσή που εξέδωσε υποστηρίζει πως «τα τελευταία 4 χρόνια “γκρεμίσαμε” το αφήγημα της Αριστεράς ότι δήθεν μόνο εκείνη νοιάζεται για τους εργαζόμενους και τους ανέργους. Και εφαρμόζουμε μια σύγχρονη πολιτική»! Επίσης, ειδικά για το θέμα της κατάργησης του μας καλεί ειρωνικά να διαβάσουμε «επιτέλους το άρθρο 55 του “τρισκατάρατου νόμου Χατζηδάκη”» για να δούμε πως το 8ωρο «κατοχυρώνεται με τον πιο ρητό τρόπο».

Επειδή τέτοια πράγματα προεκλογικά δεν πρέπει να μένουν αναπάντητα, θα ακούσουμε την «συμβουλή» του υπουργού και θα αναγνώσουμε το άρθρο που μας προτείνει. Δεν θα το διαβάσουμε, όμως, μόνο του αλλά σε συνδυασμό και με τα υπόλοιπα άρθρα που περιλαμβάνει ο νόμος του και αφορούν την διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Τι προβλέπει το νομοσχέδιο

Ας τα δούμε αναλυτικά:

Ο υπουργός Εργασίας μας ζητά να διαβάσουμε το άρθρο 55 παρ. 1 του νόμου τον οποίο ψήφισε στις 16 Ιουνίου του 2021 (υπέρ του άρθρου, παρεμπιπτόντως, τάχθηκαν μόνο οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας).

Η παράγραφος αυτή αναφέρει πως: «Σε όλους ανεξαιρέτως τους κλάδους εργασίας και σε όλους τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας, η πλήρης απασχόληση καθορίζεται σε σαράντα (40) ώρες εβδομαδιαίως, οι οποίες δύνανται να κατανέμονται σε πενθήμερη ή εξαήμερη εβδομαδιαία εργασία, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή τις διαιτητικές αποφάσεις. Όταν εφαρμόζεται σύστημα πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας, το πλήρες συμβατικό ωράριο εργασίας ανέρχεται ημερησίως σε οκτώ (8) ώρες, ενώ όταν εφαρμόζεται σύστημα εξαήμερης εβδομαδιαίας εργασίας, το πλήρες ωράριο εργασίας ανέρχεται σε έξι (6) ώρες και σαράντα (40) λεπτά ημερησίως. Με συλλογικές συμβάσεις εργασίας, διαιτητικές αποφάσεις ή ατομικές συμβάσεις εργασίας είναι δυνατή η εφαρμογή μικρότερων ωραρίων πλήρους απασχόλησης ημερησίως και εβδομαδιαίως».

Αυτήν την πρόβλεψη παρουσιάζει ο Κωστής Χατζηδάκης ως «ρητή κατοχύρωση» του 8ωρου. Μόνο που ξεχνά να μας πει ότι ο νόμος του δεν έχει μόνον ένα άρθρο που να αφορά το θέμα αυτό, αλλιώς θα ήταν μάλλον παράλογο να προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση του θέματος.

Αντιθέτως η «καρδιά» των αλλαγών που προώθησε αναφορικά με το 8ωρο βρίσκεται λίγο παρακάτω. Συγκεκριμένα στο άρθρο 59 του συγκεκριμένου νόμου που τιτλοφορείται ως εξής: «Συμφωνία περί διευθέτησης του χρόνου εργασίας Τροποποίηση της παρ. 6 και προσθήκη παρ. 12 στο άρθρο 41 του ν. 1892/1990».

Στο σημείο αυτό λοιπόν ο Κωστής Χατζηδάκης έχει κάνει μία ουσιώδη προσθήκη σε έναν ούτως η άλλως προβληματικό νόμο που είχε ψηφιστεί επί διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη την «περίφημη» τριετία 1990-1993. Εκεί για πρώτη φορά τέθηκε το θέμα της διευθέτησης του χρόνου εργασίας. Μόνον που πρόκειται για έναν νόμο που έμεινε ουσιαστικά ανενεργός, γιατί προϋπέθετε την σύμφωνη γνώμη μιας κλαδικής οργάνωσης η ενός επιχειρησιακού σωματείου, προκειμένου κάτι τέτοιο να ισχύσει. Παρότι δίνονταν η έμμεση δυνατότητα της δημιουργίας επιχειρησιακών σωματείων, με «προτροπή» του εκάστοτε εργοδότη, το όλο σύστημα δεν φαίνεται να «περπάτησε».

Έτσι το άρθρο 59 παρ. 1 του νόμου Χατζηδάκη ορίζει πως στην νομοθεσία του 1990 γίνεται η εξής πρόσθεση εδαφίων: «Εάν δεν υπάρχει συνδικαλιστική οργάνωση ή δεν επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ της συνδικαλιστικής οργάνωσης και του εργοδότη, μπορεί, κατόπιν αιτήματος του εργαζομένου, να εφαρμοσθεί το σύστημα διευθέτησης του χρόνου εργασίας, μετά από έγγραφη συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση, απαγορεύεται η καταγγελία της σύμβασης εργασίας για τον λόγο ότι ο εργαζόμενος δεν υπέβαλε αίτημα για διευθέτηση του χρόνου εργασίας».

Έτσι, η νέα αυτή πρόβλεψη «τοποθετείται» αμέσως μετά τις υφιστάμενες παραγράφους που λένε ότι «η διευθέτηση του χρόνου εργασίας των παραγράφων 1 και 2 καθορίζεται με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή συμφωνία του εργοδότη με συνδικαλιστική οργάνωση στην επιχείρηση που αφορά τα μέλη της ή συμφωνία του εργοδότη και του συμβουλίου των εργαζομένων ή συμφωνία του εργοδότη και ένωσης προσώπων. Η ένωση προσώπων που αναφέρεται στο προηγούμενο εδάφιο μπορεί να συσταθεί από το είκοσι πέντε τοις εκατό (25%) τουλάχιστον των εργαζομένων στην επιχείρηση που απασχολεί πάνω από είκοσι (20) εργαζομένους και δεκαπέντε τοις εκατό (15%) εφόσον ο συνολικός αριθμός των εργαζομένων στην επιχείρηση είναι κατ’ ανώτατο αριθμό είκοσι (20) εργαζόμενοι».

Έτσι, λοιπόν, πρακτικά αυτό συμβαίνει είναι πως ο εργαζόμενος βρίσκεται σε απευθείας «διαπραγμάτευση» με τον εργοδότη προκειμένου να υπάρξει η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, πράγμα που εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει: Ο εργαζόμενος δεν έχει ουσιαστικά καμία διαπραγματευτική δυνατότητα και καλείται να διαλέξει ανάμεσα στην αποδοχή του εργοδοτικού αιτήματος ή την (αναιτιολόγητη) απόλυση.

Όσον αφορά τα όρια αυτής της διευθέτησης καθορίζονται στο ίδιο νομοσχέδιο του 1990 και μεγάλη σαφήνεια, προβλέποντας τουλάχιστον 10 ώρες εργασίας, για τις περιόδους που η επιχείρηση έχει αυξημένες ανάγκες. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στον 1892/90 «επιτρέπεται για μία χρονική περίοδο (περίοδος αυξημένης απασχόλησης) ο εργαζόμενος να απασχολείται δύο (2) ώρες την ημέρα επιπλέον των οκτώ (8) ωρών, υπό την προϋπόθεση ότι οι επιπλέον των σαράντα (40) ώρες εργασίας την εβδομάδα αφαιρούνται από τις ώρες εργασίας μιας άλλης χρονικής περιόδου (περίοδος μειωμένης απασχόλησης). Αντί της παραπάνω μειώσεως των ωρών εργασίας, επιτρέπεται να χορηγείται στον εργαζόμενο ανάλογη ημερήσια ανάπαυση (ρεπό) ή συνδυασμός μειωμένων ωρών εργασίας και ημερών αναπαύσεως. Το χρονικό διάστημα των περιόδων αυξημένης και μειωμένης απασχόλησης δεν υπερβαίνει συνολικά τους έξι (6) μήνες σε διάστημα δώδεκα (12) μηνών (περίοδος αναφοράς)».

Αναφέρεται επίσης πως «ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα να αρνηθεί την παροχή της επιπλέον αυτής εργασίας, αν δεν είναι σε θέση να την εκτελέσει και η άρνησή του δεν είναι αντίθετη με την καλή πίστη». 

Εύκολα φυσικά αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει «καλή πίστη»!

Διασαφηνίζεται επίσης ότι «κατά τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας της προηγούμενης παραγράφου επιτρέπεται να χορηγείται στον εργαζόμενο, αντί μειώσεως των ωρών εργασίας, προς αντιστάθμιση των πρόσθετων ωρών που εργάσθηκε κατά την περίοδο αυξημένου ωραρίου, ανάλογη ημερήσια ανάπαυση (ρεπό) ή ανάλογη προσαύξηση της ετήσιας άδειας με αποδοχές ή συνδυασμός μειωμένων ωρών και ημερών αναπαύσεως ή ημερών αδείας». Καθώς και ότι «κατά την περίοδο της αυξημένης απασχόλησης των παραγράφων 1 και 2, η ημερήσια απασχόληση του εργαζομένου δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τις δέκα (10) ώρες».

Με λίγα λόγια αυτό σημαίνει ότι με το νομοσχέδιο του Κωστή Χατζηδάκη που συμπλήρωσε την υφιστάμενη νομοθεσία της περιόδου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 8ωρο καταργείται. Οι εργοδότες μπορούν να εκβιάζουν με ατομικές συμβάσεις τους εργαζόμενους για εργασία 10 και πλέον ωρών ημερησίως, επί μήνες ολόκληρους, δίχως πρόσθετη αμοιβή και με θολό αντάλλαγμα κάποια ρεπό στο …απώτερο μέλλον. Αυτό το μέτρο οδηγεί αυτόματα σε τεράστια μείωση του εργατικού κόστους, ιδίως για βιομηχανικές μονάδες που λειτουργούν με παραγγελίες η έχουν χρονικές διαφοροποιήσεις στο φόρτο εργασίας.

Επίσης σημαίνει ότι υπουργός Εργασίας, Κωστής Χατζηδάκης λέει – ανερυθρίαστα- προεκλογικά ψέματα… 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι 423 νόμοι της κυβέρνησης Μητσοτάκη: Μια αντιδραστική παρακαταθήκη 4 ετών

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Με την λήξη των εργασιών της Ολομέλειας της Βουλής την περασμένη Τρίτη, αφού πλέον μένουν «τα τυπικά» της διάλυσής ενόψει της προκήρυξη των εκλογών της 21ης Μαίου, η κυβέρνηση ξεκίνησε να επαίρεται για το πλούσιο νομοθετικό έργο, δηλώνοντας πως έχει ψηφίσει 423 συνολικά νομοσχέδια.

Το αριθμητικό αυτό στοιχείο – που προβάλλεται ως δείγμα «εργατικότητας» από το Μέγαρο Μαξίμου – αποτελεί όμως μία αφορμή για να υπενθυμιστεί η αντιλαϊκή ουσία του νομοθετικού έργου που ενέκριναν οι συσχετισμοί του απερχόμενου κοινοβουλίου. Γιατί συνιστά ένα σύνολο νομοσχεδίων που χαρακτηρίστηκαν από αντιδραστικού χαρακτήρα αλλαγές και μία γενικευμένη επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα.

Επικοινωνιακά κόλπα

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το προεδρείο της Βουλής, από τις 17 Ιουλίου του 2019 έως και τις 11 Απριλίου του 2023 στην Βουλή ψηφίστηκαν συνολικά 423 νομοθετήματα. Τα αντιπαραβάλλει μάλιστα με την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ όπου ψηφίστηκαν 284 νομοθετήματα εκτιμώντας πως η «νομοθετική παραγωγικότητα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν αυξημένη κατά 49%.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως έχει το ποιοτικό στοιχείο των νομοθετημάτων αφού από τα 423 νομοσχέδια μόλις 270 αποτέλεσαν «εγχώρια παραγωγή» μιας και τα υπόλοιπα αποτελούσαν Διεθνείς Συμβάσεις. Στην πλειοψηφία τους οι διεθνείς αυτές συμβάσεις ήταν είτε κυρώσεις αποφάσεων των χωρών μελών της Ε.Ε, είτε ΝΑΤΟϊκά μνημόνια, είτε διακρατικές συμφωνίες.

Επίσης, η κυβέρνηση επαίρεται για την μείωση της επείγουσας νομοθέτησης λέγοντας πως κατέθεσε μόλις 10 κατεπείγοντα νομοσχέδια έναντι 47 της περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ και 717 τροπολογίες έναντι 1422 επί ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που η κυβέρνηση αποκρύπτει βέβαια είναι πως κατά την θητεία της χρησιμοποίησε κατά κόρον τον θεσμό των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, ιδίως την περίοδο της πανδημίας. Επίσης ότι εισήγαγε την πρακτική των «ερανιστικών νομοσχεδίων» (την πατρότητα του όρου διεκδικεί ο Μάκης Βορίδης). Δηλαδή νομοσχέδια δίχως «αρχή» και «σπονδυλική στήλη» που περιλάμβαναν άσχετες διατάξεις πολλών υπουργείων, αντικαθιστώντας με αυτό τον τρόπο τυπικά την πρακτική των άσχετων τροπολογίων, όχι όμως και την ουσία της. Είναι ενδεικτική ότι την Τρίτη 11 Απριλίου στις 2.45 τα ξημερώματα κατατέθηκαν στην Βουλή 4 τροπολογίες 40 περίπου σελίδων οι οποίες και ψηφίστηκαν με διαδικασίες fast track.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή η κυβέρνηση χρησιμοποιεί, επικοινωνιακά κόλπα για να καλλιεργήσει μια εικόνα παραγωγικής και «θεσμικής» νομοθέτησης, όμως αυτό που στη πράξη συνέβη είναι πως τόσο η προηγούμενη διακυβέρνηση την περίοδο των μνημονίων όσο και η σημερινή ακολούθησαν ανάλογες μεθόδους. Μάλιστα ακόμη και οι διαφορές στην νομοθετική παραγωγή είναι πολύ …σχετικές, αφού τα νομοσχέδια που έφερνε ο ΣΥΡΙΖΑ με τα μνημονιακά «προαπαιτούμενα των Θεσμών», ήταν μικρότερα σε αριθμό αλλά μεγαλύτερα σε όγκο και περιλάμβαναν ενίοτε 3 ή 4 νομοθετήματα στην μορφή ενός.

Ο «τύπος» και η ουσία

Πολύ πιο σημαντικό στοιχείο όμως από την ποσότητα των νομοσχεδίων που ψήφισε κατά την διάρκεια της θητείας της η κυβέρνηση είναι το περιεχόμενό τους, το οποίο συμβόλισε και χαρακτήρισε μια συνολική επίθεση στα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα, επίσης μια σειρά αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων σε σημαντικούς τομείς καθώς και την περεταίρω πρόσδεση στις επιδιώξεις της βορειοατλαντικής συμμαχίας.

Δίχως να γίνει αναλυτική παρουσίαση του νομοθετικού έργου της κυβέρνησης Μητσοτάκη μπορεί κανείς να το κατηγοριοποιήσει ως εξής:

Αντιδραστικές Αναδιαρθρώσεις: Σε αυτή την κατηγορία έχει βέβαια περίοπτη θέση το εργασιακό νομοσχέδιο του Κωστή Χατζηδάκη που ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2021:

Προέβλεπε περιληπτικά την κατάργηση του 8ωρου μέσω της ανακατανομής του εργασιακού χρόνου σε 6μηνιαία βάση, τον περαιτέρω περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος, παρεμβάσεις στην συνδικαλιστική δράση και σειρά άλλων ανάλογου πνεύματος διατάξεων.

Επίσης το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας την ιδιωτικοποίηση των επικουρικών ταμείων και την διάθεση του αποθεματικού του στους επιχειρηματικούς ομίλους με στόχο την «ανάπτυξη», όπως και το νομοθέτημα για την αναδιοργάνωση του ΕΦΚΑ. Ο Κωστής Χατζηδάκης νωρίτερα ως υπουργός Ενέργειας είχε προωθήσει αναδιαρθρωτικά νομοσχέδια και στη περιβαλλοντική προστασία δηλώνοντας πως «στρώνουμε κόκκινο χαλί στους επενδυτές».

Συνολικά 4 νομοσχέδια «αναδιάρθρωσης» κατατέθηκαν και στον χώρο της Παιδείας από την Νίκη Κεραμέως που μεταξύ άλλων προώθησαν την περαιτέρω παράδοση των ΑΕΙ στα επιχειρηματικά συμφέροντα ενώ θεσμοθέτησαν και νέους ταξικούς φραγμούς στην μόρφωση, αντιδραστικές και αναχρονιστικές ρυθμίσεις και στις 3 βαθμίδες της εκπαίδευσης όπως και την συνολική υπο-χρηματοδότηση της Παιδείας. Ενδεικτική είναι επίσης η προώθηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης με την διάταξη περί αναγνώρισης των πτυχίων των ιδιωτικών σχολών.

Τέλος ο Κώστα Σκρέκας ως υπουργός Περιβάλλοντος όπως και ο Άδωνις Γεωργιάδης ως υπουργός Ανάπτυξης νομοθέτησαν αναλόγως στην ενέργεια και στην αγορά διασφαλίζοντας τα συμφέροντα των «καρτέλ» και των πολυεθνικών επιχειρήσεων και θεσμοθετώντας την λειτουργία των καταστημάτων Κυριακές ή αργίες οξύνοντας τον ανταγωνισμό σε βάρος των μικρών καταστημάτων.

Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν … «έμεινε πίσω» στην αντιλαϊκή νομοθέτηση. Αντιθέτως ολοκλήρωσε το «πακέτο» διασφάλισης των κερδών των τραπεζών σε βάρος των δανειοληπτών που είχαν δρομολογήσει οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις με τον περίφημο «πτωχευτικό νόμο» που εισηγήθηκε ο Χρήστος Σταϊκούρας και σειρά άλλων νομοσχεδίων. Δεκάδες ήταν τα νομοθετήματα του ΥΠΟΙΚ που αφορούσαν φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο (ιδίως τους εφοπλιστές) όπως και την κατεύθυνση που περίφημου Ταμείου Ανάκαμψης ως «αιμοδότη» της «επιχειρηματικότητας».

Περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων: Πρόκειται για ένα πεδίο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη «διέπρεψε» νομοθετικά, δημιουργώντας ένα κατασταλτικό πλαίσιο υποστήριξης των προαναφερόμενων αναδιαρθρώσεων και προσαρμόζοντας αναλόγως και την ποινική νομοθεσία. Στο πλαίσιο αυτό – με εισηγητή υπουργό τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη- ψήφισε (μαζί με το ΠΑΣΟΚ) και στα πρότυπα χουντικών νόμων τον περίφημο νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων τον Ιούλιο του 2020 που προέβλεπε και ειδικό αστυνομικό σώμα για την εφαρμογή του.

Επίσης τον Φεβρουάριο του 2021 ψήφισε το περίφημο νομοσχέδιο για την παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια, αφού είχε προηγηθεί η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Αμφότερα τα νομοθετήματα προκάλεσαν γενικευμένη κινηματική αντίδραση και αξίζει να σημειωθεί ότι κατ’ ουσίαν δεν έχουν καταφέρει να εφαρμοστούν εξαιτίας των κοινωνικών αντιδράσεων. Παρ’ όλα αυτά παραμένουν στο «νομικό οπλοστάσιο» των όποιων μελλοντικών κυβερνήσεων.

Αντίστοιχης λογικής ήταν και το νομοσχέδιο το Μάκη Βορίδη που προέβλεπε αποφασιστική ενίσχυση του κατασταλτικού χαρακτήρα της δημοτικής αστυνομίας όπως και την τοποθέτηση απόστρατων αξιωματικών και την δημιουργία ενός «στρατιωτικού τύπου» μηχανισμού σε κάθε υπουργείο.

Παράλληλα η κυβέρνηση νομοθέτησε και σειρά διατάξεων περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων όπως για παράδειγμα το νομοσχέδιο για την «φίμωση» των απόψεων που εκφράζονται δια του τύπου την περίοδο της πανδημίας με το σκεπτικό της «προστασίας της δημόσιας υγείας». Όπως επίσης νομοθέτησε και – με αφορμή το λεγόμενο Σκάνδαλο των Υποκλοπών- την γενικευμένη δυνατότητα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφορίων να παρακολουθεί πολιτικά πρόσωπα και πολιτικές δραστηριότητας όπως και οποιονδήποτε πολίτη επικαλούμενη την «έννοια – λάστιχο» της «προστασίας του δημόσιου συμφέροντος». Τέλος στην ίδια κατηγορία μπορούν να ενταχθούν και τα νομοσχέδια θεσμοθέτησης του ακαταδίωκτου για σειρά κομβικών παραγόντων του συστήματος όπως για παράδειγμα τα τραπεζικά στελέχη και τα μέλη των ανεξάρτητων αρχών.

Εξοπλιστικά- παραπέρα ιμπεριαλιστική ενσωμάτωση: Πρόκειται για μία 3η κατηγορία του νομοθετικού έργου της κυβέρνησης, η οποία προωθήθηκε τα τελευταία 4 χρόνια με πολιτικό υπόβαθρο αφενός την διακύμανση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και αφετέρου την ευρύτερη πολιτική συμφωνία για τον προσανατολισμό της χώρας στο «δυτικό πλαίσιο» που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ.

Σε αυτά τα νομοθετήματα «πρώτη και καλύτερη» έρχεται βέβαια η ψήφιση της αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας – ΗΠΑ που ψηφίστηκε στις 12 Μαίου του 2022 με τον υπουργό Άμυνας Νίκο Παναγιωτόπουλο να αναφέρει υποστηρίζοντας τηςν πως «δεν είναι κακό να είσαι δεδομένος και αξιόπιστος». Η συμφωνία προβλέπει μεταξύ άλλων την παραμονή επ’ αόριστον των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα όπως και την επέκταση του δικτύου των αμερικανικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων και σε άλλες περιοχές της χώρας με έμφαση στην Αλεξανδρούπολη. Αντίστοιχου πνεύματος ήταν και η περίφημη ελληνο-γαλλική αμυντική συμφωνία που ψηφίστηκε τον Οκτώβριο του 2021 και συνδέθηκε άρρηκτα με την αγορά 24 αεροσκαφών τύπου Ραφαλ όπως και των φρεγατών Μπελαρά. Προβλήθηκε από την κυβέρνηση ως μια κίνηση θωράκισης των ελληνικών συμφερόντων έναντι της Τουρκίας αν και μεταξύ άλλων προβλέπει την συμμετοχή ελληνικών στρατευμάτων στην περιοχή του ΣΑΧΕΛ στην Αφρική όπου η Γαλλία έχει γεωπολιτικά συμφέροντα.

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τέμπη: Οι 5 πυλώνες της επικοινωνιακής διαχείρισης που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Όσο περνούν οι μέρες ολοένα και περισσότερο αποκαλύπτεται το μέγεθος της πολύνεκρης τραγωδίας στα Τέμπη. Ταυτόχρονα όμως αναδεικνύεται στην ολότητά του και το κυβερνητικό σχέδιο για την πολιτική και επικοινωνιακή διαχείριση με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπο το Μέγαρο Μαξίμου.

Μέχρι στιγμής μπορεί να διακρίνει κανείς 5 σημεία – κλειδιά στα οποία η κυβέρνηση έχει εστιάσει την προσοχή. Δείχνει να τα αντιλαμβάνεται ως μέτωπα παρέμβασης στα οποία επιδιώκει την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.

Ο πρώτος στόχος έχει καθορισθεί από τις πρώτες ώρες που έγινε φανερό το φρικιαστικό μέγεθος της τραγωδίας. Συνίσταται – όπως άπαντες έχουν αντιληφθεί- στην υπερπροβολή του στοιχείου του «ανθρώπινου λάθους» και στην εστίαση στο πρόσωπο του σταθμάρχη. Προφανώς δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι αυτή ήταν η κατάληξη του διαγγέλματος του πρωθυπουργού που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στις 19.45, δηλαδή περίπου 15 ώρες μετά την αποκάλυψη του εύρους της τραγωδίας. Η φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη «όλα δείχνουν πως το δράμα οφείλεται, δυστυχώς, κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος» έδωσε με σαφήνεια την «γραμμή» που αναπαράχθηκε άμεσα από το σύνολο του επικοινωνιακού μηχανισμού της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να επιμείνει σε αυτή την οπτική των πραγμάτων, ώστε σε συνδυασμό την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή από την θέση του υπουργού να οικοδομήσει ένα πλήρες αφήγημα όπου θα «ισορροπεί» την αυτονόητη πολιτική ευθύνη, με τον προσδιορισμό των αιτίων του πολύνεκρου δυστυχήματος.

Ο δεύτερος στόχος αφορά την δρομολογημένη διαδικασία διερεύνησης της υπόθεσης. Όπως όλα δείχνουν η διαδικασία αυτή θα είναι πλήρως ελεγχόμενη. Έχει επιλεγεί από τον Γιώργο Γεραπετρίτη (δηλαδή το στενό περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη) μία τριμελής επιτροπή εμπειρογνωμόνων η οποία δεν υπολείπεται σε ακαδημαϊκά πιστοποιητικά. Ταυτοχρόνως όμως διαθέτει τα «πολιτικά πιστοποιητικά» που δείχνουν πως θα αναλωθεί σε μία στενά τεχνοκρατική ανάλυση δίχως να εστιάσει στα στοιχεία εκείνα που συνιστούν τα «συστατικά» της κυβερνητικής πολιτικής για τον σιδηρόδρομο. Αυτό τεκμαίρεται από την παρουσία του Αθανάσιου Ζηλιασκόπουλου, του προσώπου που υλοποίησε την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά υπό πλήρη «μνημονιακή» εποπτεία. Μια πολιτική, δηλαδή, που βασίστηκε στις μεγάλες περικοπές των σιδηροδρομικών δομών της χώρας με στόχο να καταστεί «βιώσιμος» ο ΟΣΕ, προκειμένου στην συνέχεια να επιτευχθεί η ιδιωτικοποίηση του κερδοφόρου τμήματός του, των μεταφορών, με το δίκτυο να αφήνεται στο κράτος ως υποστηρικτικό στοιχείο των επιχειρηματικών επενδύσεων που θα γίνονταν στην συνέχεια. Η εργασίες της επιτροπής δεν έχουν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και είναι σαφές ότι μέχρι να βγει το πόρισμά της η κυβέρνηση θα έχει την δυνατότητα να παραπέμπει σε αυτήν. Θα χρησιμοποιηθεί δηλαδή ένα μοντέλο αντίστοιχο της υπόθεσης του σκανδάλου των Υποκλοπών όπου η κυβέρνηση παραπέμπει συνεχώς στην υπό εξέλιξη εισαγγελική έρευνα.

Ο τρίτος στόχος έχει να κάνει με το νεολαιίστικο ξέσπασμα που καταγράφεται ήδη με πορείες στους δρόμους της Αθήνας και σε άλλες πόλεις της χώρας. Οι κινητοποιήσεις των νέων ανθρώπων παρουσιάζουν απρόσμενη μαζικότητα, αυθόρμητα μη χειραγωγίσιμα χαρακτηριστικά και φαίνεται πως είναι ένας παράγοντας που η κυβέρνηση δεν υπολόγισε στον συνολικό σχεδιασμό της. Αυτό φαίνεται από τις – σπασμωδικές- κινήσεις που καταγράφονται: Όπως για παράδειγμα η οδηγία του προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης Αθανάσιου Κουτρουμάνου που εμμέσως πλήν σαφώς ζητά από τους τηλεοπτικούς σταθμούς να μην προβάλλουν τις κινητοποιήσεις επισείοντας τον κίνδυνου του … «πανικού» στις νεαρές ηλικίες. Επίσης την διαφαινόμενη προσπάθεια του υπουργείου Παιδείας να «δώσει γραμμή» στις διευθύνσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης προκειμένου να φροντίσουν ώστε να μην «μεταδοθεί» το πνεύμα που διαπνέει τους νέους ανθρώπους στα Λύκεια και τα Γυμνάσιας της χώρας.

Ο τέταρτος στόχος αφορά την πρόθεση της κυβέρνησης να παρουσιάσει ένα εμφατικό σχέδιο το οποίο θα επιχειρήσει να πείσει πως αλλάζει άρδην τις συνθήκες λειτουργίας των σιδηροδρόμων. Όπως δείχνουν ήδη τα σημάδια θα πρόκειται για μία γενναία χρηματοδοτούμενη απευθείας ανάθεση σε ιδιώτη για την ανακατασκευή του συστήματος ασφαλείας του δικτύου. Ενδεικτική ως προς αυτό είναι και η φράση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου σύμφωνα με την οποία μετά την τραγωδία «οι απαντήσεις θα δοθούν σύντομα, με τρόπο που δεν θα αμφισβητείται από κανέναν και με κανένα τρόπο, με αποφάσεις και υπογραφές». Όπως επίσης και αναφορές συνδικαλιστικών στελεχών της Ν.Δ στον χώρο του σιδηροδρόμου που μιλούν επίσης για την ανάγκη μίας απευθείας ανάθεσης.

Ο πέμπτος στόχος αφορά την πολιτική αντιπαράθεση που αυτονόητα θα κορυφωθεί τις επόμενες εβδομάδες. Μάλιστα έχει ήδη «ομολογηθεί» σε δημόσιες τοποθετήσεις δημοσιογραφικών στελεχών σε φιλοκυβερνητικά μέσα. Σχετίζεται με την «συγκριτική ανάλυση» που σχεδιάζουν τα κυβερνητικά επιτελεία σχετικά με τις δύο μεγάλες τραγωδίες των τελευταίων ετών: Αυτή που εξελίσσεται στα Τέμπη και σε αυτή που συνέβη στο Μάτι το 2018. Εδώ είναι ξεκάθαρο ότι θα επιδιωχθεί ένας πολιτικός συμψηφισμός με στόχο να αμβλυνθούν κατά το δυνατόν οι εντυπώσεις.

Πηγή:news247.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μητσοτάκης, ο «Υπερασπιστής των Φτωχών»: Διακοσάρια, ρυθμίσεις παγίδες, ΕΣΠΑ και… γρήγορο ίντερνετ

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες το σχέδιο της “τελικής ευθείας” του Μεγάρου Μαξίμου, που περιέχει μια γενικευμένη προσπάθεια εξαγοράς ψηφοφόρων με τις γνωστές “πατέντες” που χρησιμοποιούνται τις τελευταίες δεκαετίες. Η κυβέρνηση επιχειρεί να “μοχλεύσει” τα “προεκλογικά κονδύλια” του προϋπολογισμο, τα οποία εδώ και καιρό έχει προετοιμάσει για την συγεκριμένη περίοδο επιδιώκοντας να εστιάσει στα κοινωνικά στρώματα που θα επιφέρουν τη … μέγιστη απόδοση στην κάλπη. Φυσικά το κυβερνητικό σχέδιο επ’ ουδενί δεν θίγει τον αντιλαϊκό χαρακτήρα του προϋπολογιμού του 2023, ούτε αλλοιώνει τις πολιτικές επιλογές που αυτός εκφράζει.

Στο επίκεντρο του σχεδιασμού βρίσκεται όπως πρόδηλα προκύπτει η “αναστήλωση” του πρωθυπουργικού προφίλ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους επόμενους μήνες στις περιοδείες και τις ομιλίες του σκοπεύει να “φιλοτεχνήσει” το πορτραίτο του “υπερασπιστή των φτωχών”, ανακοινώνοντας μία φορά την εβδομάδα ένα μέτρο παροχών με έμφαση κυρίως στους συνταξιούχους, τους αγρότες και τη λεγόμενη “μεσαία τάξη”. Αυτά παράλληλα με τις πολιτικές των “κουπονιών” που έχει ήδη δρομολογήσει η κυβέρνηση, ως αναποτελεσματικό αντίβαρο στο κύμα ακρίβειας που συνεχίζει να κυριαρχεί.

Τα δείγματα της κυβερνητικής τακτικής είναι σαφή αν και αξίζει να τα δεί κανείς κωδικοποιημένα:

Η πιο προφανής ψηφοθηρική εξαγγελία είναι φυσικά αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, που εξειδικευσαν οι αρμόδιοι κυβερνητικοί υπουργοί και αφορά το περίφημο 200άρι – 300αρι εφάπαξ στους συνταξιούχους. Πρόκειται για μια κίνηση που δεν σηκώνει κριτική μιας και είναι εμφανές ότι πρόκειται για μία τακτική που συνιστά την πιο γνωστή “συνταγή” πολιτικαντισμού της μεταπολίτευσης. Η κυβέρνηση δηλώνει πως αιφνιδίως ανακάλυψε ένα πλεόνασμα 300 εκατομμυρίων ευρώ στα δημόσια ταμεία και όλως τυχαίως, μερικές εβδομάδες πρίν από τις εκλογές, αποφάσισε να το μοιράσει στους συνταξιούχους. Δηλαδή στους ίδιους ανθρώπους που η σύνταξη έχει περικοπεί με τις μνημονιακές ρυθμίσεις, οι οποίες διατηρούνται αλώβητες. Φυσικά, η αγοραστική δύναμη των συντάξεων έχει μειωθεί κατά 30% και πλεόν την τελευταία διετία.

Όπως έγινε αντιλήπτο μετά την χθεσινή συνάντηση που είχε με τους καλλιτέχνες ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθει να “κλείσει” το συγκεκριμένο μέτωπο που αποδείχθηκε πολύ περισσότερο επιζήμιο για την εικόνα της κυβέρνησης από όσο υπολόγιζε το Μέγαρο Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός παρέπεμψε το θέμα της υποβάθμισης των πτυχίων των καλλιτεχνών προς επίλυση το επόμενο διάστημα, έτσι ώστε να βγεί αλώβητος από αυτή την υπόθεση. Αυτό γίνεται ακόμα κι αν ουσιαστικά εκθέτει τη πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού που έκανε όλο το προηγούμενο διάστημα τη, “βρώμικη δουλεια” συκοφαντώντας τις κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών. Ο πρωθυπουργός αξιοποίησε σε αυτή την κατεύθυνση σειρά υποσχέσεων για το (αβέβαιο) μέλλον και όταν θα έρθει η νομοθετική ρύθμιση θα ξεκαθαρίσουν τελικά οι πραγματικές κυβερνητικές προθέσεις.

Ρύθμιση – παγίδα ώστε ακόμη περισσότεροι “κόκκινοι” δανειολήπτες να μπούν σε “διαπραγμάτευση” με τα περίφημα funds αποτελούν οι διατάξεις που προωθούνται για την διεύρυνση του εξωδικαστικού συμβιβασμού. Αυτή αφορά τόσο το ιδιωτικό χρέος όσο και το δημόσιο, ενώ ειδικά για το τελευταίο σκέλος ή κυβέρνηση δίνει κάτι παραπάνω περικόπτοντας το πρόστιμο για την πρόωρη εξόφληση οφειλών. Μέσω μιας προεκλογικής “παροχής” δηλαδή επιχειρείται να παραταθεί το καθεστώς “θηλιάς” για κάποιους δανειολήπτες που θα παραμείνουν στην …άκρη του γκρεμού χωρίς να πέφτουν για τους εκλογικούς μήνες. Μετά βλέπουμε.

Ώς ειρωνεία και μόνον μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα μέτρα που εξήγγειλε πριν μερικές ημέρες η κυβέρνηση για το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας σε συγκεκριμένους κλάδους, όπως το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό και οι πυροσβέστες. Αυτά όταν παρόμοια αιτήματα των νοσοκομειακών απορρίπτονταν συλλήβδην την περίοδο της πανδημίας, ενώ η κυβέρνηση επιμένει στην άρνησή της να εντάξει το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στο ασφαλιστικό καθεστώς των “βαρέων και ανθυγεινων”.

Ο διαμοιρασμός κονδυλίων του ΕΣΠΑ αποτελεί το βασικό όπλο εξαγοράς ψήφων στην περιφέρεια. Τα συναρμόδια για τη διαχείρισή του υπουργεία καλούν τους τοπικούς παράγοντες να δρομολογήσουν δράσεις ένταξης στα επιδοτούμενα προγράμματα. Με αυτόν τον τρόπο δίνουν έμφαση κυρίως σε αυτά που σχετίζονται με το περιβάλλον και τη δημιουργία υποδομών νέων τεχνολογιών. Σε αυτό συμβάλλουν ιδιαίτερα οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων, που συνήθως συνοδεύουν τα κλιμάκια των γαλάζιων υπουργών και βουλευτών οι οποίοι επισκέπτονται τους νομούς της χώρας.

Σε νομοθετικές ρυθμίσεις τακτοποίησης αυθαιρέτων προσανατολίζεται η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα, αφού αναμένονται στην Βουλή ανάλογες νομοθετικές ρυθμίσεις των συναρμόδιων υπουργείων με την μορφή νομοσχεδίου. Για πολλοστή φορά η κυβέρνηση θα συνδυάσει το “τερπνόν μετά το ωφελίμου”, δηλαδή θα αναζητήσει ψήφους με το γνωστό σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπων που θέλουν να κρατήσουν ασφαλή την πρώτη κατοικία τους. Ταυτόχρονα θα δημιουργήσει το υπόβαθρο για παρεμβάσεις νομιμοποίησης επιχειρηματικών σχεδίων. Αυτά τα τελευταία μπορεί να αποδειχθούν κομβικά για την έκβαση αναμετρήσεων σε νομούς της περιφέρειες και κυρίως σε μονοεδρικές περιφέρειες.

Όπως φαίνεται η κυβέρνηση θα ακολουθήσει και τη συνταγή που είχε χρησιμοποιήσει στις εκλογές του 2013 ο Αντώνης Σαμαράς όταν έταζε δωρεάν ίντερνετ σε όλους. Αυτή την φορά βέβαια η κυβέρνηση θα τάξει …υψηλές ταχύτητες ιντερνετ με μία ανακοίνωσή που σκοπεύει να κάνει την προεκλογική περίοδο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το “κάρφωσε” μιλώντας σε συνεδρίαση της διαρκούς επιτροπής Περιφερειών ο υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης. Όπως είπε “δεν μπορώ να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί δεν κάνει, είμαι αισιόδοξος ότι σύντομα η Ελλάδα, με κάποια νέα μεγάλη επένδυση που ετοιμάζεται και δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, θα έχει ίντερνετ σχεδόν παντού με πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ όσο σήμερα και με πολύ ισχυρό σήμα και με υψηλότερες ταχύτητες”….

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

O Πλήρης Οδηγός (εξ)Αγοράς (ψηφοφόρων) του Μητσοτάκη

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Είναι γνωστό ότι σε κάθε προεκλογική περίοδο το κόμμα που κατέχει την κυβερνητική εξουσία έχει ένα …προβάδισμα, το οποίο σχετίζεται με την αξιοποίηση του κρατικού μηχανισμού για τη προσέλκυση ψηφοφόρων. Το έχουμε δει άλλωστε με όλα τα κόμματα που βρέθηκαν στην κυβέρνηση. Για το 2023 η Νέα Δημοκρατία φαίνεται όμως ότι έχει σχεδιάσει να φτάσει αυτόν τον άτυπο κανόνα στο …έπακρο. Για τον λόγο αυτό έχει διαμορφώσει – όπως όλα δείχνουν- ένα «Πλήρη Οδηγό Εξαγοράς Ψηφοφόρων» τον οποίο και θα ξετυλίγει τους επόμενους μήνες, μέχρι να φτάσουμε δηλαδή στις εκλογές που – για την ώρα- προγραμματίζονται για το τέλος της Άνοιξης.

Αυτά ενώ το μεγαλύτερο προεκλογικό όπλο της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι κάποια πολιτική πρόταση ή η παρουσίαση των πεπραγμένων της, ιδίως από την στιγμή που είναι στριμωγμένη τόσο από τα θέματα που αφορούν τις υποκλοπές όσο και από την συνεχώς κλιμακούμενη ακρίβεια. Η πραγματική της ισχύ είναι το «όπλο ρευστότητας» που ονομάζεται Ταμείο Ανάκαμψης. Άλλωστε έχει διαμορφώσει εδώ και πολύ καιρό έναν μηχανισμό πλήρους ελέγχου: Το έχει αναθέσει στον στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού και αν.υπουργό Οικονομικών Θόδωρο Σκυλακάκη ενώ η νομοθεσία περί ατιμωρησίας των τραπεζικών στελεχών διασφαλίζει για το μέρους του που θα διατεθεί μέσω τους χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Έτσι λοιπόν ο Οδηγός Αγοράς Ψηφοφόρων του Κ.Μητσοτάκη μπορεί να κωδικοποιηθεί σε 4 πεδία:

— Το πρώτο πεδίο έγινε κάτι παραπάνω από σαφές με την ανακοίνωση του «food pass» ή «market pass» που ανακοίνωσε το Σάββατο στη συζήτηση του προϋπολογισμού ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το «tip» του ενός 20ευρου κατ΄ άτομο προφανώς δεν είναι ένα μέτρο που αντισταθμίζει τον τιμάριθμο όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός. Αποτελεί όμως ένα πρώτης τάξεως προεκλογικό κόλπο, προκειμένου «κάτι να πάρουν» οι ψηφοφόροι. Η πρόθεση αυτή άλλωστε προδίδεται από το χρονικό διάστημα στο οποίο θα εφαρμοστεί: Από τον Φεβρουάριο έως και τον Ιούλιο του 2023. Δηλαδή καλύπτει επακριβώς τους τελευταίους 6 μήνες πριν την λήξη της κυβερνητικής θητείας. Αυτό θα συνδυαστεί με τις υποσχέσεις για μία δεύτερη αύξηση στον κατώτατο μισθό μετά τον Μάϊο και την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης προκειμένου να δοθεί η εικόνα της αύξησης της διαθέσιμου εισοδήματος. Αυτά βέβαια στο επίπεδο της κυβερνητικής προπαγάνδας αφού στην πραγματική ζωή οι εταιρείες ενέργειας έχουν ήδη ανακοινώσει αυξημένα τιμολόγια για τον Ιανουάριο ενώ οι μεγάλες αλυσίδες ήδη ετοιμάζουν μαζική αύξηση τιμών που εύκολα θα απορροφήσει τις κυβερνητικές μικροπαροχές.

— Το δεύτερο επίπεδο της κυβερνητικής παρέμβασης είναι η «στοχευμένη μόχλευση» των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης για την Περιφέρεια. Το μεγάλο μέρος των πόρων αυτού του ταμείου (όπως προκύπτει με σαφήνεια από τον προϋπολογισμό) θα καταλήξει στις μεγάλες επιχειρήσεις μέσω άμεσων επιδοτήσεων ή ενίσχυσης του τραπεζικού τους δανεισμού. Το μικρό του, όμω,ς τμήμα που θα καταλήξει στην περιφέρεια η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να του δώσει το μεγαλύτερο δυνατό όφελος. Έτσι, ήδη από τον Νοέμβριο η Νέα Δημοκρατία έχει ξεκινήσει τις επισκέψεις κλιμακίων της ανά νομό. Τα κλιμάκια αυτά περιλαμβάνουν εκτός από τους τοπικούς βουλευτές, ένα στέλεχος του κομματικού μηχανισμού της Ν.Δ και συνήθως έναν γραμματέα υπουργείο, προσεκτικά επιλεγμένο ανά περιοχή. Η «τριάδα» αυτή προσεγγίζει ανά νομό τα «πρόσωπα κλειδιά» που κατά την εκτίμηση των τοπικών οργανώσεων καθορίζουν τους τοπικούς εκλογικούς συσχετισμούς, είτε πρόκειται για επιχειρηματικούς παράγοντες, είτε για αθλητικούς, είτε για επαγγελματίες με κομβικό ρόλο. Έτσι, σε αγαστή συνεργασία κόμματος και κυβέρνησης γίνονται οι ανάλογες «προσαρμογές» των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, ώστε να έχουν την μεγαλύτερη «αποτελεσματικότητα». Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιείται όλο το πλέγμα των κοινοτικών επιδοτήσεων και εξετάζεται κάθε δυνατότητα ένταξης σε κοινοτικά προγράμματα.

— Ο «τρίτος πυλώνας» της επιχείρησης εξαγοράς ψηφοφόρων, σχετίζεται με τις κεντρικές επαφές της κυβέρνησης με επιχειρηματικούς κλάδους που …άκρως ενισχύθηκαν την τελευταία 3ετία από την πολιτική της κυβέρνησης. Κάποιοι εξ αυτών καλούνται να συνδράμουν ευθέως με ενισχύσεις στον κομματικό μηχανισμό της Ν.Δ, ομως ένα μεγάλο μέρος καλείται να λάβει μέτρα συμβολής στην κυβερνητική προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις από την ακρίβεια. Με μέτρα όχι μόνιμα, αλλά που θα προσδιοριστούν χρονικά στην προεκλογική περίοδο. Κάπως έτσι φαίνεται να προκύπτουν π.χ οι κινήσεις στον τραπεζικό κλάδο που αφορούν την αύξηση των επιτοκίων καταθέσεων αλλά και της μείωσης κάποιων από τις πολλές προμήθειες που επιβάλλουν στις τραπεζικές κινήσεις των καταναλωτών. Τα μέτρα που προκύπτουν βέβαια είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητα αφού όσον αφορά π.χ τα επιτόκια καταθέσεων θα αφορούν ποσά μεγαλύτερα από τις 100 ή 250 χιλιάδες ευρώ και δεν θα ξεπεράσουν την απόδοση του 1.8%, ενώ οι τραπεζίτες εμφανίζονται απρόθυμοι να αποκηρύξουν το μεγαλύτερο μέρος των προμηθειών που εισπράττουν. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η «έκτακτη εισφορά» των 60 εκατομμυρίων που δέχθηκαν να καταβάλλουν οι εφοπλιστές με αντάλλαγμα βέβαια την μείωση από 10% σε 5% της μείωσης της φορολογίας των μερισμάτων. Επίσης, θρυλείται πως απότοκο μιας τέτοιας προσπάθειας είναι και η φορολόγηση των διυλιστηρίων με 650 εκατομμύρια που θα χρηματοδοτήσουν το «market pass». Εξυπακούεται πως στην προσπάθεια συμμετέχουν οικειοθελώς οι πάροχοι ενέργειας που βρίσκονται σε … απευθείας σύνδεση με τα κρατικά ταμεία απορροφώντας τις συνεχείς κρατικές επιδοτήσεις.

— Όπως είναι εύλογα αντιληπτό, το να απευθυνθεί κανείς μαζικά σε ψηφοφόρους, προϋποθέτει την αξιοποίηση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Έτσι λοιπόν δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι λίγο πριν την εκπνοή του 2022 και την «είσοδο» στο προεκλογικό 2023 εμφανίστηκε και ψηφίστηκε στην Βουλή ένα νομοσχέδιο για την λειτουργία των ΜΜΕ και κυρίως την κατανομή της κρατικής διαφήμισης. Σε αυτό μεταξύ άλλων περιέχεται η άρση της υποχρέωσης των υπουργείων και εποπτευόμενων από το δημόσιο οργανισμών να παραθέτουν αναλυτικά σε κεντρικό επίπεδο την διαφημιστική τους δαπάνη. Έτσι, λοιπόν, να μην μπορούν πλέον να ανιχνευθούν εύκολα καταστάσεις «Λίστας Πέτσα». Επίσης το νομοθέτημα κάνει ορισμένα δωράκια στα τηλεοπτικά κανάλια, όπως τη δυνατότητα να περιλαμβάνουν στους εργαζόμενους που δηλώνουν και όσους μετέχουν σε εργολαβικές εταιρίες με τις οποίες συνεργάζονται. Επίσης, δίνεται η δυνατότητα συγχώνευσης και εξαγοράς επιχειρήσεων ΜΜΕ με αντίτιμο διαφημιστικό χρόνο ο οποίος δεν θα δηλώνεται, δηλαδή με … «αέρα». Τέλος, δημιουργείται μια επιτροπή δεοντολογίας που εμμέσως πλην σαφώς θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Με όλα αυτά διαμορφώνονται οι όροι ενός «μιντιακού» τοπίου προσαρμοσμένου στις προεκλογικές ανάγκες της Νέας Δημοκρατίας. 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Νομοσχέδιο – θηλιά στο λαιμό των μικροοφειλετών

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Όσοι καταλογίζουν στην κυβέρνηση, ανικανότητα, έλλειψη σχεδίου ή ανοργανωσιά και στηρίζουν εκεί την πολιτική κριτική τους, καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν. Το οικονομικό επιτελείο της, αποδεικνύεται για άλλη μία χρονιά ιδιαίτερα «οργανωμένο» προκειμένου να πετύχει (και) φέτος τον στόχο της φορολογικής αφαίμαξης των λαϊκών στρωμάτων. Έτσι μερικές εβδομάδες πριν φέρει στην Βουλή έναν προϋπολογισμό που προβλέπει πολλαπλάσια φορολογικά έσοδα, φροντίζει με ένα νομοσχέδιο – αστραπή που συζητείται σήμερα στην Βουλή, να «εκσυγχρονίσει» τους εισπρακτικούς μηχανισμούς του με πρόσχημα την κωδικοποίηση της ισχύουσας νομοθεσίας.

Το νομοθέτημα

Το συγκεκριμένο νομοθέτημα έχει τον τίτλο «Κύρωση Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων». Έχει ήδη διασφαλίσει από την συζήτησή του στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων, την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν αποκλείεται να ψηφιστεί και από τον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον η κυβέρνηση δεχθεί κάποιες από τις αλλαγές που προτείνει η αξιωματική αντιπολίτευση. Οι προβλέψεις του νομοσχεδίου στηρίζονται στην –υπαρκτή σε πολλές περιπτώσεις- αναγκαιότητα του «συμμαζέματος» της φορολογικής νομοθεσίας που έχει πολλές και αντιφατικές διατάξεις εξαιτίας της πολυνομίας που είναι διαχρονικό χαρακτηριστικό στην Ελλάδα. Όμως με αυτό ως πρόσχημα, η κυβέρνηση προχωρά στην αυστηροποίηση διατάξεων που στοχεύουν κατά κύριο λόγο στην αποτελεσματικότητα των μηχανισμών είσπραξής που αφορούν εργαζόμενους και μικρομεσαίους ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζουν ακόμη περισσότερο ότι θα χαριστούν χρέη στους γνωστούς μεγαλο-οφειλέτες. Αυτά ενώ το προσχέδιο του προϋπολογισμού που έχει ήδη κατατεθεί στην Βουλή προβλέπει τεράστιες αυξήσεις στα φορολογικά έσοδα του 2023 προϊδεάζοντας σαφώς για το μέγεθος της φοροληστείας που θα επιβεβαιωθεί με τον ίδιο τον Τακτικό Προϋπολογισμό. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τα φορολογικά έσοδα προβλέπονται αυξημένα κατά 6,4 δις, ενώ μόνον από την αύξηση του ΦΠΑ θα εισρεύσουν στα κρατικά ταμεία 4 επιπλέον δις. Πρόκειται δηλαδή για την επιβολή των πλέον ταξικών φόρων, αυτών της έμμεσης φορολογίας.

Σύγχρονη φοροεισπρακτική μέγγενη

Ας δούμε όμως ενδεικτικά μερικές από τις προβλέψεις του εν λόγω νομοσχεδίου:

Στο άρθρο 2: Προβλέπεται ουσιαστικά ότι παραχωρείται πρόσβαση των στοιχείων των οφειλετών σε τραπεζικά ιδρύματα και οργανισμούς πληρωμών του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα. Από την διάταξη γίνεται σαφές ότι οι πιέσεις που ασκηθούν πλέον στους οφειλέτες δεν θα …έχουν όριο. Χαρακτηριστικά στο άρθρο προβλέπονται τα εξής: «H είσπραξη των δημοσίων εσόδων που ανήκει στην αρμοδιότητα της ΑΑΔΕ και διενεργείται κατά τις διατάξεις του παρόντος Κώδικα, μπορεί να ανατεθεί με απόφαση του Διοικητή της ΑΑΔΕ σε ένα ή περισσότερα από τα κάτωθι πρόσωπα: α) πιστωτικά ιδρύματα, περιλαμβανομένων των υποκαταστημάτων τους, όταν τα υποκαταστήματα αυτά βρίσκονται στην Ελλάδα είτε η έδρα τους βρίσκεται εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε σε τρίτη χώρα, καθώς και στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, β) ιδρύματα ηλεκτρονικού χρήματος όπως ορίζονται στην περ. β’ της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 4537/2018 (Α’ 84), γ) γραφεία ταχυδρομικών επιταγών τα οποία εξουσιοδοτούνται, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία να παρέχουν υπηρεσίες πληρωμών, δ) ιδρύματα πληρωμών, όπως ορίζονται στο στοιχείο 4 του άρθρου 4 του ν. 4537/2018, ε) στην Τράπεζα της Ελλάδος, εφόσον δεν ενεργεί με την ιδιότητα της νομισματικής αρχής, στ) οποιαδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία».

Στο άρθρο 4 του νομοσχεδίου ορίζεται με σαφήνεια πως «η παράλειψη αποστολής ή κοινοποίησης της ειδοποίησης δεν ασκεί επιρροή στο κύρος των αναγκαστικών μέτρων που λαμβάνονται κατά του οφειλέτη». Ενώ στην παρ. 1 του ίδιου άρθρου ορίζεται ότι η ΑΑΔΕ οφείλει να ειδοποιεί τον οφειλέτη για το ύψος του χρέους του και να κάνει «μνεία ότι από την επομένη ημέρα της λήξης της νόμιμης προθεσμίας καταβολής του χρέους και μέχρι την τελική εξόφληση αυτού υπολογίζονται οι τόκοι». Έτσι όμως όπως το άρθρο διατυπώνεται, ακόμη και αν δεν υπάρξει έγκαιρη ειδοποίηση αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ληφθούν επιεικέστερα μέτρα πίεσης για την είσπραξη της οφειλής.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν όμως τα άρθρα 73 και 74. Εκεί ορίζεται εν συντομία το ποιες φορολογικές οφειλές μπορούν να χαρακτηριστούν «ανεπίδεκτες είσπραξης». Δηλαδή ουσιαστικά να παραγραφούν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται η πλέον βασική προϋπόθεση είναι να «έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες με βάση τα εκάστοτε πρόσφορα διαθέσιμα ηλεκτρονικά μέσα της ΑΑΔΕ και δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη και των 37 συνυπόχρεων ή απαιτήσεων αυτών έναντι τρίτων ή διαπιστώθηκε η καθ’ οποιονδήποτε τρόπο εκποίηση των περιουσιακών τους στοιχείων που δεν υπόκειται σε ακύρωση ή σε διάρρηξη κατά τα άρθρα 939 επ. του Α.Κ. και ειδικότερα διαπιστώθηκε η ολοκλήρωση της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης επί κινητών, ακινήτων ή απαιτήσεων του οφειλέτη με επίσπευση του Δημοσίου ή τρίτων ή με διαδικασία εκκαθάρισης και η παύση των εργασιών της πτώχευσης». Από τις προβλέψεις αυτές είναι προφανές ότι είναι αδύνατον να «ξεφύγει» οποιοσδήποτε μισθωτός η μικροεπαγγελματίεας. Μπορεί όμως κάλλιστα να χαρακτηριστεί «ανεπίδεκτη είσπραξης» οφειλή η οποία θα χαθεί κάπου στον λαβύρινθο των υπεράκτιων εταιριών, των ανώνυμων ή των αφανών μετόχων εταιριών και όλες τις άλλες δυνατότητες που παρέχει στο κεφάλαιο η ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία. Όπως προβλέπεται στο άρθρο 74 οι οφειλές που θα θεωρηθούν μην εισπράξιμες «είναι δυνατό να κριθούν διαγραπτέες και να διαγραφούν και πριν από την παρέλευση προθεσμίας της παρ. 3 του ίδιου άρθρου, εφόσον συντρέχουν σωρευτικά οι παρακάτω προϋποθέσεις: α) έχουν ολοκληρωθεί οι προβλεπόμενες ενέργειες για τον χαρακτηρισμό τους ως ανεπίδεκτων είσπραξης, β) έχουν ολοκληρωθεί οι σχετικές ενέργειες για την ανταλλαγή των πληροφοριών και των διαδικασιών αναγκαστικής είσπραξης για τα κράτη με τα οποία υφίστανται αντίστοιχες συμφωνίες και σε κάθε περίπτωση τουλάχιστον με τα κράτη μέλη της Ε.Ε., γ) έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες στην αλλοδαπή κατόπιν αξιοποίησης πληροφοριών και δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη ή απαιτήσεων αυτού έναντι τρίτων».

Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι στο εν λόγω νομοσχέδιο διατηρείται αλώβητος και ενισχύεται ο περίφημος μηχανισμός των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Όπως αναφέρεται στην Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους «προβλέπεται ότι οι κοινοποιήσεις κατασχέσεων στα χέρια τρίτου ή κατασχέσεις απαιτήσεων στα χέρια πιστωτικών ιδρυμάτων δύναται να διενεργούνται με ηλεκτρονικά μέσα και προσαρμόζονται οι σχετικές διατάξεις πλειστηριασμών κινητών και ακινήτων πραγμάτων στις ισχύουσες πλέον διαδικασίες ηλεκτρονικής διενέργειας πλειστηριασμών».

Αποκαλυπτικός διάλογος

Μάλιστα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ως προς αυτό ήταν η κόντρα που υπήρξε στην επιτροπή ανάμεσα στον νυν υφυπουργό Οικονομικών Απόστολο Βεσυρόπουλο και τον πρώην υφυπουργό Οικονομικών επι ΣΥΡΙΖΑ, Τρύφωνα Αλεξιάδη. Ο πρώτος αντέδρασε όταν θίχθηκε το θέμα από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας: «Πότε έγιναν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί υποχρεωτικοί για το δημόσιο; Με το ν.4512/2018. Ποιοι ήταν κυβέρνηση, τότε, κύριε Αλεξιάδη;». Ανταπαντώντας ο Τρ.Αλεξιάδης ανέφερε: «Τότε που εμείς φέραμε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, είχατε βγει στα κάγκελα. Διαμαρτυρόσασταν, μας καταγγέλλατε. Και τώρα δεν το αλλάζετε. Τρία χρόνια είστε Κυβέρνηση και θα είσαστε για λίγο ακόμα. Αλλάξτε το. Εάν διαφωνούσατε με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, τους οποίους καταγγέλλετε, αλλάξτε το». ΄

Πρόκειται για έναν πολιτικό διάλογο που αναδεικνύει την …συναντίληψη σχετικά με την «συνέχεια του κράτους» και ιδίως όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των φοροεισπρακτικών μηχανισμών.

Πηγή:imerodromos.gr

 

---

Γεράσιμος Λιβιτσάνος: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »