Τα Όμορφα και τα Αληθινά...

Κ ι όταν τ΄όνειρο μου κάπου συναντήσεις μην το προσπεράσεις.                                    Κ ράτησε το και πες πως είναι ένα μικρό παιδί που χάθηκε στη νύχτα, ξυπόλητο μες τη βροχή. Γ ι΄αυτό πάρ' το στοργικά από το χέρι δώσ' του ρούχα ζεστά ν' αλλάξει                    και γλυκά νανούρισε το μέχρι ν΄αποκοιμηθεί. Κ αι σαν ξυπνήσει το πρωί και κλαίει μην το μαλώσεις, κανάκισε το πες του λόγια τρυφερά και τότε θα δεις ότι θα χαμογελάσει. Κ αι μη φοβάσαι  τίποτα άλλο δε θα σου ζητήσει γιατί έτσι έχει μάθει, φτωχικά να ζει. Ε ξάλλου τι έχεις να χάσεις ένα όνειρο είναι που ακόμα πόσο θα ζήσει; Συνήθως όλα πεθαίνουν την αυγή. ( Για σένα.......... .....που μπορείς και κρατάς το όνειρο μου ζω...

Πάτησα την πέτρα που πάτησες Κάθισα στην πέτρα που κάθησες Ήπια νερό από την πηγή που ήπιες Κι όμως δε σε χόρτασα Στη δυστυχία ευτυχής Στη λάμψη της σελήνης τ΄απόβραδο έσβηνε το φως στην καινούρια μέρα που κανείς δεν ξέρει τι θα μας φέρει. Ποιος άραγε μπορεί να μας το πει αυτό; Γι΄αυτό προς τα πίσω ποτέ μην κοιτάζεις, ό,τι έγινε λέγε έχει καλώς, κοίταζε μπροστά και προχώρα και μέχρι αύριο έχει ο Θεός. Εξάλλου, τίποτα συ δεν μπορείς ν΄αλλάξεις. Κάποιος άλλος τα κανονίζει όλ΄αυτά. Σου γράφει, σου σβήνει, σου τα δίνει όλα ή τα πάντα σου παίρνει σε λίγα λεπτά. Γι΄αυτό μην ψάχνεις να βρεις εξηγήσεις, δεν υπάρχει εδώ λογική. Μόνο πρέπει να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος σ΄αυτήν την πλάση, υπάρχουν κι άλλοι πολλοί, που πιο δυστυχείς από σένα είναι κι αν τους γνωρίσεις, τρομάζεις. Και τότε "Μες στη Δυστυχία σου αισθάνεσαι Ευτυχής". Περιέχονται στο βιβλίο ποιημάτων ΄΄Η Σιωπή του Λόγου΄΄ του Βαγγέλη Κιαγιαδάκη (Φτερόλακα). Ρέθυμνο, 2004. Πέτρα ο Λόγος Πολλές φορές σκληρός σαν πέτρα, ανελέ...