Έξω από τη γέφυρα του αντιτορπιλικού είναι ο πλοίαρχος που τους βλέπει από ψηλά. Όταν τέλειωσαν με το δέσιμο, κατέβασαν από το πλάι του πλοίου μια σκάλα και ο Τούρκος πλοίαρχος τους προσκάλεσε να ανέβουν στο πλοίο του, λέγοντάς τους ότι θα ήταν κουρασμένοι, πεινασμένοι και μούσκεμα από την υγρασία. Προσφέρθηκε να τους δώσει και στεγνά ρούχα. Αν και είχε σε όλα δίκιο, αρνήθηκαν ευγενικά, έχοντας στο μυαλό τους τα αυθόρμητα λόγια του Γιάννη.
Ήταν ένα 35άρι Gib Sea. Θα το έπαιρναν οι τρεις τους από τη Ρόδο για να το παραδώσουν στο Καλαμάκι, απ’ όπου θα ξεκινούσε ο επόμενος ναύλος. Ο Σπύρος, ο skipper, και ο Γιάννης με τη φίλη του, την Άννα. Ξεκίνησαν νύχτα 10 Οκτωβρίου του 1990, γύρω στις δέκα. Η θάλασσα μια τέλεια μπουνάτσα που πάνω της καθρεφτιζόταν το μισογεμάτο φεγγάρι. Θαρρούσες ότι ξεκίναγε από την πλώρη του σκάφους κι έφτανε μέχρι τον ορίζοντα.
Το βράδυ κοιμηθήκαμε στο σκάφος. Ήταν πολύ ωραία. Ξυπνήσαμε στις 4.30 και μετά τον πρώτο γρήγορο καφέ αρχίσαμε την προετοιμασία του απόπλου. Λύσαμε τα πρυμνιά σχοινιά και ο εργάτης μας τράβηξε αργά μπροστά μαζεύοντας την άγκυρα. Ξεκινήσαμε χαράματα, σκοτάδι ακόμη με πολύ υγρασία κι ένα πολύ ελαφρύ βοριαδάκι. Ο Σπύρος, ο Λιβέρης κι εγώ. Οι δυο τους πλήρωμα κι εγώ επιβάτης. Πάνω στη ξύλινη σκούνα JOHNNY. Ναυπηγημένη το 1992 στο ναυπηγείο του Ψαρρού στο Πέραμα. Με το που βγήκαμε από το λιμάνι της Ερμούπολης, ένα απαλό κόκκινο αχνοφάνηκε πάνω από τη θάλασσα, σ’ εκείνη τη στενή λουρίδα νερού που χωρίζει την Άνδρο από την Τήνο. Πορεία βορειοανατολική, για το Καλαμάκι. Ο ήχος της μηχανής διακόπτει διακριτικά τονίζοντας την ησυχία της θάλασσας και όλης της φύσης. Η Μύκονος δεν φαίνεται καθόλου, μοιάζει να μην μπορεί να συνέλθει ακόμη από το μυκονιάτικο Σαββατόβραδο.
