"Τον φάγαμε τον πούστη!"

Του Θανάση Καρτερου

Τον φάγαμε τον πούστη! Ας σταθεί η Ελλάς του Νόμου και της Τάξης προσοχή μπροστά στις τέσσερις αυτές λέξεις του μεθυσμένου από θρίαμβο αστυνομικού, που διαπιστώνει ότι οι σφαίρες του βρήκαν τον ζωντανό τους στόχο στον Βύρωνα. Κι ας λέει τώρα ο χάρος με στολή ότι δεν το ήθελε, έκανε λάθος, νόμισε, διατελούσε εν συγχύσει, μπερδεύτηκε, άνθρωπος είναι κι αυτός. Εμείς κρατάμε τον πληθυντικό της αλήθειας: Τον φάγαμε! Πολλοί μαζί, καθείς με τα όπλα του. Και ξέρουμε ποιοι...

Τον φάγαμε για τα καλά μάλιστα! Επί ώρες περιφερόταν ο νεκρός χωρίς όνομα, χωρίς πατρίδα, παραλήπτης Κύριος οίδε πόσων σφαιρών χωρίς αποστολέα. Ούτε ο υπουργός του πένθους, ούτε η αστυνομία της «επιτυχίας», ούτε τα παμφάγα της ενημέρωσης μπορούσαν βρουν το όνομά του, την εθνικότητά του, την ταυτότητα των σφαιρών που τον σκότωσαν. Ενώ βρήκαν αμέσως τα πάντα για τους «άλλους», τους κακοποιούς. Και τα ονόματά τους και την αλβανική τους ρίζα και το όνομα του Αλβανού πατρός και το όνομα της Αλβανίδας μητρός και το ποινικό τους μητρώο και το πόσο αδίστακτοι είναι.

Ο νεκρός όμως καταδικάστηκε για ώρες να μας στοιχειώνει ως εικοσιπεντάχρονος, άτυχο θύμα, υδραυλικός, πατέρας ενός μικρού παιδιού, παράπλευρη απώλεια, πολίτης, συμπολίτης, νεαρός περαστικός, τρέχα γύρευε πώς σκοτώθηκε, μπορεί και να ήταν μπλεγμένος κι αυτός. Τον φάγαμε εν ολίγοις τον πούστη από κάθε άποψη και δεν αφήσαμε πέτρα πάνω στην πέτρα από τον πολιτισμό μας. Έτσι που να βρίσκεται ο άνθρωπος, ο τρελαμένος από όλα αυτά που πάνε να περάσουν για άλλη μια φορά στο ντούκου, σε δίλημμα, αν το χειρότερο ήταν ο άδικος αλλά τόσο λογικός φόνος, ή η άδικη αλλά τόσο λογική μεταχείριση του δολοφονημένου μετά τον φόνο.

Ε, λοιπόν είχε και όνομα και πατρίδα και όνειρα. Τον έλεγαν Νίκο Τόντι, ήταν Αλβανός, ήρθε στην Ελλάδα να φάει ένα κομμάτι ψωμί, έκανε οικογένεια, δούλευε σαν υδραυλικός. Ήταν ένας δικός μας, με δυο λόγια. Ένας από μας. Κι ας είναι καλά ο Παπούλιας που του έδωσε πίσω την ταυτότητά του και η "Αυγή" που είπε χτες τα πράγματα με το όνομά τους -και με το όνομά του. Να ελπίζουμε εμείς τουλάχιστον, αφού αυτός δεν μπορεί πια…

ΝΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Επίθεση από μέλη ακροδεξιών οργανώσεων δέχτηκαν δύο γυναίκες σε αντιρατσιστική εκδήλωση στους Αμπελοκήπους. Με καθυστέρηση η επέμβαση της Αστυνομίας, ανάλογη επίθεση και πριν από δύο εβδομάδες στα Γραφεία του Πολιτιστικού Συλλόγου της περιοχής, κατά τη διάρκεια πρωτοβουλίας για την ίδρυση παραρτήματος της κίνησης “Απελάστε το Ρατσισμό”.
Η επίθεση έγινε με ρόπαλα απο μέλη "αυτόνομων" ακροδεξιών με στόχο την τυφλή βία.

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ για τον θάνατο τεσσάρων μεταναστών

Ο θάνατος τεσσάρων ακόμη μεταναστών-προσφύγων στα σύνορα της χώρας μας δείχνει ότι παραμένει κυρίαρχη επιλογή η υλοποίηση των πολιτικών για την Ευρώπη-φρούριο, των «στρατοπέδων συγκέντρωσης», του εφιάλτη της Frontex και των νεκρών στα σύνορα.

Στην αυγή του 2010, η υιοθέτηση μιας δημοκρατικής και ανθρωπιστικής μεταναστευτικής πολιτικής που θα δίνει τα στοιχειώδη και αυτονόητα δικαιώματα στους μετανάστες συνανθρώπους μας είναι επιτακτική και αναγκαία.

To Γραφείο Τύπου

Σκέψεις γύρω από έναν συκοφαντημένο Δεκέμβρη

Του ΝΟΤΗ ΑΝΑΝΙΑΔΗ

Η φωτογραφία του Γιώργου Γιαννακού έχει τραβηχτεί γύρω στις 3 το μεσημέρι τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου του 2008. Οδός Ηρώων Πολυτεχνείου, πρώην Βασιλέως Κωνσταντίνου, τέως Σωκράτους, στο κέντρο του Πειραιά. Λίγες ώρες πριν από το «άγριο ξέσπασμα» της Αθήνας, όπως εξαιρετικά συμπύκνωσε στον τίτλο της την επομένη η «Αυγή», στον ειρηνικό, φιλήσυχο, μικροαστικό Πειραιά, που από επεισόδια είναι συνηθισμένος μόνο όταν παίζει ο «Θρύλος», γινόταν και εδώ χαμός.

Και εδώ, για πρώτη φορά μετά τον Δεκέμβρη του '44, επιθέσεις (στοχευμένες όμως αυτές, χωρίς ζημιές σε καταστήματα, άλλες δημόσιες ή ιδιωτικές περιουσίες) στην Αστυνομική Διεύθυνση και περιφερειακά αστυνομικά τμήματα της πόλης.

Είναι εντυπωσιακό πως στο δρομάκι της Αγ. Κωνσταντίνου, κάτω απ’ την Ασφάλεια του Πειραιά, εκεί όπου αυθαιρέτως αυτοκίνητα της αστυνομίας και ιδιωτικά αυτοκίνητα αστυνομικών, μαζί με λίγα καταστηματαρχών της περιοχής, έχουν κάνει κατάληψη τον περσινό Δεκέμβρη, έσπασαν μόνο αυτοκίνητα της αστυνομίας και δυο - τρία εμφανώς ασφαλίτικα.

Προσωπικοί και επαγγελματικοί λόγοι με έκαναν «τουρίστα της εξέγερσης» πέρυσι. Δευτέρα το πρωί στην Αθήνα, από το μεσημέρι στον Πειραιά, Τρίτη και Τετάρτη στην Θεσσαλονίκη, Πέμπτη στον Βόλο. Ο συκοφαντημένος Δεκέμβρης είχε παντού την ίδια οργή, αλλά ένιωθες ότι κάπου - κάπου οι τοπικές κοινωνίες του έδιναν το δικό τους άρωμα.

Στη Σύρο ο τοπικός αστυνομικός διευθυντής, διέταξε τους ένστολους υπαλλήλους του να σταθούν προσοχή και με το πηλήκιο υπό μάλης, σε ένδειξη πένθους, μπροστά απ’ την Αστυνομική Διεύθυνση του νησιού, την οποία έτσι γλύτωσε από σίγουρο σπάσιμο. Στον Βόλο οι μικροέμποροι, κυρίως, που κάθονταν μπροστά στα μαγαζιά τους, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η μικρή σχετικά τοπική κοινωνία γνωρίζεται μεταξύ της, απέτρεψαν σε πολύ μεγάλο βαθμό βανδαλισμούς κατά ιδιωτικών καταστημάτων.

Στον Πειραιά η πυροσβεστική παρέμβαση των δύο δημοτικών συμβούλων του Λιμανιού της Αγωνίας, του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου και ορισμένων άλλων παραγόντων της πόλης λειτούργησε στην ίδια κατεύθυνση. Στη φοιτητική Θεσσαλονίκη περίσσεψαν τα σπασίματα και ο δυναμισμός - χουλιγκανισμό τον χαρακτήρισαν κάποιοι.

Και στην Αθήνα, φυσικά, τα είχαμε όλα για μια βδομάδα. Από μεγαλειώδεις ειρηνικές πορείες μέχρι απαράδεκτα σπασίματα και από φαντασιακούς εμπρησμούς της Βιβλιοθήκης (που ποτέ δεν συνέβησαν, προς απογοήτευση των τηλεοπτικών δικτύων, και όσων ζητούσαν να κατέβει ο στρατός στον δρόμο), μέχρι σκληρές συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, που, όταν δεν βρίσκονταν σε… άμυνα, επεδείκνυαν τις υπηρεσιακές τους ικανότητες, συχνά εις βάρος 13χρονων και 14χρονων μαθητών.

«Άνοιξη στην καρδιά του χειμώνα…»

Αλλά όλα δεν τα είχε ο περσινός Δεκέμβρης; Όλα. Απ’ όλα, πολλοί αναλώθηκαν σε μια προσπάθεια καταδίκης του «Δεκέμβρη του Αλέξη». Λίγοι - αισθητά λιγότεροι - σε μια προσπάθεια αποθέωσης του εξεγερσιακού του μηνύματος. Ελάχιστοι προσπάθησαν να τον εξηγήσουν και να τον αναλύσουν.

Ήταν, λέει, καθοδηγούμενος. (Κάποιοι, μάλιστα, υποστήριξαν ότι τους χιλιάδες διαδηλωτές καθοδηγούσε ο… ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αν μπορούσε να καθοδηγήσει τόσο καλά ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα).

Άλλοι πάλι είδαν το διαδίκτυο, τα sms, τη σύγχρονη τεχνολογία του… διαβόλου πίσω από την εντός λίγων ωρών, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αντίδραση σχεδόν σε κάθε πόλη της χώρας. Ελάχιστοι κάθισαν να σκεφτούν ότι, ναι, η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει τη διάχυση της πληροφορίας και τον συντονισμό, αλλά, αν υπήρχε κάποιο… καθοδηγητικό κέντρο, όπως πολλοί το ήθελαν, η Αλέκα, ο Καραμανλής, ο Πολύδωρας και ο γνωστός ακροδεξιός ένοικος της πολυκατοικίας, τότε θα μπορούσαμε να είχαμε πολύ περισσότερους Δεκέμβρηδες κάθε χρόνο.

Και κάτι για εμάς: Υπήρξαν αριστεροί που δήλωσαν σοκαρισμένοι, όχι μόνο από τη βιαιότητα του περσινού ξεσπάσματος, αλλά ακόμη και από τον… αντιφεμινισμό που απέπνεαν βασικά συνθήματα των περσινών διαδηλώσεων, αλλά και ο προσφιλής χαρακτηρισμός των μπάτσων ως μ…ά.

Προφανώς, δεν έχουν ακούσει νεαρά κορίτσια των 16, 20,22 χρόνων να μιλάνε μεταξύ τους ή με φίλους τους στις παρέες τους. Προφανώς, η ρητορική της κάθε γενιάς αλλάζει, χωρίς να κοιτάζει τη μελαγχολία της προηγούμενης. Προφανέστατα, 40άρηδες και 50άρηδες δεν μπορούν να καταλάβουν τη γλώσσα και τα σημαινόμενα της γλώσσας των 20άρηδων. Δυστυχώς, γι’ αυτούς (για εμάς τους 40άρηδες, 50άρηδες, δηλαδή), ούτε τα αδιέξοδα, την οργή και την άλλου τύπου, πολλές φορές υπόγεια, πολιτικοποίηση των 20άρηδων μπορούν να καταλάβουν.

Και κάτι τελευταίο: Το περίφημο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», που καταγγέλθηκε ως ισοπεδωτικό ή και ρατσιστικό ακόμη, είναι (θυμάστε;) ένα σύνθημα που ξεκίνησε από τις καταλήψεις κατά του Ν. 815, τέτοιες μέρες πριν από 30 χρόνια, το μακρινό 1979. Με τα χρόνια κέρδισε πολιτικό χώρο, έγινε κυρίαρχο σύνθημα στις διαδηλώσεις, το φώναζαν μέχρι πρόσφατα Κνίτες και Πασόκοι ακόμη.

Τώρα πλέον έχει αποσυρθεί. Συκοφαντήθηκε (με τη βοήθεια και των εκτελεστών νεαρών ανύποπτων αστυφυλάκων όλους αυτούς τους μήνες) και αυτό. Όπως και ο περσινός Δεκέμβρης. Αλλά και ο Νοέμβρης του '73 δεν είχε συκοφαντηθεί σε εκείνη την περίφημη έκδοση της Πανσπουδαστικής λίγους μήνες μετά;


ΥΓ. : Όπως έγραφε και ο Μανόλης Αναγνωστάκης «Δυο κατηγορίες πάντα: οι δρώντες και οι θεατές».

Καταγγελία με ονοματεπώνυμο

Η καλή μέρα για την «αποκατάσταση του νόμου και της τάξης» φαίνεται από το πρωί - ειδικά αν προκύπτει από ένα εφιαλτικό επεισόδιο που συνέβη μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα.
Τα όσα συνέβησαν ξημερώματα της 9ης Οκτωβρίου ζωντανεύουν εμπρός μας μέσα από την έγγραφη καταγγελία της φιλολόγου-σχολικού συμβούλου Ζωής Μπέλλα-Αρμάου, παντρεμένης, με παιδιά, που κατοικεί τριάντα χρόνια στα Εξάρχεια και το σπίτι της είναι στην οδό Μεσολογγίου, ελάχιστα μέτρα από το σημείο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:
«Ξημερώματα Παρασκευής 09/10/2009, ώρα 12.45 π.μ., μια διμοιρία των ΜΑΤ έχει σταματήσει στη διασταύρωση Μεσολογγίου και Α. Μεταξά, στα Εξάρχεια, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου. Ακούγονται ύβρεις και χυδαιολογίες που ανταλλάσσονται ανάμεσα σε τρεις νεαρούς που βρίσκονται στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, στην πολυκατοικία απέναντι και στους άνδρες των ΜΑΤ. Το φραστικό επεισόδιο συνεχίζεται επί ώρα. Βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω τους άνδρες των ΜΑΤ να συνοδεύουν τα λόγια τους με αντίστοιχες χειρονομίες σεξιστικού περιεχομένου (πιάνοντας με τα χέρια τους τα γεννητικά τους όργανα κ.ά.). Μιλούν δυνατά και προκλητικά, προχωρώντας κατά διαστήματα επιθετικά προς τους νεαρούς. Κόσμος βγαίνει στα παράθυρα και στα μπαλκόνια. Εμείς, οι κάτοικοι των Εξαρχείων, έχουμε ζήσει πολλές φορές παρόμοιες καταστάσεις. Αυτή τη φορά, όμως, η χυδαιότητα και η πρόκληση των ανδρών των ΜΑΤ απέναντι σε 3 μόνο νεαρούς ξεπερνούν κάθε όριο.
Οργανα της τάξης
Τους λέω ότι είναι "όργανα της τάξης και δεν επιτρέπεται να απαντούν με χυδαιολογίες και προκλητικό τρόπο". Τότε κάποιοι μου απαντούν: "Αντε πήγαινε μέσα να βάλεις κάνα πλυντήριο", "μπες μέσα, κυρά μου", "άι, παράτα μας" και άλλα παρόμοια, γελώντας ειρωνικά. Τους λέω ότι η συμπεριφορά τους είναι ανάρμοστη προς μια κυρία και προς την ιδιότητά τους, αυτοί συνεχίζουν τις λοιδορίες και προς εμένα και προς τους νεαρούς, κάποιος στρέφει προς το μέρος μου έναν φακό. Τους λέω ότι με προσβάλλουν ως πολίτη και τους ζητώ να μου δώσουν τον αριθμό τους. Τότε είναι που υπερβαίνουν κάθε όριο κοσμιότητας. Κάποιος μου απαντά: "Κατέβα να μου τον πάρεις", γελούν, και κάποιος άλλος συμπληρώνει "ναι, και να μου τον μετρήσεις", και κάποιος άλλος "ναι, με το στόμα", προσθέτοντας και άλλα κοροϊδευτικά σχόλια.
Ως πολίτης και ως γυναίκα ένιωσα ότι είχα θιγεί αφάνταστα και ότι η συμπεριφορά τους συνιστούσε δημόσια προσβολή και υπέρβαση εξουσίας. Κατεβαίνω στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου. Η διμοιρία έχει προχωρήσει λίγο πιο πέρα από την είσοδο της πολυκατοικίας μου και στέκεται μπροστά από την πολυκατοικία στον αρ. 17, όπου μέσα έχουν κλειστεί οι 3 νεαροί (δύο αγόρια και μία κοπέλα, με τους οποίους διαπληκτίζονταν προηγουμένως). Βλέπω ότι λίγο πιο πέρα στέκονται αρκετοί ειδικοί φρουροί, οι οποίοι πλησιάζουν. Ζητώ από τους άνδρες των ΜΑΤ να μου δώσουν τους αριθμούς τους. Κανείς δεν έχει διακριτικά, ούτε μου δίνουν τα στοιχεία τους. Αντιθέτως, κάποια στιγμή, ένας απ' όλους, μετρίου αναστήματος, στρέφει το κεφάλι (οι άλλοι δεν τον βλέπουν) και μου κάνει με το στόμα έναν μορφασμό με σεξιστικό υπονοούμενο. Στο μεταξύ κατεβαίνουν από τα σπίτια τους και άλλοι κάτοικοι, μαζεύονται και περαστικοί. Επιμένω να μου δώσουν τα στοιχεία τους, δεν μου τα δίνουν· απευθύνομαι σε κάποιον που λόγω ηλικίας υποθέτω ότι είναι ο επικεφαλής τους. Μου λέει, με τρόπο απαξιωτικό, να απευθυνθώ στην αστυνομία. Πράγματι, αυτό κάνω. Η ώρα είναι 1.17 π.μ. Τηλεφωνώ από το κινητό μου. Μου απαντά μια αστυνομικός. Της λέω επώνυμα ότι έχω δεχθεί λοιδορίες και προπηλακισμούς από τη διμοιρία των ΜΑΤ που εκείνη την ώρα εκτελούσε υπηρεσία στην οδό Μεσολογγίου και Μεταξά και ζητώ την προστασία της αστυνομίας. Με αφήνει να περιμένω στο τηλέφωνο, το οποίο κάποια στιγμή κλείνει. Ξαναπαίρνω σε 3', απαντά κάποια άλλη αστυνομικός, η οποία ζητά να της διηγηθώ εκ νέου τι συμβαίνει, πράγμα το οποίο έκανα, αλλά η Αμεση Δράση δεν προσήλθε.
Παράλληλα, ανοίγει η εξώπορτα της πολυκατοικίας στον αρ. 17 και βγαίνει ένας από τους κατοίκους. Εκείνη τη στιγμή βρίσκουν ευκαιρία 3-4 ειδικοί φρουροί, εισβάλλουν στην είσοδο της πολυκατοικίας και επιτίθενται σε έναν νεαρό που βρίσκεται μέσα· τον ρίχνουν κάτω, τον χτυπούν και τον τραβούν βίαια προς τα έξω. Οι κάτοικοι φωνάζουν ότι η είσοδός τους στην πολυκατοικία τους χωρίς ένταλμα είναι παράνομη και κάποιοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον νεαρό από τα χτυπήματα. Στη συνέχεια οι ειδικοί φρουροί μετακινούνται προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, ενώ οι δυνάμεις των ΜΑΤ και πάλι προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Μεταξά, δηλαδή κάτω από το σπίτι μου. Ο κόσμος διαλύεται, επιστρέφω κι εγώ στο διαμέρισμά μου. Τους ακούω και πάλι να απαντούν κοροϊδευτικά στις ύβρεις κάποιων νεαρών και να μιμούνται με ειρωνικό τρόπο τις φωνές τους.
Εν κατακλείδι,
1. επειδή θεωρώ ότι οι άνδρες των ΜΑΤ, που την ανωτέρω ημερομηνία και ώρα εκτελούσαν υπηρεσία στη διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Μεταξά, εντελώς απρόκλητα, προσέβαλαν δημοσίως και ενώπιον τρίτων την τιμή και την υπόληψή μου με σεξιστικές εκφράσεις και χειρονομίες, υπερβαίνοντας τα καθήκοντά τους και προσβάλλοντάς με βάναυσα ως γυναίκα και ως πολίτη,
2. επειδή θεωρώ ότι οι ειδικοί φρουροί που εκτελούσαν υπηρεσία στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου και Τζαβέλλα την ίδια ώρα υπερέβησαν τα καθήκοντά τους με την είσοδό τους χωρίς ένταλμα στην πολυκατοικία επί της οδού Μεσολογγίου 17 και επιτέθηκαν απρόκλητα και με βάναυσο τρόπο σε έναν νεαρό,
3. επειδή ως πολίτης ένιωσα απροστάτευτη (σημειώνω ότι την Παρασκευή, 9/10/2009, το απόγευμα, τηλεφωνικά ενημέρωσα για το επεισόδιο και το προσωπικό Γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, από το οποίο απλώς μου απάντησαν ότι θα ενημερώσουν τον υπουργό),
4. κι επειδή θεωρώ ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά των ανδρών των ΜΑΤ και των ειδικών φρουρών εκθέτει το σώμα της αστυνομίας, καταθέτω τη συγκεκριμένη καταγγελία και παρακαλώ να μεριμνήσετε για τα δέοντα. Εφόσον κριθεί αναγκαίο, μπορώ να σας καταθέσω και ονόματα μαρτύρων, που ήταν παρόντες στα επεισόδια».

Τον αδελφό μου τον σκότωσαν στην αστυνομία

Του Niko Ago, nago@otenet.gr

Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο - τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.

«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.

Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.

Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα.

...Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.

Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».

Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: "Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του".

Συνεχίζει ο αδελφός του: "Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια... Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει... Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου...

Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις - τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.

Δεν θέλω τίποτα από 'δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα 'ευχαριστώ' από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος".

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Ανακοίνωση της Επιτροπής Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ για τις κακουργηματικες διώξεις νεαρών λόγω χρήσης αμφίεσης (κουκούλα)

Οι πρόσφατες διώξεις συλληφθέντων με τον ελευθεροκτόνο νόμο για τη χρήση αμφίεσης ως επιβαρυντικό στοιχείο για κακουργηματικής μορφής έγκλημα ξαναφέρνει στην επιφάνεια τον απαράδεκτο νόμο που ψήφισε η Νέα Δημοκρατία για το σχετικό θέμα.

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει αυτές τις διώξεις ως βαθιά αντιδημοκρατικές, οι οποίες πλήττουν, παράλληλα, τον πυρήνα του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθερίας της δημόσιας συνάθροισης.

Καλούμε τους αρμόδιους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, που ως αντιπολίτευση καταψήφισαν και κατακεραύνωσαν εντός και εκτός Βουλής τις σχετικές ρυθμίσεις, να προχωρήσουν στην άμεση κατάργηση του απαράδεκτου νόμου για την ποινικοποίηση χρήση αμφίεσης και να αποκαταστήσουν, ως προς το ζήτημα αυτό, το κράτος δικαίου.

To Γραφείο Τύπου

Ευρωεκλο-λογικές ειδικές ανάγκες!

Πρόσωπα χαμογελαστά, απαστράπτοντα. Υφος γεμάτο σιγουριά, αισιοδοξία. Απαντες οφείλουν να πείσουν τον τηλε-φακό και μέσω αυτού τους ψηφοφόρους τηλε-πολίτες ότι είναι επαρκείς υποψήφιοι. Διαθέτουν όραμα για τον τόπο, ευρωπαϊκό προσανατολισμό στην σκέψη, είναι σκληρά αποφασισμένοι να δουλέψουν για τα εγχώρια συμφέροντα στα ευρωπαϊκά «κέντρα αποφάσεων».

Α, και για να μην ξεχνιόμαστε "όλοι για έναν και ένας για όλους". Πάνω από όλα συνιστούν ομάδα! Δύο κάδρα διαφορετικού χρωματισμού -ένα γαλάζιο και ένα πράσινο- η ίδια επακριβώς εικόνα ως περιεχόμενο. Κυρίες και κύριοι υποψήφιοι ευρωβουλευτές, απάνθρωπα αγέρωχοι και αγέρωχα απάνθρωποι. Στη μέση οι επικεφαλής -γαλάζια κυρία και πράσινος κύριος- μια παρέα αγκαλιαστή οι υπόλοιποι σε διάταξη αμφιθεατρική για τις κοίλες ειδικές ανάγκες του τηλε-φακού. Αναφέρθηκα σε ειδικές ανάγκες και ο νους με παρέπεμψε στα λεγόμενα άτομα με ειδικές ανάγκες -ένα απ' αυτά είναι και ο ίδιος- τα συντομογραφικώς αποδιδόμενα ως ΑμεΑ. Είχε και απ' αυτά το αμφιθεατρικό κάδρο. Μια κυρία γαλάζια, ένας κύριος πράσινος, αμφότεροι σε θέσεις ψηφοδελτίου τιμητικές μη εκλέξιμες, αμφότεροι στην τιμητική κεντρική του κάδρου θέση, προφανώς ελέω τιμητικής εκλογής του έχοντος βαθιά γνώση των ειδικών αναγκών (του τηλε-φακού) τηλεσκηνοθέτη. Ακόμα προφανέστερα, αμφότεροι -γαλάζια κυρία και ο πράσινος κύριος- πρόσωπα δροσερά, φρέσκα, νεανικά, από αυτά που "γράφουν" στον τηλε-φακό. Ε, και βέβαια, χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου, ώστε αμφότεροι να εγγράφουν στη συλλογική μνήμη την απαραίτητη (ψευδ)αίσθηση αντιπροσωπευτικότητας και της ...ποικιλομορφικής διαφορετικότητας. Ευρωσυνδυασμοί των δύο μονομάχων της εγχώριας εξουσίας. Τρόπος παρουσίασης πλήρως εξευρωπαϊσμένος. Ιδιος με αμερικάνικος...».

Αρης Ταστάνης

Συγγραφέας με κινητική αναπηρία

Closed Zone

ΚΛΕΙΣΤΗ ΖΩΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ Λ ΑΟ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ.

ΜΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ

Γιόνι Γκούντμαν

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ

Ένα από τα πλέον σημαντικά βήματα του αγώνα της ΠΕΚΟΠ, του σωματείου της Κωνσταντίνας Κούνεβα, ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία συντελέστηκε χθες, σκορπώντας αισιοδοξία κι ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στους απανταχού επισφαλώς εργαζόμενους.

Το κεντρικό αίτημα της απομάκρυνσης της εργοδοτικής εταιρείας ΟΙΚΟΜΕΤ του Ν. Οικονομάκη από τον ΗΣΑΠ, εξαιτίας των αυθαιρεσιών εις βάρος των εργαζομένων στην καθαριότητα και της μη τήρησης των όρων της σύμβασης έργου, βαδίζει, όπως όλα δείχνουν, στην τελική ευθεία υλοποίησής του.

Η θετική εξέλιξη προέκυψε στη συνάντηση στον κατειλημμένο από πρωτοβάθμια σωματεία, ΗΣΑΠ μεταξύ εκπροσώπων της ΠΕΚΟΠ, της Ένωσης Εργαζομένων ΗΣΑΠ και του διευθύνοντα συμβούλου Ν. Παπαθανάση, όπου ο τελευταίος παρά την αρχική του απροθυμία υιοθέτησε τελικά και επίσημα τα αιτήματα του σωματείου.

Τρία σημεία συμφωνίας

Έτσι με γραπτή ανακοίνωση δεσμεύτηκε πως η Α.Ε. ΗΣΑΠ θα προβεί σε "όλες τις δέουσες ενέργειες διαπίστωσης αντισυμβατικής συμπεριφοράς της εργολάβου της εταιρείας που θα επισύρει την κύρωση της καταγγελίας της με αυτήν υφισταμένης της σύμβασης", όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πρακτικό που συντάχθηκε.

Με άλλα λόγια, θα διερευνηθεί στη βάση των καταγγελιών σε ποιο βαθμό δεν εφαρμόζονται οι όροι της σύμβασης από την ΟΙΚΟΜΕΤ του Ν. Οικονομάκη ώστε να κηρυχθεί έκπτωτος. Δεύτερο αίτημα που έγινε δεκτό είναι η εισήγηση από μεριάς διοίκησης του ΗΣΑΠ της πρόσληψης μόνιμου προσωπικού για τη διενέργεια του καθαρισμού, αίτημα με σαφείς πολιτικές διαστάσεις αφού για την υλοποίησή του εξαρτάται άμεσα από τη βούληση της κυβέρνησης.

Τέλος, συμφωνήθηκε πως στην προκήρυξη του νέου διαγωνισμού για τους καθαρισμούς, οι όροι του διαγωνισμού θα προκύψουν σε στενή συνεργασία με το σωματείο των εργαζομένων στον ΗΣΑΠ και με την ΠΕΚΟΠ ώστε να διασφαλιστεί η τήρηση των νόμιμων δικαιωμάτων.

Στη μεγαλύτερη διάρκεια της συζήτησης ο κ. Παπαθανάσης επέμενε πως για να προχωρήσει σε οποιαδήποτε κίνηση θα πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω νομικά το ζήτημα. Υποχώρησε όμως όταν οι συνδικαλίστριες παρουσίασαν μια σειρά από στοιχεία που αποδείκνυαν τις παρανομίες του Ν. Οικονομάκη σε σχέση με τη μη καταβολή των βαρέων και ανθυγιεινών με το “κόλπο” του μισάωρου διαλείμματος, σημειώνοντας πως είχαν γνωστοποιήσει στον διευθύνοντα σύμβουλο με καταγγελίες, την κατάσταση που επικρατεί.

Απαιτώντας από τον κ. Παπαθανάση να αναλάβει τις ευθύνες του, με δεδομένο ότι εδώ και χρόνια συντελούνταν διασπάθιση δημοσίου χρήματος αφού άλλο ποσό έδινε ο ΗΣΑΠ στην ΟΙΚΟΜΕΤ και άλλο έφτανε στις εργαζόμενες και απειλώντας ακόμη και με μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου, οι εργαζόμενες κατέληξαν σε συμφωνία με τον διευθύνοντα σύμβουλο ανοίγοντας μια νέα σελίδα στους αγώνες των επισφαλών τόσο στον κλάδο της καθαριότητας όσο και γενικότερα.

Δάφνη ΣΦΕΤΣΑ

Μετά τα 18, η Ελλάδα τους αναγκάζει να γίνουν... παράνομοι μετανάστες

Το ότι τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα δεν μπορούν να γίνουν Έλληνες πολίτες είναι παλιό «αμάρτημα» της ελληνικής νομοθεσίας. Από σήμερα, ωστόσο, τα παιδιά αυτά θα οφείλουν μόλις ενηλικιωθούν να πληρώσουν και 900 ευρώ, ειδάλλως πρέπει να... εγκαταλείψουν τη χώρα!

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Παράνομες οι ρυθμίσεις για τα παιδιά των μεταναστών σύμφωνα με την Κομισιόν
Δημοσίευση: 29-01-2009 12:21

Η χθεσινή απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών φανερώνει πως εν έτει 2009 η Ελλάδα εξακολουθεί να θεωρεί τους μετανάστες δεύτερης γενιάς ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, που δεν αξίζουν τα βασικά δικαιώματα του Έλληνα πολίτη. Γι’αυτό, η κυβέρνηση στην ουσία δεν τους χορηγεί δικαιώματα, αλλά... τους τα πουλάει, και μάλιστα πολύ ακριβά, οδηγώντας τους σε φρικτά αδιέξοδα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Όταν ένα παιδί γεννιέται στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες, δεν έχει δικαίωμα να κερδίσει την ελληνική ιθαγένεια, ακόμα και αν οι γονείς του βρίσκονται νόμιμα στην Ελλάδα. Το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι να θεωρηθεί και αυτό «νόμιμος αλλοδαπός», αν φυσικά και οι γονείς του διαθέτουν τις αντίστοιχες άδειες διαμονής.

Προχωρώντας στο χρόνο, το παιδί μεγαλώνει στην Ελλάδα, πηγαίνει στο σχολείο, κοινωνικοποιείται, κάνει φίλους, εκπαιδεύεται και ανατρέφεται ως «Έλληνας», ώσπου φτάνει η στιγμή που... ενηλικιώνεται και αντιλαμβάνεται πως δεν είναι Έλληνας πολίτης και κατά συνέπεια πρέπει ξαφνικά, μετά από 18 ολόκληρα χρόνια, να αποκτήσει την κατάλληλη «άδεια διαμονής». Οι δυνατότητες που έχει, άλλωστε, είναι συγκεκριμένες: είτε η «άδεια διαμονής για εργασία», αν έχει μόνιμη εργασία στην Ελλάδα, είτε η «άδεια διαμονής λόγω σπουδών», αν έχει περάσει σε ελληνικό ΑΕΙ ή ΤΕΙ. Με την ανεργία που μαστίζει τη χώρα μας, ωστόσο, είναι τουλάχιστον ανεδαφικό να απαιτεί κανείς πως ένας 18χρονος που μόλις τελείωσε το σχολείο θα έχει ήδη μόνιμη εργασία στην Ελλάδα! Κατά συνέπεια, αν το παιδί δεν έχει περάσει σε κάποια σχολή, είναι υποχρεωμένο να εγκαταλείψει τη χώρα που θεωρεί πατρίδα του!

Η προδοσία

Μετά από χρόνια αντιδράσεων και διαμαρτυριών για αυτό το απαράδεκτο καθεστώς, το Υπουργείο Εσωτερικών αποφάσισε πρόσφατα να προσφέρει μία τρίτη επιλογή, το περιβόητο «καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος αλλοδαπού». Σύμφωνα με αυτό, το παιδί δε μπορεί να θεωρηθεί Έλληνας και παραμένει «αλλοδαπός», αλλά τουλάχιστον έχει κατοχυρωμένα ορισμένα βασικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών: ίσα εργασιακά δικαιώματα, ίσα ασφαλιστικά δικαιώματα και δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές.

Η αρχική αισιοδοξία διαλύθηκε, ωστόσο, όταν το Υπουργείο αποφάσισε χθες πως για να κερδίσουν το «καθεστώς» αυτό, τα παιδιά θα πρέπει να πληρώσουν ένα παράβολο αξίας 900 ευρώ! Αν το παιδί δεν έχει τα 900 ευρώ, οφείλει να βρει αμέσως «μόνιμη και σταθερή εργασία», ειδάλλως πρέπει να εγκαταλείψει τη χώρα! Αυτό λέει ο Υπουργός στα 18χρονα παιδιά, σαν να ήταν το πιο απλό και εύκολο πράγμα στην Ελλάδα της ανεργίας και της αναξιοκρατίας να βρουν «μόνιμη και σταθερή εργασία». Και αυτά τότε μόνο αντιλαμβάνονται την προδοσία: μετά από 18 ολόκληρα χρόνια, η χώρα όπου μεγάλωσαν, τους αναγκάζει ξαφνικά να γίνουν «παράνομοι μετανάστες»...
ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Επιστολή γονέα ανηλίκου κατηγορούμενου ως «τρομοκράτης».

Ευχαριστώ όλους τους Δημοτικούς Συμβούλους, τον Δήμαρχο και τους πολίτες της πόλης που εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στα παιδιά μας και συμφώνησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο για ομόφωνο ψήφισμα συμπαράστασης (έστω και αν κάποιοι αναίρεσαν το λόγο τους μετά).

Θα επαναλάβω το κατηγορητήριο γιατί ξέρω ότι κάθε φορά που το βλέπουν ή τ ακούνε οι συντάκτες του σε δημόσια θέα, οι λέξεις του καρφώνονται σαν πρόκες στο μυαλό τους…

«…συγκρότηση δομημένης και με διαρκή δράση τρομοκρατικής ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης…λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση και με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω …δεν σχηματίστηκε περιστασιακά, αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα» κά, κά, κά.

Αρκετά. Δεν προχωρώ γιατί τους λυπάμαι. Έχω αρχίσει να τους λυπάμαι.

Θα ρωτήσω την πόλη: Υπάρχει έστω και ένας πολίτης που θα έρθει επώνυμα και δημόσια να δηλώσει ότι πιστεύει πως υπάρχει 1 στις 1000 πιθανότητες αυτό το κατηγορητήριο ν αληθεύει για τα παιδιά μας;

Αν υπάρξει, τότε δέχομαι να μη λάβετε υπόψη σας καθόλου την υπόλοιπη επιστολή μου και να τη θεωρήσετε και ανοησίες.

Δεν είμαι δικηγόρος…δεν ξέρω να χειρίζομαι το νόμο.

Είμαι όμως πολίτης. Με λογική και δικαίωμα λόγου.

Και φωνάζω δυνατά και με βεβαιότητα:

Αυτό δεν είναι νόμος. Αυτό το κατηγορητήριο δεν είναι εφαρμογή νόμου. Αυτό το σκουπίδι δεν έχει σχέση με τον νόμο. Είναι κατάχρηση εξουσίας. Παράνομο, αντισυνταγματικό. Άδικο. Παράλογο.

Δεν σας ενοχλεί η Δικαιοσύνη να χρησιμοποιείται για την επιβολή πολιτικών επιλογών; Πως θα προστατεύσετε τους πολίτες που θ αντιμετωπίσουν αύριο παρόμοιο εφιάλτη; Είναι δυνατόν εν έτει 2008 μια κοινωνία και οι ταγοί της να πιστεύουν σε Πυθίες και να επιτρέπουν αυτές οι Πυθίες να παίζουν καθοριστικό ρόλο για την τύχη των πολιτών; 3 συντάκτες ενός κειμένου να λένε ασυναρτησίες που σύσσωμη η κοινωνία δεν πιστεύει και κανείς να μη μιλάει για τη θέση αυτών των κυρίων και άνθρωποι που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις να λένε ότι πρόκειται για εφαρμογή νόμου (εφαρμογή τρομονόμου ή όπως αλλιώς θέλετε); Όταν Δημοτικός Σύμβουλος τοποθετήθηκε με τη φράση «σαν δικηγόρος ντρέπομαι…»… Που είναι ο Δικηγορικός Σύλλογος;

Φανταστείτε ότι είστε σε μια αίθουσα χειρουργείου. Και ότι έρχεται ένα παιδί για μια επέμβαση. Ας υποθέσουμε ότι έκανε μια ζαβολιά και τραυματίστηκε (σοβαρά αν θέλετε).

Ο χειρούργος κρατάει ένα νυστέρι, που λέγεται νόμος. Είναι εκπαιδευμένος, ξέρει να χειρίζεται τον νόμο, ξέρει τι να κάνει στη συγκεκριμένη επέμβαση.

Αυτός όμως σηκώνει απειλητικά προς το παιδί το νυστέρι και φωνάζει:

Θα σου εγχειρήσω τον εγκέφαλο, θα σου μεταμοσχεύσω την καρδιά, θα σου εγχειρήσω το πνευμόνι.

Το παιδί παγωμένο τον κοιτάζει κι αναρωτιέται (κι εσείς δεν θ αναρωτιόσασταν;):

Τι είναι τώρα αυτός: χειρούργος ή κ…………ς;

Μπορεί αυτό το παιδί να πάει μετά να ξαπλώσει στο χειρουργικό κρεβάτι και να δεχθεί να το εγχειρήσει τέτοιος…χειρούργος;

Εσείς θα δεχόσασταν να εγχειριστείτε από τέτοιο…χειρούργο;

Μου λένε εμπιστευτικά και μαθαίνω ότι και άλλοι, αν όχι όλοι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και όχι μόνο, ξέρουν πως οι εμπλεκόμενοι έχουν μεγάλη δύναμη.

Ρωτάω: Αυτό δεν πρέπει να τους ανησυχεί; Αυτό δεν δημιουργεί κινδύνους για την τύχη των πολιτών; Αυτό δεν πρέπει να το θέσουν σαν πρόβλημα της πόλης;

Γιατί κανείς δεν έθεσε το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, αν και τους το ζήτησα δημόσια;

Ζητώ, στηριζόμενος στη δημόσια τοποθέτηση του Δημάρχου στο Δημοτικό Συμβούλιο, να οριστεί συνάντηση και να κληθούν οι γονείς, οι φορείς, οι παρατάξεις κλπ και να συζητηθεί το θέμα δημόσια («με κανάλια κλπ» σύμφωνα με τα λόγια του Δημάρχου).

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΚΑΤ;

Η Τ.Ε ΣΥΡΙΖΑ Γλυφάδας καλεί την Δημοτική αρχή Γλυφάδας να ανακαλέσει την απόφαση της για την μη παραχώρηση του ΚΑΠΗ Τερψιθέας για την πραγματοποίηση Συνέλευσης της Πρωτοβουλίας Κατοίκων "ΠΡΩΚΑΤ στα Νότια".
Θεωρούμε ότι είναι Δημοκρατικό δικαίωμα κάθε οργανωμένης συλλογικότητας να έχει την δυνατότητα να εκφρασθεί μέσα απο τις συγκεντρώσεις-συνελεύσεις στην πόλη μας και με το δεδομένο της πλήρης έλλειψης χώρων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ,οι κλειστοί χώροι όπως τα ΚΑΠΗ πρέπει να διατίθενται για τον σκοπό αυτόν.
ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ

Επίθεση με καυστικό οξύ στο πρόσωπο, το κεφάλι και τον ώμο της Κωνσταντίνας Κούνεβα πραγματοποίησαν άγνωστοι στις 12 τα μεσάνυχτα της 22-12, που την περίμεναν έξω από το σπίτι της την ώρα επιστροφής από την εργασία της, με αποτέλεσμα η γυναίκα να βρίσκεται έκτοτε στην εντατική και να κινδυνεύει ακόμα να χάσει τη ζωή της, ή να μείνει με βαρύτατη αναπηρία.
Η Κούνεβα είναι γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων, το οποίο είναι ίσως το πιο ζωντανό σωματείο των επισφαλώς εργαζομένων στην Ελλάδα, που αγωνίζεται σκληρά και ηρωικά για την υπεράσπιση των εργαζομένων που βρίσκονται στην πιο σκληρή εκμετάλλευση και τη μεγαλύτερη εργοδοτική τρομοκρατία, και οργανώνει Ελληνίδες και μετανάστριες - κατά κύριο λόγο γυναίκες.
Οι συναδέλφισσές της Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος του Σωματείου καταγγέλλουν ότι η επίθεση προέρχεται από κύκλους της εργοδοσίας, η οποία τρομοκρατούσε όλες τις εργαζόμενες, και σκληρότερα την Κούνεβα επειδή είναι βουλγαρικής καταγωγής και συνεπώς πιο ευάλωτη.
Η εργολαβική εταιρία στην οποία δούλευε η Κούνεβα είχε δύο μεγάλους κρατικούς πελάτες (ίσως και άλλους) τον ΗΣΑΠ και την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΒΟ). Οι καταγγελίες του σωματείου προς τις εταιρίες για τη βαριά εκμετάλλευση των εργαζομένων από τον εργολάβο και για την καταπάτηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων έχουν πέσει μέχρι στιγμής στο κενό, δηλαδή οι κρατικές εταιρίες-πελάτες δεν αντιδρούσαν στα παράπονα για τον εργολάβο και δεν παρενέβαιναν για την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας.
Η τρομοκρατία της επιχείρησης ήταν συνεχής, όποια γυναίκα τολμούσε να ζητήσει βασικά δικαιώματα απολυόταν, και το σωματείο βρισκόταν σε διαρκείς παραστάσεις στην επιθεώρηση εργασίας, το υπουργείο Εργασίας αλλά και τη ΓΣΕΕ και το Εργατικό Κέντρο, αλλά κανείς δεν προσπάθησε να ελέγξει πραγματικά τον εργολάβο Οικονομάκη που αντιμετωπίζει τις εργαζόμενες σαν σκλάβες.
Η Κούνεβα όπως και οι άλλες συνδικαλίστριες αυτού του σωματείου, που είναι ανοιχτό στην κοινωνία, είχαν συνεργαστεί με γυναικείες οργανώσεις για την ανάδειξη των προβλημάτων του ασφαλιστικού, με έμφαση στον χαρακτηριστμό του επαγγέλματός τους ως βαρέως και ανθυγιεινού και τις σκληρές αντεργατικές συνθήκες.

Το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την οργή του για την ακραία αυτή και πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα μορφή εργοδοτικής τρομοκρατίας, στέλνει τις ευχές του για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα της Κούνεβα και θα είναι στο πλευρό του σωματείου για τη διασφάλιση όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων και για ελεύθερο συνδικαλισμό.
Τέλος τονίζουμε ξανά την ευθύνη των δύο μεγάλων κρατικών εταιριών για την τραγική αυτή εξέλιξη και απαιτούμε, μαζί με τις εργαζόμενες, την πρόσληψη καθαριστριών με κανονικές συμβάσεις εργασίας και όχι την χρησιμοποίηση εργολαβιών.
Αθήνα, 24-12-08

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΤΩΡΑ
Είναι η ώρα να ηττηθεί η αντιλαική πολιτική
Είναι η ώρα να τους διώξουμε
Είναι η ώρα να διεκδικήσουμε τις δικές μας μέρες
Είναι η ώρα της Αριστεράς



ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Κ.ΗΣΥΧΟΣ ΜΕΛΟΣ Κ.Π.Ε ΣΥΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ 21/12/2008 6:30μμ Στο ΚΑΠΗ Οδός Σ. Βέμπο 18

Χωρίς Αιτία! Ξυλοδαρμός και σύλληψη κοπέλας μπροστά στη μητέρα της

Ανεβάζω αυτή τη μαρτυρία για μια εντελώς παρανοϊκή σύλληψη και κακοποίηση μιας κοπέλας που ούτε σε διαδήλωση συμμετείχε, ούτε πείραξε κανέναν. Επίσης, δεν θελω να ακούσω οτι βρισκόταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, γιατι αν υπάρχει ένα λάθος σημείο αυτό βρίσκεται στον εγκέφαλο αυτών των επικίνδυνων τραμπούκων που φροντίζουν υποτίθεται για την ασφάλεια μας.
...μου φαινεται κάπως ειρωνικό πως το προηγούμενο πόστ που ανέβασα είναι ο "πρακτικός οδηγός σε περίπτωση σύλληψης" και όταν το διάβαζα έλεγα απο μέσα μου <εντάξει όμως, δεν νομίζω οτι μπορει να μου συμβεί εμένα κάτι τέτοιο>
Σήμερα με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα και έτσι έμαθα τι συνέβη χθες το μεσημέρι στη Μυρτώ.

Το κείμενο είναι της Xripol


Η Ιστορία

Η Μυρτώ είναι μία φίλη 26 χρονών που εργάζεται και κάνει το μεταπτυχιακό της στο Brighton της Αγγλίας. Εδώ και λίγες μέρες έχει έρθει στην Αθήνα για τις γιορτές. Είναι ζωντανός άνθρωπος, καλλιτέχνης, ιδεολόγος, χορτοφάγος, φιλική, γεμάτη ιδέες και όνειρα...
Είναι καλή ερασιτέχνης φωτογράφος και συνήθως κυκλοφορεί με τη φωτογραφική της μηχανή. Το Φεβρουάριο σκοπευει (ή σκόπευε...) να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα.

Στο δρόμο:
Εχθές, Δευτέρα 15/12 λίγο πριν τις 2:00 το μεσημέρι, περπατούσε βιαστικά μαζί με τη μητέρα της για να προλάβουν ανοικτή την τράπεζα. Το σπίτι τους είναι στου Γκύζη, κάποιους δρόμους πίσω από την Ασφάλεια. Ήθελαν να πάνε στη στάση μετρό των Αμπελοκήπων. Δύο δρόμους πάνω από την Γ.Α.Δ.Α, τους σταμάτησαν τα Μ.Α.Τ, λέγοντάς τους να μην προχωρήσουν άλλο, αλλά να πάνε από άλλο δρόμο. Η μητέρα της κοντοστάθηκε και έπιασε την κουβέντα με έναν αστυνομικό, ρωτώντας τον ποιά στάση μετρό είναι ανοικτή, από ποιό δρόμο να πάνε κλπ.
Η Μυρτώ στάθηκε κι εκείνη, περιμένοντάς την στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Τότε ένας «άνδρας» των ΜΑΤ την πλησίασε λέγοντάς της «τι κάνεις εδώ ρε κωλόπαιδο?! Δεν σου είπαμε να φύγεις από δω?!». Η Μυρτώ εκνευρίστηκε με τον τρόπο του και έκατσε εκεί φωνάζοντας «περιμένω τη μητέρα μου (δείχνοντάς την), είτε το πιστεύεις είτε όχι!».
Μετά από μισό λεπτό, μπροστά στα μάτια της μητέρας της, τέσσερεις άνδρες των ΜΑΤ ήρθαν κατά πάνω της. Της έριξαν κλωτσιά στην πλάτη κι εκείνη έπεσε στο δρόμο. Η Μυρτώ είναι λίγο πάνω από 50 κιλά. Όπως είναι φυσικό, άρχισε να φωνάζει και να τους βρίζει. Η μητέρα της άρχισε να φωνάζει πανικόβλητη και να τους παρακαλάει να αφήσουν ήσυχη τη Μυρτώ.
Κάποιοι άνδρες των Μ.Α.Τ τη σταματούσαν από το να πάει κοντά στην κόρη της, όσο οι άλλοι τέσσερεις είχαν γυρίσει το χέρι της Μυρτούς πίσω από την πλάτη κρατώντας την κάτω στο δρόμο. Την κλωτσούσαν στην κοιλιά, στα πόδια, στα πλευρά, βρίζοντάς την χυδαία και σεξιστικά!
Εκείνη αντέδρασε και προσπάθησε να τους ξεφύγει. Τέτοια ήταν η οργή της που τα κατάφερε για λίγο, παρόλο που στην προσπάθεια της παραλίγο να χάσει το χέρι της. Οι αστυνομικοί όμως ήταν πολλοί. Εκείνη την ώρα ήρθαν στο μέρος της «οι άνδρες με τα μπλε» (με κράνη κλπ) και της είπαν «προσαγωγή!». Η Μυρτώ τους είπε –εξουθενωμένη από το ξύλο αλλά και οργισμένη-, «εντάξει, μόνο μην με αγγίζετε! Θα περπατήσω μόνη μου».
Τότε ένας απ’ αυτούς πήγε από πίσω της και έκανε πάνω της την κλασική χυδαία κινήση προσποίησης σεξ.
Στο δρόμο για την Γ.Α.Δ.Α την έβριζαν (λέγοντάς της το πώς θα την γ...) κι έφαγε κι άλλη κλωτσιά στην πλάτη. Η μητέρα της ακολουθούσε.
Κάθε τόσο η Μυρτώ τους ρωτούσε γιατί κατηγορείται, αλλά κανείς βέβαια δεν της έλεγε.
Όταν έφτασαν, δεν άφηναν τη μαμά της να ανέβει μαζί με τη Μυρτώ (και τη συνοδεία της), αλλά ένας (πιο «καλός») τελικά την άφησε.

Στη Γ.Α.Δ.Α:
Στον 11ο όροφο της Ασφάλειας γινόταν χαμός. Πολλά παιδιά, που τα τραβούσαν από δω κι από κει.
Τη Μυρτώ την έβαλαν σε ένα δωμάτιο (φυσικά αφήνοντας απ’ έξω τη μαμά), που είχε 2 καναπέδες. Στον ένα καθόταν ένας έφηβος 17 χρονών –όπως έμαθε αργότερα η Μυρτώ- που έκλαιγε ασταμάτητα (όσο ήταν εκεί η Μυρτώ, αυτό το παιδί -με σπασμένα τα νεύρα- δεν σταμάτησε καθόλου να κλαίει). Στο δωμάτιο ήταν 2 άνδρες γύρω στα 30, καλοβαλμένοι και μοντέρνα ντυμένοι. Είπαν στη Μυρτώ να κάτσει στον ένα καναπέ. Αμέσως της είπαν (βρίζοντάς την) να σηκωθεί και να πάει να κάτσει στον άλλο καναπέ. Η Μυρτώ δεν μιλούσε. Με το που σηκώθηκε για να πάει στον άλλο καναπέ (δίπλα στο παιδί που έκλαιγε) την κλώτσησαν στην πλάτη.
Η Μυρτώ έμεινε στην Ασφάλεια γύρω στις 3,5 ώρες. Όσο ήταν σ’ αυτό το δωμάτιο, οι μπάτσοι δεν την κτύπησαν ξανά, με κλωτσιές. Της έκαναν ψυχολογικό πόλεμο, εξευτελίζοντας την προσωπικότητά της. Πλησίαζαν το πρόσωπό τους γύρω στα 10 εκατοστά από το δικό της και αποκαλώντας την ...διάφορα, της περιέγραφαν το πως θα «ασελγήσουν» επάνω της. Κάθε τόσο της τραβούσαν τα μαλλιά.
Όταν ρώτησε πόσο θα κρατήσει αυτό κι αν αργούν πολύ ακόμα, ο ένας της είπε να τον ξαναρωτήσει το ίδιο πράγμα όταν θα την π... όλοι μαζί.
Επειδή βρήκαν στην τσάντα της τη φωτογραφική μηχανή, τη ρωτούσαν επίμονα κάθε λίγο αν είναι δημοσιογράφος. Όταν η Μυρτώ έλεγε ότι δεν είναι, την έβριζαν.
Δεν είχε μαζί της ελληνική ταυτότητα, αλλά είχε χαρτιά (ταυτότητα από τη σχολή της, πάσο κλπ) από την Αγγλία. Η μητέρα της είχε ταυτότητα μαζί της.
Όταν είδαν αυτά τα χαρτιά, έδειξαν πιο εξοργισμένοι και τη ρωτούσαν τι γυρεύει στην Ελλάδα!
Η Μυρτώ τους είπε ότι ήρθε στην πόλη της, για να κάνει Χριστούγεννα με τη μητέρα της, αλλά εκείνοι της έλεγαν ότι δεν την πιστεύουν και ότι είναι ξένος δημοσιογράφος, σκουλήκι κλπ...
Είδαν τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει αυτές τις μέρες και ήθελαν να κατασχέσουν την κάρτα μνήμης της μηχανής, αλλά η Μυρτώ δεν την έδινε. Επειδή έχει σχετικά καλή Digital SLR μηχανή, την ειρωνευόντουσαν για το πώς είχε τέτοια μηχανή, ενώ δεν είναι δημοσιογράφος και πώς την αγόρασε, πόσο κοστίζει και τέτοια...
Αργότερα, μπήκε στο δωμάτιο η δικηγόρος του 17χρονου. Αμέσως μαζεύτηκαν λίγο οι μπάτσοι και έγιναν πιο «ευγενικοί». Έκανε κάποιες συνεννοήσεις για το παιδί. Όπως άκουσε η Μυρτώ, το παιδί είπε ότι αστυνομικοί έβαλαν πέτρες στις τσέπες του, καθώς τον ανέβαζαν στον 11ο όροφο... (αυτός όπως είπαμε, δεν σταμάτησε καθόλου να κλαίει).
Μετά η δικηγόρος πλησίασε τη Μυρτώ. Τότε τη σταμάτησαν οι μπάτσοι, λέγοντάς της ότι η κοπέλα εκπροσωπείται ήδη και ότι ο εκπρόσωπος της είναι απ’ έξω.
Η δικηγόρος απάντησε ότι απ’ έξω είναι η μητέρα της κοπέλας κι ότι μόλις τη διόρισε δικηγόρο και της Μυρτούς, όταν είδε ότι έμπαινε στο δωμάτιο ως δικηγόρος του άλλου παιδιού.
Είπε στη Μυρτώ να μη φοβάται.
Έκανε κάποιες συνεννοήσεις, χαρτούρα κλπ. Η κατηγορία της τελικά ήταν «αντίσταση κατά της αρχής».
Την άφησαν να φύγει. Ο 17χρονος έμεινε εκεί.
Μετά πήγε στο νοσοκομείο. Στον Ερυθρό Σταυρό που εφημέρευε. Ήταν γεμάτο έφηβους.
Η Μυρτώ, που δεν μπορεί και τα νοσοκομεία, έφυγε μετά από λίγο χωρίς να βγάλει ακτινογραφία. Ήθελε μόνο να πάει σπίτι της και να βγάλει τη βρωμιά από πάνω της. Το μόνο που ήθελε απεγνωσμένα, ήταν να πλυθεί. Κι ας πόναγε παντού.

Έξω από το δωμάτιο στον 11ο όροφο, μπροστά στη δικηγόρο, ένας αστυνομικός της έκανε το εξής χιούμορ:
«σκέψου και την καλή πλευρά. Σε φέραμε εδώ γιατί σε περάσαμε για 10 χρόνια νεώτερη!»

Επίλογος:
Πώς αισθάνεται η Μυρτώ; Μόνο όποιος έχει ζήσει κάτι τέτοιο μπορεί να την καταλάβει.
Μου είπε ότι αισθάνεται άδεια. Σαν μετά από βιασμό. Πιο πολύ απ’ όλα την τρόμαξε ο εαυτός της. Αυτό μου είπε. Από άνθρωπος δυναμικός, αλλά ειρηνιστής, είδε τον εαυτό της να θέλει να σκοτώσει. Δεν ήθελε να πετάξει πέτρα ή να διαμαρτυρηθεί. Μετά από λίγο δεν τους μιλούσε καθόλου. Δεν τους απαντούσε. Ήθελε μόνο να τους σκοτώσει με τα ίδια της τα χέρια. Τίποτ’ άλλο. Αυτό την τρόμαξε πιο πολύ απ΄ όλα.
Μετά αμφισβήτησε το νόημα των ονείρων της.

Η Μυρτώ, εκεί που περπατούσε με τη μητέρα της, σωφρονίστηκε από την κρατική μηχανή.

by http://alepouda.blogspot.com/

ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΜΠΑΤΣΟΣ

Ο αστυνομικός αποδεικνύεται απλά ένας κλασικός τσαμπουκάς,θρασύδειλος και αλήτης μπάτσος.Το αποδεικνύει με το υπόμνημα που συνέταξε με την βοήθεια του Κούγια στον ανακριτή.Ένας αμετανόητος μπάτσος ιδιαίτερα επικίνδυνος ,όπως πολλοί άλλοι ?,για την δημόσια ασφάλεια.
Δεν είναι περίεργο που επελέγη απο τον Κούγια ,τον μόνο δικηγόρο που αναλαμβάνει την υπεράσπιση κάθε εγκληματία που κανένας άλλος δικηγόρος με στοιχειώδη συνείδηση δεν δέχεται να υπερασπισθεί.
Πέρα του ότι σε όλο το υπόμνημα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΣΥΓΝΩΜΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ, ακούστε τι χρησιμοποιεί ο θρασύδειλος για να υποστηρίξη τι άραγε ότι του μικρού του άξιζε ένας τέτοιος θάνατος; Αντιγράφουμε απο το site της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ένα γλοιώδες απόσπασμα του υπομνήματος του:
"Ο θανών είχε αποβληθεί από τη σχολή Μοραΐτη και άλλαζε συχνά σχολεία, γεγονός που αποτυπώνει μια αποκλίνουσα συμπεριφορά», αναφέρει ο ειδικός φρουρός προχωρώντας σε εκτιμήσεις για την προσωπικότητα του 15άχρονου Αλέξη και προσθέτει:

«Αλλωστε έχω πληροφορηθεί ότι οι νέοι αυτοί, ενώ κατοικούν στο Π. Ψυχικό και είναι γόνοι πλουσίων οικογενειών, συνηθίζουν να συχνάζουν στα Εξάρχεια, τα οποία επιλέγουν ως χώρο διασκέδασης αλλά και σε διάφορα γήπεδα όπου προκαλούν επεισόδια, μην επιδεικνύοντας την αναμενόμενη συμπεριφορά και προσωπικότητα ενός 15χρονου εφήβου».

«Δεν υπήρξε εν ψυχρώ στόχευση του θανόντος», υποστηρίζει στο υπόμνημά του ο αστυνομικός και προσθέτει ότι «δεν θα προέβαινα ποτέ σε μια τέτοια ακραία ενέργεια, δηλαδή στη χρήση του όπλου μου εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου, πολύ περισσότερο ενός εφήβου, δεδομένου ότι είμαι κι εγώ πατέρας τριών ανήλικων παιδιών».

«Μόνη βεβαία και αδιαμφισβήτητη εκδοχή για το θανάσιμο τραυματισμό του είναι ο εξοστρακισμός μιας εκ των βολίδων που ερίφθησαν προειδοποιητικά στον αέρα, όπως από την αρχή ισχυρίζομαι», επαναλαμβάνει.

Πεδίο μάχης οι δρόμοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης όλη τη νύχτα.

Πορεία διαμαρτυρίας από το Μουσείο προς τη ΓΑΔΑ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, σήμερα Κυριακή 07-12-08, ώρα 13.
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

Για ενημέρωση παρακολουθείτε www.indy.gr

ΤΟ ΠΛΟΙΟ "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΑΖΑ" ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Την Πέμπτη στις 7:30 στο λιμάνι του Πειραιά υποδεχόμαστε το πλοίο του Free Gaza Movement

Το Συντονιστικό Αθήνας του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ καλεί σε συμμετοχή στην υποδοχή του πλοίου του Free Gaza Movement που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου στις 7:30 στο λιμάνι του Πειραιά (στην προβλήτα μπροστά από τον Ηλεκτρικό). Το πλοίο που υποδεχόμαστε την Πέμπτη ήταν ένα από τα δύο που έσπασαν το αποκλεισμό που έχει επιβάλει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. Η απολύτως επιτυχημένη αποστολή του Free Gaza έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας στο ξεχασμένο από τα ΜΜΕ δράμα των Παλαιστινίων καθώς και στην Ισραηλινή βαρβαρότητα. Τέτοιες πρωτοβουλίες αποδεικνύουν τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα του κοινωνικού ακτιβισμού.

Την Πέμπτη, λοιπόν, να βρεθούμε όλοι και όλες στον Πειραιά για να υποδεχτούμε τους ακτιβιστές διαδηλώνοντας ταυτόχρονα την αντίθεση μας στο συνεχιζόμενο αποκλεισμό και την κατοχή της Παλαιστίνης.

Το Συντονιστικό Αθήνας του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ

www.socialforum .gr

Μην συκοφαντείτε τις Μονάδες Ψυχικής Υγείας

Να σταματήσει να συκοφαντεί και να προσβάλλει το κύρος των Μονάδων Ψυχικής Υγείας καλούν τον υφυπουργό Υγείας Γ. Κωνσταντόπουλο με επιστολή τους ο καθηγητής Ψυχιατρικής - Παιδοψυχιατρικής Παν. Σακελλαρόπουλος (Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας), ο αν. καθηγητής Παιδοψυχιατρικής Ι. Τσιάντης (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου) και η καθηγήτρια Ψυχολογίας Όλγα Μαράτου (Ελληνικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία και Θεραπεία του Παιδιού και της Οικογένειας - "Περιβολάκι").
Ζητούν επίσης να καταβάλει στους Φορείς Ψυχικής Υγείας τα χρήματα που προβλέπονται από τον προϋπολογισμό του κράτους σύμφωνα με τη δέσμευση της κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να σταματήσει να στρέφει τους εργαζόμενους ενάντια στις διοικήσεις τους και να λάβει όλα τα μέτρα ώστε να μην καταρρεύσει η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και να μην ανακοπεί η πορεία προς την κοινοτική ψυχιατρική.
Αφορμή στάθηκαν τα όσα υποστήριξε ο υφυπουργός Υγείας και πρότεινε σε αντιπροσωπεία του προσωπικού των Μονάδων Ψυχικής Αποκατάστασης, που τον επισκέφθηκε προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την καθυστέρηση στις αποδοχές τους. Ο Γ. Κωνσταντόπουλος χαρακτήρισε συγκεκριμένα τους φορείς ψυχικής υγείας "επιχειρηματίες" που κινούνται στα όρια της νομιμότητας, ενώ παρακίνησε τους εργαζόμενους να προβούν σε κινητοποιήσεις εναντίoν των διοικήσεων των φορέων.
"Αν υπάρχουν τέτοιου είδους παραβάσεις από οποιονδήποτε φορέα, θα περιμέναμε να τις τεκμηριώστε με στοιχεία και, αν προκύψουν, να στείλετε τους υπευθύνους στη δικαιοσύνη και όχι να σπείρετε ζιζάνια συκοφαντώντας τους πάντες", υπογραμμίζουν στην επιστολή τους οι Παν. Σακελλαρόπουλος, Ι. Τσιάντης και Όλγα Μαράτου. Χαρακτηρίζουν ακόμη ανακριβείς στο σύνολό τους τούς ισχυρισμούς του υπουργείου Υγείας.
Οι τρεις καθηγητές αναφέρουν ειδικότερα πως ο υφυπουργός αποσιωπά το γεγονός ότι οι προδιαγραφές των μονάδων καθορίζονται με υπουργικές αποφάσεις και άρα είναι γνωστό στις υπηρεσίες και στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας το κόστος λειτουργίας τους. Μάλιστα καταγγέλλουν ότι φέτος το υπουργείο κατέβαλε με απαράδεκτη καθυστέρηση μέρος των προϋπολογισμό τους (50% σε 4 δόσεις).
"Το υπουργείο δεν κάνει σε κανένα χάρη ή κοινωνική πολιτική ως προς τη χρηματοδότηση των μονάδων", υπογραμμίζουν οι τρεις καθηγητές. "Και τούτο διότι: \α)\ υπήχθη σε στρατηγικές της Ε.Ε. που το υποχρέωσαν να προβεί στην αποασυλοποίηση και στην ανάπτυξη κοινοτικών Μονάδων Ψυχικής Υγείας, ιδιαίτερα για παιδιά και εφήβους, \β)\ το ίδιο το κράτος κέρδισε από τις επιδοτήσεις της Ε.Ε. και μείωσε το κόστος από την συντήρηση των αρρώστων στα δημόσια Καταστήματά του και συνεπώς \γ)\ η καταβολή καλύψεως των δαπανών λειτουργίας των Μονάδων αποτελεί συμβατική του υποχρέωση και όχι οικειοθελή παροχή" σημειώνουν.
Τέλος, οι καθηγητές εγκαλούν τον Γ. Κωνσταντόπουλο, που παρακίνησε τους εργαζόμενους να κάνουν επίσχεση εργασίας. "Αν το προσωπικό δεν είχε αυξημένο αίσθημα ευθύνης, θα μπορούσε έστω και καταχρηστικά να το κάνει" παρατηρούν. "Αν με την επίσχεση οι ασθενείς ευρίσκοντο αβοήθητοι, πού θα τους πήγαινε ο υφυπουργός;" σημειώνουν με νόημα οι Παν. Σακελλαρόπουλος, Ι. Τσιάντης και Όλγα Μαράτου.
Από την ΑΥΓΗ,Συντάκτης : Γαλανοπούλου Μαρία