Μπουλούκι: "το συνταγματικό τόξο:
…”Αλλά η πολιτική είναι όπως το πορνείο, πρέπει να κάνουμε
τη δουλειά μας με τις περιστάσεις της στιγμής.” Γιώργος Σεφέρης, Πολιτικό
Ημερολόγιο, τόμος Α 1935-1944, σελ 81.
...“Τελεια χαύνωση, παρακμή, αηδία, κατάπτωση, εξευτελισμός,
θεομπαιχτισμός του πολιτικού μας κόσμου. [...]” σελ 257
Δύο φράσεις του Γιώργου Σεφέρη που αν και γράφτηκαν σχεδόν
πριν από 70 χρόνια είναι τόσο επίκαιρες σαν να γράφτηκαν χθες, Όταν βλέπουμε
αυτόν τον συρφετό των πολιτικατζήδων να
χτυπιέται στα τηλεπαράθυρα, να αρθογραφεί, να κάνει δηλώσεις κατά της Χρυσής
Αυγής και αβουλος και μοιραίος να
κοιτάζεται σαν τις γάτες καταλάβαμε ότι οι μάσκες έπεσαν.
Φωνάζουν κατά της Χρυσής Αυγής οι αυλικοί του κομματισμού
και οι κορώνες τους παράγουν κενά προσχήματα. Άνθρωποι ανίκανοι, κωμικοτραγικές
φιγούρες πρώην πειθήνιων αφισοκολλητών επί 40 χρόνια "δημοκρατίας"
μας χλευάζουν λογαριάζοντας μας αθύρματα σκηνογραφικών εντυπώσεων.
Άνθρωποι, που πλούτισαν τσαλαβουτώντας και τρώγοντας το βιός
των Ελλήνων και υποθηκεύοντας το μέλλον της χωράς, άρπαζουν την ευκαιρία της
δυναμικής παρουσίας της Χρυσής Αυγής από
τα μαλλιά για να μας δείξουν το πόσο καλοί πολίτες είναι! Το πόσο ενδιαφέρονται
για μας! Θέλουν να ξεχάσουμε ότι όλοι τους και “όταν λέμε όλοι εννούμε
όλοι” άρπαξαν τις μίζες του χουβαρντά
Χριστοφοράκου. Ο Φλωράκης που βοήθησε τον γιό του Πέτρου, Σωκράτη Κόκαλη. Ο
Κοροβέσης παραλίγο να εκπαραθυρωθεί απο τον ΣΥΡΙΖΑ όταν ομολόγησε ότι και η
αριστερά συμμετείχε στο μιζα-παρτι.
Είναι ένα φριχτό δράμα να ακούς, να διαβάζεις τους
αφορισμούς κατά της Χρυσής Αγυγής και συγχρόνως να βλέπεις την απελπισία του
κόσμου, να βλέπεις τα νέα παιδιά να γυρεύουν βοήθεια από τούτες τις ανθρώπινες
χαλκομανίες που αυτοαποκαλούνται “συνταγματικό τόξο”. “Συνταγματικό τόξο” που έχει μότο “διέλυε
για να κυβερνάς.” και όπλο του είναι η αποσύνθεση. Κάθε του πράξη γεμάτη με
ιδιοτέλεια και μωρία μυρίζει πτωμαΐνη.
Έχουμε μία πολιτική τάξη ανίκανη για πλατιές χειρονομίες.
Ένα θεατρικό μπουλούκι που η ατμόσφαιρα
του είναι θλιβερά ενοχλητική. Από το ΚΚΕ μέχρι τον Καμμένο, και τα διάφορα
υποπροϊόντα των ΜΜΕ(εξαπάτησης) του “συνταγματικού τόξου” με τις ιδιοσυγκρασίες τους, τις ψοφοδεείς,
άνθρωποι των έμμονων ιδεών, και στα περασμένα και τα τωρινά, πως μπορούν να
διευθύνουν την πολιτική του λαού που πολεμά να τα βγάλει πέρα, να ζήσει; Άνθρωποι εύκολων καιρών, με το εμπόδιο της
δυσαρέσκειας στην ψυχή τους, υπεροπτικοί, ωμά αδιάφοροι για τον λαό, στο όνομα
του οποίου δήθεν αγωνίζονται, είναι εδώ περισσότερο για να μπερδεύουν τα
πράγματα παρά για να τα διευκολύνουν.
Ο schooligan Τσίπρας,
πολιτικό κατασκεύασμα του Σόρος, με τα συστηματικά του λαγούμια, τις συνιστώσες
του και μεταφυσική Ναστραντίν Χότζα
ρουφάει τον Σιζεκ, ονειρεύεται τον Che, κλεισμένος μέσα στο
βοναπαρτίστικο μηδενισμό της αριστεράς που παρέα με τον Τζέρι Καραμεσίνη,
εγγονό του ιστορικού σταθμάρχη της CIA Τομ Καραμεσίνη, έκαψε την Ελλάδα τον
Δεκέμβρη 2008. Σήμερα υπό το άγρυπνο μάτι σου Σόρος κεφαλαιοποιεί την “πορτοκαλί
εξέγερση” του 2008. Με ατεκμηρίωτη υποσχεσιολογία, αντί ο πολιτικός του λόγος
να είναι μεστός και ουσιαστικός, έχει εκπέσει, με ωραία ρητορική, σε
προσβλητική και της μέσης νοημοσύνης κενολογία, σε παιδαριώδεις κομπασμούς,
κυριαρχούμενος από μία εξουσιαστική λογική. Έχει ήδη υποθηκεύσει την Μακεδονία,
την Θράκη, το Αιγαίο, την Κύπρο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι διάφοροι και
διάφορες παρατρεχάμενοι του Τσίπρα μιλάνε για τα Σκόπια σαν Μακεδονία, οι
μουσουλμανικές μειονότητες να αυτοπροσδιορίζονται, το κυπριακό να λυθεί στα
πλαίσια του ΟΗΕ (σχέδιο Ανάν) κλπ. και δεν ανοίγει μύτη. Θα πουν στους μετά τις
εκλογές κοψοχέρηδες. Σας το είχαμε πει.
Ο Καμμένος φαντασιώνεται, πουλώντας αρλουμπολογία και
ψευτοπατριωτισμό, ότι είναι ο μοχλός των εξελίξεων.
Ο σύντροφος Κουτσούμπας, διάδοχος της Παπαρήγα, σαν γνήσιο άεργο επαγγελματικό
στέλεχος έχει μείνει ακόμη στην δεκαετία του 20 και 30. Ανίκανος να πιάσει το
μήνυμα της ιστορίας και των καιρών και για να αποφύγει την ευθύνη καταφεύγει
στην προσφιλή Λενινιστική σοφιστεία ότι υπαίτιος είναι πάντα κάποιοι άλλοι. Τον
εμποδίζουν τα δέντρα να δει το δάσος.
Δέντρα είναι η πολιτική των τσιτάτων ενός λενινισμού
σταλισνισμού ξεπερασμένου από την ιστορία και τα γεγονότα. Το δάσος είναι ο
λαός που πεινάει και διψάει για πολιτική εθνική πατριωτική που να δίνει λύσεις
και όχι τις επαναστατικές γυμναστικές του όπλου πάρα πόδα.
Η ΝΔ χωρίς ιδεολογία και πιστεύω δειλή και άβουλη αντάμα προσμένη ίσως σε
κάποιο θάμα.
Οι άνθρωποι της φοβισμένοι μη “κατηγορηθούν” για δεξιά ή
ουραγοί της Χρυσής Αυγής άγονται και φέρονται από τα κύματα της αριστερόστροφης
σάχλας ανίκανοι να εκφράσουν πολιτική. Τρανό παράδειγμα η υπαναχώρηση για την
τροπολογία που θα επανέφερε το γένος σαν προϋπόθεση εισαγωγής στις στρατιωτικές
σχολές. Ένα βήξιμο της αριστεράς ήταν αρκετό για να κάνει πίσω.
Το ΠΑΣΟΚ της λαμογιάς και της απάτης ξέμεινε από λαμόγια και
απατεώνες που μετακόμισαν στην φιλόξενη
στέγη του ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας για
νέες καλές ημέρες που θα ξαναδέσουν τα σκυλιά με τα λουκάνικα, λουκάνικα
αγορασμένα με τον ιδρώτα και αίμα του λαού. Τα μπάζα του ΠΑΣΟΚ μεταφέρθηκαν με
το ανατρεπόμενο στο ΣΥΡΙΖΑ του Σόρος. Θα μείνει μόνος ο κύριος Βενιζέλος που
περνάει αργά αλλά σταθερά από πρωταγωνιστής, σε δευτεραγωνιστή για να
καταλήξει κομπάρσος που θα παίζει για το μεροκάματο.
“Συνταγματικό τόξο” ανθρώπων τελειωμένων. Ανθρώπων που
δημιουργούν γύρω τους μία ατμόσφαιρα αγοράς και φτηνής συνδιαλλαγής, όχι μία
ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης. Ένας πολιτικός
κόσμος κατάβαθος περιστοιχισμένος από διάφορους παράγοντες και μύγες της
πολιτικής. Είναι κιόλας για καρπάζωμα κρεμασμένος στο κενό για να τσιμπήσει ότι
μπορεί.
Έχουν ξεχάσει δύο πράγματα: πώς η πολιτική έχει να κάνει με
γεγονότα και πώς τα γεγονότα όταν τα νιώσεις δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσεις
χωρίς την εμπιστοσύνη ανθρώπων που σ’ ακολουθούν.
Η πολιτική άποψη του ζητήματος είναι ότι με την Χρυσή Αυγή
στη Βουλή, να καλπάζει, να οδηγεί τους Έλληνες και να ανοίγει το δρόμο της
ιστορίας έγιναν περισσότερο κάλπηδες, περισσότερο σαράφηδες, περισσότερο
μικροκολπαδόροι, περισσότερο δημαγωγοί; ΟΧΙ, δεν έγιναν,
ξεσκεπάστηκαν...Χάνουνε τον καιρός τους
με δημαγωγία, αντιδράσεις, δηλώσεις και μανούβρες της εποχής του
Δεληγιάννη, ενώ τα πράγματα περιπλέκονται με μίαν απολύτως σύγχρονη επιτάχυνση, ο χρόνος τρέχει ροκανίζοντας τα ποδάρια της
χώρας και το γκονγκ της ιστορίας να κτυπάει το απόλυτο μηδέν.
Είναι δράμα να σκέπτεται κανείς αυτήν την
τραγωδία που ζούμε
δημιουργούν πέντε δέκα παλιόπαιδα του κομματικού σωλήνα, πέντε δέκα
εργατοπατέρες, πέντε δέκα ανεπάγγελτοι, πέντε δέκα άεργοι, πέντε δέκα
προιόντα
της Madison Avenue που πλάσαρισαν στον λαό τα κανάλια των μπετατζήδων
της
ενημέρωσης, οι καραγκιόζηδες με ipad που
δεν θα ήταν άξιοι να πουλούν μήτε στραγάλια στο Ζάπειο. Αυτές οι
πολιτικές
χαλκομανίες κάτω από το πανό του “συνταγματικού τόξου” επιμένουν να
θέλουν να διακυβερνήσουν τις τύχες της Ελλάδας μόνο και μόνο επειδή θα
αρπάξουν κάποια στιγμή, όταν οι δημοσκοπήσεις φανερές και μυστικές θα
είναι
ευνοικές, την ψήφο των Ελλήνων με την καλοπληρωμένη πλύση εγκεφάλου των
ΜΜΕ(ξαπάτησης), υποσχόμενοι τα πάντα. Οι άνθρωποι του “συνταγματικού
τόξου”
είναι ανίκανοι να πάν μπροστά - ενώ το
λαχταρούν - αν δεν αποκτήσουν απόλυτη κι ανεξέλεγκτη εξουσία, γιατί μόνο
να
εξουσιάζουν είναι ικανοί.
