«Το πρωί» , «Η μόνιμη απουσία είναι εκκωφαντική» και «Η απουσία»

Με αφορμή μια κοινή αφετηρία… την απουσία, είπα να παραθέσω τα παρακάτω κείμενα και το μελοποιημένο ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη που προετοιμάστηκε για την προσεχή παράσταση (δεν έχουμε βρει τίτλο ακόμη!!!) που βασίζεται στις "αγάπες" για περισσότερα εδώ και εδώ. Το ανεβάζουμε στο blog σαν ένα πρώτο δείγμα από τις ηχογράφησεις των κομματιών... Ώς την παράσταση λοιπόν ας αρκεστούμε σε αυτα:

«Τὸ πρωΐ»

Τὸ πρωὶ
Στὶς 5
Ὁ ξηρὸς
Μεταλλικὸς ἦχος
Ὕστερα ἀπὸ τὰ φορτωμένα καμιόνια.
Ποὺ θρυμματίζουνε τὶς πόρτες τοῦ ὕπνου.
Καὶ τὸ τελευταῖο «ἀντίο» τῆς παραμονῆς
Καὶ οἱ τελευταῖοι βηματισμοὶ στὶς ὑγρὲς πλάκες
Καὶ τὸ τελευταῖο σου γράμμα
Στὸ παιδικὸ τετράδιο τῆς ἀριθμητικῆς
Σὰν τοῦ μικροῦ παραθυριοῦ τὸ δίχτυ
Ποὺ τεμαχίζει μὲ κάθετες μαῦρες γραμμὲς
Τοῦ πρωινοῦ χαρούμενου ἥλιου τὴν παρέλαση.

Μανώλης Αναγνωστάκης

«Η μόνιμη απουσία είναι εκκωφαντική»

Αχνές και γκρίζες οι αναμνήσεις μου, σαν τον καπνό σιγά σιγά εξατμίζονται.

Και αναρωτιέμαι δίχως να έχω μιαν απάντηση, αν όντως έφυγες; Κι αναρωτιέμαι καθημερινά αν μπορεί εντέλει να με θορυβήσει η απουσία σου. Βλέπεις απείχαν οι ζωές μας αρκετά.  Την απουσία σου την βίωνα καθημερινά. Ήταν τόσο έντονη που βύθιζε το μυαλό μου μέσα στην σιωπή.

Για μέρες, για μήνες… καμία φωνή, καμία ουσιώδης επικοινωνία. Μέσα από τις μαύρες ή τις άσπρες ή τις γκρίζες εναέριες γραμμές η σιωπή έπαυε για λίγο και μετά το πάλι το ίδιο. Είναι όμορφο να σπας αυτήν την σιωπή της απουσίας. Κι είναι αρκετές οι φορές που το πετυχαίνεις. Τότε… ερχόσουν και μου έλεγες κάθε μα κάθε φορά που μ’ έβλεπες για τις αναμνήσεις σου από εμένα. Οι αναμνήσεις ήταν δικές σου όμως, δυστυχώς εγώ σ’ αυτές δεν μπορώ να συμμετέχω . Κι όσο περνάει ο χρόνος ισα ισα που σε θυμάμαι μέσα από τις δικές μου.  Υπήρχε αυτή η σιωπή. Μην  το ξεχνάς.

Ο χρόνος είναι το χειρότερο δηλητήριο.  Συνήθως… ή θα κυλάει βασανιστικά στις φλέβες σου ή θα ενεργεί γρήγορα και θ’ αφήνει πίσω του τύψεις και μπαλώματα. Βασανιστικά λοιπόν αυτό το δηλητήριο, δεν μου επιτρέπει να νιώσω όπως θα ήθελα. Διότι δεν είχαμε κοινό χρόνο και ούτε καν μπορώ να πω, ότι μακάρι να είχα λίγο χρόνο παραπάνω. Λίγο χρόνο παραπάνω μαζί σου ή να έλεγα ότι μακάρι να γύρναγα πίσω τον χρόνο.  Χρόνο με την ευρεία έννοια της λέξης.

Η απουσία και ο χρόνος είναι δίδυμο, το οποίο μπορεί να φυλακίσει κάθε προσπάθεια και να γκριζάρει κάθε συναίσθημα – αυτό ίσως είναι το χειρότερο πράγμα-.  Όταν αυτά τα δύο χτικιά συναντιόνται αρκούμαστε  στο να λέμε  “μακάρι να ήσουν κοντά μου”. Κοντά, σε κοινό χρόνο και κοινό τόπο, όπως εκείνες τις σκονισμένες στιγμές που μπέρδευα τα λόγια μου και η σιωπή μου -δεν ήταν ηθελημένη- ήταν συνθήκη της αθωότητας μου. Τότε δεν ήξερα καν να μιλάω σωστά. Και χαμογελούσα, όπως κι εσύ που με άκουγες. Τότε ήμασταν παρόντες.

Οι σκέψεις αυτές στροβιλίζονται στο μυαλό συνεχώς… Κι αναζητώ για σένα,  μιαν αίσθηση με ξεκάθαρη απόχρωση. Δεν μπορώ αυτό το γκρίζο της απουσίας που υπήρχε. Δεν θέλω να διατηρηθεί ακόμα και τώρα διότι με φυλακίζει σε μια μισητή ουδετερότητα.

Τα συναισθήματα θέλουν ξεκάθαρα χρώματα. Κόκκινο, μαύρο, πράσινο οτιδήποτε... όχι ουδέτερους χρωματισμούς.

Αυτή η απουσία σου από την καθημερινότητα μου, με περιόρισε σε μια ηλίθια σιωπή, σε μία ηλίθια ουδετερότητα.

Η μόνιμη απουσία όμως;  

Η μόνιμη απουσία είναι εκκωφαντική γιατί διαρκεί για πάντα... εξού και μόνιμη άλλωστε.

Χάρης Π.

«Η Απουσία» του Α. Χίονη

Πατήστε εδώ

Τον ουρανό κρατούμε και σας εξιστορούμε... στο ZP87

Η θεατρική ομάδα Ταξίδι Χωρίς Χάρτη σας αφηγείται και σας τραγουδάει ιστορίες αλληλοβοήθειας κόντρα στους καιρούς. Ένα φλάουτο, μία αρμένικη duduk, μια φλογέρα και δύο κιθάρες αφήνουν τις νότες τους να ταξιδέψουνε παρέα με τις λέξεις. Σας περιμένουμε!

 

Αυτήν την φορά θα φιλοξενηθoύμε στο ZP87 την Τετάρτη 6/2/13 στις 21.30. Ζωοδόχου πηγής 87, Εξάρχεια. Είσοδος Ελεύθερη

Ένα μικρό τρειλερ...

Πατήστε την εικόνα για μεγέθυνση

Κυριακή 13/11: Θεατρικό Παιχνίδι

Την Κυριακή στις 19.00 ελάτε να απολαύσουμε μία σειρά από θεατρικές ασκήσεις, να χαλαρώσουμε, να ξεφύγουμε, να μαγευτούμε, να διασκεδάσουμε...

Αυτή την ώρα που γράφω εδώ ετοιμάζω το πρόγραμμα των ασκήσεων και έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου η ιδέα πως κάτι μας ενώνει όλους ... Κάτι μας ενώνει όλους... Γνωστό θα πει κάποιος και τετριμμένο. Όμως πόσο απέχει η συμπεριφορά της καθημερινότητας μας από αυτή την σκέψη;

Οι ασκήσεις σίγουρα θα έχουν επηρεαστεί άθελα μου έστω λίγο από αυτή τη σκέψη που με διακατέχει όλην αυτή την ώρα. Άλλωστε και το θέατρο τι είναι χωρίς την ομαδικότητα; Χωρίς την εμπιστοσύνη, χωρίς ο καθένας που εμπλέκεται να βάλει το δικό του λιθαράκι στο συνολικό αποτέλεσμα; 

Ίσως την Κυριακή να καταφέρουμε να αισθανθούμε έστω και λιγάκι πιο κοντά ο ένας στον άλλον, να αισθανθούμε ότι η ανάσα του καθένα μας είναι μέρος μιας άλλης μεγάλης ανάσας. Ο ένας εξαρτάται από τον άλλον και όλοι από τον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει. Αιωρούμαστε σαν εκκρεμή και οι φυσικοί νόμοι, τα σώματα που μας περιβάλλουν, μας καθόρίζουν.

Όπως γράφει από χθες και ο πίνακας έξω από το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη:

Το να βρίσκεσαι σε συντροφιά δεν είναι να είσαι με κάποιον, αλλά να είσαι σε κάποιον.

(Α.Πόρτσια, Φωνές, μτφρ:Β.Λαλιώτης)

*** Φορμούλα και κάλτσες χοντρούλες την Κυριακη ε!!!

Θεατρική συνάντηση 17/4/2011

Αύριο Κυριακή 17/4 στις 19.00 θα κάνουμε προβολή του θεατρικού μονόπρακτου "Αίθουσα αναμονής" του Βασίλη Ζιώγα. 

Εδώ η περίληψη:

Μια αίθουσα αναμονής ενός συνηθισμένου δικηγορικού γραφείου γίνεται πόλος έλξης έξι ετερόκλητων ανθρώπων. Καθένας αναμένει με αγωνία την συνάντηση με τον δικηγόρο, που θα δικαιώσει το αίτημα μιας ζωής. Όσο η συνάντηση καθυστερεί, τόσο αυξάνει η ένταση, η ατμόσφαιρα φορτίζεται από ιστορίες, παρεξηγήσεις και ερμηνείες. Ο δικηγόρος όμως παραμένει άφαντος. 

Η προβολή θα αποτελέσει την αφορμή για κουβέντα σχετικά με το εν λόγω μονόπρακτο αλλά και  για το θέατρο και την τέχνη γενικότερα. Η είσοδος όπως πάντα ελεύθερη.

H προβολή γίνεται στα πλαίσια των θεατρικού κύκλου αυτομόρφωσης που εδώ και μία βδομάδα έχει ξεκινήσει στο Ταξίδι Χωρίς Χάρτη.Ο σκοπός είναι  να μπορέσουν άτομα που ενδιαφέρονται ή θέλουν να πειραματιστούν πάνω στην τέχνη του θεάτρου να βρουν έναν χώρο και μία παρέα για ανταλλαγή απόψεων , ιδεών και πιθανόν συνδημιουργούς σε μελλοντικά θεατρικά σχέδια. Κατά τη διάρκεια του θεατρικού κύκλου θα γίνουν συζητήσεις για ρεύματα, ιστορία θεάτρου, πρακτικές, θα δοκιμάσουμε τεχνικές και θα ασχοληθούμε με οτιδήποτε σχετίζεται με το θέατρο. Είτε αυτό είναι η σκηνοθεσία, η υποκριτική, η θεατρική δημιουργική γραφή αλλά και το παιχνίδι και η κοινωνικοπολιτική ζύμωση.

Noσταλγώ όσα δεν έζησα (τέλος πρώτου μέρους) & Ταξίδι Χωρίς Χάρτη Μ.Π.

Οι παραστάσεις λοιπόν τελείωσαν. Είναι ακόμα πολύ νωρίς για να γράψουμε κάποιον απολογισμό, καθώς τα συναισθήματα είναι πολλά και ανάμικτα από αυτές τις 8 ημέρες παραστάσεων. Κάποια στιγμή ίσως το επιχειρήσουμε. Προς το παρών όμως έκλεισε ο πρώτος κύκλος του ταξιδιού "Νοσταλγώ όσα δεν έζησα" ενώ τώρα ξεκινάει ο δεύτερος.

Όπως είχαμε αναφέρει απ' την αρχή ο σκοπός μας ήταν να μπορέσουμε να ανταλλάξουμε απόψεις πάνω στα θέματα που θίγονται στην παράσταση όπως και στο μπροσουράκι της παράστασης. Άλλωστε το θέατρο για μας δεν είναι μία διαδικασία όπου κανείς περνάει 2 ωρίτσες για να ξεχαστεί. Είναι πολύ όμορφο να ξεχαστείς σε έναν άλλο επίπλαστο κόσμο, αυτόν του θεάτρου, να νιώσεις τα συναισθήματα που σου προκαλέι να ταυτιστείς με κάποιον από τους ήρωες του έργου κλπ. Όμως είναι ακόμα πιο όμορφο να μην τελειώνει αυτό εκεί. Το θέατρο να αποτελέσει αφορμή για περαιτέρω επικοινωνία και προβληματισμό.

Ελπίζουμε λοιπόν όσοι περάσαν αυτές τις μέρες από το ταξίδι χωρίς χάρτη αλλά και όσοι δεν πρόλαβαν ή τέλοσπαντων για κάποιον λόγο δεν έιδαν την παράσταση και ενδιαφέρονται, να έρθουν τις επόμενες μέρες στις σχετικές εκδηλώσεις που έχουμε αναφέρει και στην προηγούμενη ανάρτηση.

Όσον αφορά το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη ως ομάδα - χώρο και ως πολιτιστικό στέκι πλέον περάσαμε στην περίφημη για μας, αλλά και για πολλούς που θα έχουν ακούσει, Μ.Π. περίοδο. Ω! Ναι! Οι παραστάσεις τέλος (προς το παρών, έστω, καθώς κρατάμε μία μικρή επιφύλαξη για επανάληψη στο μέλλον) . Άρα επίσημα πλέον έχουμε περάσει στην Μ(ετά) Π(αράστασης) εποχή! Τέλος λοιπόν οι καθημερινές πρόβες! Τέρμα η εξορία και ο αποκλεισμός στα υπόλοιπα άτομα από τον χώρο! Τέρμα οι ανακατατάξεις στα αντικείμενα και έπιπλα του χώρου τέρμα οι τρύπες στους τοίχους και άλλα τέτοια.

Νομίζω ότι στα άμεσα σχέδια πλέον προβλέπεται η συνέλευση (καταρχην), επανάληψη του κουκλοθεάτρου, καινούριες προβολές και πολλά άλλα σίγουρα που θα ανακοινωθούν σιγά σιγά με την ύπαρξη του επόμενου προγράμματος.

Ελπίζουμε η Μ.Π. περίοδος να είναι ακόμη πιο δημιουργική με πολύ όρεξη για πράγματα και με καινούριους ανθρώπους.
Προς το παρών... Μαντέψτε... Κλασσικά θα σας κρατήσουμε συντροφιά με μία μουσικούλα. Πολλοί μας ρώταγαν τι μουσική έπαιζε πριν τη παράσταση ή και στο διάλειμμα. Μία από τις μπάντες που έπαιζαν συχνά λοιπόν:

Νοσταλγώ όσα δεν έζησα

Η θεατρική ομάδα του «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» παρουσιάζει την παράσταση «Νοσταλγώ όσα δεν έζησα». Μια σπονδυλωτή παράσταση που αποτελείται από τη δραματοποίηση της «Αρκούδας του Πίνδου» του Δ. Χατζή αλλά και από κείμενα της ομάδας.

Η ομάδα προβληματίζεται σχετικά με τις κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές που επέφερε η ερήμωση της υπαίθρου αλλά και γενικότερα ο σύγχρονος αστικοποιημένος τρόπος ζωής.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο πολιτιστικό στέκι «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» με ελεύθερη είσοδο.

Απαραίτητη η κράτηση λόγω περιορισμένων θέσεων στο 6947536600

1 εώς 8 Μάρτη καθημερινά στις 21.00

Διάρκεια παράστασης 150 λεπτά

Αριστοβούλου 16 Κ. Πετράλωνα

Ο στόχος της ομάδας, από την αρχή που ξεκινήσαμε την ενασχόληση μας με τα θέματα που προκύπτουν από την παράσταση «Νοσταλγώ όσα δεν έζησα», ήταν να ανοίξει ένας σχετικός κύκλος συζητήσεων. Είχαμε λοιπόν την επιθυμία να μοιραστούμε όλα όσα έχουμε ψάξει και έχουμε σκεφτεί πάνω στις εν λόγω θεματικές ενότητες αλλά και να ακούσουμε και τις απόψεις των θεατών ή και γενικότερα άλλων ανθρώπων. Λόγω της μεγάλης διάρκειας της παράστασης όμως δεν ήταν εφικτό αυτές οι συζητήσεις να γίνουν μετά το πέρας της κάθε παράστασης. Έτσι επιλέξαμε να διοργανώσουμε μετά την ολοκλήρωση όλων των παραστάσεων κάποιες εκδηλώσεις στο Ταξίδι Χωρίς  Χάρτη όπου θα μπορέσουν όσοι επιθυμούν να παρακολουθήσουν σχετικό οπτικοακουστικό υλικό αλλά και να συζητήσουμε κάθε φορά την εκάστοτε θεματική ενότητα.

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011 στις  21.00:

«Η διαχρονική αναζήτηση της ουτοπίας»

Η αναζήτηση της ουτοπίας από τους ήρωες του έργου αντικατοπτρίζει την διαχρονική αναζήτηση της ανθρωπότητας για μία ιδανική κοινωνία και έναν ιδανικό τόπο. Θα ακολουθήσουμε μία διαδρομή ουτοπικής αναζήτησης από την αρχαιότητα ως τώρα και θα ψάξουμε να βρούμε τις τομές του παρελθόντος με το σήμερα.

Σάββατο 19 Μαρτίου 2011 στις 17.00 :

«Οι κοινωνικοπολιτικές μεταβολές που επέφεραν η ραγδαία αστικοποίηση και η ερήμωση της υπαίθρου»

Συζήτηση σχετικά με την ερήμωση της υπαίθρου και τις νέες πολιτικές ανάπτυξης. Πως οι μεγάλες δημογραφικές  μεταβολές των τελευταίων ετών και η αστικοποίηση συνέβαλαν στην ερήμωση της υπαίθρου και πως περιγράφεται η σημερινή κατάσταση καταστροφής της φύσης, με γνώμονα τις προοπτικές της «πράσινης-αειφόρου» ανάπτυξης.

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011 στις 21.00: *

«Το διαχρονικό θέμα της μετανάστευσης»

Το θέμα της μετανάστευσης στην «Τελευταία αρκούδα του Πίνδου», οι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες και οικονομικοί μετανάστες και η Ελλάδα από ορμητήριο – χώρος υποδοχής μεταναστών. Ο ρόλος των μεταναστών στην σημερινή ελληνική ύπαιθρο. Θα προβληθεί σχετικό ντοκιμαντέρ και φωτογραφίες.

Το σχετικό έντυπο – πρόγραμμα της παράστασης, όπως και οι μουσικές της παράστασης  που φτιάχτηκαν από την θεατρική ομάδα θα αναρτηθούν σύντομα στο blog 

* Στη πρώτη παράσταση το ένθετο φυλλάδιο που καλεί στις εκδηλώσεις είχε ένα λάθος. Έγραφε για την Δευτέρα στις 21 Μαρτίου ώρα 17.00 ενώ η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 21.00. Ελπίζουμε να ανατρέξουν, όσοι πιθανόν θέλουν να παρευρεθούν στην εκδήλωση, στο μπλογκ ώστε να δούνε την σωστή ώρα.

"Ο τυχαίος ξεπεσμός ενός γελωτοποιού"

Κάποια στιγμή κάπου στο 1968 ο Ντάριο Φο σε μία συνέντευξη στην εφημερίδα Λιμπερασιόν λέει: "...Η αστική τάξη δεχοταν να την κριτικάρουμε ακόμη και άγρια μέσα από την σάτιρα και το γκροτέσκο, αλλά με τον όρο να την κριτικάρουμε από το εσωτερικό της δικής της δομής. Όπως ακριβώς ο γελωτοποιός του βασιλιά έχει το ελεύθερο να λέει τα πιο βαριά πράγματα ακόμα και για τον ίδιο τον βασιλιά, φτάνει να το κάνει μεσα στην αυλή, ανάμεσα στους αυλικούς που γελούν , χειροκροτούν και λένε: "Για κοίτα πόσο δημοκρατικός είναι ο μονάρχης μας". Για την αστική τάξη ήταν μάλιστα ένας τρόπος να αποδείξει στον εαυτό της πόση κατανόηση είχε, πόσο ήταν...δημοκρατική. Οι μεγάλοι βασιλιάδες, οι ισχυροί που καταλαβαίνουν καλά ορισμένα πράματα πληρώνουν πάντα τους γελωτοποιούς της αυλής για να τους ειρωνεύονται..."

Κάπως έτσι λοιπόν, οι Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, αποφασίζουν να σταματήσουν, παρά την επιτυχία τους, τις παραστάσεις στα αστικά θέατρα. "Είχαμε βαρεθεί να κάνουμε τους γελωτοποιούς της αστικής τάξης..." Και ενώ φαίνεται πως ο λόγος τους τελικά στηρίχθηκε και από τις πράξεις όταν η εξουσία μεταλλάσεται και ελίσεται με ακόμη πιο έξυπνους τρόπους αποφασίζει να χειραγωγήσει ακόμη και αυτό το ριζοσπαστικό καλλιτεχνικό κομμάτι της Ιταλίας και έτσι το 1997 το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας απονέμεται στον Ντάριο Φο!Μεγάλη η έκπληξη για όλους... "Μα καλά είναι δυνατόν να πάρει το βραβείο ένας κλόουν;;" Ο φασίστας Ιταλός πολιτικός θα πει πως "έιναι ντροπή να παίρνει το Νόμπελ ο Φο" άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαν δεχτεί επιθέσεις ο Φο και η Ράμε από ακροδεξιούς, η τελευταία μάλιστα βιάστηκε και ξυλοκοπήθηκε άγρια σε μία από αυτές τις επιθέσεις. Άλλοι λέγανε πως "επιτέλους το πήρε και ένας δικός μας" και άλλοι περιμένουν πως δεν θα το δεχτεί. Όμως ο Φο θα παραλάβει τελικά το βραβείο και δηλώνει σε ένα εμβρόντητο κοινό ότι το ενα εκκατομύριο δολλάρια που συνοδεύουν το Νόμπελ θα δωθούν για τον αγώνα απελευθέρωσης 3 πολιτικών κρατούμενων (Σόφρι, Μπομπρέσι, Πιέτροστεφάνι) μέλη της Lotta Continua (πολιτική οργάνωση και εφημερίδα), που εκείνη την εποχή είχαν καταδικαστεί σε 21 χρόνια φυλάκιση, ως υπεύθυνοι για τη δολοφονία του διοικητή της αστυνομίας Καλαμπρέζι στο Μιλάνο το 1972. Ο Καλαμπρέζι βέβαια δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Ήταν ένα πρόσωπο από τα πιο γνωστά στο ισχυρό παρακράτος της Ιταλίας με πολλές διασυνδέσεις με στρατιωτικούς αξιωματικούς που ονειρεύονταν το πραξικόπημα αλλά ήταν και ο υπαίτιος κατά πολλούς για την δολοφονία που βαφτίστηκε "αυτοκτονία" του Τζουζέπε Πινέλι, καθώς ήταν ο επικεφαλής των  τριήμερων ανακρίσεων του κατά τις οποίες προσπαθούσε να φορτώσει σε αυτόν την έκρηξη στην Πιάτσα Φοντάνα που στοίχισε την ζωή 16 ατόμων. Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων κάποιοι διακρίνουν το σώμα του Πινέλι να εκπαραθυρώνεται από τα γραφεία της αστυνομίας. Από εκεί εμπνέεται και ο Φο και γράφει τον "Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού". Αργότερα θα αποδειχτεί πως η έκρηξη ήταν έργο των μυστικών υπηρεσιών. 

Από εκείνες τις εποχές των βασιλιάδων και των γελωτοποιών της αυλής ή από εκείνες τις εποχές των μολυβένιων χρόνων της ιταλικής δικαιοσύνης δεν απέχουμε σχεδόν καθόλου. "Η εξουσία και η έννοια της είναι διαχρονική, η μορφή της όμως αναδημιουργείται διαφορετική κατά καιρούς απ’ τον ίδιο της τον εαυτό" θα πει αργότερα, στο περίπου, ο επίσης Ιταλός Πιερ Πάολο Παζολίνι στο θεατρικό του έργο "Καλντερόν" και δεν θα έχει καθόλου άδικο. 

Μετεξέλιξη σημερινών γελωτοποιών της αυλής απεικονίζει και το "παρακάτω εικαστικό έργο":

Τώρα βέβαια αναρωτιέται κανείς, να τους συμπεριλάβουμε ως τους γελωτοποιούς του βασιλιά, ή τους ίδιους τους εξουσιαστές; Μικρή η διαφορά, ε; Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και η ιστορια συνεχίζεται και καπηλεύεται συνεχώς τις αξίες κάποιων πιο γνήσιων ανθρώπων και έιναι σημαντικό να μπορεί κανείς να διακρίνει που κρύβεται από πίσω το "φίδι"... Έτσι λοιπόν φέτος στο "αστικό" θέατρο (θα μου πεις ποιο αστικό και ποιο όχι τώρα όπως έχουμε γίνει...και δεν θα'χεις και άδικο) "Ριάλτο" ο πάμπλουτος "αριστερών φρονημάτων" Κ.Σπύρος Παπαδόπουλος έναντι 18 ευρακίων, έκαστος, μας παρουσιάζει την παράσταση του Ντάριο Φο "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού". Και εννοείται τα παραπάνω δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα συμβαίνουν αλλά έτσι αναφέρω κάποια παραδείγματα που τώρα μου ήρθαν. Και τέλος έτσι γιατί μόλις τώρα μου ήρθαν και αυτά στο μυαλό...

Πόσο γελοίο είναι να έχεις το φίλτατο Wyclef να τραγουδάει "Diallo Diallo" , για τον νεαρό μετανάστη Amadou Diallo  που δολοφονήθηκε άνευ αιτίας με 16 πιστολιές το 1999, παραλαμβάνοντας το "Νόμπελ Ειρήνης" και φωνάζοντας ακίνδυνα συνθηματάκια "we dont need war" και άλλα τέτοια χαριτωμένα σε ένα επίσης χαριτωμένο κοινό που οι μίσοι απ' αυτούς ευθύνονται για τους πολέμους που αναφέρει ο Kύριος Wyclef; 

http://www.youtube.com/watch?v=rhXAW32X5I8&feature=related

Πόσο γελοίο επίσης είναι η Κ.Λιάνα Κανέλη να μας κάνει πρωτοποριακές δηλώσεις παραλαμβανοντας βραβείο του Life and Style θέλοντας να μας υποδείξει μία λογική media assassin που καθόλου όμως δεν μας πείθει για αυτό!

http://www.youtube.com/watch?v=lDe3kp_FbqU

Μια χαρά την βλέπω να ταιριάζει με όλο τον υπόλοιπο συρφετό εκεί μέσα...  Άντε καλά μυαλά να έχουμε για να ξεχωρίζουμε την τέχνη από τα σκατά (την είπα την λέξη, δεν άντεχα με τόση αηδία).

Τα όσα λέγονται για τον Ντάριο Φο βασισμένα εξ ολοκλήρου στο βιβλιαράκι που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πανοπτικόν "Ντάριο Φο - Εναντίον των γελωτοποιών" και συγκεκριμένα από την εισαγωγή του βιβλίου του Κώστα Δεσποινιάδη.  Τα υπόλοιπα για τον Φο και για την Ιταλία του 70 από τον Ιο της Ελευθεροτυπίας εδώ:

http://www.iospress.gr/ios1998/ios19980118a.htm

ενώ για το Καλντερόν του Παζολίνι κάποια λίγα λέγονται εδώ:

http://pikralida.blogspot.com/2007/05/blog-post.html

Το στενσιλ παραπάνω από την ομάδα Political zoo.

Ενώ για τον Amadou Diallo μπορείτε να διαβάσετε εδώ: Amadou Diallo

Λίγα Λόγια για την Θεατρική Ομάδα

Ο άνθρωπος από πάντα αναζητούσε στιγμές αυτοκάθαρσης, πνευματικής επαφής μέσω της δημιουργίας και της έκφρασης. Η πραγματικότητα όμως πάντα καταπνίγει την ανάγκη αυτή με αποτέλεσμα μια ζωή ασφυκτικά περιορισμένη. Το βάδισμα στα σοκάκια αυτής της πόλης, γρήγορο και αγχωμένο κάθε μα κάθε φορά, σε κάνει να προσπερνάς τις στιγμές εκείνες που δίνουν ένα παραπάνω νόημα σε αυτό που λέμε ζωή. Πόσες φορές έχουμε νιώσει αυτήν την περίεργη αίσθηση του αδιεξόδου, της ακατανόητης οκνηρίας και του εγκλεισμού στον ίδιο μας τον εαυτό.

Η τέχνη φαντάζει ως μια όαση διεξόδου μέσα σε όλα αυτά και το μαγικό ταξίδι στα μονοπάτια της μια διαδρομή αντίστασης και διαφυγής. Οι φόβοι, οι αμφιβολίες, η προσμονή, η ελπίδα, η θλίψη, η χαρά, αυτά που εν ολίγοις γεννούν οι σκέψεις και οι καρδιές μας, περνούν μέσα από αυτό που λέμε δημιουργία. Είτε καλείται θέατρο, τραγούδι ή χορός, είναι το όχημα που επιλέγουμε να μας ταξιδεύει, σε αυτήν την διαρκή αναζήτηση. Είναι το χρονικό διάστημα στο όποιο ξεφεύγουμε από οποιοδήποτε εμπόδιο και περιορισμό και στο οποίο ερχόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην ελευθερία.

Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν ποτέ να φανταστούμε πως είναι δυνατόν να εξισωθούν αυτές οι στιγμές με την πεζή πραγματικότητα. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε μία τέχνη η οποία γίνεται θέαμα επί πληρωμή, όπου μοιράζεται, καλλιεργείται και υπάρχει μεταξύ ειδικών, σε μέγαρα μουσικής, σε φαντεζί γκαλερί, σε ακριβά μαγαζιά, σε άτοκες δόσεις, σε πανάκριβα εισιτήρια, σε διαφημιστικές καμπάνιες, σε εμπορευματικά τρικ, σε καριέρες, σε ταλεντο-εκπομπές, σε πολυεθνικές εταιρίες, σε κομματικές εκδηλώσεις. Η άμεση ανάγκη έκφρασης της ψυχής πρέπει να προστατεύεται από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και πρέπει να θέτει αδιαπραγμάτευτα και χωρίς καμία διαμεσολάβηση, τα όρια της. Πώς μπορεί ένα δημιούργημα να ταυτίζεται με ένα προϊόν έτοιμο προς πώληση; Πώς μπορεί η έμπνευση να βρίσκεται παράλληλα με έννοιες οι οποίες οδηγούν στον εγκλωβισμό της; Ας διαφυλάξουμε έστω αυτό το απομεινάρι ευτυχίας και ας γίνει ένα ακόμη όπλο στα χέρια μας για την διεκδίκησης της ίδιας μας της ζωής.

Η αναζήτηση εκφραστικών μέσων μας οδήγησε στο θέατρο και σε αυτή την μαγική ιδιαιτερότητα του να παρουσιάζει την πραγματικότητα τόσο άμεσα. Η μαγεία δεν βρίσκεται μόνο στην ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τους ήχους, τα σκηνικά, τα κοστούμια, τους ηθοποιούς, το σενάριο αλλά και από τις ίδιες τις διαδικασίες συνεύρεσης. Η προσπάθεια να παραθέσεις ένα κομμάτι από την εμπειρία σου στην ζωή, οι κουβέντες, η ανταλλαγή απόψεων, τα θεατρικά παιχνίδια, οι πρόβες, η παράσταση, συνθέτουν ένα ιδανικό σκηνικό ψυχικής ανάτασης και άμεσης επαφής.

Η θεατρική ομάδα ταξίδι χωρίς χάρτη δημιουργήθηκε τον Γενάρη του 2009 με αφορμή τους κοινούς προβληματισμούς μας. Από την αρχή θελήσαμε να ενθαρρύνουμε την αυθόρμητη ενασχόληση με οτιδήποτε νιώθουμε πώς σχετίζεται με το θέατρο. Είτε αυτό σχετίζεται άμεσα είτε έμμεσα με αυτό. Είτε αυτό λέγεται θεατρικό παιχνίδι, αυτοσχεδιασμός, κίνηση, είτε λέγεται δημιουργική γραφή, σκηνοθεσία, σκηνογραφία, μουσική, μελέτη κειμένων (θεατρικών ή μη) ή απλά ανθρώπινη επαφή και κουβέντα. Δεν διαχωρίζουμε ρόλους και δεν ορίζουμε ειδικούς. Η κλίση του καθενός αναδεικνύεται μέσα από την ατομική και συλλογική αναζήτηση. Με το άνοιγμα αυτού του χώρου, μας δίνεται η δυνατότητα αμεσότητας στην έκφραση αποφεύγοντας την διαδικασία αναζήτησης στέγης και τις πελατειακές σχέσεις με τους θεατράρχες. Συνεπώς μας δίνεται και μία παραπάνω δυνατότητα για επαφή με καινούριο κόσμο.

Η ομάδα είναι ανοιχτή σε καινούρια άτομα, νέες προτάσεις και ιδέες. Ως αφορμή ξεκινά ένας κύκλος θεατρικού παιχνιδιού, γνωριμίας, και πρώτης επαφής με το θέατρο.