«Η 8χρονη κόρη μου έχει καρκίνο»

Συγκλονιστική αφήγηση μάνας για το καρκινοπαθές κοριτσάκι της.

Mary Evelyn King – Aντιμέτωπη με την ασθένεια (νευροβλάστωμα)

1. Γράφει η μητέρα της Edna.

… Πριν 5 χρόνια περίπου, είχαμε ζητήσει την προσευχή σας για την μικρή Μαρία Εβελίνα που έπασχε από καρκίνο, και πραγματικά σε αυτό το διάστημα η μικρή θεραπεύθηκε και σταμάτησε τις χημειοθεραπείες. Όμως πριν κλείσει η πενταετία από την ημέρα που θεραπεύθηκε η μικρή Μαρία Εβελίνα χτυπήθηκε και πάλι από τον καρκίνο. Θέλουμε και πάλι να ζητήσουμε τις καθημερινές προσευχές όλων σας….

www.caringbridge.org/visit/maryevelynking

«Η Μαρία Εβελίνα, άρχισε να κουτσαίνει πάλι, αρχές Ιανουαρίου. Η ακτινογραφία έδειξε κάτι παράξενο στο ίδιο σημείο. Δεν φαινόταν κάτι σοβαρό και μετά από μια ημέρα περίπου σταμάτησε να κουτσαίνει αλλά ο γιατρός της προγραμμάτισε να κάνει αξονική και MIBG για να είμαστε σίγουροι. Η αξονική ήταν Τρίτη, και όλα έδειξαν καλά. Το MIBG ήταν εχθές και μας έδειξε ότι έχει προσβληθεί και πάλι με καρκίνο στα κόκκαλα και στο νωτιαίο μυελό. Θα συναντηθούμε με τον γιατρό τη Δευτέρα για να μας ανακοινώσει πώς θα πολεμήσουμε τον καρκίνο. Γνωρίζουμε ότι η Μαίρη Έβελιν ήταν και πάντα θα είναι ασφαλής στα χέρια του Θεού. Το έλεός Του το έχουμε δει φανερά στη διάρκεια της ζωής της και Του έχουμε εμπιστοσύνη ότι θα συνεχίσει να την προσέχει είτε ζει, είτε όχι!

Όταν της το είπαμε, δεν έδειξε να αντιδρά πολύ, νομίζω ότι προσπαθούσε να είναι δυνατή για εμάς. Αφού λίγο το σκέφθηκε, είπε η ίδια στον καρκίνο ότι «μια φορά σε νίκησα και πάλι θα σε νικήσω χτυπώντας στο κέντρο σου». Μιλήσαμε ότι ο Θεός είναι πιο δυνατός από τον καρκίνο, που δεν μπορεί ούτως ή άλλως να βλάψει την ψυχή της. Έφαγε κάτι, και πήγε να δει μίκυ-μάους. Μόλις είδα τη δύναμη που είχε η Μαίρη Έβελιν, με ώθησε να συγκεντρωθώ και να συνειδητοποιήσω πως πρέπει να αντιμετωπίσω αυτή τη μάχη. Η ζωή είναι γεμάτη με λύπες για όλους μας. Θα διέλθουμε τόσο τις καλές στιγμές όσο και τις κακές στιγμές, γνωρίζοντας ότι το έλεος του Θεού είναι ανώτερο από ό,τι μπορούμε να καταλάβουμε.

Σήμερα στείλαμε την Μαίρη Έβελιν στο σχολείο για να συνεχίσει το κανονικό της πρόγραμμα. Είχε λίγο πόνο στα πόδια της, αλλά γενικά ήταν καλά. Στο σχολείο έτρεχε και πήδαγε παντού. Σας παρακαλούμε να μας έχετε στις προσευχές σας, τώρα που διανύουμε αυτό το καινούργιο και δύσκολο κεφάλαιο. Εμείς φυσικά είμαστε συντετριμμένοι, αλλά προσπαθούμε να αρχίσουμε να το συνηθίζουμε. Υπάρχει ακόμα ελπίδα και θα το παλαίψουμε με τα όπλα της προσευχής και τα φάρμαικα, όσο υπάρχει ελπίδα. Η ανώτατη ελπίδα της βέβαια, είναι φυσικά η αιώνια ζωή που καμμιά αρρώστια ή θάνατος δεν μπορεί να την στερήσει, και εάν ο θεός με τη σοφία Του διαλέξει να την πάρει νωρίτερα, θα κάνουμε προσευχή να μας χαρίσει την χάρη να Του έχουμε εμπιστοσύνη και υπομονή γ’αυτή τη μέρα που θα ξανασυναντηθούμε, γνωρίζοντας ότι ο σύνδεσμος της αγάπης που Εκείνος μας έχει, ποτέ δεν θα διαρραφεί. Σας παρακαλώ προσευχηθείτε να είμαστε δυνατοί, να έχουμε ειρήνη και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού καθώς ξεδιπλώνει τη ζωή της.

Το βράδυ, η Μαίρη Έβελιν στη βραδινή προσευχή της, ζήτησε από τον Θεό να νιώσει καλύτερα η μητέρας της, ενώ πολύ σύντομα ζήτησε κάτι για την ανάρρωση της υγείας της. Είναι ο ήρωάς μου και μαζί με τη χάρη του Θεού, θα διασχίσουμε αυτή την πορεία ό,που και εάν μας βγάλει».

http://www.caringbridge.org/visit/maryevelynking/journal/11

Mary Evelyn King 2.

Η μητέρα της Edna, συνεχίζει:

Τον Ιούνιο του 2005, στην επτάχρονη κόρη μας Μαρία Εβελίνα, διαγνώσθηκε νευροβλάστωμα στο τέταρτο στάδιο. Αυτή η σπάνια μορφή παιδικού καρκίνου, προσβάλει ένα στα 100.000 παιδιά το χρόνο. Συνήθως, η ασθένεια αυτή ανακαλύπτεται, όταν το παιδί είναι δύο ετών και σχεδόν ποτέ δεν ανακαλύπτεται εάν δεν έχει ήδη εξαπλωθεί στο νωτιαίο μυελό και στους λεμφαδένες, γιατί δεν έχει καθόλου συμπτώματα μέχρι αυτό το στάδιο. Ο πιο επιθετικός τύπος αυτού του καρκίνου, είναι το πέμπτο στάδιο. Η Μαρία Εβελίνα, δεν γεννήθηκε με τον καρκίνο, πιθανόν άρχισε η εξάπλωσή του ακριβώς μερικούς μήνες πριν τον ανακαλύψουμε.

Όταν έγινε η διάγνωση, υπήρχε ένας πολύ μεγάλος όγκος στην κοιλιακή χώρα, και υπήρχαν σημάδια ότι ο καρκίνος ανέβαινε προς το στήθος, γύρω από τη σπονδυλική στήλη και την αορτή. Ο καρκίνος είχε επίσης απλωθεί στους λεμφαδένες, στα οστά και στο νωτιαίο μυελό. Το ποσοστό να θεραπευθεί ολοκληρωτικά και να μην έχουμε κάποια μετάσταση μετά την θεραπεία είναι 30%-40%. Αισθανθήκαμε πολύ μεγάλη λύπη, αλλά είχαμε και πολύ μεγάλη ελπίδα. Έλαβε τις καλύτερες θεραπείες και χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο, προσευχόντουσαν γι’αυτήν. Ένα τόσο μικρό κοριτσάκι, γεμάτο ζωή και χαρά με πολύ δυνατή πίστη.

Πριν γίνει η διάγνωση, είχε ουρολοιμώξεις για αρκετές εβδομάδες και παρότι έπαιρνε αντιβιώσεις ξαναεμφανιζόντουσαν και μετά την θεραπεία και παράλληλα κούτσαινε αρκετά. Στον ύπνο της έκλαιγε, γιατί πονούσαν αρκετά τα πόδια της. Δύο γιατροί μας είπαν ότι δεν ήταν τίποτα και να μην ανησυχούμε, δεν περάσαν όμως λίγες ώρες και μετά από εξετάσεις που έκανε η Μαρία Εβελίνα, οι γιατροί μας είπαν ότι βρίσκεται στο τέταρτο στάδιο του νευροβλαστώματος και σε δύο ημέρες αρχίσαμε θεραπεία.

Η Μαρία Εβελίνα, έκανε έξι κύκλους χημειοθεραπείας, με αποτέλεσμα να μικρύνει ο όγκος. Ο νωτιαίος μυελός της βρέθηκε επίσης καθαρός. Έκανε μια εγχείρηση δέκα ωρών για να της αφαιρέσουν τον όγκο, ο οποίος είχε σχήμα αχλαδιού και κατάφεραν να της αφαιρέσουν το 95%. Ο καρκίνος που είχε απομείνει ή βρισκόταν ψηλά στο στήθος της ή ήταν πολύ επικίνδυνο να τον αφαιρέσουν. Μετά από σύντομη ανάρρωση ήταν έτοιμη να ξεκινήσει τη δύσκολη θεραπεία της. Έκανε χημειοθεραπεία και για δεκαέξι ημέρες ραδιοθεραπεία στη σπονδυλική στήλη, στο στήθος και στην κοιλιακή χώρα, χωρίς να χρησιμοποιηθεί νάρκωση. Τελευταία έκανε και μια συγκεκριμένη θεραπεία, για έξι μήνες για να αποφύγουμε την υποτροπή.

Στη διάρκεια όλων αυτών, την αφήναμε να παρακολουθεί το νηπιαγωγείο, να πηγαίνει στην εκκλησία και γενικά να ζει όσο μπορούσε μια φυσιολογική ζωή. Όλοι προσπαθούσαμε να βλέπουμε τα πράγματα θετικά. Η οικογένειά μας και οι φίλοι μας, μας βοήθησαν πάρα πολύ κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιπέτειας.

Η Μαρία Εβελίνα βγήκε από αυτή την εμπειρία ένα χαρούμενο και συνειδητοποιημένο παιδί, το οποίο απέκτησε καλό χαρακτήρα.

http://www.caringbridge.org/visit/maryevelynking/journal/53

Πριν τέσσερα χρόνια παρακάλεσα τους αναγνώστες της ιστοσελίδαςwww.caringbridge.org/visit/maryevelynking τα εξής: «να προσευχηθούν για την επιτυχία της χημειοθεραπείας και να μην υποφέρει από σοβαρές παρενέργειες ή μολύνσεις. Να προσευχηθούν για εμάς, να έχουμε ειρήνη και ελπίδα. Να προσευχηθούν για να φύγουν οι φόβοι της. Εμείς προσευχόμαστε στο Θεό να την θεραπεύσει τελείως. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός θα δοξασθεί στη διάρκεια αυτής της δοκιμασίας και προσευχόμαστε η περιπέτεια της ασθένειάς της να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο ευλογία και για άλλους. Δεν γνωρίζουμε ακόμη εάν η Μαρία Εβελίνα θα θεραπευθεί τελείως, αλλά ξέρουμε ότι η χημειοθεραπεία πέτυχε, είχε βέβαια μερικές μολύνσεις, αλλά τα πάντα έγιναν όπως ήταν στο πρόγραμμα. Όταν ολοκλήρωσε τη θεραπεία της, της κάναμε μαγνητικές που έδειξαν ότι ο καρκίνος δεν υπήρχε. Στη διάρκεια όλων αυτών, είχαμε πολύ ειρήνη και ελπίδα και η Μαρία Εβελίνα σχεδόν ποτέ δε φοβήθηκε. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός έχει φέρει ευλογία και σε άλλους ανθρώπους μέσω της ασθένειάς της, και γι’αυτό σας ευχαριστούμε για τις προσευχές σας και ευχαριστούμε και τον Θεό για το μεγάλο Του έλεος».

http://www.caringbridge.org/visit/maryevelynking/journal/10

Λίγο πριν την κοίμησή της. Συζήτηση περί θανάτου και αιώνιας ζωής

http://www.caringbridge.org/visit/maryevelynking/journal/9

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010, 7:11μ.μ.

Το γλυκό μας κοριτσάκι συνεχίζει να είναι πολύ αδύναμο και άρρωστο, αλλά θυμάται να λέει ευχαριστώ για τα πιο απλά πράγματα που της κάνουμε. Έχει μια τόσο μεγάλη καρδιά που αγαπάει ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Προσευχόμαστε μαζί και διαβάζουμε το ψαλτήρι στο δωμάτιό της, ακόμα και όταν κοιμάται, συνέχεια, στη διάρκεια της ημέρας. Ο π. Ιακώβ ήρθε με τη Θεία Κοινωνία και μας μετέλαβε, και εμάς και τη Μαρία Εβελίνα. Μετά όλοι μαζί ψάλαμε τον Ακάθιστο Ύμνο και ήταν πάρα πολύ όμορφα. Αργά το απόγευμα ρώτησε τον μπαμπά της Μάρκο και εμένα, για μια ακόμη φορά, εάν θα πεθάνει. Της είπαμε ότι δεν ξέρουμε, αλλά εάν δεν γίνει θαύμα, θα πεθάνει.

Της είπαμε ότι εάν πεθάνει απλά θα πάει σε άλλο κόσμο και θα είναι υγιής, χαρούμενη και θα την αγαπάνε. Και μου απαντάει: «Θα είμαι πολύ μόνη χωρίς τη μαμά μου και τον μπαμπά μου». Της είπαμε ότι κι εμείς θέλουμε να είμαστε μαζί της και ότι ακόμα προσευχόμαστε στο Θεό να της χαρίσει τη ζωή της, αλλά εάν πεθάνει δε θα νιώθει μοναξιά στον ουρανό και κάποια μέρα θα είμαστε και οι τέσσερις μαζί. Θα μας λείψει, αλλά θα είμαστε καλά και θα ευχαριστούμε το Θεό για κάθε ημέρα που ήταν μαζί μας – πάντα ήταν ένα θαυμάσιο, γλυκό και αγαπητό κοριτσάκι. Της είπαμε ότι ο χρόνος στον ουρανό είναι διαφορετικός και μπορεί να μας συναντήσει πολύ σύντομα. Μιλήσαμε και για άλλα πράγματα, αλλά το σημαντικό είναι ότι ήταν πολύ όμορφη η συνομιλία με τον μπαμπά της, τον αδελφό της Θωμά κι εμένα στο δωμάτιό της και ήταν πολύ ήρεμη κατά τη διάρκεια όλης της συζήτησης και πραγματικά τα κατάλαβε όλα.

Τώρα που σας γράφω είναι αγκαλιασμένη με το Θωμά και την κόκκινη γάτα μας και κοιμούνται ένα ήρεμο και όμορφο ύπνο. Σας ευχαριστώ για τις προσευχές σας. Είναι τόσο καθησυχαστικό για εμάς να είμαστε μέσα στην αγάπη και τις προσευχές όλων σας. Αναμένουμε το Θέλημα του Θεού, γνωρίζοντας ότι τι άπειρο έλεός Του θα είναι μαζί με τον καθένα μας. Σας ευχαριστούμε πολύ, γιατί ξέρουμε ότι οι άνθρωποι προτρέπουν ο ένας τον άλλο να προσεύχονται για τη θεραπεία της Μαρίας Εβελίνας, ακόμα και σ’αυτές τις τελευταίες της ώρες. Αυτό δείχνει πίστη και αυτό το είδος της πίστης είναι πολύ δυνατό. Πάνω από 300 άτομα έχουν βάλει link στην ιστοσελίδα μας και έχει δημιουργηθεί με πολύ αγάπη, μια αλυσίδα προσευχής για τη Μαρία Εβελίνα.

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 10:19μ.μ.

Σας παρακαλώ συνεχίστε τις προσευχές σας, καθώς συνεχίζουμε να φροντίζουμε για το πολύ άρρωστο γλυκό μωράκι μας. Υποφέρει, είναι πολύ πιο αδύναμη σήμερα και έχουμε μεγάλη λύπη. Ξέρουμε ότι πάρα πολλοί άνθρωποι προσεύχονται για τη Μαρία Εβελίνα, να γίνει καλά, και, εάν είναι θέλημα Θεού να θεραπευθεί, θα γίνει, αλλά εάν όχι, είναι ξεκάθαρο ότι δεν ήταν το θέλημά Του και θα το δεχθούμε και θα τον ευχαριστούμε για την αγάπη Του.

Η καρδιά μου είναι πολύ βαριά για να γράψω άλλα…

Η κοίμησή της

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου

Σήμερα το απόγευμα, 8 Οκτωβρίου, 5:15 μ.μ., το γλυκό πνεύμα της Μαρίας Εβελίνας, πήγε να συναντήσει τον Κύριό μας… Ο σύζυγός μου Μάρκος, ο γιός μου Θωμάς κι εγώ είμασταν μαζί της και ο καθένας μας της μιλούσε. Φίλησα το γλυκό προσωπάκι της κοντά στο αριστερό αυτάκι της και της είπα ότι έρχεται ο φύλακας άγγελός της να την πάρει στον ουρανό και ότι θα δει την μητέρα μου. Της είπα να πει στη μητέρα μου ότι την αγαπάμε και μας λείπει. Της είπα ότιόλοι οι άγιοι που τόσο καιρό προσευχόντουσαν γι’ αυτή, θα είναι πολύ χαρούμενοι να την δούνε και θα την αγαπάνε όλοι.

Κοιμήθηκε εντός ενός λεπτού περικυκλωμένη με την αγάπη και τις προσευχές της οικογένειάς της. Τώρα είναι ελεύθερη… Όλη μέρα είμασταν μαζί της με προσευχή και ψαλτήρι. Μετά την κοίμησή της ψάλαμε το Τρισάγιο και άλλες όμορφες προσευχές καθώς η ψυχούλα της ανέβαινε στον ουρανό.

Είμαστε ευγνώμονες για το μεγάλο έλεος του Θεού που μας έδωσε τη Μαρία Εβελίνα, και είχαμε τη δυνατότητα να ευλογηθούμε με τη γλυκύτητά της για οκτώ πολύτιμα χρόνια.

Άφησε αυτή τη γη με αγνή και όμορφη ψυχή, θα εκπέμπει χαρά στον ουρανό και εμείς θα περιμένουμε με τη χάρη του Θεού να την ξανασυναντήσουμε. Κάπως θα βρούμε τη χάρη να ζήσουμε τις ζωές μας μέχρι τότε…

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου, 11:28 π.μ.

Στις τελευταίες ημέρες της η Μαρία Εβελίνα, έδειξε πολύ αγάπη και ενδιαφέρον για εμάς, προπαντός για τον αδελφό της. Μιλούσε πολύ λίγο για τον εαυτό της και ποτέ δεν έδειχνε να τον λυπάται. Η μεγαλύτερή της έννοια για τον θάνατο ήταν ότι θα της έλειπε η οικογένειά της και όχι η επίγεια ζωή. Η γλυκύτητά της μας επηρέασε πάρα πολύ, εμάς που ζήσαμε αυτές τις τελευταίες ημέρες μαζί της και μας ανέβασε πολύ τον πήχυ για την υπόλοιπη ζωή μας.

Το ταξίδι δεν έχει τελειώσει για εμάς. Το καινούργιο κεφάλαιο μόλις αρχίζει και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την έλλειψή της, με την προσευχή στην οποία ζητάμε η χάρις του Θεού να μας οδηγήσει στα καινούργια μονοπάτια της ζωής μας…

Τρίτη 19 Οκτωβρίου 11:53 π.μ.

Η Μαρία Εβελίνα μας είχε πει ότι θα νικούσε τον καρκίνο για άλλη μια φορά. Εμείς απεγνωσμένα στην κυριολεξία θέλαμε να το πιστέψουμε και πραγματικά τελικά βγήκε αληθινό με πιο διαρκή τρόπο: όντως η Μαρία Εβελίνα νίκησε τον καρκίνο, γιατί δεν τον άφησε να της πάρει την αγάπη της, τη χαρά της και ό,τι άλλο γλυκό στοιχείο είχε και το σκόρπιζε στους γύρω της. Τον νίκησε, πιστεύοντας στο Θεό ακόμα και στις τελευταίες στιγμές της και με την αγάπη της προσπαθούσε να παρηγορήσει την οικογένειά της, ακόμα και τις τελευταίες ώρες της. Νίκησε τον καρκίνο, μη δίνοντάς του δύναμη να την εμποδίσει να ζει μια όμορφη γεμάτη ζωή.

Η Μαρία Εβελίνα, ήθελε να ζήσει και είχε πολύ ενθουσιασμό για τη ζωή. Τον Αύγουστο ξεκίνησε μαθήματα ιππασίας και μάλιστα ονειρευόταν μια μέρα να έχει την δική της εκπομπή μαγειρέματος. Λιγότερες από 24 ώρες πριν από την κοίμησή της, καθώς υπέφερε ξαπλωμένη στο κρεββάτι της, μη μπορώντας ούτε να πιεί από το ποτήρι, μου ζήτησε να την πάω στα καταστήματα….

Μετά από λίγο άρχισε να κλαίει και ρωτούσε εάν πεθαίνει. Όταν της είπαμε ότι θα πεθάνει εάν δεν γίνει θαύμα, το μόνο της μέλημα δεν ήταν τι πράγματα δεν πρόλαβε να κάνει, αλλά ότι θα της λείπαμε και ότι θα μας στενοχωρούσε. Έκανε μεγάλη προσπάθεια να μιλήσει στον αδελφό της το Θωμά, να του πει να μη στεναχωριέται και ότι τον αγαπάει.

“Ο θάνατος έρχεται σε όλους μας. Είναι δύσκολο όταν έρχεται νωρίς για ένα παιδάκι, αλλά όταν σκέφτομαι γιατί είμαστε εδώ, ποιός είναι πραγματικά ο σκοπός της ζωής μας, δεν είναι αυτά που δεν πρόλαβε να κάνει, αλλά είναι να μάθουμε να αγαπάμε και να λατρεύουμε το Θεό και αυτό μας κάνει να μην είμαστε εγωιστές, να αγαπάμε και να βοηθάμε τους άλλους”.

Αναδημοσίευση από: Το Ζωντανό Ιστολόγιο

Ήταν Ανθρωπος...!

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιό μόνη, νι,παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. 

Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλυτη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια τής γριούλας, δεν μίλησε.

Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθησε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλος ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, νΌ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ να απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παληκάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσική. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παληκάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

(Από την Ξένια Σώντερς)

Πηγή: Ηλεκτρονικό Περιοδικό “Το Γράμμα”, Τεύχος 100 (Δυστυχώς το τελευταίο), σελ. 14

Αναδημοσίευση από: Όπου Γης

Τί σημαίνει να είσαι «φτωχός»…

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:

«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»

«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.

«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:

- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.

- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…

- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…

- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…

- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…

- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…

- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…

- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…

- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του…

Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:

«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΜΑΣ. ΑΓΩΝΙΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ».

Αναδημοσίευση από: Αρμενιστής

Τραύματα σε άμμο, χαρές σε πέτρα!

Είναι η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο.

Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.
Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε : όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί;
Ο άλλος φίλος απάντησε : «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν.
Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει ».
ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ.

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας

Σκότωσα το παιδί μου

Στη δεκαετία που ήμουν στον Άγιο Βασίλειο Πειραιώς, γύρω στα 1975-76, σε μιά Μαιευτική κλινική, μεταβαίνει μιά νεαρά κυρία, 27 περίπου ετών, και συναντά τον Διευθυντή της κλινικής, που ήταν γνωστός Γυναικολόγος, και του ζητά να κάμει τη γνωστή επέμβαση της εκτρώσεως έναντι μεγάλης αμοιβής. Ο γιατρός-μαιευτήρας, που ήταν άνθρωπος του Θεού, αρνήθηκε και της είπε:

Κυρία μου, η κλινική μου είναι φωλιά ζωής και δεν θα την κάνω σήμερα «σφαγείο». -Είναι δικαίωμά μου, εγώ το ορίζω και εγώ θα το ρίξω.. Άλλωστε, σεις θα πληρωθείτε καλά. Μου φτάνει το ένα παιδί, άλλο δεν χρειάζομαι. -Δεν γίνομαι συνένοχος στην αμαρτία σας. Μου το απαγορεύει ο όρκος που έδωσα ως γιατρός και η συνείδησίς μου! Ανταπάντησε ο ευσυνείδητος Γυναικολόγος. Και η ευκατάστατη κυρία έφυγε νευριασμένη, για να βρει άλλο γιατρό για την άμβλωση. Από τότε πέρασαν δύο χρόνια. Ένα πρωϊνό ο γιατρός δέχθηκε στο ιατρείο του την επίσκεψι μιάς μαυροφορεμένης γυναίκας. Του φάνηκε γνωστή και την θυμήθηκε. Μαζί της ήταν και ο σύζυγός της, γνωστός μεγαλοεπιχειρηματίας. -Γιατρέ, με θυμάστε; Είπε αργά και με πόνο η κυρία. -Ναι, σας θυμάμαι. Αλλά γιατί φοράτε μαύρα και είστε τόσο καταβεβλημένη; -Γιατρέ, με τιμώρησε ο Θεός! Μετά την έκτρωση, που έκανα τότε σε άλλη κλινική, ύστερα από ένα δίμηνο έχασα το μονάκριβο παιδί μου, τριών ετών, από καλπάζουσα λευχαιμία. Και που δεν πήγαμε, μέχρι την Αμερική φθάσαμε χωρίς κανένα αποτέλεσμα.. Αργότερα είδα και τα χειρότερα. Λόγω της εκτρώσεως, υπέστη ζημιά η μήτρα μου και τώρα δεν μπορώ να κάνω παιδί, γι’ αυτό και ήρθα σε σας, για να με βοηθήσετε. Έσκυψε το κεφάλι της και άρχισε να κλαίει. -Μη κλαίς κυρία μου. Θα προσπαθήσω ως γιατρός να σας βοηθήσω. Επιθυμώ όμως να κάνετε κάτι, που είναι σοβαρό και που θα βοηθήσει αποτελεσματικά στην ψυχοσωματική σας θεραπεία. -Ό,τι θέλετε γιατρέ! -Θα πάτε εντός της εβδομάδος πρώτα σ’ ένα καλό Πνευματικό, Εξομολόγο και μετά θα κάμετε αυτές τις ιατρικές εξετάσεις. Πράγματι η κυρία πήγε (τότε ήταν ο Πνευματικός πατήρ Γεώργιος Πικριδάς, πολύ γνωστός και με κύρος) και τους έβαλε «κανόνα» : με την κληρονομιά που θα έδιναν στο τρίχρονο αγοράκι που έχασαν, θα έκτιζαν μια νέα πτέρυγα σ’ ένα νοσοκομείο, όπου ήθελαν. Θα έκαναν όσα παιδιά θα τους χάριζε ο Θεός, χωρίς αναστολές και δισταγμούς. Θα εκκλησιάζονται, θα προσεύχονται, θα μελετούν την Αγία Γραφή, και θα μετέχουν στα μυστήρια της εκκλησίας, επίσης θα κάνουν αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων στις επιχειρήσεις τους. Πράγματι τήρησαν τις υποδείξεις του Πνευματικού και ύστερα από πέντε μήνες έμεινε έγκυος η κυρία και γέννησε ένα αγοράκι που πήρε το όνομα του πρώτου παιδιού της. Ακολούθησαν και άλλα τέσσερα. Συνολικά τρία αγόρια και δύο κορίτσια. Και από τότε η κυρία αυτή κλαίει.. από χαρά και ευτυχία!

π. ΣΤΕΦ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή: Από το βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ» σελ.150

Αναδημοσίευση από: Όπου Γης

Όταν αφαιθείς Στα Χέρια Του Θεού , τα πάντα είναι ευλογημένα !

 

.......
«Ήταν κάποτε ένας μορφωμένος άνδρας που επί οκτώ χρόνια παρακαλούσε το Θεό να του στείλει έναν άνθρωπο να τον διδάξει την αλήθεια.
Και κάποτε που ένιωσε αυτή την επιθυμία πολύ έντονη, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει: ‘Πήγαινε στην εκκλησία, κι εκεί θα βρεις έναν άνθρωπο που θα σου δείξει την οδό της ευλογίας.’ Πήγε εκεί, και βρήκε έναν φτωχό, ξυπόλυτο,με πόδια γεμάτα πληγές και σκόνη, και όλα του τα ρούχα δεν άξιζαν ούτε δυό δεκάρες.
Τον χαιρέτησε, και του είπε:
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή ημέρα!’
Κι ο άλλος απάντησε : ‘Ποτέ δε μου έδωσε κακή ημέρα.’
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή τύχη!’ ‘Πάντα έχω καλή τύχη.’
‘Είθε να σε κάνει ο Θεός ευτυχισμένο! Μα γιατί απαντάς έτσι;’ ‘Ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος.’
‘Σε παρακαλώ, εξήγησέ το μου αυτό, γιατί δεν το καταλαβαίνω.’
‘Μετά χαράς’, αποκρίθηκε ο φτωχός.
‘Μου ευχήθηκες να έχω καλή ημέρα. Όλες μου οι ημέρες είναι καλές: γιατί αν πεινάω, δοξάζω το Θεό. Αν έχει παγωνιά, χαλάζι, χιόνι, βροχή, αν ο καιρός είναι καλός ή κακός, πάντα δοξάζω το Θεό. Είμαι άθλιος και περιφρονημένος, αλλά δοξάζω το Θεό, κι έτσι πάντα η ημέρα μου είναι καλή.
Μου ευχήθηκες να μου δώσει ο Θεός καλή τύχη. Αλλά ποτέ δεν έχω κακή τύχη, γιατί ξέρω πως να ζω με το θεό, και ξέρω πως αυτό που κάνει είναι το καλύτερο. Και ό,τι ο Θεός δίνει ή επιτρέπει γιά μένα, καλό ή κακό, το παίρνω με χαρά από το Θεό, σαν το καλύτερο που μπορεί να γίνει, κι έτσι ποτέ δεν έχω κακή τύχη.
Μου ευχήθηκες να με κάνει ο Θεός ευτυχισμένο. Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος. Γιατί η μόνη μου επιθυμία είναι να ζω μέσα στο θέλημα του Θεού, κι έχω τόσο απόλυτα παραδοθεί στο θέλημα του Θεού, ώστε θέλω αυτό που θέλει Εκείνος.’
‘Αλλά αν ο Θεός θελήσει να σε ρίξει στην κόλαση,’ ρώτησε ο μορφωμένος, ‘τι θα κάνεις τότε;’ ‘Να με ρίξει στην κόλαση; Η αγαθότητά Του δεν θα το επιτρέψει. Αλλά ακόμα κι αν το κάνει, θα Τον αγκαλιάσω με τα δυό μου χέρια. Το ένα μου χέρι, που είναι η Ταπεινότητα, θα αγκαλιάσει την ανθρώπινη φύση Του, και το άλλο μου χέρι, η Αγάπη, θα αγκαλιάσει τη θεία φύση Του, τόσο σφιχτά, που θα πρέπει να έρθει κι Αυτός στην κόλαση μαζί μου.
Γιατί καλύτερα να είμαι στην κόλαση με το Θεό, παρά στον παράδεισο χωρίς Εκείνον.’
Τότε ο Διδάσκαλος κατάλαβε ότι η αληθινή παραίτηση με την άκρα ταπεινότητα, είναι η συντομώτερη οδός προς το Θεό...
Και τον ρώτησε: ‘Τι άνθρωπος είσαι συ;’ ‘Είμαι βασιλιάς.’ ‘Πού είναι το βασίλειό σου;’
‘Η ψυχή μου είναι το βασίλειό μου, γιατί είμαι απόλυτα κύριος των εξωτερικών και εσωτερικών μου αισθήσεων, ώστε όλες οι επιθυμίες και οι δυνάμεις της ψυχής μου βρίσκονται σε πλήρη υποταγή, και αυτό το βασίλειο είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε βασίλειο επί της γης.’
‘Τι σε οδήγησε σε αυτή την τελειότητα;’ ‘Η σιωπή μου, οι υψηλές μου σκέψεις, και η ένωσή μου με το Θεό. Γιατί δε μπορούσα να αναπαυθώ σε κάτι λιγώτερο από το Θεό.
Τώρα έχω βρει το Θεό, και στο Θεό έχω βρει αιώνια ανάπαυση και ειρήνη ».

Αναδημοσίευση από: Οδεύοντας

Ο δικός σου Σταυρός !

...

Κάποτε, κάποιος νεαρός έφτασε στα όρια της απελπισίας. Πολλά τα προβλήματα. Ήταν πελαγωμένος. Αντικρίζοντας μόνο αδιέξοδο, έπεσε στα γόνατα προσευχής, λέγοντας:“Κύριε, δεν μπορώ να συνεχίσω, δεν αντέχω άλλο. Ο σταυρός που κουβαλώ είναι πολύ βαρύς, ασήκωτος”.
.

Ο Κύριος αποκρίθηκε: “Παιδί μου, εάν δεν μπορείς να βαστάξεις το βάρος του σταυρού σου, τότε πήγαινε και τοποθέτησέ τον μέσα σε αυτό το δωμάτιο. Ύστερα, άνοιξε πάλι την πόρτα και διάλεξε όποιον σταυρό επιθυμείς.”
.

Ο άνθρωπος φανερά ανακουφισμένος απάντησε, “Σ’ ευχαριστώ Κύριε μου”.
Και στη συνέχεια, έκανε ό,τι του είπε ο Θεός.Καθώς μπήκε στο δωμάτιο, είδε πολλούς σταυρούς: μερικοί ήταν τόσο μεγάλοι ώστε να μην φαίνονται οι κορυφές τους. Άλλοι ήταν μέτριοι. Αυτός ανακάλυψε έναν μικροσκοπικό σταυρό που έγερνε πάνω σε έναν μακρινό τοίχο.
.

“Θα ήθελα αυτόν τον σταυρό, Κύριε”, ψιθύρισε ο νεαρός. Τότε ο Κύριος του απάντησε:

“ Παιδί μου, ξέρεις, αυτός είναι ο δικός σου σταυρός που μόλις έφερες εδώ μέσα!”
.

.....

.

Όταν τα προβλήματα της ζωής φαίνονται ακατανίκητα και απροσπέλαστα και δεν μπορούν ν’ αντιμετωπιστούν. Όταν ο σταυρός που σηκώνεις είναι βαρύς. Μην τα χάνεις, μη ολιγοψυχήσεις και αποθαρρυνθείς. Θα βοηθηθείς πραγματικά αν κοιτάξεις τριγύρω σου. Τότε θα δεις καταστάσεις, σταυρούς τεράστιους, που άλλοι άνθρωποι καλούνται να σηκώσουν. Τότε θα ανακαλύψεις ότι ο δικός σου σταυρός πολλές φορές είναι πολύ ελαφρύς σε σύγκριση με τους σταυρούς των άλλων συνανθρώπων σου. Και μόνο τότε, μπορείς να θεωρήσεις τον εαυτό σου πολύ πιο «τυχερό» από ό,τι φανταζόσουν ποτέ . Θυμάσαι, για εκείνον, λέγεται, που παραπονιόταν πως δεν είχε παπούτσια, ως ότου συνάντησε κάποιον που δεν είχε πόδια. Ευχαρίστησε τον Θεό γι’ αυτά που έχεις και όχι αυτά που στερείσαι.Όποιος και αν είναι ο σταυρός σου, όποιος και αν είναι ο πόνος σου, μη ξεχνάς,θα υπάρχει πάντοτε λιακάδα ύστερα από τη βροχή.Μπορεί να παραπατάς, μπορεί ακόμα και να πέφτεις,όμως ο Θεός είναι πάντοτε εκεί για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις.

.

( Μετάφραση: Ροζαλί Χαρ. Παπαδοπούλου,
Πτυχιούχος Αγγλικής Φιλολογίας ).
.Γι΄ αυτό : ...
." Όταν τον Γολγοθά δεν υποφέρεις
και ο σταυρός στην πλάτη είναι βαρύς ,
μάθε " γιατί " , να μην προφέρεις ,
να τον σηκώσεις , άνθρωπε , μπορείς ! "

Αναδημοσίευση από: Οδεύοντας