Ένα χριστουγεννιάτικο δώρο....

Με τα τεράστια ελληνικά μου χαυλιόδοντες αθανασίας

Νίκος Καρούζος


Ολίγο φως και μακρινό

σε μέγα σκότος κι έρμο.

Διονύσιος Σολωμός


Γεια σου βρε λεβεντοΜάνο!

Μες στη φωνή σου ακέραιος ο Λαός
βρίσκει την πιο σωστή φωνή του.
Μες στη φωνή σου πέντε αηδόνια, τρεις αητοί
και ένα λιοντάρι δένουν την φιλία του Κόσμου.

Γιάννης Ρίτσος

«Γιατρέ πράμα από την Κρήτη.» κούνησε τον πορτοκαλί φάκελο ο ταχυδρόμος Ξαφνιάστηκα. Ποιος να με θυμήθηκε; Στη θέση του αποστολέα γραμμένο με χοντρό μαρκαδόρο: «Μανώλης Εργαζάκης - Ρέθυμνο – ΚΡΗΤΗ» Ο Μανώλης είναι φίλος από τα παλιά, συμφοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Περισσότερο από τα καθημερινά της Σχολής, μας ένωνε η αγάπη που είχαμε για τον «Ερωτόκριτο». Βέρος Ρεθυμνιώτης ο Μηνάς συνήθιζε να επαναλαμβάνει το ακόλουθο «ιατρικό» λογοπαίγνιο: «για μένα, συνάδελφε, ο «Ερωτόκριτος» είναι συγγενής λόξα, για σένα επίκτητη».

Ο «Ερωτόκριτος» αποτελεί το αριστούργημα της Κρητικής Λογοτεχνίας και κορυφαίο λογοτεχνικό μνημείο της Μεσαιωνικής Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας. Για μένα, ωστόσο, το ποίημα του Κορνάρου αποτελεί κυρίως μια κιβωτό της ελληνικής γλώσσας, καθώς στους 1540 στίχους του ποιήματος διασώζονται στο χρόνο λέξεις και ήχοι τούτης της αιώνιας λαλιάς, που είναι η ελληνική.

Άνοιξα γρήγορα τον φάκελο. Το σημείωμα έγραφε: «Φίλε σου στέλνω ένα συγκλονιστικό video! Είναι μια παλιά εκπομπή της ΕΡΤ. Δες και θα καταλάβεις.».

Γυρίζοντας από την δουλειά στο σπίτι, δεν κρατιόμουν! Έβαλα κατευθείαν το DVDστον υπολογιστή. Ήταν μια παλιά εκπομπή – κάπου εκεί γύρω στις αρχές του ΄80 - αφιερωμένη στον σπουδαίο ηθοποιό Μάνο Κατράκη. Ο σκηνοθέτης ζήτησε από τον ηθοποιό να κάνουν και κάποια γυρίσματα στην ιδιαίτερη πατρίδα του ηθοποιού, την Κρήτη. Έτσι, βρέθηκαν και σε ένα παλιό καφενείο σε κάποιο μικρό χωριό στο Καστέλι της Κρήτης.

Εκεί ο Κατράκης συναντά τυχαία έναν παλιό του φίλο, τον λαγουτέρη Γιωργή Κουτσουρέλη. Ανάμεσα στους απλούς Κρητικούς, στην αυθεντικότητα του λαϊκού καφενέ και με ζωντανές τις μνήμες των παιδικών του χρόνων ο μεγάλος ηθοποιός απελευθερώνεται. Και ξάφνου ζαλισμένος από τη ρακί αρχίζει να απαγγέλει στίχους από τον Ερωτόκριτο. Σιμά του ο μέγας μαϊστορας της Κρητικής Μουσικής ο Γιωργής Κουτσουρέλης συνόδευε με το λαγούτο του τον αφηγητή. Πίσω τους κρεμασμένες στον τοίχο και καπνισμένες από την ξυλόσομπα μια λαϊκή ζωγραφιά του Λευτέρη Βενιζέλου και ένα ασπρόμαυρο πορτρέτο του Ψαρονίκου του Ξυλούρη. Τριγύρω σιωπηλοί οι θαμώνες του καφενέ, σαστισμένοι από την αναπάντεχη ευεργεσία που τους αξίωσε, να αντικρύζουν μπροστά τους να εκτυλίσσεται τούτο το σπάνιο θαύμα. Ιερή σιγή! Τα σα εκ των σων!

Μέσα στην μέθη τούτης της ξαφνικής οίησης ο Κατράκης συνέχιζε να προφέρει τούτα τα αιώνια Ελληνικά. Καθάρια, αντρίκια, άξια και ολύμπια η φωνή του. Σπηλαιώδης ηχώ της ιστορίας του τόπου μας.

«Όοχου Γιώργη Κουτσουρέλη!», «Γεια σου Μάνο!», αντάλλασαν παινέματα οι δυο μύστες, για να αντέξουν το βάρος της στιγμής. Και έτσι κατάφερναν να συνεχίζουν το χρέος οι δυο γέροντες με τη θέρμη και το μεράκι εικοσάχρονου :

τσι περαζόμενους καιρούς που Έλληνες ορίζαν

και που δεν είχε η Πίστη τους θεμέλιο, μηδέ ρίζα

τότε μια αγάπη μπιστική στον κόσμο εφανερώθη…

Και καθώς συνεχίζονταν το τραγούδι στον μικρό καφενέ αναβίωναν σπουδαίες στιγμές από το υπερχιλιετές ταξίδι που κάνει το καράβι της Ελλάδας στο χρόνο. Από τον Φήμιο τον αοιδό των Ομηρικών Επών και τους τραγουδιστάδες με την πανδουρίδα των Ακριτικών Τραγουδιών μέχρι τον ταμπουρά του Μακρυγιάννη. Όλα τούτα συμπυκνώνονταν ατόφια σ’ αυτό το απρόσμενο σκηνικό.

Για λίγα λεπτά ο χρόνος μετεωρίζονταν ανάμεσα στο σήμερα, στο χθες και στο πάντοτε.

«Δεν πάει όλα γύρω να γκρεμιστούν!»,σκέφτηκα.«Η δική μου Ελλάδα ζει!».

Ένιωσα μια εκκένωση να διαπερνά την σπονδυλική μου στήλη. Τα μάτια μου από ώρα υγρά. «Νικήτα, κατέβα να ετοιμαστείς. Ο Άκης και η Στεφανία όπου να ναι έρχονται!», με ξύπνησε απότομα από την έκσταση της συγκίνησης η Άσπα.

Από το φινιστρέλλο της σοφίτας αχνοφαίνονταν μέσα στο χειμωνιάτικο σινιάκι η κορυφογραμμή του βουνού. Και για μια στιγμή σαν να είδα λαμπαδηφόρους Δρουσουλίτες να τη διασχίζουν μέσα στην παγωμένη νύχτα του Δεκέμβρη.



Υ.Γ. Αναζητήστε το σχετικό απόσπασμα της εκπομπής στην διαδυκτιακή διεύθυνση εδώ.

Όσοι είστε γονείς εφήβων, δείτε το απαραίτητα μαζί τουςž μοιραστείτε ένα συγκλονιστικό, ακριβές και αληθινό μάθημα πατριδογνωσίας και ιστορίας. Μακριά από τον υστερικό λόγο του κάθε κίβδηλου υπερπατριώτη και το ωρολόγιο πρόγραμμα της βαριεστημένης φιλολόγου στο δημόσιο σχολείο.

Δείτε όλη την εκπομπή στην διαδικτυακή διεύθυνση www.youtube.com και ειδικότερα :

1ο μέρος : http://www.youtube.com/watch?v=44wYg60jIS0
2ο μέρος : http://www.youtube.com/watch?v=J04uGp7JseY&feature=related
3ο μέρος : http://www.youtube.com/watch?v=jqFGf9ZTJGw&feature=related

Ξεμπλέκοντας τα δίχτυα...

Που στην καληώρα είναι η ..άκρη;

ΚΙΣΑΜΟΣ 2010

Να'χεν η θάλασσα βουνά
κι άγρια μονοπάθια
να πάρω ενα και να'ρθώ
μάθια γλυκά μου μάθια

Θάλασσα απ'ολα τα νερά
και τα ποτάμια πίνεις
κι απ' τα δικά μου δάκρυα
πλατύτερη να γίνεις(Ψαραντώνης)

Ω,την παντέρμη θάλασσα
αμοναχή φουσκώνει
αμοναχή λυσσομανεί
και μόνη χαμηλώνει

Γιάννης Αγγελάκας

Ακύμαντες αμμουδιές του Λιβυκού

Το Μύρτος είναι ένα ήσυχο παραθαλάσσιο χωριουδάκι σε έναν μικρό όρμο της Νότιας Κρήτης, 14 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα. Ο οικισμός εκτείνεται κατά μήκος της θάλασσας και δένει απόλυτα με το περιβάλλον. Η παραλία του είναι από τις καλύτερες της περιοχής, με σταχτιά άμμο και καταγάλανα νερά στα οποία θα απολαύσετε την πεντακάθαρη θάλασσα. Βρίσκεται μπροστά από τις ταβέρνες και τα καφέ και επεκτείνεται προς τα δυτικά, όπου το πλάτος της είναι μεγαλύτερο. Εκεί θα βρείτε οργανωμένες υποδομές με ομπρέλες και ξαπλώστρες, καθώς και θαλάσσια σπορ. Η περιοχή δεν επηρεάζεται από τους δυνατούς βοριάδες και όπως λένε οι ντόπιοι, το Μύρτος είναι το μέρος όπου δεν φυσάει ποτέ.

Δυτικά και σε απόσταση 4 χιλιομέτρων, μέχρι το χωριό Τέρτσα, μπορείτε να βρείτε αρκετές παραλίες στις οποίες θα είσαστε μόνοι σας και θα απολαύσετε τη γαλήνη του τοπίου, τον ήλιο και τα κρυστάλλινα νερά, χωρίς τις ανέσεις μιας οργανωμένης παραλίας όπου μπορείτε να κάνετε και γυμνισμό.


Το χωριό είναι νοικοκυρεμένο και με ωραία ατμόσφαιρα. Στο Μύρτος τις μέρες σας θα τις περάσετε στην παραλία, θα πιείτε τον καφέ σας αγναντεύοντας τη θάλασσα και τα βράδια θα απολαύσετε το φαγητό, το κρασί και τη ρακή στα ταβερνάκια δίπλα στη θάλασσα, στα στενά του χωριού ή στα ξενοδοχεία της περιοχής.
Κάνοντας τη βόλτα σας στα στενά σοκάκια του Μύρτου, θα δείτε εικόνες που σε λίγα μέρη μπορεί κάποιος να δει. Τα λευκά σπίτια, τα μπλε παράθυρα, τις ασβεστωμένες μουριές, τις αυλές των σπιτιών με τα κάθε λογής φυτά και λουλούδια φυτεμένα στους κήπους, σε γλάστρες και πιθάρια.
Το Μύρτος έχει ιστορία χιλιάδων ετών. Κατοικήθηκε από τους Μινωίτες περίπου το 2800-2000 π.Χ.
Κοντά στον Μύρτο έχουν ανασκαφεί δύο σημαντικοί μινωικοί οικισμοί: η Φούρνου Κορυφή που είναι από τους αρχαιότερους οικισμούς της Κρήτης, και ο Πύργος που άκμασε λίγο αργότερα.
Για να επισκεφτείτε τον μινωικό οικισμό Πύργο θα πάρετε το μονοπάτι το οποίο ξεκινά δίπλα από τον ποταμό, στην έξοδο προς Ιεράπετρα. Θα χρειαστείτε περίπου 30 λεπτά για να ανεβείτε στην κορυφή του λόφου, εκεί που βρίσκονται τα ερειπωμένα σπίτια των Μινωιτών.
Η Φούρνου Κορυφή βρίσκεται 3,5 χιλιόμετρα ανατολικότερα και δεν είναι δυνατή η είσοδος στον αρχαιολογικό χώρο.

Βόλτα στη Χρυσή
Αφιερώστε μια μέρα για μια βόλτα στην Ιεράπετρα απ’ όπου θα πάρετε το καραβάκι για το νησί Χρυσή ή Γαϊδουρονήσι, με τους κέδρους και τις τροπικές παραλίες με τη ροζ άμμο.

Κρητικούς μεζέδες θα βρείτε στο «Καραβοστάσι», όπου και θα θαυμάσετε τα γλυπτά από πέτρες που διακοσμούν το κατάστημα. Δοκιμάστε την κρητική κουζίνα της Πόπης και το κρασί του Αλέκου, στις «Εσπερίδες» δίπλα στην πισίνα και σε πολύ καλές τιμές.

Μάταλα, χθες και σήμερα

Από εκείνα τα παλιά χρόνια που ήμουνα νέος (και ωραίος!), κάτι μου είχε μείνει -απωθημένο να το πω;- με τα Μάταλα. Ετσι, λοιπόν, βρισκόμενος στην Κρήτη για επαγγελματικούς λόγους, αποφάσισα να τα επισκεφθώ, οδηγώντας 71 χλμ. από το Ηράκλειο στους κρητικούς δρόμους και δεν σας κρύβω, αδημονώντας να ξαναδώ την περιοχή.

Δεν είχε μεσημεριάσει καλά-καλά, όταν έφτασα. Τα Μάταλα ήταν ένα μικρό ψαροχώρι με μια υπέροχη αμμουδερή παραλία μήκους 300 μ. περίπου, που σχηματίζει ημικύκλιο, ενώ στις δύο πλευρές υπάρχουν ψηλοί κάθετοι βράχοι που καταλήγουν σε μικρό κλειστό κόλπο. Κατοικούνται από την αρχαιότητα και ήταν το επίνειο της Φαιστού. Εδώ ναυάγησαν τα πλοία του Μενελάου και πιστεύεται ότι ήταν το ακρωτήριο Νύσος, μεταξύ των όρμων Κομμού - Ματάλων.

Πριν από τους χίπις

Στους γύρω βράχους υπάρχουν τεχνητοί, σπηλαιώδεις χώροι (και υποβρύχια σπήλαια), λαξευμένοι στον βράχο. Μερικοί έχουν δωμάτια, σκαλιά και παράθυρα και φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκαν σαν κατοικίες. Μέσα στις σπηλιές βρέθηκαν και τάφοι ελληνορωμαϊκών και πρωτοχριστιανικών χρόνων. Υπάρχουν ακόμη και σπήλαια που μπορεί να τα επισκεφθεί κανείς με βάρκα.

Οι σπηλιές παρέμειναν άδειες για χιλιάδες χρόνια μέχρι που κάποιοι περιπλανώμενοι χίπις τις ανακάλυψαν και κατοίκησαν σ' αυτές για αρκετά χρόνια. Μετά ακολούθησαν και άλλοι και άλλοι, μεταξύ τους και γνωστοί, όπως οι Μπομπ Ντίλαν, Τζόνι Μίτσελ, Τζάνις Τζόπλιν και Κατ Στίβενς. Την περίοδο της χούντας (1973, με νουθεσία και εντολή του Μητροπολίτη Γορτύνης εκδιώχθηκαν οι χίπις κατασκηνωτές από τα σπήλαια των Ματάλων και κάποιοι, αν θυμάμαι καλά, απελάθηκαν. Σήμερα, οι σπηλιές έχουν περιφραχθεί από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και απαγορεύεται η διαμονή και η διανυκτέρευση σ' αυτές.

Η πρώτη μου φορά

Καθόμουν σ' ένα όμορφο καφέ πάνω από την παραλία και προσπαθούσα να φέρω στο μυαλό μου τις παλιές εικόνες. Γιατί είχα βρεθεί και εγώ στα Μάταλα, το 1972, και ήταν το πρώτο μου πολιτισμικό σοκ και όχι μόνον, στην «τρυφερή» εφηβεία των 19 ετών.

Ημασταν μια παρέα «τρελόπαιδα» με μοτοσικλέτες, από τις πρώτες γιαπωνέζικες που είχαν έρθει τότε στην Ελλάδα, και κάναμε τον γύρο της Κρήτης. Θυμάμαι λεπτομέρειες απ' όλο το ταξίδι, αλλά από τα Μάταλα έχω ελάχιστες θολές εικόνες ενός πλήθους αγοριών και κοριτσιών, που είχαν γίνει όλοι μια παρέα και μας χαιρετούσαν με τα δύο δάχτυλα τεντωμένα (το σήμα της Ειρήνης) και λέγοντας «Peace man». Αυτό που θυμάμαι έντονα είναι η αίσθηση σοκ και δέους, μάλλον επειδή ήμουν ένας αλαζονικός 19χρονος που θεωρούσε εαυτόν μοντέρνο και χωρίς προκαταλήψεις. Ετσι, ο εγκέφαλος έκανε αυτό που λέμε στη νεοελληνικήν delete. Ρωτώντας τους συγγέροντες (από το γερός!) φίλους μου ανακάλυψα πως ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί και σε αυτούς. Θυμάμαι ακόμα πως τουριστικές υποδομές σχεδόν δεν υπήρχαν. Τώρα ήταν πολύ διαφορετικά.

Αληθινή ιστορία


Στο καφέ, στο πλαϊνό τραπέζι, καθόταν ένας συνομήλικος Νεοζηλανδός και τον ρώτησα αν είχε έρθει στα Μάταλα για πρώτη φορά.
Εκείνος, το όνομά του ήταν Γκάρι, μου διηγήθηκε μια πονεμένη ιστορία.
Ο μεγαλύτερος αδερφός του είχε μείνει έναν ολόκληρο χρόνο στα Μάταλα και βέβαια είχε πει στον Γκάρι τα καλύτερα. Ετσι εν... σωτηρίω έτει 1973, ο Γκάρι ξεκίνησε από την πατρίδα του για τα μακρινά Μάταλα. Στο Αθήνα γνώρισε μια Αυστραλέζα, που έμελλε να γίνει γυναίκα του, που είχε εκδιωχθεί από τα Μάταλα και ήταν καθ' οδόν για την Ιο.
«Ετσι πήγα κι εγώ στην Ιο και ήταν υπέροχα. Σχεδόν όλοι που ήταν στα Μάταλα πήγαν μετά στην Ιο. Πολύ ωραία χρόνια».
-Και ήρθες τώρα να δεις πώς είναι τα Μάταλα, ρώτησα εγώ.
«Οχι ακριβώς. Εχασα τη γυναίκα μου πριν από 4 μήνες και επισκέπτομαι τώρα τα μέρη που έζησε».
Υστερα από λίγο χαιρέτησα τον θλιμμένο Γκάρι και περπάτησα στο χωριό. Είχε αρκετό κόσμο, παρ' ότι ήταν αρχή της σεζόν. Συνάντησα κάποιους μεσήλικες και νομίζω πως διέκρινα νόστο στο βλέμμα τους. Οπως μου έλεγε και ο συμπαθής ξενοδόχος, «οι περισσότεροι από αυτούς που τότε θεωρούσαν αλήτες, είναι σήμερα μεγάλοι και τρανοί. Κι έρχονται τακτικά, ίσως για να θυμηθούν τη νιότη τους. Βιομήχανοι, τραπεζίτες, ακόμα και υπουργοί. Πέρσι είχε έρθει ένας Γερμανός ή Αυστριακός, κάτι τέτοιο».

Σήμερα, τα Μάταλα είναι όμορφος τουριστικός οικισμός που υπάγεται στον Δήμο Τυμπακίου με φιλόξενα, καθαρά δωμάτια, καλές ταβέρνες με πολύ προσιτές τιμές και βέβαια με υπέροχες παραλίες. Μάλιστα, το τηλεοπτικό δίκτυο και site, Travelchannel, θεωρεί την παραλία της Κόκκινης Αμμου (πίσω από τους βράχους) μία από τις καλύτερες του κόσμου.

Πηγή: kathimerini.gr

Παραδοσιακά Χωριά

Τοποθεσίες αξιόλογης μοντέρνας αρχιτεκτονικής υπάρχουν αρκετές στα Χανιά, όπως τα νεοκλασικά κτίρια του σπιτιού του Βενιζέλου και του Πρίγκιπα Γεωργίου στη Χαλέπα.

Τα χωριά της Κρήτης αναμιγνύουν τα αρχιτεκτονικά ρεύματα από τα Μινωικά χρόνια ως τη σύγχρονη εποχή. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική είναι ευκολότερο να εντοπιστεί στα χωριά που σήμερα είναι ακατοίκητα.

Ένα τέτοιο χωριό είναι η Αράδενα, στα Σφακιά κι ένα άλλο οι Μύλοι, στο Ρέθυμνο. Στο χωριό Μαρουλάς, κοντά στο Ρέθυμνο υπάρχουν ερείπια οικοδομημάτων που χτίστηκαν σε διαφορετικές εποχές. Το πανέμορφο χωριό της Αργυρούπολης έχει χτιστεί πάνω σε αρχαία πόλη (Λάππα) κι έχει εξαιρετικά δείγματα από πολλές και διαφορετικές ιστορικές περιόδους.

Ένα ιδιόμορφο δείγμα αρχιτεκτονικής, που παρουσιάζεται σε κάποια σημεία της Κρήτης είναι τα μιτάτα (χώροι παραγωγής τυριού). Αυτά αποτελούνται από ένα κυκλικό πέτρινο χώρο κατασκευασμένο από επεξεργασμένες πέτρες τοποθετημένες η μια δίπλα στην άλλη έτσι ώστε να σχηματίζουν κύκλο που κλείνει προς το κέντρο.

Πηγή: crete TOURnet

Περπατώντας στον αφρό του Λιβυκού

Στα σχετικά άγνωστα νότια παράλια του Pεθύμνου μπορείτε να περπατήσετε στην κυριολεξία «πάνω» στο κύμα, ξεκινώντας από τον Aγιο Παύλο και περνώντας μερικές από τις ομορφότερες παραλίες της Kρήτης.
H διαδρομή στο σύνολό της είναι πολύ μεγάλη και χρειάζεται αρκετό χρόνο. Eπειδή όμως περνάει από πολλές κατοικημένες περιοχές, μπορείτε να κάνετε όποιο κομμάτι θέλετε, αρκεί να έχετε βρει μεταφορικό μέσο για να φύγετε από εκεί που θα καταλήξετε. H καλύτερη εποχή για να επιχειρήσετε τη διάσχιση είναι αναμφισβήτητα η άνοιξη ή το φθινόπωρο, αφού το καλοκαίρι εδώ κάνει πάρα πολλή ζέστη. Aλλά μην την επιχειρήσετε αν η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη!
Ξεκινήστε από τον μικρό παραθαλάσσιο οικισμό του Aγίου Παύλου, που είναι πολύ κοντά στο Σπήλι και την Aγία Γαλήνη. Στο τέρμα της παραλίας, ανηφορίστε τα σκαλάκια που ανεβαίνουν στα απόκρημνα βράχια. Mόλις ανέβετε, προσέξτε στο αριστερό σας χέρι τον βράχο με τις φανταστικές πολύχρωμες πτυχώσεις, καθώς και το εκκλησάκι του Aγίου Παύλου, πίσω και απέναντί σας. Προσπεράστε τον μικρό κάβο και τραβερσάρετε πάνω από την παραλία με τον τεράστιο αμμόλοφο. Kατόπιν κατεβείτε πάλι στην άμμο και συνεχίστε μέχρι τη μαγευτική παραλία της Tριόπετρας.



Σε αυτό το σημείο, για να συνεχίσετε την πορεία σας, πρέπει να ακολουθήσετε τον δρόμο που βρίσκεται μετά και την τελευταία ταβέρνα. Mόλις ανέβετε ψηλά και προσπεράσετε ένα σπίτι, συνεχίστε δυτικά, δίπλα από αυτό, βρείτε την πόρτα, περάστε την περίφραξη και συνεχίστε μέχρι την άκρη του κάβου της Tριόπετρας. Θαυμάστε τις τρεις πέτρες από ψηλά και κατεβείτε στην επόμενη παραλία, αφού βρείτε πάλι το πορτάκι της περίφραξης!
Mέχρι εδώ θα έχετε κάνει περίπου 2 με 2,5 ώρες από το ξεκίνημά σας. Συνεχίστε παραλιακά μέχρι τη μεγάλη και αμμώδη παραλία Λίγκρες.
Παρακάμψτε πάλι τον κάβο, ανεβαίνοντας λίγο ψηλότερα και συνεχίστε για την παραλία της Aγίας Φωτεινής, όπου θα φτάσετε μιάμιση ώρα μετά την Tριόπετρα. Περάστε τον δρόμο και τις ταβέρνες και ακολουθήστε τη στενή παράκτια λωρίδα βράχων -εκτός και αν έχει θαλασσοταραχή.
Σε 1 ώρα -και αφού έχετε περάσει δύο παραλίες- ένας μεγάλος βράχος θα σας κόψει τον δρόμο. Τον προσπερνάτε ανεβαίνοντας 30 μ. ψηλότερα, χωρίς μονοπάτι. Aλλη μισή ώρα περπάτημα και θα φθάσετε στο Aμμούδι, στην έξοδο του φαραγγιού των Xελιδονιών.
Προσπερνάτε το τελευταίο εμπόδιο, ανεβαίνοντας το μονοπάτι λίγο ψηλότερα από τη θάλασσα και σε 20 λεπτά φθάνετε στη γνωστή παραλία του Πρέβελη, με το ποτάμι, τη λίμνη και τα φοινικόδεντρα.

Πηγή: Έθνος

Γεύσεις Κρήτης

Ένα μαγαζί με αμιγώς Κρητικά προϊόντα στην Αθήνα! Μυζηθρόπιτες, κρητικά χόρτα, ζυμωτά και όλα εκείνα τα -yummy- εδέσματα με τα ιδιαιτέρως περίεργα ονόματα που ψάχνεις να βρεις τι σημαίνουν. Όλα τα υλικά έρχονται από την Κρήτη (εχει και κρητικές γκαζόζες!) και, ακόμα και τα λουκάνικα και τα τυριά για τα τοστ που φτιάχνουν ειναι Κρητικά!

Εντυπωσιακό μαγαζί, με ιδιαίτερα γευστικές και ασυνήθιστες λιχουδιές. Α, κάνει και delivery. Αν μπορέσετε να καταλάβετε από τον κατάλογο τι παραγγέλνετε, βέβαια.

Το μαγαζί λέγεται Kripizza (από το Κρητική Πίτσα προφανώς - κάτι έμαθα ότι ζυμώνουν ζύμη πίτσας με μυζήθρα!) και είναι αριστερά όπως κατεβαίνουμε την οδό Ζηνοδότου για να συναντήσουμε την οδό Υμηττού στο συντριβάνι, λίγο πριν το φανάρι.

Στη βιτρίνα του έχει ένα τεράστιο ντάκο που τραβάει την προσοχή...

Καλή σας όρεξη. :)

Mατιές με χρώμα...

Μια εικόνα που με παρασύρει... με κάνει να νιώθω ότι ζω σε άλλη διάσταση... σε άλλη εποχή.

Συντριβάνια στην Κρήτη

Τα Βενετικά συντριβάνια είναι όμορφα απομεινάρια της παρουσίας των Ιταλών στην Κρήτη. Το συντριβάνι του Μοροζίνι στην πόλη του Ηρακλείου χρησιμοποιήθηκε για να μεταφέρει πόσιμο νερό στους πολίτες του Ηρακλείου (μέσω ενός αγωγού 15 χιλ. από το Βουνό Γιούκτας). Σήμερα στο χαμηλότερο μέρος του συντριβανιού υπάρχει μεγάλος αριθμός δειγμάτων εξαίσιας γλυπτικής όπως και τέσσερα λιοντάρια στο κέντρο της κεντρικής κολόνας όπου είχε τοποθετηθεί ένα άγαλμα του Ποσειδώνα.
Το συντριβάνι Ριμόντι στο Ρέθυμνο είναι ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα Βενετικού συντριβανιού. Έχει τρία τμήματα απ' όπου τρέχει το νερό μέσα από γλυπτά που παριστάνουν κεφάλια. Τέσσερις κολόνες με κορινθιακά κιονόκρανα συμπληρώνουν το έργο τέχνης.
Το Βενετικό συντριβάνι έξω από το μοναστήρι Βροντήσι Μονοφατσίου είναι κι αυτό ιδιαίτερα ελκυστικό. Είναι στολισμένο με πολλά γλυπτά και το νερό ξεπηδά από τέσσερα μαρμάρινα γλυπτά ανθρώπινα κεφάλια, που δίνουν την εικόνα ενός δυνατού ανέμου, που φυσάει.
Άλλα Βενετικά συντριβάνια πολύ ενδιαφέροντα στο Ηράκλειο είναι το συντριβάνι Μπέμπο με αρκετά δείγματα χαρακτικής σε μάρμαρο και ένα ακέφαλο Ρωμαϊκό άγαλμα καθώς επίσης και το συντριβάνι Sagrendo με ένα άγαλμα για το οποίο ο Gerola πιστεύει ότι είναι η Κρήτη, η μητέρα της Πασιφάη, και ακόμα το σιντριβάνι (το στόμιο με το κεφάλι λιονταριού έχει κλαπεί) στο Μοναστήρι Γοργολαϊνής στο Μαλεβίζι.
Το συντριβάνι του Ιδομενέα και η βρύση Κούβες, στην πόλη του Ηρακλείου είναι πολύ καλά παραδείγματα Τουρκικών συντριβανιών.

Πηγή:http://www.crete.tournet.gr/all-im-0-el.jsp?retType=is&retId=97