ελληνική λογοτεχνία Quotes

“Ή όπως όταν βρέχει ασταμάτητα, για μέρες -και κάποτε αίφνης σταματάει: δεν είναι τότε ακριβώς που ακούμε πραγματικά τη βροχή; Που συνηθήσαμε στο άκουσμά της και δεν μας έκανε πια εντύπωση, και μόνο όταν σταμάτησε την αντιληφθήκαμε; Δεν συνέβη, όταν όλα ησυχάζουν εκεί έξω, να σκεφτούμε 'έβρεχε', ενώ όσο έβρεχε μας διέφευγε το συμβάν και ο ήχος;”
― Ζυράννα Ζατέλη

“Άκου να δεις! Αν δεν χτυπούσανε τα κύματα εκείνους τους βράχους στ' ακροθαλάσσι, δεν θα καμάρωνες το σχήμα τους. Έτσι δεν είναι; Στοιχίζει ακριβά η πείρα, αγόρι μου. Στοιχίζει πανάκριβα η σοφία της ψυχής.”
― Alkyoni Papadaki, Το χρώμα του φεγγαριού

“Κι έφυγε.
Όπως φεύγουν όλα σ'αυτόν τον κόσμο.
Τα πλοία, τα όνειρα, τα πουλιά, οι δακρυσμένοι Αύγουστοι.”
― Alkyoni Papadaki, Το χρώμα του φεγγαριού

“-Τι χρώμα έχει η λύπη; [..]
-Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα, την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ, άγριο μπλε.
-Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
-Τα όνειρα; τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
-Τι χρώμα έχει η χαρά;
-Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.
-Και η μοναξιά;
-Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.”
― Alkyoni Papadaki, Το χρώμα του φεγγαριού

“Αυτή η αίσθηση ότι δεν ξέρεις πού είσαι, δεν εννοώ τον αποπροσανατολισμό, αλλά κάτι άλλο: αυτό που μπερδεύεις τους τόπους, που είσαι κι εδώ κι εκεί και οπουδήποτε. Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αποσυντονίζομαι και στο μυαλό μου ανάβει αμέσως η απαγορευμένη ερώτηση: Πού διάολο θέλεις να ζεις; Κάποιοι λένε πως δεν υπάρχει κανένας τόπος· πως οι τόποι είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό· πως όλα είναι στο μυαλό: οι τόποι, τα ονόματα, οι εμπειρίες στους τόπους. Πού θέλεις να ζεις;”
― Βίβιαν Στεργίου, Δέρμα

“Κίρκη είναι ο πόλεμος.”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα

“Κι όπως άλλοι είναι συνηθισμένοι στον παφλασμό της θάλασσας ή στο ασίγαστο θρόισμα ενός δάσους με σημύδες κι ακούνε τον παφλασμό ή το θρόισμα ακόμα κι αν -για κάποιο λόγο- σταματήσουν τα κύματα ή οι σημύδες να βομβίζουν, έτσι και κείνοι άκουγαν για μέρεςμετά, με κάποια μελαγχολική διάθεση, τα κουδούνια των Τράγων στον αέρα, βρίσκοντάς το περίεργο που οι ίδιοι οι τράγοι έλειπαν...”
― Ζυράννα Ζατέλη, Και με το φως του λύκου επανέρχονται

“Αγριμάκι μου, γλυκό κι όμορφο… Να μη φοβάσαι αν η λησμονιά σε ντύσει κάποτε κόντρα στη θέλησή σου. Την πάταξα κι εκείνη και το χρόνο, που τολμούν και παίζουν με αγάπες δοσμένες στο χθες και καταδικασμένες να ζουν στην κάθε κενότητα του σήμερα.”
― Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα, Το γράμμα που δεν έλαβες ποτέ

“Το χθες μεταμορφώνεται σε σκληρή πραγματικότητα που φωτίζει άχρωμα το σήμερα!”
― Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα, Το γράμμα που δεν έλαβες ποτέ

“Θα ήθελα να ακούσω τη φωνή σου απόψε, να ψελλίζεις με βεβαιότητα πως όλα θα πάνε στο τέλος καλά. Δεν την θυμάμαι αγάπη μου, εκείνη τη χροιά της φωνής σου. Με μισώ γι’ αυτό, σε μισώ γι’ αυτό, μας μισώ γι’ αυτό. Βαδίζω ξυπόλυτη στο σκοτεινό δωμάτιο παίρνοντας αγκαλιά όλες εκείνες τις σκέψεις που εσκεμμένα έβαλα σε αναμονή…”
― Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα, Το γράμμα που δεν έλαβες ποτέ

“Θέλω πίσω όλα όσα μου στέρησα από ηλιθιότητα στο χρόνο. Παραπατώ στα καλά στρωμένα σοκάκια του μυαλού… «Μου λείπεις», οι ψίθυροι των τοίχων.”
― Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα, Το γράμμα που δεν έλαβες ποτέ

“Το να σε αγαπώ είναι ότι έμαθα να κάνω καλύτερα. Δεν ξέρω πως φαντάζει η αγάπη αν με ρωτάς. Αν κρύβει πόνο κι ευτυχία. Ξέρω μόνο, πως αναγεννιόμαστε ο ένας μέσα από τον άλλο και αυτή, είναι η μόνη αλήθεια που πια αναγνωρίζω.”
― Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα, Το γράμμα που δεν έλαβες ποτέ

“Θέλω πολλές φορές να σου εκμυστηρευτώ πως σ’ αγαπώ, μα οι λέξεις δεν μπορούν να πάρουν μορφή μέσα στο χάος του μυαλού μου. Θέλω να δηλώσω ότι αισθάνομαι. Τις πεταλούδες στο στομάχι, τα αστεράκια πάνω απ’ το κεφάλι μου κι ολόκληρο το ζωολογικό κήπο κάθε φορά που με πλησιάζεις. Μα ακόμα φοβάμαι να εκφράσω την τόση αδυναμία που σου έχω!”
― Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα, Το γράμμα που δεν έλαβες ποτέ

“Για δε το πεπρωμένο είπαν κι οι παλιοί πως είναι αδύνατον να το αποφύγεις κι άλλοι όμως, σύγχρονοί τους, πιο προβληματισμένοι, συμπλήρωσαν πως καλόν θα είναι να κουνάς πού και που και τα δικά σου χέρια για να το διαμορφώνεις.”
― Αγγελική-Συρρή Στεφανίδου

“Αλλά ποιος παίζει με τη φωτιά και δεν καίγεται; Ποιος τρέχει απάνω στην κόψη και δεν κόβεται; Ποιος δοκιμάζει τα όρια και δεν ξεφεύγει; Ποιος περιπαίζει τον έρωτα και δεν την πατάει τελικά;”
― Αγγελική-Συρρή Στεφανίδου

“Άλλωστε η ζωή είναι μία και μοναδική. Δεύτερη ευκαιρία δεν δίνεται σε κανέναν. Κι όποιος δεν ερωτεύτηκε πραγματικά, είναι σαν να μην έζησε ποτέ.”
― Παρασκευή Κηπουρίδου, Ο Γδικιωμός

“Όταν όμως οι άνθρωποι καταστρώνουν μακρόπνοα σχέδια για το μέλλον και ονειρεύονται παντοτινή ευτυχία, οι μοίρες κι ο Θεός οργίζονται και δημιουργούν τεράστιες ανατροπές, ίσως για να τους κάνουν να αντιληφθούν την αδυναμία τους και να αποδεχτούν, πως στη ζωή τίποτα δεν κρατάει για πάντα.”
― Παρασκευή Κηπουρίδου, Ο Γδικιωμός

“Η τραγωδία βασίζεται σε τρία στοιχεία: τον έρωτα, τον πόνο και τον θάνατο.”
― Παναγιώτα Σμυρλή, Λευκό βαθύ

“Όταν ήμουνα πολύ μικρός και πήγαινα με τη μάνα μου στην εκκλησιά σκιαζόμουνα να βλέπω ζωγραφισμένο στον τρούλο το πελώριο μάτι του Θεού. Τώρα ήθελα να γίνω ένα τέτοιο μάτι, να τα δω όλα μονομερίς. Και να γίνω κι ένα πελώριο αφτί, να ακουμπήσω στον κόρφο τούτης της πολιτείας, να ακούσω την καρδιά της.”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα

“Η καρδιά τ' ανθρώπου σταματάει στα μικρά και συνηθίζει στα μεγάλα.”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα

“Το στέρνο της στενό, ολοκόκκαλο, απορούσες πώς χώραγε τόση καρδιά!”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα

“Η λευτεριά κοστίζει ακριβά, είπα. Όταν πολεμάς για δαύτη, η φρονιμάδα είναι χασούρα. Ξέρεις τι λένε στο χωριό μου; "Ως να σκεφτεί ο γνωστικός ο τρελός πάει και έρχεται".”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα

“Άμα ξυπνήσεις εσύ, τότε θα 'ρτει η άνοιξη...”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα

“Μουρμούριζε ένα ποίημά του, που το δούλευε κανά δυό μέρες. "Λέει ο ήλιος στη γη":
Άμυαλη που στροβιλίζεσαι στο άπειρο
παιδιαρίζεις ακόμα - το ξέρεις;
Παίζεις με τη φωτιά...”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα