Pacjent
– Powtórzę zatem jeszcze raz. Wyraźniej. Z jakim problemem natury zdrowotnej pan do mnie przyszedł? Inaczej mówiąc, co panu dolega? – Jakub był coraz bardziej poirytowany. Za chwilę kończył się jego dyżur w przychodni, a gość przed nim z pełną powagą na nieskalanej mimiką twarzy wydawał się klasycznie drzeć z niego łacha. Od ukończenia specjalizacji minęło dopiero kilka lat, ale jego zapał do niesienia pomocy gasł z każdym kolejnym pacjentem. A pacjent imieniem Waldemar tylko pogarszał sprawę.
– Właśnie usilnie staram się panu wytłumaczyć, że mam problemy ze zmysłami. A konkretnie rzecz ujmując, odchodzę od nich coraz częściej na dosyć sporą odległość. Czasem jest to nawet 16–17 metrów. Kupiłem sobie niedawno taką laserową miarę, stąd mogę podać precyzyjnie…
Jakub ledwo trzymał się na krześle.
– No więc ja panu w tej chwili wypisuję skierowanie do specjalisty.
– Ale pan chce mnie wysłać do psychiatry. A psychiatra, jeżeli dobrze kojarzę, zajmuje się bardziej sferą ducha, aniżeli ciała, podczas gdy ja tu mam, proszę pana, schorzenie czysto fizyczne. – Waldemar nie był z tych, co łatwo składają broń.
– A ja tu mam, drogi panie, dyplom, który potwierdza, że z nas dwóch to jednak ja jestem lepszym diagnostą. Widzi pan…
– No właśnie nie widzę. Mówiłem już. Pan mnie chyba nie słucha. Ja naprawdę odchodzę od zmysłów, co oznacza, że między innymi nie widzę.
– Yyyy… jeszcze raz. Jak to pan nie widzi? Ma pan problemy ze wzrokiem? – Jakub poczuł delikatną nadzieję, że może jednak uda mu się wyciągnąć z pacjenta jakiś konkret.
– Tak. Wszystko zaczęło się od tego, że przestałem dostrzegać belkę w swoim oku, choć potrafiłem wypatrzeć źdźbło w ślepiu mojej żony… I to z dużej odległości. Potem zacząłem świata nie widzieć poza Heleną, naszą sąsiadką. Przyznam panu szczerze, że do tej pory nie widzę żadnych przeszkód ani przeciwwskazań na drodze do naszego szczęścia. Dlatego właśnie do pana się zgłosiłem.
– OK, w takim razie sprawa jest prosta. – Jakub stwierdził, że podejmie tę grę, bo inaczej nigdy stąd nie wyjdzie. – To prawdopodobnie niezwykle rzadki przypadek połączenia dalekowzroczności z krótkowzrocznością. Choroba oczywiście wymaga potwierdzenia przez lekarza-specjalistę. Zaraz wypiszę panu skierowanie do okulisty, który z przyjemnością się panem zajmie.
Już miał sięgać po długopis, uśmiechając się na myśl, w jakie bagno wpędza właśnie nielubianego kolegę z gabinetu piętro wyżej, gdy usłyszał coś, co miało przeciągnąć mu dyżur o co najmniej kilka kolejnych minut.
– Sęk w tym, że to nie wszystko. A ta krótkowzroczność do końca mnie nie przekonuje, bo pana na przykład widzę doskonale, a przecież jest między nami pewien dystans. Doliczyłem się nawet ok. 28 siwych włosów na prawej skroni, a jeżeli odwróci pan w moją stronę także i skroń lewą, to…
– Dosyć tego. Kończę o 18.00, jest już 6 po, a pan nadal nie przechodzi do konkretów. Ja naprawdę bardzo chcę pomóc, ale nie daje mi pan szans. Każda moja diagnoza jest obalana, a argumenty puszczane mimo uszu.
– Puszczałbym je z miłą chęcią aż do trąbki Eustachego, ale przecież zaznaczyłem już na samym początku, że odchodzę od zmysłów, co oznacza, że mam także kłopoty ze słuchem… Pan zdaje się albo tego nie słyszeć, o ironio!, albo w ogóle nie przyjmować tej informacji do wiadomości, co z kolei każe mi kwestionować pana lekarskie powołanie.
Zupełnie słusznie… – pomyślał Jakub, bo na tym etapie zwątpił już we wszystko, z przysięgą Hipokratesa na czele. Na pewno w całe swoje dziesięć lat edukacji i kilka następnych samodzielnej praktyki. Nie wspominając już o dziesiątkach szkoleń, publikacji i konferencji, no i o młodzieńczych ideałach, które poległy wraz z pierwszą przyjętą flaszką po wypisaniu lewego L4.
Wpatrywał się w pacjenta beznamiętnie przez kilka sekund, po czym wygładził fartuch i ułożył się wygodniej w fotelu. Nie ma innego wyjścia, trzeba przez to przebrnąć.
– Dobrze, proszę zatem kontynuować. – powiedział spokojniejszym już tonem. – Znajdziemy jakieś rozwiązanie.
– No i to jest słuszne podejście. Jedyne słuszne. Tak więc wracając do tematu… – głos Waldemara był ciągle tak samo monotonny. – Problem ze słuchem także jest złożony. Ja, co prawda, nie czuję jego wagi, ale żona zarzuca mi, że słyszę, ale nie słucham. Oraz to, że jestem głuchy na argumenty, co pan zdaje się również przed chwilą mi wygarnął. Pardon, zdiagnozował. No ale jak to tak, że nie słucham, jak słucham. Bacha, Chopina, Mozarta… a czasem i coś bardziej współczesnego.
– Może szanownej małżonce chodzi o to, że pan nie do końca robi to, co ona sugeruje? Może to nie problem zdrowotny, a klasycznie związkowy… – zaczął nieśmiało Jakub.
– Nie sądzę. Ona jest z zawodu pielęgniarką, więc na pewno ma na myśli moje zdrowie. Znaczy emerytowaną pielęgniarką, ale zawsze coś tam w głowie zostaje. Poza tym non stop słyszę: „Ty się, Waldziu, powinieneś leczyć!”, a to ewidentny wyraz troski o stan mojego organizmu.
– No dobrze… A czy ten rzekomy problem ze słuchem ma jeszcze jakieś inne objawy?
– Oczywiście, że ma. Tylko takie bardziej anatomiczne. I wcale nie rzekome.
– To znaczy co? Występują jakieś deformacje przewodów słuchowych?
– Jednego przewodu.
– To świetnie, czyli na drugie ucho słyszy pan bez zarzutu!
– No… niekoniecznie. Bo widzi pan… zarówno jedno, jak i drugie ucho kończą się na przewodzie. Tam dalej nic nie ma. Żadnego kowadełka, młoteczka, ślimaczka… Nic.
– Ani trąbki Eustachego…? Wspominał mi pan o niej. – Jakub stwierdził, że wieczór i tak jest stracony, więc po prostu uzbroi się w cierpliwość i będzie zadawał pytania adekwatnie głupie do poziomu odpowiedzi rozmówcy.
– Trąbka Eustachego chyba jest. A nawet więcej instrumentów, bo czasami mam wrażenie, jakby mi cała orkiestra dęta wydawała wewnątrz głowy jeden przeciągły dźwięk.
– Mhm. W jakichś szczególnych momentach słyszy pan te dźwięki? Może podczas słuchania muzyki klasycznej?
– Absolutnie nie. Słucham tylko utworów fortepianowych. I wtedy sekcja dęta w mojej głowie cichnie. Głośniej robi się praktycznie w tym samym momencie, gdy zaczyna się potok słów Krystyny. Znaczy mojej żony.
– OK. Czyli istnieje jednak jakaś zależność. – Jakub udał, że zapisuje coś w notesie. – Przejdźmy zatem dalej. A raczej wróćmy do tych braków anatomicznych. Mówił pan, że poza przewodem i instrumentami dętymi nic już tam nie ma?
– Nic. Mam dwoje uszu połączonych jednym przewodem słuchowym, trąbkę, puzon, saksofon, flet, może klarnet… nie wiem, nie wszystkie te ustrojstwa potrafię tak dokładnie wyodrębnić. – Waldemar jakby się nieco ożywił, widząc, że lekarz podjął temat.
– Rozumiem. Ale proszę jeszcze rozwinąć wątek tego jednego przewodu. Skąd taka śmiała teza?
– Stąd, że jak ktoś coś do mnie mówi, to jednym uchem mi to wlatuje, a drugim wylatuje. Po chwili nie mam pojęcia, co ten ktoś ode mnie chciał. A co najciekawsze, sytuacja taka ma miejsce tylko w towarzystwie określonych osób. Kiedyś miałem tak z matką, potem z nauczycielami i wychowawcami w ośrodku resocjalizacyjnym, teraz mam tak z Krystyną – notabene bardzo do mojej rodzicielki podobną… A na przykład to, co pan tutaj mówi, trafia do mnie od razu i już tam zostaje… – Waldemar przez moment jakby się zastanawiał. – Może więc są tam jakieś ślimaczki jeszcze, bardziej wrażliwe na określone dźwięki?
Ta, ślimaczki-sraczki. – pomyślał Jakub. Klasyczny syndrom wyparcia i niesubordynacja plus głębokie problemy psychiczne! Ot cała diagnoza. Opanował się jednak i kontynuował:
– Ja myślę po prostu, że mnie pan słucha brzuchem, a nie uchem, dlatego to wszystko trafia wprost do pana serca. Natomiast w przypadku wymienionych osób jest całkiem na odwrót i wady anatomiczne aparatu słuchowego uniemożliwiają panu przyswajanie informacji.
– No! Nareszcie mówi pan jak fachowiec! – ożywił się Waldemar. Pojawiła się nawet jakaś mimika. – Tylko dlaczego akurat te osoby mówią mi do ucha, że się tak wyrażę, a cała reszta do brzucha?
Jakub nabrał głęboko powietrza.
– Wie pan… osoby, które starają się nas czegoś nauczyć lub coś w nas zmienić zawsze mówią do ucha, bo myślą, że wtedy je słyszymy. Ale nie mają pojęcia o istnieniu ludzi takich jak pan, którym wszystko przelatuje przez głowę. Reszta mówi normalnie, do brzucha, przez który słyszą wszyscy. Tylko mało kto zdaje sobie z tego sprawę, bo przyjęło się, że słyszymy uszami. – Jakub czuł, że traci grunt pod nogami i jego diagnoza może być mało przekonująca.
– Coś takiego… Hmm… No tak… To się trzyma, powiem kolokwialnie, kupy.
A jednak się udało.
– Świetnie. To skoro wszystko sobie wyjaśniliśmy, to ja wypiszę panu szybciutko skierowanie do laryngologa, żeby jeszcze na wszelki wypadek zajrzał tam panu w to ucho, i…
– Ale hola, hola… – Waldemar nagle wrócił do swojego monotonnego głosu, a Jakuba momentalnie oblał zimny pot. – Jeszcze przecież nie rozwiązaliśmy kwestii mojego wzroku.
Jakub miał wrażenie, że stetoskop owija mu się ciasno wokół szyi. Ile to jeszcze może trwać? Czy inni lekarze też mają takie przypadki? Różne rzeczy słyszał, ale ta sytuacja wymykała się wszelkim schematom.
– Ekhm… jasne, jasne. Byłbym zapomniał, dobrze, że pan czuwa… Problemy ze wzrokiem, z oczami, mówi pan. Hmm… Skoro oczy są zwierciadłem duszy, to zakładam, że dużą rolę odgrywa tu pana wnętrze. – Jakub naprędce szukał jakiegoś punktu zaczepienia. – A więc w przypadku braku zauważalnych przeszkód i przeciwwskazań do romansowania z sąsiadką, wystarczy po prostu unikać z nią kontaktu, a w ostateczności zmienić miejsce zamieszkania. Bo co z oczu, to z serca, a czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. – końcówkę wywodu wyrzucił z siebie jednym tchem.
– Takie to dość kategoryczne, co pan mówi. Poza tym, podał mi pan lekarstwo bez stawiania diagnozy. Czy to zgodne ze sztuką?
Jakub aż poczerwieniał.
– Ależ proszę pana, ja nie wycofuję się z wcześniejszej diagnozy. Krótkowzroczność połączona z dalekowzrocznością może mieć charakter bardzo wybiórczy i nie zawsze występować, gdyż, jak już wspomniałem, oczy odzwierciedlają stan pana psychiki. W stosunku do mnie nie odczuwa pan żadnych emocji, więc choroba ulega uśpieniu. Natomiast w stosunku do żony i sąsiadki… No sam pan rozumie.
Waldemar zastanowił się przez chwilę, uparcie wpatrując się w lekko spoconego już Jakuba, jakby analizując, czy może mu zaufać. W końcu skinął powoli głową.
– Rozumiem. To znaczy zdecydowałem, że przyjmuję do wiadomości. Jeżeli to prawda, co pan mówi, to ona trochę mnie w te biedne oczy kole, ale akceptuję diagnozę.
– O, to świetnie, bardzo się cieszę. – Jakub wręcz usłyszał, jak spadający z serca kamień uderza o linoleum na podłodze gabinetu. – To ja wypiszę skierowanie do tego okulisty. On na pewno pomoże. A jeżeli poza tym czuje się pan dobrze, to…
– Proszę pana, to ja tutaj jestem od określania tego, czy poza tym czuję się dobrze, czy może nie do końca. – Waldemar nie zamierzał odpuszczać tak łatwo. – Tak więc à propos czucia właśnie, chciałem przejść do zmysłu powonienia, od którego też zdarza mi się odchodzić.
Jakub przymknął na chwilę oczy, próbując jednocześnie uspokoić oddech. Sam nie wiedział, co kazało mu siedzieć z pacjentem, który tak naprawdę wcale nie potrzebował konsultacji z lekarzem pierwszego kontaktu, tylko od razu z psychiatrą. Mógł się go przecież łatwo pozbyć, wypraszając jegomościa za drzwi, albo nawet fizycznie go wyprowadzając. To tylko starszy człowiek, zdecydowanie niższy od niego i na pewno słabszy. Coś jednak w jego aparycji kazało mu siedzieć i brnąć dalej, zadając kolejne pytania.
– Zatem proszę, niech pan opowiada, co się dzieje z węchem.
– Tutaj, drogi panie, sprawa znowu jest złożona.
– Domyślam się…
– No właśnie. Bo moim zdaniem, co jak co, ale nosa mam dobrego. Potrafię zwęszyć interes wszędzie. Wietrzę też spiski. A jeżeli dana sprawa śmierdzi – ja pierwszy to wyczuwam. No ale moja żona… Ona mi przy różnych okazjach powtarza: „Waldziu, Ty się chyba nie czujesz!”. I chyba coś w tym musi być, bo jak na przykład wyzywa mnie od leni śmierdzących, to ja rzeczywiście żadnego fetoru nie czuję, chociaż przykładam nos wszędzie, gdzie się tylko da. Przyznam, że nawet groszem nie śmierdzę. Powiedziałbym, że zwykłem leżeć i pachnieć, ale przyjemnego aromatu też raczej nie zdarzyło mi się wywąchać…
– A co z zapachami otoczenia? – spytał Jakub. – Takimi bardziej namacalnymi, poza interesami i spiskami. Czy też ich pan nie potrafi, że tak się wyrażę, wyniuchać?
– A nie, te to czuję doskonale. Do takiej Heleny, przykładowo, czuję miętę. A nawet pociąg! Całe pendolino, mógłbym nawet rzec.
– Hmm… A do Krystyny?
– Do Krystyny to już tylko sentyment.
– Czyli jednak coś. Rozumiem. – odpowiedział mechanicznie, chociaż nie rozumiał z tego nic.
– Naprawdę? – Waldemar zdawał się dostrzegać pustkę w jego oczach.
Get Anna Pietrasik’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
– Oczywiście. Jestem lekarzem. Ludzie zgłaszają się do mnie z takimi problemami non stop. – Jakub skłamał bez zająknięcia. Pomyślał, że jeszcze kilka takich pacjentów i w razie czego przejdzie nawet badanie policyjnym wariografem. Może się przydać, jeżeli w dalszym ciągu, oprócz tego, że do 18:00, będzie też przyjmował do prawej, lewej i wewnętrznej kieszeni, a dowody wdzięczności większych gabarytów do szafki.
– Jaka diagnoza zatem? – wyrwał go z zamyślenia Waldemar.
– Biorąc pod uwagę fakt, że w kontekście otoczenia wyczuwa pan pismo nosem, a w stosunku do siebie… zupełnie się pan nie czuje, jak to twierdzi pańska żona, w żadnym wypadku nie mogę uznać tego za chorobę. Wręcz przeciwnie. Jest pan po prostu ekstremalnie wyczulony na bodźce zewnętrzne, niemalże zupełnie ignorując wewnętrzne. To świadczy jedynie o dużej wrażliwości i stawianiu innych spraw, problemów i ludzi na pierwszym planie. To wszystko.
– Czyli nie od wszystkich zmysłów odchodzę?
– Na pewno nie od węchu.
– I nie ma powodów do niepokoju?
– Absolutnie nie. Oczywiście, jeżeli chce pan zacząć czuć samego siebie, to proszę bardzo, można to ćwiczyć, są na to techniki. Ale ja bym nie traktował tego w kategoriach przypadłości do wyleczenia. – Jakub miał nadzieję, że uda mu się przekonać pacjenta do tego stanowiska i zakończyć tym samem temat węchu. – To raczej pewien dar, który otrzymał pan od losu wyjątkowym fartem. Choć w tym wypadku bardziej adekwatnie byłoby powiedzieć, że psim swędem…
– Dobrze. Przyjmuję do wiadomości. Nosa mamy zatem z głowy. Jednak… – Waldemar teatralnie zawiesił głos. – …to na pewno jeszcze nie koniec mojej wizyty.
Taaaak… Tego akurat można było się domyślić.
– Nawet przez myśl mi nie przeszło, że moglibyśmy skończyć. – skłamał znowu Jakub. A brewka mu nawet nie tykła.
– Zaliczam to panu na plus. Chociaż złapał już pan u mnie kilka minusów, szczególnie na samym początku naszego spotkania. – powiedział Waldemar.
– Wiem, przepraszam. Staram się jak mogę.
– A ja to doceniam.
– Dziękuję. Jeżeli zatem pozostajemy przy tych zmysłach, od których pan odchodzi, to ja zamieniam się w słuch. I słucham, jak tam u pana ze smakiem.
– Ano właśnie. Smaku nie mam w ogóle. Krystyna zarzuca mi to na każdym kroku. Obojętnie, czy wręczam jej prezent gwiazdkowy czy wybieram kafelki do łazienki. I, co ciekawe, zgadzają się w tym temacie z Heleną idealnie. Chociaż oczywiście nie są tej zgodności świadome…
– Mhm… A co ze smakiem potraw?
– Wie pan… Ciężko powiedzieć, ale raczej też go nie czuję. Wszystko jestjakby takie mdłe, niedoprawione. Niezależnie od tego, kto gotuje. Nawet w najlepszych restauracjach mi nie smakuje.
– Może dlatego, że ciągle chodzi pan najedzony? Skoro tak pan często próbuje różnych potraw, szukając utraconego smaku? – Jakub zdawał się coraz lepiej dotrzymywać tempa absurdalnemu wywodowi Waldemara. – Mówi się przecież, że to głód jest najlepszą przyprawą.
– Jakby się tak głębiej nad tym zastanowić, to możliwe, że coś w tym jest… – Waldemar podrapał się w głowę. – Czyli co, powinienem przejść na głodówkę…? To pan sugeruje?
– Dokładnie tak. I skoro już sobie tak szczerze rozmawiamy, to odważę się zasugerować, że to powinno wyjść panu podwójnie na plus. A nawet potrójnie.
– Tak? A to dlaczego? – Waldemar wydał się szczerze zdziwiony.
– Po pierwsze dlatego, że ten nieco zaokrąglony brzuszek z pewnością zmniejszy tym samym swoje rozmiary. Po drugie, lawirując między dwiema kobietami, wypadałoby częściej trzymać język za zębami. Po trzecie, ostatnie i najbardziej oczywiste, bardzo możliwe, że w efekcie takiego ruchu całkowicie odzyska pan smak.
Na te słowa oblicze Waldemara po raz pierwszy od momentu wejścia do gabinetu prawdziwie pojaśniało.
– Wiedziałem, że wybierając pana doktora, dobrze robię. Na początku zacząłem żałować, ale teraz nabrałem przekonania, że jest pan doskonałym specjalistą. Zresztą, jeżeli lekarz nazywa się Jakub Łapiduch, to znaczy, że powołanie musiał wyssać z mlekiem matki. Choć nazwisko to raczej po ojcu… Nieważne. Cieszę się, że się spotkaliśmy.
Jakub, onieśmielony nieco nagłym wybuchem spontanicznej radości pacjenta, zaczął dochodzić do wniosku, że może ten wieczór nie jest taki całkiem stracony. W końcu zawsze to jedno doświadczenie więcej. Co go nie zabije, to… jeżeli nawet nie wzmocni mu psychiki, na pewno będzie stanowić temat do rozmów ze znajomymi. Jak nie poda nazwiska, to tajemnica lekarska zostanie przecież dochowana.
– Bardzo się cieszę. Dziękuję. – odpowiedział tym razem całkiem szczerze.
– To ja dziękuję! Choć chyba nie powinienem chwalić dnia przed zachodem, a lekarza przed omówieniem ostatniego problemu…
– No tak. Jestem jednak przekonany, że i tu będę w stanie pomóc.
– Na to liczę.
– No to słucham. Problem dotyczy, jak mniemam, dotyku.
– Tak. Jestem nietykalny.
Tego Jakub akurat się nie spodziewał.
– Nietykalny…?
– W rzeczy samej.
– Ale czym to się objawia?
– Nic mnie nie dotyka. A nawet jak coś mnie mocno dotyczy, w sensie negatywnym, to i tak to po mnie spływa. Uprzedzając pytanie – w sensie pozytywnym wszystko do mnie trafia jak należy.
– Ach, o to chodzi! – Jakubowi wyraźnie ulżyło. – To zatem drugi zmysł, obok węchu, który działa lepiej niż u większości ludzi i należy się z tego powodu jedynie cieszyć! Tak właśnie powinno być – wszystko, co złe, powinno pana omijać, a co dobre – zakorzeniać się głęboko we wnętrzu.
– No dobrze, dobrze, ale to przecież nie wszystko.
– Nie wszystko? Czyli objawów jest więcej? Czy może… zmysłów? – Jakub poczuł nieprzyjemny dreszcz na myśl o tym, jakim to szóstym zmysłem mógłby dysponować Waldemar.
– Objawów. Zmysłów mamy pięć, no niechże pan ze mnie nie dworuje, bo jeszcze zmienię o panu zdanie.
– Oczywiście, oczywiście… Przepraszam. Różne przypadki spotykam, sam pan rozumie…
– Przyjmijmy, że rozumiem.
– Super. A więc jakie to objawy nietykalności jeszcze u pana występują?
– W zasadzie pozostał mi jeden symptom. Ja jestem nietykalny w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Jakub znowu stracił kontakt z pacjentem. Był już totalnie zmęczony ciągłym odbijaniem piłeczki i co rusz traceniem kontroli nad tym arcytrudnym meczem.
– Przepraszam, ale chyba nie do końca rozumiem…
– Tutaj nie trzeba niczego rozumieć. – przerwał mu Waldemar. – To jasne jak słońce. Jestem nietykalny, a zatem nie można mnie dotknąć. Nikt nie może, poza Heleną, rzecz jasna. I Krystyny kiedyś. I paru innych kobiet, ale one należą już do przeszłości. Od wielu lat żadna osoba nie może mnie dotknąć. Nie ma takiej opcji. A jeżeli by nawet próbowała, to może się mocno sparzyć…
W spojrzeniu Waldemara Jakub dostrzegł pewien błysk, jakby wyzwanie. Taki jesteś cwany? – pomyślał. OK. Zobaczymy zatem, kto tu będzie górą.
– Rozumiem. Pan pozwoli zatem, że pana zbadam… – powiedział, podnosząc się z krzesła i ściągając z szyi stetoskop.
– Bardzo proszę. Tylko żeby nie było, że pana nie ostrzegałem. Sparzy się pan.
– Zaryzykuję.
– Do odważnych świat należy.
– W rzeczy samej. Proszę zatem odpiąć koszulę.
– Proszę, niech pan sam odpina. Ja mam w końcu problem z czuciem. W palcach też. – wyzwanie w oczach Waldemara narastało z każdym kolejnym słowem.
– Ależ nie ma problemu. Pomogę panu.
Jakub podszedł do pacjenta i przyłożył rękę do pierwszego guzika jego ciemnobrązowej koszuli.
– Jakoś na razie nie czuję żadnego ciepła… – zaczął delikatnie.
– Proszę zatem kontynuować. – kąciki ust Waldemara wędrowały coraz wyżej w kierunku połączonych jednym przewodem uszu.
– Absolutnie nie zamierzam przestać….
Drugi guzik poszedł równie łatwo. Podobnie jak trzeci. Jednak przy czwartym Jakub zorientował się, że coś tutaj nie gra. Bardzo, bardzo mocno nie gra. Poły koszuli zaczęły się rozchylać, a spod nich wyłonił się cieniutki czarny przewodzik – zakończony niewielką kuleczką i przyklejony do piersi kawałkiem taśmy.
– Co to, do jasnej cholery, ma znacz…
– Strzałeczka!!! A raczej strzykaweczka!!! Witamy serdecznie na żywo w programie „Etyka medyka”!!! — słowa te padły równocześnie z otwarciem drzwi do gabinetu i wbiegnięciem do niego kilkunastu osób, z czego co najmniej dwie trzymały ogromne kamery, dwie kolejne oświetlenie i jedna jakiś włochaty mikrofon z logo TVQ48. – Dzisiejszego wieczoru mieliśmy do czynienia z wyjątkową sytuacją, którą ocenić możecie jedynie wy, nasi drodzy widzowie! — mówiła ubrana cała na pomarańczowo blond-prezenterka. – Czy tego oto Łapiducha można jeszcze nazwać lekarzem? Czy on aby przypadkiem nie naśmiewał się z ewidentnie chorego psychicznie pacjenta? A może jego podejście było najzupełniej prawidłowe i należy je pochwalić? Jeżeli uważasz, że Łapiduch zrobił dobrze, wyślij SMS o treści NFZ pod numer…
Jakub wycofywał się powoli pod okno za swoim biurkiem, ledwo słysząc kolejne słowa. Czy to się dzieje naprawdę? Czy rzeczywiście jest już skończony, tak szybko, u progu swojej kariery? Kto go w ogóle w to wkręcił? Przecież do tego pseudoprogramu trzeba najpierw kogoś zgłosić… Poczuł, że robi mu się ciemno przed oczami, a nogi odmawiają posłuszeństwa. Osunął się na podłogę, a ostatnie, co zapamiętał, to szeroki uśmiech kolegi z przychodni, którego sam jeszcze paręnaście minut wcześniej miał nadzieję wepchnąć na Waldemarową minę.
Okulista z piętra wyżej wyglądał, jakby Gwiazdka w tym roku przyszła wcześniej.
