Ratownik

Furtka otworzyła się z lekkim zgrzytnięciem. Dominik wszedł na teren otwartej pływalni Orka bocznym wejściem, skąd bliżej mu było do szatni ratowników. Nie śpieszyło mu się za bardzo – starał się korzystać z ostatnich chwil spokoju, bo wiedział, że pierwszego dnia wakacji łatwo nie będzie. Choć w zasadzie mało kiedy było. Nazwa obiektu wcale nie kojarzyła się pracownikom z czymś na kształt delfina, tylko z pługiem i chomątem. Czyli w zasadzie z orką, tyle że na miarę Grabkowa. Jaka wieś, takie oceanarium.

Już miał wejść do szatni, gdy usłyszał za sobą jakieś poruszenie.

– Stać. Hasło! – Dwie krótkie komendy padły, nim Dominik zdążył się obrócić. Wiedział jednak dobrze, kogo się spodziewać.

– Jakie znowu hasło, panie Zbysiu… To przecież ja, Dominik, ratownik. Pracuję dzisiaj, właśnie idę się przebrać.

– Chłopaku, dla mnie możesz być i kierownikiem tej wody, ale bez hasła nie masz wstępu. Nowe wymogi z góry przyszły, ja tu nic nie poradzę.

Dominik miał zwykle większą cierpliwość do basenowego ciecia niż inni pracownicy, dlatego to w nim pan Zbysiu upatrzył sobie swoją ofiarę, dręcząc go co rusz „nowymi wymogami”. Był lekko upośledzony psychicznie i w zasadzie nie powinien piastować stanowiska dozorcy Orki, ale będąc jednocześnie wujkiem dyrektora wiejskiego ośrodka sportu i rekreacji (i wyłudzania unijnych dotacji) – okazał się wręcz idealnym kandydatem na to stanowisko. Dofinansowanie do „aktywacji jednostki odrzuconej przez społeczeństwo” było znaczne i w znacznej też mierze trafiało wprost do kieszeni odpowiednich ludzi, z dyrektorem na czele. Co prawda poprzednik pana Zbysia miał znacznie lepsze kwalifikacje, ale trudno znaleźć drugą taką niedowidzącą, niedosłyszącą i jednocześnie pozbawioną nogi jednostkę, mającą przy tym cukrzycę, chorobę alkoholową i dysgrafię. To był człowiek na miarę nowego passata dyrektora! W Grabkowie bowiem tzw. lukratywna posada oznaczała coś zgoła innego niż w innych częściach kraju. Bo i lokalni łowcy głów (zwani roboczo łowcami jeleni) na nieco inne punkty w CV zwracali uwagę… Prawdziwi myśliwi.

– Mogę kartę rowerową pokazać, jak kiedyś… – zaczął Dominik nieśmiało.

– Eeee… nie! Nie, nie, nie! Zmiana wymogów to zmiana wymogów. Żadnych papierów już nie będzie. Hasło teraz jest! – pan Zbysiu spojrzał na Dominika wzrokiem, który miał być zacięty i wyzywający, ale zez jak zwykle pokrzyżował mu plany, o czym biedny wiedzieć nie mógł.

– A skąd ja mam znać to hasło, panie Zbysiu? Może jakaś mała podpowiedź…? – Dominik nie chciał być nieuprzejmy w stosunku do starszego, nie do końca sprawnego intelektualnie człowieka. Zwykle rozmawiał z nim grzecznie i cierpliwie. Jak z dzieckiem.

– Dobrze. Lubię zagadki.

– No to słucham, co pan dla mnie przygotował.

– Części ciała.

– To jest podpowiedź?

– Tak. Kategoria.

– OK. Ręce.

– Nie.

– Nogi.

– Źle.

– Głowa.

– Niedobrze.

– To kolejna podpowiedź.

– Ale po tej zgadniesz…

– O to chyba chodzi, nie?

– Nooo… Dobra. Babskie.

– Babskie? Panie Zbysiu… Nie wstyd panu takie hasła wymyślać?

– A co w tym złego? Babskie i słodkie!

– Co słodkie…? – W tej samej chwili Dominika olśniło. Przypomniał sobie, w co gapi się cieć, legitymując panią Krysię, która codziennie kręci lody w budce przy basenie (a prywatnie również pośladkami oraz kierownikiem kąpieliska). I jak nazywa rozpościerające się wtedy przed nim alpejskie krajobrazy. – Melony!

– Tak!

– Super. A wie pan, że piersi brzmią bardziej… elegancko?

– Taaak? – pan Zbysiu szczerze się zdziwił. – Piersi to byli tutaj ci od zatkanych pryszniców… Nie wiedziałem, że oni tacy eleganccy… Ale przynajmniej hasło zgadli od razu.

Dominik wyszczerzył zęby.

– Dobre! Choć pan pewnie tak na poważnie, nie? Ale wracając do tematu… Odgadłem hasło! No więc niechże mnie pan wpuści, bo widzę, że ludzie już się w kolejce do kasy ustawiają.

– Tak, teraz możesz iść – pan Zbyszek zamaszystym ruchem wskazał Dominikowi kierunek, jakby ten nie wiedział, dokąd ma zmierzać.

Dominik odwrócił się już bez słowa i otworzył drzwi do szatni.

Przebrał się w spokoju. Pan Zbyszek w trakcie dnia zwykł polować raczej na dzieciaki, które z różnych stron próbowały przeskakiwać przez ogrodzenie Orki. A łapał je wcale nie dlatego, że matka nie dała im trzech złotych na basen, albo że wolały za tę kwotę kupić sobie dwa piwa w Krokodylu obok, bo to akurat pan Zbyszek był w stanie zrozumieć. Czepiał się natomiast wyłącznie dlatego, że sam skakać nie mógł. Ani teraz, ani jako dziecko.

Dominik miał więc z głowy ciecia, ale poprawiający się humor zdążył popsuć mu kolega. Wiesiek zadzwonił i oznajmił słabym głosem, że dziś do pracy nie przyjdzie, bo właśnie dopadła go jelitówka. Oczywiście Dominik miał świadomość tego, że to pewnie wcale nie jelitówka, a żołądkówka, na dodatek gorzka, i nie „właśnie”, a poprzedniego wieczoru, ale nic nie powiedział. W końcu nie zdarzyło się to po raz pierwszy. I wszystko byłoby OK, gdyby nie ten feralny, upalny pierwszy dzień wakacji i spodziewany w związku z nim basenowy armagedon. Pomijając fakt, że przy długości basenu wynoszącej 23,5 metra (miało być 25, ale część środków przeznaczonych na jego budowę wyparowała gdzieś przed zakupem wszystkich materiałów) ratowników powinno być co najmniej dwóch. Spojrzał więc na zegarek i odetchnął głęboko, starając się uspokoić, po czym pomaszerował najpierw w stronę budki z goframi obsługiwanej przez Złosię.

Złosia (a właściwie Zosia), choć młodziutka i całkiem ładna, swą ksywkę zawdzięczała ciągłemu naburmuszeniu. Podobno nikt nigdy nie widział jej w dobrym humorze.

– Cześć młoda, zrobisz mi jednego z bitą śmietaną? Tylko nie przypal go, jak ostatnio, bardzo cię proszę…

– Nie zrobię.

– Nie zaczynaj. Po prostu zrób mi gofra, bo muszę coś zjeść przed robotą, potem nie będzie czasu.

– Jeszcze mi się maszyna nie rozgrzała.

– To daj mi samej bitej śmietany z owocami i zacznij przychodzić wcześniej, bo w końcu szepnę, komu trzeba, że nasza Złosia wynosi stąd dżemy, żeby jej wspaniały chłopak mógł opychać je na Allegro za 2 zeta od słoika. Przedsiębiorca się znalazł…. – Dominik odkrył ten fakt jakiś czas temu i nie mógł się doczekać, kiedy będzie mógł wykorzystać tę informację do jakiegoś maleńkiego szantażu.

Złosia pobladła momentalnie.

– Ciiiiiszejjj! Skąd wiesz!?

– No wiesz… Łatwo nie było, ale zdradziły go zdjęcia słoików ustawionych na tym blacie tutaj, na dodatek z basenem w tle, nick SebekRambo07 i odbiór osobisty w Grabkowie. Mistrzem kamuflażu i demonem intelektu ten twój Seba nie jest…

– Przestań. Nic złego nie robimy. Wiesz, że płacą mi mniej niż cieciowi…

– To się zwolnij.

– Tak, i gdzie się zatrudnię?

– No nie wiem, może jako odźwierna w urzędzie skarbowym? W zakładzie pogrzebowym? Albo w biurze u komornika. Gdzieś, gdzie uśmiech pracownika jest ostatnią rzeczą, jakiej można by się było po nim spodziewać.

– Daj mi spokój. Bierz śmietanę i nic nikomu nie mów, bo potrzebuję pieniędzy – Złosia jakby przycichła.

– Z przyjemnością. I żebym jutro nie musiał czekać, aż maszyna się rozgrzeje.

Dominik ledwie skończył oblizywać palce ze śmietany, siedząc już pod parasolem na swoim wysokim ratowniczym stołku, kiedy zaczęły pojawiać się pierwsze spragnione słońca i wody osoby. I to o dziwo nie dzieciaki, tylko panie z lokalnego kółka szydełkowego, notabene od wejścia puszczające do biednego ratownika oczka. Takie zboczenie zawodowo-emerytalne. Dominik miał tylko nadzieję, że nie przyszły testować własnej roboty strojów kąpielowych, bo to mogłoby być za wiele. Na szczęście okazało się, że swą fantazję ograniczyły do interesująco wydzierganych pareo. Oczywiście rozłożyły się od razu obok jego stanowiska, chichocząc jak nastolatki i głośno wyrażając nadzieję, że jakby co, to pan ratownik je odratuje.

Jednak większe zmartwienia Dominika dopiero nadciągały. Jedno za drugim. Z motylkami, krokodylkami, delfinami i innymi bananami. Starsze w większych grupach rówieśniczych, młodsze – z rodzicami, wujkami albo – o zgrozo – ze starszym, jeszcze zupełnie nieodpowiedzialnym rodzeństwem. Pełne ręce roboty gwarantowane.

I taki właśnie był przekrój wiekowy użytkowników Orki: dzieci (ewentualnie z opiekunami) i emeryci. Same skrajności. Nie o tym marzył Dominik, robiąc w liceum kurs ratowniczy. Na Orce nigdy nie było żadnych interesujących foczek, ani też koleżanek-ratowniczek o „słonecznopatrolowych” wymiarach. Byli za to koledzy, których podobieństwo z Davidem Hasselhoffem kończyło się na czerwonej deseczce. Najbliżej do słynnej Pameli było pani Krysi, tej od lodów, ale to też tylko w tym jednym jedynym aspekcie. Chociaż wiekowo aktualnie byłyby zbliżone… Wszystkie atrakcyjne studentki wolały moczyć zgrabne tyłeczki na basenie w mieście powiatowym, natomiast mniej atrakcyjny kwiat młodzieży swe bardziej opływowe wdzięki eksponował raczej na balkonach.

Z zamyślenia wyrwał Dominika widok starszego jegomościa z koszem, z którego wyskoczył miniaturowy kundel wyglądający jak skrzyżowanie yorka z jamnikiem.

– Przepraszam pana, ale z psem tutaj nie wolno! – zawołał w jego kierunku.

Starszy człowiek spojrzał na niego zdziwiony, ale chyba jeszcze bardziej zaskoczył go widok pupila niepokojąco drepczącego w kółko zaraz obok starannie rozłożonego ręcznika.

– Arni, co ty… nie wolno! Kur**, przecież srałeś już dzisiaj, ty niewydarzona popierdół…

– Proszę pana, tu są dzieci… – Dominik zdążył podejść do gościa, gotowy na konfrontację. ­– Proszę dać psu chwilę, potem po nim ładnie posprzątać i wyjść stąd jak najszybciej. Nie widział pan znaku, że ze zwierzętami nie ma tu wstępu?

– Ale ja z nim czasem wchodzę, siedzi spokojnie w koszu. Dzisiaj coś w niego wstąpiło, to chyba ten pasztet, który dostał rano…

– Wchodzi pan tu czasem z psem!?

– Tak, ale nie widać go, bo śpi w koszu, no mówię panu!

– Ale zwierzę w koszu nie staje się przez to bardziej ludzkie!

– Nikt mi do tej pory nie zwrócił uwagi.

– Dobra, dosyć już tego, bo muszę basenu pilnować. Proszę odnieść psa, potem może pan wrócić. Wystarczy pokazać bilet przy kasie, nie trzeba płacić drugi raz.

– Jeszcze tego by brakowało…

Starszy pan pomruczał jeszcze coś pod nosem, ale grzecznie spakował Arniego razem z przetrawionym pasztetem i odmaszerował w kierunku wyjścia.

Dominik z ulgą wrócił na stanowisko, odprowadzany chichotem szydełkujących emerytek.

Kolejne godziny mijały zaskakująco spokojnie. Pomijając, rzecz jasna, kilka incydentów ze standardowego repertuaru Orki. A to jakiś dwunastolatek z nadwagą zaklinował się na brodzikowej zjeżdżalni (notabene przeznaczonej dla dzieci do maksymalnie szóstego roku życia), a to maluchy podniosły larum, że woda jest żółta w niektórych miejscach i trzeba było namierzyć osoby odpowiedzialne za dolewanie do kąpieliska… Nic, czego by Dominik nie przerabiał już dziesiątki razy.

Największym wyzwaniem zawsze jednak były wyrostki chlejące niby to ukradkiem piwo. Nie inaczej było tym razem. Młodzi, coraz bardziej odważni w skokach do wody, za nic robili sobie jego uwagi. Alkohol oczywiście wcześniej przelali sobie do plastikowych butelek po innych napojach, więc Dominik wyrzucić ich nie mógł, bo w zasadzie żadnych namacalnych dowodów łamania regulaminu nie miał. Jedynie badanie alkomatem mogło rozwiązać problem. Sprawę zakończył więc jak zwykle telefon na policję i przyjazd patrolu, na widok którego nieulękli do tej pory młodzieńcy rozpierzchli się na wszystkie strony jak koty na widok ogórka, przeskakując na łeb, na szyję przez basenowe ogrodzenie.

Prawdziwy festiwal kłopotów miał się jednak dopiero rozpocząć.

A zaczął się całkiem niewinnie. Najpierw zasłabło kilkuletnie dziewczę – chude tak, że cienia w zasadzie nie rzucało – a zaraz po niej jej podobnej postury matka. Dominik musiał więc ułożyć w pozycji bocznej ustalonej obie, jednocześnie starając się rozpędzić tłum zainteresowanych cudzym nieszczęściem gapiów, dzwoniąc na pogotowie i nie spuszczając z oka coraz bardziej rozbrykanego basenu. W myślach wyzywał przy tym Wieśka od najgorszych. Odwodnione pewnikiem matka z córką zostały zabrane przez sanitariuszy do szpitala w mieście powiatowym, gdzie kroplówką powinno się im podać raczej golonkę w zasmażanej kapuście i pączka.

Get Anna Pietrasik’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

Zaraz po tym incydencie jakiś podlotek zachłysnął się wodą i zaczął się topić, więc poważna interwencja ratownicza była nieunikniona. Na szczęście szybko wykrztusił wszystko, co wchłonął i poczłapał do domu, odprowadzany rykiem rozbawionych rówieśników. A widząc całą sytuację i sposób holowania młodego na brzeg, panie od szydełek (przypuszczalnie po kilku kieliszkach łykniętej gdzieś ukradkiem nalewki), stwierdziły, że nie odmówią sobie tej przyjemności i jedna po drugiej nagle jakby traciły siły i nie były w stanie dopłynąć do drabinek, głośno domagając się pomocy… Dominik wiedział, co jest grane, ale przepisy nie pozwalały mu na ignorowanie takich sytuacji. Ale że nie był w ciemię bity, po trzeciej topiącej się marzannie postanowił zadziałać profilaktycznie, nim któraś w końcu definitywnie pożegna się z zimą. Podszedł do rozbawionej grupki.

– Drogie panie, przychodzę w takiej nietypowej sprawie, ale mam nadzieję, że mi panie pomogą… – Dominik uśmiechnął się niewinnie.

– Ależ oczywiście, słuchamy, słuchamy… no pewnie… panie ratowniku, cokolwiek pan powie… – panie ożywiły się jeszcze bardziej, spoglądając na siebie porozumiewawczo.

– Doskonale. Tak więc… mam problem z naszą młodzieżą. Zachowuje się nieodpowiedzialnie, pije, robi niebezpieczne fikołki. Jedna grupa prowodyrów już uciekła przed policją, ale teraz postanowiłem zadzwonić po naszych chłopaków w mundurach jeszcze raz, żeby zrobili im krótką pogadankę…

– No pewnie! To bardzo dobry pomysł! – zawołała od razu pierwsza z niedoszłych topielic. – Ci młodzi są dziś niemożliwi, my nawet nie możemy spokojnie popływać! Popychają nas na głębokie wody, a potem trudno nam wrócić… – Ta historia wyszłaby jej całkiem zgrabnie, gdyby nie stłumiony chichot koleżanek w tle.

– No właśnie – rzekł Dominik z pełną powagą na twarzy. – Stwierdziłem więc, że przykład powinien iść nie tylko od naszych władz, ale i od nieco bardziej dojrzałych i odpowiedzialnych członków, a właściwie członkiń naszej lokalnej społeczności, dlatego jako wzorowy przykład zachowania postanowiłem przedstawić im właśnie panie…

– Ależ panie ratowniku… – zachichotała jedna z tych białogłów, które jeszcze nie zdążyły skorzystać z holowania do brzegu. – Toż to ogromne wyróżnienie, dziękujemy bardzo! – reszta dam tylko skwapliwie przytaknęła.

– Nie ma za co dziękować. Pierwsze wzorcowe badanie alkomatem przeprowadzimy zatem na paniach, żeby pokazać, że na basenie powinno być zero-zero, żadnych nawet ułamków promili. A potem dopiero weźmiemy w obroty młodych.

Cisza. Absolutna cisza. Uśmiechy jakby nagle przygasły.

– Ale my przecież nie pijemy… – odezwała się jedna z młodszych „pływaczek”, z koczkiem na głowie.

– No właśnie! Dlatego jestem przekonany, że będą panie godnym wzorem do naśladowania dla naszej młodzieży. Chyba się panie ze mną zgodzą?

– No wie pan… My bardzo chętnie, ale… ale…

– …ale na siedemnastą mamy zebranie naszego koła, bo przyjmujemy dziś nowych członków, i właśnie miałyśmy się zbierać! – wyrwała się nagle niedoszła ofiara utonięcia, której szczęśliwie udało się skorzystać z silnego chwytu Dominika.

– Czyli odmawiają mi panie… A ja życie narażałem, żeby panie ratować…

– Nooo… yyy… siła wyższa, panie ratowniku kochany, ale możemy umówić się na za tydzień, zrobimy taką pokazówkę, że dzieciaki na długo ją zapamiętają! I przyprowadzimy jeszcze nowe koleżanki!

No o koleżanki akurat Dominikowi nie chodziło.

– Dobrze. Zatem panie już wychodzą, tak?

– Yyy… tak. Zbieramy się! Dziewczyny, pożegnajcie się z panem ratownikiem…

Jedna po drugiej zaczęły ściskać Dominika w pasie, dziękując za uratowanie siebie lub koleżanek, po czym ku ogromnej uldze ratownika pozbierały swoje ręczniczki w delfiny i żółwie i, przycichłe nieco, pomaszerowały w stronę bramy wyjściowej.

Dominik usiadł z powrotem na swoim stołku. Do końca pracy pozostało tylko półtorej godziny. Nic niepokojącego nie powinno się wydarzyć. Zmęczona młodzież leżała już tylko na ręcznikach, a opiekunowie z mniejszymi dziećmi powoli zaczynali zbierać się do domu. Gwizdnął tylko parę razy na dzieciaki goniące się po śliskich kaflach (i wpychające „głupie” koleżanki do wody) i zwrócił uwagę matce karmiącej swoją pociechę chrupkami kukurydzianymi na środku brodzika, by przestała już zaświniać nimi wodę, po czym rozsiadł się wygodnie i czekał na wybicie osiemnastej.

Nagle podeszła do niego na oko dziesięcioletnia dziewczynka z oczami wielkimi jak pięć złotych i miną jakby ducha zobaczyła.

– Proszę pana, a ten pan tam dalej na ręczniku pokazuje nam siusiaka… – wyszeptała, lekko się rumieniąc.

Dominikowi włosy zjeżyły się na głowie.

– Który pan? Ten w okularach, tam za prysznicami?

– Tak, ten. Pani nam w szkole powiedziała, że jakbyśmy coś takiego kiedyś widziały, to mamy powiedzieć komuś dorosłemu… więc przyszłam do pana.

– I bardzo dobrze zrobiłaś. Poczekaj tutaj na mnie chwilę.

Dominik poszedł naokoło, obok budki z goframi, co by nie spłoszyć wskazanego jegomościa. Złosia udawała, że go nie widzi, uporczywie wpatrując się w telefon. Zagadnął więc tylko po drodze sąsiadkę ze swojej ulicy i zdjął ze zjeżdżalni przerażonego dwulatka, którego ojciec nie zdążył upilnować, bo w międzyczasie ubierał drugiego berbecia. Na więcej kamuflażu nie miał jednak pomysłu. Przyspieszył więc kroku i zaszedł człowieka od tyłu.

– Dzień dobry panu.

Człowiek aż podskoczył.

– Dz-dz-dzień dobry… – odpowiedział zachrypłym głosem. Gość ubrany był dość dziwnie, jak na basenowe warunki, bo w długą koszulę w granatową kratę, na dodatek z długimi rękawami, i kowbojski kapelusz naciągniętym na uszy tak mocno, że rondo zasłaniało mu połowę twarzy. Podniósł powoli wzrok. – Cześć, Dominiku…

Dominik stanął jak wryty.

– Wujek Lucjan…? O co… jak… dlaczego… co ty tutaj robisz…?

Swojego ojca chrzestnego, choć mieszkającego w tej samej wsi, Dominik nie widział już parę ładnych lat. I raczej nie spodziewał się go zobaczyć, bo ten z niewiadomych nikomu przyczyn zerwał wszelkie kontakty z rodziną. Najpierw dzięki rodzinie wygrał lokalne wybory i został sołtysem, a potem się na nią wypiął. Za to następną elekcję przegrał z kretesem.

– No… na basen przyszedłem… Ledwo cię poznałem, młody… Nie wiedziałem, że tu pracujesz… – wyjąkał, tak samo zaskoczony.

– I nie kąpiesz się? W koszuli tak siedzisz?

– Ja tylko tak sobie leżę.

– Wujek, przecież masz dom z ogrodem…

– Ale tam jestem sam, a tu…

– …a tu są dzieci? – Dominik nagle zmienił ton na ostrzejszy.

Wujek spojrzał na niego przestraszony.

– O co ci chodzi? Tu jest po prostu więcej życia…

– Tak? To chodź ze mną, bo muszę wracać na swoje stanowisko. Usiądziemy tam, pogadamy.

– Eeee… Dobrze, to ty idź, a ja zbiorę sobie swoje rzeczy i zaraz do ciebie dołączę…

– To zabierz je od razu, przecież masz tylko torbę i ręcznik.

– Nooo tak… Ale troszkę bym jeszcze może poleżał…

– …a może jednak nie. No wstawaj – Dominik chwycił go za ramię, próbując pomóc mu wstać, ale wujaszek szybko odepchnął go jedną ręką, drugą rozpaczliwie przytrzymując brzeg koszuli. – Hejjjj… co ty robisz!?

– Daj mi spokój, nie dotykaj mnie! – Lucjan nagle wpadł w histerię.

– Wujek, nie rób scen, przecież ludzie cię tu znają… Wstawaj!

– Nie! Poza tym nikt mnie już tu nie pamięta!

– Dobra, nie po dobroci, to siłą – Dominik tym razem nie dał się zaskoczyć. Był też znacznie silniejszy od swojego podstarzałego wujka. I jak tylko go podniósł, spod koszuli błysnęły mu niczym nieosłonięte rodzinne klejnoty (o raczej marnej obecnie wartości). – Aaaa, no właśnie! To tak się tutaj bawisz!? Świecisz przyrodzeniem przed małymi dziewczynkami!? Nie wiedziałem, że mój wujek jest obleśnym zboczeńcem!

Stary Lucjan stał skulony, naciągając koszulę prawie że do kolan. Dookoła zebrał się już niezły tłumek ciekawskich – młodzież chichotała, a dorośli patrzyli ze zgrozą, zasłaniając oczy swoim pociechom.

– No co tak stoicie!? – krzyknął Dominik. – Niechże ktoś zadzwoni po policję, bo ja go muszę trzymać!!! A któryś z panów tutaj zebranych niech spojrzy na dzieci w basenie, bo się nie rozdwoję! Raz-raz!

Tłumek powoli zaczął działać. Ktoś zadzwonił na 112, ktoś inny zajął miejsce ratownika. Ludzie nagle zjednoczyli się w obliczu zagrożenia, jakim eks-sołtys okazał się dla dzieci.

– I co, wujek? Nie wyrywaj mi się, bo i tak daleko nie uciekniesz, a jedynie pogorszysz swoją sytuację.

Lucjana jakby w momencie opuściły siły, a złość przeszła w fazę płaczu.

– Dominisiu… Ja nic złego nie robię, nawet nie tknąłem tych dzieci… Ja tylko tutaj tak sobie leżę… Nieszkodliwy zupełnie…

– Leżysz i ściągasz majty przed małymi dziećmi… – syknął mu do ucha Dominik. – A teraz się uspokój i przestań próbować wzbudzać we mnie litość, bo to ci się nie uda. Zaraz będzie tu policja. O, już chyba nawet podjeżdżają.

Lokalizacja basenu zaraz przy posterunku już nieraz okazywała się zbawienna. Przerażonego Lucjana panowie w mundurach zabrali ze sobą, a nie mniej przerażoną dziewczynkę Dominik oddał pod opiekę pani z posterunkowego biura, która przydreptała zaraz za nimi. Na zeznania miał przyjść czas dopiero następnego dnia.

Wypompowany bardziej niż kiedykolwiek Dominik wrócił na brzeg basenu. Ostatnie osoby opuszczały Orkę, a pani Krysia i Złosia powoli sprzątały swoje stanowiska. Zastanawiał się, jak o tej całej sytuacji powie ojcu. Przecież ten wpadnie w szał, gdy dowie się, kim tak naprawdę jest jego starszy brat. Postanowił jednak nie martwić się tym na zapas. Ojciec miał wrócić do domu dopiero za kilka dni, bo na razie relaksował się z kolegami na rybach.

Dominik poczekał aż wybiła osiemnasta i ruszył do szatni. Przebierał się powoli, żeby Złosia i pani Krysia zdążyły wyjść, bo nie miał ochoty już z nimi rozmawiać. Co do ciecia Zbysia złudzeń nie miał, bo ten zawsze czekał aż ostatni pracownik opuści teren basenu. Założył plecak, zgasił światło, wyszedł z szatni i pomaszerował z wolna w kierunku bramy.

Tam jednak stał już cały orszak: wszyscy pracownicy (łącznie z cieciem z nocnej zmiany) na czele z kierownikiem Orki Jerzym Płuską.

– Masz papiery. I nie chcę cię tu więcej widzieć – serdecznie powitania i ckliwe pożegnania nie leżały w naturze Jerzego.

– Jestem zwolniony? – Dominik nie krył zdziwienia. – Ale za co!?

– Jeszcze pytasz? Ciesz się, że nie wniosę sprawy do prokuratury. Wolę to załatwić polubownie.

– Ale jakiej sprawy!? Co ja takiego zrobiłem?!

– Jeżeli mam ogłosić na forum to, co i tak już wszyscy tutaj wiedzą, to nie ma problemu. Wylatujesz za kradzież dżemów i handlowanie nimi na Allegro, podszywając się pod naszego Sebastiana.

Dominik spojrzał na Złosię i pierwszy raz w życiu zobaczył ją uśmiechniętą. Od ucha do ucha. Choć w zasadzie nie mając dwóch piątek i czwórki też na co dzień nie byłoby mu do śmiechu.

– Ja? Przecież ja się wcale pod nikogo nie podszywałem… Ja to odkryłem przecież! I powiedziałem o tym Złosi!

– Tak? A czemu mi o tym nie powiedziałeś!?

– Bo… bo…

– Bo specjalnie to uknułeś, chcąc szantażować Zosieńkę i Sebastiana! Ale ja swoich bronię! Sebuś to mój siostrzeniec i złego słowa nie dam sobie na niego powiedzieć!

– Aaaa… To tu leży pies pogrzebany… Znaleźliście sobie kozła ofiarnego, tak!? Ja tego tak nie zostawię!

– Trzymaj dokumenty. I nie próbuj nic robić, bo ja wiem, jak to było – kierownik wcisnął mu do ręki plik pogniecionych kartek. – I żeby tak własnego wujka załatwić… Nie dziwię się, że biedny Lucek nie chciał utrzymywać kontaktu z tą częścią rodziny. – rzucił jeszcze na odchodne, a Zbysiu, przypieczętowując jego słowa, splunął ratownikowi pod nogi.

Dominik stał tak przez dłuższy czas, mając totalny mętlik w głowie. Zapomniał, że kierownik Płuska i jego wujek Lucjan to starzy koledzy – po pierwsze ze szkolnej ławki, a po drugie od kieliszka.

Ponury pochód rozszedł się w ciszy do swoich samochodów i rowerów, a Dominik ożywił się nieco dopiero jak wszyscy odjechali. Podjął szybką, ale stanowczą decyzję. Czas wyjechać z Grabkowa. Raz na zawsze. Koniec życia w toksycznym środowisku. Najpierw jednak stwierdził, że pójdzie przeprosić się z Wieśkiem. Wiedział, że grozi to zarażeniem „jelitówką” i następny dzień będzie ciężki, ale już psychicznie się na to przygotował. Co będzie chłopina sam chorował. Wiesiek ucieszy się z drugiego dnia wolnego. A basenu niech sobie Sebuś przypilnuje.