3D
Drama-Dilara-Düğüm
Zihin çok farklı çalışan ve kendini inşa eden değişik bir makine aslında. Yeni öğrendiğiniz bilgilerle eski bilgileri aynı anda işleyebilen, açıkta kalan noktaları kapatmaya çalışan ve duygularla birlikte denge ile hareket etmeye çabalayan durmak bilmeyen bir makine. Benim zihnim bilgileri bağdaştırmayı karşılaştırmayı ve analiz etmeyi çok seviyor. Bazen metaforlarla konuşuyor, bazen sadece duygularla… Bazen ise bir takvim gibi bana arada sırada hatırlatmalar yapıyor. Yakın zamanda hatırlattığı son şey ise eğitimde drama üzerine çalışmam gerektiği oldu.
Drama bambaşka bir dünya. Çok bilmediğim, bilmediğim için merak edemediğim bir dünya. Sadece bir tavsiye üzerine “En fazla ne olabilir ki? ve “Ne kaybedebilirim ki?” düşünceleriyle başladığım bu serüven benim aldı nerelere götürdü ve götürmeye devam ediyor bir bilseniz.
Bir öğretmen gözüyle dramayı anlatmak istesem herhalde şu şekilde anlatırdım. Derslerde uyguladığımız giriş, gelişme, sonuç aşamalarını dibine kadar işleyen ve gelişmeden sonra anlama kapasitesini maksimuma çıkaran bir yöntem aslında. Katılımcıların deneyimlerinden yararlanan bilişsel, fiziksel ve duygusal olarak onları aktif kılan bu yöntem -ki drama bazen yöntem bazen dersin kendisi olabiliyor- doğru şekilde kullanıldığı zaman kalıcı öğrenmeyi aşıp neredeyse genetik aktarım yapacak kadar derinlemesine bir etki bırakıyor. Biraz abartalım:)
Get Aslıhan Aybüke Şahin’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Aybüke olarak dramayı değerlendirecek olursam ise asla eleştirilmediğim, her halimle kabul edildiğim, istediğim kadar bağırabildiğim, istediğim rolü yapabildiğim, istediğim duyguları hissedip yaşayabildiğim bir evren benim için. Sanki tekrar çocuk olduğum ve sınırsızlıkları yaşayabildiğim zamanlara dönmüş gibi hissettiriyor bana.
Hayatımda ve hayata bakışımda bir dönüm noktası diyebilirim drama için. Ancak tam bunu dediğim bir akşam da dramadan Dilara bana şöyle bir cümle kurdu. “Ben aslında dönüm noktası demeyi sevmiyorum. Düğüm noktası demeyi seviyorum.” dedi. Dramanın hikmeti midir bilemem ama hemen zihnimde bir resim belirdi. Bir oda, odada ben ve koskoca bir kilimin karşısında bir sandalyede oturuyorum. Düğümlerden oluşan bu koskoca kilim benim hayatım. Hayatımın tüm düğüm noktalarına bakıyorum. Her düğümde bir anı hatırlıyorum. Hayattaki her düğüm noktam o kilimin deseninin bir kösesini oluşturmuş. Bazı düğümler yamuk, bazıları ise kendini tekrar etmiş. Ancak yamuk olanlar da tekrar edenlerde harika bir uyum yakalamış ve bir sanat eserinin parçası olmuş sonunda… Bu benim hayatım, benim kilimim…
Evet aslında en başa dönersek zihnimizin çalışma alanlarından ve bize yaptığı ufak sihirlerden biri de metafor kurmak. Zihin kullandıkça metaforu geliştiriyor ve anlamını derinleştiriyor. Mesela Dilara’nın zihni dönüm noktalarını düğüm noktalarına dönüştürüyor, benim zihnim ise düğümleri bir kilime…
Sonra zihnim diyor ki bana, dönüm noktalarından geriye baktığımız zaman geldiğimiz yolu göremeyiz. O geçtiğimiz yollar dönemeçten sonra artık bizim için görülmez bir hal alır. O zaman bu metaforu değiştirmek ve geliştirmek ardından derinleştirmek çok doğru bir adım oluyor. Karmaşık bir yol ve kuş bakışı karışık bir labirent yerine, harika desenlerden oluşan bir kilim olarak hayatıma bakmayı daha çok seviyorum. Benim zihnim, benim kilimimi bana sevdiriyor. Zihnim gelişiyor kilimim güzelleşiyor ve daima bana beni anlatıyor…
