Dolu dolu bir yıl daha geçti. Kötü şeyler yazmayacağım, güzel şeyler yazacağım. Hep böyle miydi bilmiyorum ama sanırım artık 38 yaşına girdiyseniz ve halen hayata olumlu yaklaşabiliyorsanız bunu yapmaya devam etmeniz bana oldukça önemli geliyor.

Aman tanrım ne çok şey tükettik. Ne çok şey izledik. Bir sürü figürümüz oldu bu yıl. Bir sürü yeni oyun oynadık. Bir sürü yeni yere gittik. İlk defa bir mitinge gittik. İlk defa eşim ile beraber uçağa bindik (daha önce hep soloydum) İlk defa bir arabamız oldu (ve ilk defa — küçük bir -kaza yaptık). İlk defa araba ile uzun yola gittik “ölmeden önce yapılması gerekenler” listemden çok önemli bir kalemi silmeyi başardım ve Blind Guardian’ı canlı izledik mesela. İlk defa kardeşime 1TB dolusu anime depolayıp kargoladım (internetsizlik başa bela). İlk defa kendimize ait bir Switch2'miz oldu. İlk defa botw oynadık. ilk defa bir sağdıç oldum ve eşim de ilk defa bir nedime oldu. İlk defa yüz yaşına giren dedeme spotify kullanamadığı için klasik müzik usb’si doldurdum. İlk defa bu yıl en çok dinlediğim müzik türü K-Pop oldu (vay be). ilk defa bir babyshower’a katıldık (ughh, normie yetişkin etkinlikleri) İlk defa bir figür vitrinimiz oldu, ilk defa çift Ultrawide monitörü aynı anda kullanıyorum (ve ilk defa bir curved monitörüm oldu). Eşime ilk defa Star Wars külliyatı tattırmaya başladım. ilk defa lüks bir restoranda fine dining yaptık. İlk defa canım arkadaşlarımızı evimizde ağırladık (ve umarım bu yıl da devam ederiz.) İlk defa biricik eşimi, en yakın dostum ve ailesi ile tanıştırdım. Güzeldi.

Öncelikle size bu yıl oynadığım oyunlardan bahsedeceğim. Şu anda iki oyuna ağırlık vermekteyim, ilkinin adı Where the Winds Meet. Oynaması bedava, steamden veya mobile uygulama platformları üzerinden indirip oynayabileceğiniz olağan üstü yüksek kalitede bir oyun. Wuxia oyunları öyle çok popüler oyunlar değildir batıda normal şartlar altında ve bu sanırım en üst seviyede tutanı oldu bugüne kadar. Bol bol screenshot alıyorum bu oyunu oynarken aşağıda da anlayabileceğiniz üzere.

Bunun pek çok sebebi var, hikaye kaliteli, görselleri kaliteli, oynama süresi çok uzun, gachası herhangi bir üstünlük sağlamıyor (ve salak bir at dışında %100 kozmetik) daha insan ne ister? Noksan kaldığı yer localization elbette. Hiç bir zaman şunun tam anlamı ile başarılı olduğunu görmedim, gidin o ülkenin kültürüne ve diline hakim birini bulun bir defacık olsun ne olur yani ölür müsünüz. Müptelasıyım.

İkincisi, az önce de bahsettiğim gibi breath of the wild oldu. Daha 2 gün önce oynamaya başladık. Yeni bir switch2'niz ve 200usd’lik hediye kartınız varsa gerçekten ne satın almanız gerektiğine emin olamıyorsunuz. Nintendo shop’un fiyatlarına bakıp bakıp sövdük cidden. Mario Kart World almak istiyoruz sanırım ama ikimiz de yarış oyunlarından haz almıyoruz. Animal Crossing hevesim var benim ama daha Switch2 versiyonu çıkmamış falan derken… oyun sahi, güzel, yani 6–7 yıllık oyun sanırım, biliyorsunuz nasıl olduğunu size övemem yeterince. Genshin harbi ne kopyalamış dedik durduk devamlı, orijinalini oynamadan o ilk Mondstadt haritasının ve birincil mekaniklerin ne kadar karbon kopya olduğunu anlayamıyorsunuz gerçekten. Tabi artık tamamen özgün sayılabilecek kendisine has bir oyun Genshin Impact ama o ilk take off’un beden bulmuş halini oynamak çok keyifliydi. En ufak eylem bile eğlenceli hale getirilmiş. Sanırım bitirince devamına da göz atacağız.

Guild Wars2 oynamaya -elbete- devam ettim son bahara kadar daha. Şimdilik ara verdim ama tüm Legendary Armorlar tamam, birkaç Leggy silah daha yaptım, eksikleri kapattım epeyce, son expac’i aldım ama oynamadım duruyor öylece ilk girizgah kısmı dışında. Halen seviyorum bu oyunu ama where the winds meet gibi oyunları tadınca biraz eski hissettiriyor geri dönmesi artık.

Monster Hunter Wilds aldım, oynadım demosunu önce, sonra oyunu aldım, sonra pc yenilemek zorunda kaldım çünkü demodan sonra 7 yıllık bilgisayarım sizlere ömürdü. Sonra oyunun hikayesini epey oynadım aslında ama bir noktada buglardan, grafik glitchlerden vb o kadar sıkıldım ki saldım orta noktada. Yeni bilgisayarla bile o kadar kötüydü ki optimizasyon, seni kimse kurtaramaz baba bir patch gelmedikçe diyerekten nadasa yatırdım. Belki düzelmiştir de sonra oynarım hani sırası gelmedi tekrar.

Stalker 2 oynadım. Stalker evrenine karşı tarif edilmez ve dizginlenemez, sağlıksız bir aşkım var. Bu oyunu yıllar önce inanılmaz ucuza pre-order ile almıştım ve monster hunter’ın aksine tüm o buglara rağmen oynamakta inat ettim bir noktaya kadar. Ancak artık save’lerimi yok etmeye başlayınca ona da dur demek zorunda kaldım. O da yatıyor uyuyor, bir ara geri başlarım belki. Açıkçası bu oyun bana çok iyi gelmiyor psikolojik olarak, biraz daha farklı bir insana dönüşüyorum oynayınca ve bu yüzden uzak duruyorum da diyebilirim.

Honkai Star Rail oynadık. Ama ne oynadık. Amphoreus hikayesi bence çok iyi bir hikaye. Gelin görün ki, tam o sırada No Man’s Sky da oynuyordum ve Apollo’nun hikayesi ile tam bir paralellik görünce ağzım açık kaldı. Çok sevdiğiniz birisinin anısının simülasyonda yaşamasına devam etmesine izin mi verirdiniz yoksa onun canını mı alırdınız ki sonunda özgür kalsın? Bu seçenek ve benzer konseptlerin aynı anda değerlendirildiği iki özgün hikaye de tam anlamı ile benim damak zevkime göreydiler. Saber’ın HSR’de yer alması da aşırı sevindirik karşıladığım bir olay oldu (archer whatever)

Pokemon’un mobil kart oyununu senenin başında deliler gibi oynadık. Gerçekten güzeldi bence, free to play oynamamıza rağmen her şeye her gün biraz oynadığımızda yetişebiliyorduk, metadan düşmüyorduk. Sonra ne olduysa gaza bastılar, hızlandırdılar paketleri, içerikleri düşürmeyi zorlaştırdılar, iyi kartlar gelmez oldu, takas geldi ama kiminle nasıl takas edeceksin işte kendi eşimle bile doğru dürüst takas edemedik gerekli kartları derken saldık onu da. Bu yılın en çok kazandıran gacha oyunu olmasına şaşırmadık.

Girls Frontline exilium oynuyoruz hiç bırakmadık (ve bu beni şaşırtıyor) çok rahat bir kafası olduğu için olabilir sanırım, çok zamanımızı yemiyor, kendi kendini oynuyor, keyifli diyebilirim.

Zenless Zone Zero oynadım ve bıraktım. Çok zamanımı alıyordu. Karakter tasarımlarını en sevdiğim oyun olabilir mihoyo gachaları arasında ancak onu oynadığım zaman başka hiç bir şey oynayacak zamanım kalmadığını fark ettim ve her şeye artık uzaktan bakarak takip ediyorum.

Biraz da mangalardan bahsedeyim.

Çok fazla generic isekai slop okudum, otherworldly miktarda hem de. Clevatess’i saymazsak hiç birisi gerçekten çok güzel değildi. Eskiden kalan ve devam ettiğim birkaç seri dışında (spider-chan, reincarnated sword, death mage, eminence in shadow vb) çoğunun adını hatırlamıyorum bile.

Bu yıl en sevdiğim manga Cosmos oldu. Beelzebub’un mangakasından, Beelzebub ile kesinlikle yakından uzaktan alakası olmayan yaratıcı bir uzaylı-ajan temalı bilimkurgu serisi. Tek oturuşta güncele gelebilirsiniz. Şiddetle öneririm.

Clevatess ikinci sırada yer alıyor benim için. Daha uzun bir seri şu anda ve yakında bitecek fakat güncele ancak bu yıl yetişme fırsatı bulabildim. Clevatess biraz daha high fantasy macera kıvamında ilerliyor. Kurgusu ve olay akışı çok hoşuma gitti, karakterleri orijinaller, “kahraman” tanımı benim tabağıma uygun. Güzel işte, ancak herkese önermem.

Gachiakuta okumaya başladım anime gelmeden önce. Animeyi bu kadar beğenmedim ama mangası çok hoşuma gitti. Birinin çöpü başkasının hazinesidir temasına bu kadar orijinal yaklaşılabileceğini düşünemezdim. İçinde o nostaljik Soul Eater enstantaneleri var. Shounen Battle mangalar arasındaki yerini her geçen gün sağlamlaştırdığını düşünüyorum. Estetiğine bayılıyorum.

CSM part 2 okuyorum elbette. Hakkında hiç bir şey yazmayacağım ama her geçen bölüm daha bir uçuk hal almaya daha ne kadar devam edebilir bilmiyorum. Bunu deneyimlemeniz lazım gerçekten, anlatmakla olacak gibi değil. Anlatsam hem ne anlatacağım yani, denji kimleri nasıl yedi onu mu anlatayım ne yapayım yani. Daha sonra geri döneceğim CSM konusuna o ayrı.

Ichi the Witch okumaya başladım. Gachiakuta ile beraber güzel birer sürpriz oldu diyebilirim. İşte ben böyle battle mangalar arıyorum ama gelmiyorlardı. Artık mutluyum. Yeterince orijinal, dolu, estetik ve akıcı. Karakterleri çok özgünler. Başka hiç bir şeye tam olarak benzetemiyorum ve bu beni mutlu şekilde deli ediyor. Öneririm.

Dress Up Darling bitti, hem çok mutlu olduk eşimle beraber sonunu okurken, hem de bariz bir burukluk oluşmadı değil. Küçük Nichika’yı her gördüğümüzde mutlu oluyoruz.

JJK devamı ve Dandadan çok iyi gidiyorlar bence. JJK özellikle beni çok şaşırtıyor her geçen bölümde. Uzaylıları işlemeye karar vermeleri başta saçma gibi geliyordu ama sonra hoşlanmaya başladım. Dandadan’ı da CSM’ye benzer sebeplerden anlatamam neden sevdiğimi. Ancak bir kareyi bu yıl çok beğendim; Hani Takakura sınıf kapısından bakıyor ya Ayase de onu göz ucuyla görüyor, ancak bilmiyor neden kalbi ısınıyor. İşte orada bir fena olmuştum cidden.

Yanisuu bana tekrar sigara içme isteği getirdiği için okumayı bıraktım ama belki animesi çıkınca izlerim. Benzer şekilde Akane Banashi’yi canlı hareketli sesli izlemem gerektiğine karar verdim ve mangayı bir noktada saldım. Birazcık kendisini tekrarlamaya başlamıştı da, iyi oldu.

Gelelim animelere,

Takopi bu yılın tartışmasız en iyi animesiydi. Canım takopi ya ah ya, çilekli takom benim kıyamayız biz sana sevgi yumağımız. Çok üzüldük, çok ağladık, çok kederlendik, sonu belki daha farklı olabilirdi ama muhteşemdi.

Netflixte tek filme sıkıştırdıkları Versallies no Bara çok hoştu. Hikaye çok hızlı ilerledi ve çok fazla şey atlıyordu ama ülkemizin o günlerde yaşadığı olaylarına güzel bir “bakın böyle de olabiliyor” aynasıydı. OSCAAAAR!

CSM: Reze filmini sinemada izledik, ilk defa bir filmi bittiğinde salon ile beraber alkışladım. Güzel bir histi gerçekten. Bu film ile alakalı tek başına başlı başına bir yazı yazabilirim gibi geliyor bana. Havuz sahnesi, çalan müzikler, mangayı ne kadar iyi takip ettiği ve onu çoğu zaman aşmayı başardığı… Anlat anlat bitmez. Harikaydı.

Yumruk atan prensesi izledik, sonlara doğru cidden sıkıcılaşmaya başladı ama Scarlet’ın olduğu sahneler hatrına izledik.

Foud Court de, Mata Ashita izledik, bu yıl en beğendiğimiz animelerden biri oldu. 9/10 falan veririm galiba, çok keyifli muhabbetler, çok keyifli sahneler. Mangasından daha iyi olmuş diyebilirim. Bu tip ikili dinamiklerine bayılıyorum.

Kaoru Hana wa Rin to Saku izledik. Başta çok beğenmedim, mangadaki MC’nin kendini beğenmeme affetmeme, güzele layık görmeme saçmalığını bir şekilde daha saçma iletmeyi başardığı için kötü başladı bence. Ancak sonra toparladı. Devamını izlemeyi iple çekiyoruz. Güzel bir romantik seri.

Dandadan 2. sezon mükemmel ötesiydi. Hiç övdürtmeyin bana gidin izledin mutlaka.

Sakamoto Daysi izledik. Zor katlandım diyebilirim. Ancak sonuna kadar izlemiş olalım dedik. Sıkıcı buluyorum. Kötü değil ama sıkılıyorum. Espri türünde bir beyaz ekmek tadı var bana göre.

Kusuriya ikinci sezon izledik. Hani bunu da övmeme gerek yok. Biliyorsunuz. Bilmiyorsanız da gidin izleyin hiç şey ettirmeyin bana. Hadi bakayım.

Ameku izledik. Çıtıpıtı Dr. Anime Girl House the Anime. Aynı kalitede değil elbette ama çok sıkmadı.

Chi izledik. Chi, takopi’den sonra bu yıl izlediğimiz en iyi seri falan. Okullarda tüm dünyada her ülkede mutlaka izletilmeli ve öğretilmeli diye düşünüyorum.

Uzumaki izledik. Ahahah çok kötüydü. Konuşmak istemiyorum.

Look back izledik. Bunu da Takopi, CSM: Reze ve Chi ile bu yılın “en”lerinin arasına koyabilirim. Bitirdin bizi fujimoto.

2023 animesi aslında ama bu sene izledik, Otonari no Tenshi-Sama izledik. Şeker komasına girdik, tatlış bir romantik seriydi. benim tek gıcık olduğum şey, anime bitti ama karakterler seni seviyorum diyemedi.

Benzer şekilde Ousama Rankingi de bu sene izledik. Çok tatlıydı bence, aile ortamında izlenebilecek bir seri.

Ona izletmek için eşimle beraber Vivy’i tekrar izledim. Hiç sıkılmadım tekrar izlemekten. Bence zamansız bir seri Vivy. Böyle AI drama’lara bayılıyorum.

Kowloon Generic Romance dünyanın en sıkıcı şeyi falan olabilir. Gooner bait videolara kanmayın başlamayın zamanınıza yazık.

Bir noktaya kadar Guild no Kuetsukejou desu ga, Zangyou wa Iya nanode Boss wo Solo Toubatsu Siyou to Omoimasu izledik (tüm full ismi yazmak istedim absürdlüğü anlamanız için) Tek keyif aldığımız şey finalindeki dansı beraber yapmak oldu.

To be hero X adında, ölsün bu anime dediğimiz çok kötü bir şey ile karşılaştık.

Thermae Romae Novae izlediğimiz en iyi banyo animelerinden biri. En iyi sauna, termal, banyo, roma hamamı ve romalı çıplak erkek, japon hamamı övücü anime falan bu dünyadaki. Müthiş.

Şimdi adını hatırlayamadığım ve kızların Antarktika'ya gitmek istedikleri bir animeye başladık ama devam ederiz bir ara herhâlde (o sırada eşim, “Sora yorimo falan diyor arkadan)

A whisker away adında bir 2020 filmini izledik. Fena değildi.

Yarım bıraktığımız bir sürü şey olmuş. Zenshu, City the animation, P&SwithG, Silent Witch, 100'nin kanojo, Kimi wa Meido-Sama, Alya San, Giji Harem vb bitirmemişiz çeşitli sebeplerden on-hold duruyorlar öylece.

Eşime Asobi Asobaseye, lycoris Recoil, Jojo’ya başlatmışım. Henüz bitmedi bunlar ama güzel gidiyor sanki.

Çok film izledik aslında ama böyle ne izledik kız biz diye düşünüp düşündürüyorum öyle gelmiyor akla hiç cidden. Eşime Star Wars I-II-III ve ardından Andor ve ardından IV-V ve bu akşam da son olarak VI ile güzel bir kombo yaptırdım. İyi gidiyor şimdilik. Ben isterdim ki, imkansız biliyorum ama, gerçekten episode VI sonundaki o ormandaki kutlamalarda bunu hissettim; Cassian da keşke yaşasaydı da o kutlamalarda bir kadeh kaldırsaydı. Orada Ghost Anakin’i görmekten daha etkileyici olurdu diye düşünmeden edemedim. Yazarken bile gözlerim yaşlandı.

Love Untangled adında tatlı bir kore romantik komedisi izledik. Bu sene cidden çok k-pop dinledim ama o ilgim k-dramalara komedilere falan henüz geçmedi. Oralara gelmedik henüz cidden. Arada aparetif oluyorlar böyle.

Platform adında iki filmlik bir sericik izledik.

The killer adında bir kiralık katil filmi izledik ve bence güzeldi.

Memleketim adında bir filiz akın-tarık akan filmini izlediğimizi hiç unutmuyorum.

Eşim bana Titane’ın sonunu izletti az daha kusuyordum.

Oppenheimer izledik beğenmedik. Tenet izledik ve hiç iyi gelmedi. Bence Barbie Movie cidden daha iyiydi.

Dune’ları izledik ve çok beğendik. Hatta eşim bana neden star warsları böyle yapmamışlar ki dedi dert yandı, güldüm.

Superman izledik, ben beğendim. Hatta izlediğim en iyi modern superman yorumuydu. Üste üste Man of Steel’deki yorumundan sonra sıcak kalpli gerçek bir Superman görmeyi özlemişim.

Dizi olarak da Young Sheldon(daha bitmedi), Sandman, GenV-Boys izledik. Mad unicorn adında eğlenceli bir dizi izledik, beğendik. The Eternaut adında güzel bir survival dizisi izledik. Dept Q adında bir dedektif-polisiye izledik ve beğendik. 3 Body Problem izledik ve güzeldi. Love Death & Robot izledik ve bitirdik, bazısı güzeldi bazısı değildi. Rıpley adında çok beğendiğim bir drama-thriller izledik (çekim mahal yeri ve oyunculuk on numara). Bu sene izlediğimiz en iyi dizi büyük ihtimalle yüz yıllık yalnızlıktı.

Şu anda bu yazı için kaç saat ayırdığımı bilmediğim noktaya geldim.

Dolu dolu bir yıl oldu. Yıla başlarken iş değiştirerek başlıyorum ve bir aksilik olmazsa her şey daha bile güzel olacak. 2026'da herkese güzel günler ve hoş geceler dilerim. Hepimizin buna çok ihtiyacı var.

Sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın. Bu yılı da atlattığınız için hepinizi canı gönülden kutlarım.

P.S.: Wallpaper Engine ile sürreal zaman geçirmiş olabilirim. 2 gün önce satın aldığımdan beri. Başka türlü 3440x1440 wallpaper bulmak çok zor, böyle en azından kafam rahat.

P.S.2: Bahsi geçen vitrin; Chitose ile Takinanın önündeki o resin baskı friereni boyadıktan sonra (thanks to edin) gaza gelip o makima/power/reze üçlüsünü edindik ama boyutları biraz küçük olduğundan henüz totomuz yemedi boyamaya. Bu sefer saydam sprey primerim sprey boya makinem falan filan var daha donanımlıyım ve üstüne alıştırmamı da yaptım. Boyayınca yine twitterdan güncellerim.

P.S.3: Switch2 dışında bir tane de adına “çitlenbik” adını verdiğimiz çok tatlı bir handheld konsolcuğumuz oldu. Esasen onunla daha çok vakit geçiriyor olabiliriz, yani en azından eşim öyle yapıyor. Her şey için REDACTED teşekkür ederiz. Çok güzel bir doğum günü hediyesiydi.

P.S.4: 1 Yıldır Mudae oynuyoruz. Daha yeni quality quantity 100'lemek üzereyim, gittiler sphere diye bir şey çıkardılar, ortalık çok karıştı.

Final P.S.: ❤

2025 Yıl Sonu Yazısı was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

You can (not) redo but you are (not) alone”

Bir konuyu baştan açıklığa kavuşturayım: Burada sunacaklarım kesin birer açıklama değildir.

Zaman zaman bu yazıyı tekrar açıp geri düzenleme mecburiyeti hissedeceğim kısımlar olacak çünkü elbet bir noktada her şeyi baştan tekrar izleyeceğim. Yazı size ara sıra kaotik görünebilir, çoğunlukta önemli kısımlara odaklandım. Mesela gidip de neden bir noktada Mari ve Asuka beyaz suit giyiyorlar veya Rei’nin saçları neden uzadı bu tip detaylara girmedim. Girmemin pek bir anlamı yok çünkü. Eğer katılmadığınız veya yeterince açık anlatmadığımı düşündüğünüz bir bölüm varsa yorum yapmaktan çekinmeyin. Durum böyle çünkü pek çok kısım yoruma açık. Belki yalnızca isabetli ve mantıklı çıkarımlar yapmakta başarılı olan biri yazmalıdır bu final yazısını ve belki o ben değilimdir. Çok mühim değil çünkü yazmaktan keyif alıyorum.

Tahmin edebileceğiniz gibi bu metin filmlerden spoilerlar içeriyor. Modern dört filmden herhangi birini izlemediyseniz lütfen bu yazıyı okumayın! İzledikten sonra geri dönün ve hayır ilk 26 bölümlük seriyi izlemeniz çok az anlam ifade ediyor ama siz yine de gidip önce onu izleyin elbette.

- Gendo’nun planı -

Misato liderliğindeki Wille, Gendo’nun “Third Impact’i” başlatmasına ve dolaylı olarak “Human Instrumentaliy Project’in” başlamasını engellemek için saldırısını başlatır. Bunu yapmak için beş numaralı Adam’ın organlarından ve etinden inşa edilmiş EVA 13'ü yok etmeleri gerekmektedir. Remake’lerde orijinalinde olduğu gibi sadece bir değil tamıtamına beş Adam var. Second Impact ile ortaya çıkarlar ve Eva 9'dan 13'e kadar tümünü inşa etmek için kullanılırlar.

Ancak Asuka, Eva 13'ü yok edecekken, Asuka’nın pilotluk yaptığı Eva 02, korkudan bunu yapmayı reddeder. 02'yi zorlamak amacıylaAsuka, 02'nin bir Meleğe dönüşümünü tamamlamak için dramatik şekilde kendi göz bandını çıkarır.

Fakat dönüp bir bakalım; ikinci film olan “You Can (Not) Advance”da Asuka, parazit yetenekleri olan Dokuzuncu Melek tarafından ele geçirildiğinde, kendisinin de Eva 03'ün içinde olduğunu hatırlıyor mudur dersiniz? Melek sadece Eva’yı parazite etmekle kalmadı, Asuka ile beraber onu bir Meleğe dönüştürdü. Mutasyonun ilerlemesini durdurabilecek bir mekanizma yaratan Wille sayesinde de Asuka kendi insan formunu korudu.

Ama bunların hepsi aslında Gendo’nun planıydı. Asuka berserker moduna girip tamamen bir Meleğe dönüştüğünde, onu Rei’nin kopyalarından biri olmak ile beraber, aynı zamanda Lilith’in ruhunun da haznesi olan Eva 13'e çeker. Bir Lilin ve bir Melek, robotun içinde yasak bir füzyon gerçekleştirmiş olur ve Third Impact’in artık başlaması için hiç bir engel kalmamıştır. Bilindiği üzere lilith’in ve Adam’ın birbirlerinden farklı tohumları asla karışmamalıdır. Fakat gelin görün ki tohumların füzyona uğramış kaosu ile modifiye edilmiş bir Eva 13 ve Longinus’un Mızrağı’na sahip olan Gendo, Anti-Evren’e girmek için “Gulf’s Gates” açarak sebep olduğu Third Impact’in başlangıcından yararlanır. Ancak aslında amacı tamamen tam teşekküllü bir Third Impact yaratmak da değildir.

Karmaşık mı? Konu burada daha da ilginçleşiyor. Anti-Evren, bize Kara Ay (Lilith’i Dünya’ya getiren “gemi”) aracılığıyla gelen Meleklerin ve İnsanlığın ortaya çıkışıyla bağlantılı uzaylı varlıklar tarafından yaratılmış bir boyuttur. Temelde anti-evren, Adam ve Lilith’in içinde var olan bir şeydir; Anti madde sayesinde boş bir dünyayı yaşam ve yeni bir düzen ile doldurabilmektedirler. Her şeyin kökeni olduğu için burası boş bir yerdir ama irade beden bulduğunda, tüm dünya hiçlikten tekrar ortaya çıkartılabilir, yeni hayatlar yaratılabilir. Hayal gücünün şekillenerek yeni bir gerçeğe dönüştüğü bir fikir dünyasıdır. Aslında bunun devamlı olarak gerçekleştiğini gerek 26'lık seri gerekse de önceki filmler yardımı ile bir şekilde anlayabildik. Bazı sahneler ve olaylar aslında gördüklerimizin defalarca tekrarladığına işaret etmekteydi. Yani burası Gendo’nun gerçekliği değiştirebileceği ve karısı Yui ile yaşayabileceği bir dünya yaratabileceği yerdi. Hep böyle olmuştu ve böyle olacaktı. Ancak Gendo bu defa Third Impact’in başlamasına izin vermedi ve tamamlanmadan yeni bir “Another Impact’e” sebep olmak istedi.

Esasen tek istediği, aynı dünyada yui ile bir araya gelebilmekti. Bu dünya bir tür kırmızı çorba da olabilirdi, yeni bir gerçeklik de. Bir önemi yoktu. Tek istediği yalnızca Yui oldu. Dünyanın geri kalanı ve oğlu, umurunda değildi.

- Shinji’nin Karşı Saldırısı -

Shinji sonunda robota girer ve Eva 01 ile birlikte Anti-Evren içinde Gendo ile savaşmak için ayrılır. Babası, insanlığı sıfırlayan umutsuzluk silahı Longinus’un Mızrağı’nı kullanırken, Shinji, insanlığı yeni bir varoluş düzeyine yükselten Cassius’unkini kullanmaktadır. Cassius’un mızrağı normal şartlar altında Lilith’in Kara Ay’ı Dünyaya çarptığında hasar görmüştü. Fakat yeni umutlar, yeni hayaller, insanlığın kaderinin buna bağlı olması ve Shinji’nin iradesi onu bir şekilde geri getirdi. Anti-Evrende her şey mümkün. Burası açıkçası biraz sihirli bir deus ex machina bölümü ama eminim mantıklı görünüme sahip bir açıklama getirmek de çok zor olmazdı.

Anti-Evren yani hiçlik, boşluk, insanlığın tasavvur edemeyeceği bir şey olduğundan, Shinji ve Gendo’nun bilinçaltı anılarını kullanarak, tanıdıkları senaryoları yaratır. Bu nedenle, bu hayatta ve başka bir hayatta bulundukları farklı yerler arasında atlamaya başlarlar. Bu sırada çok önemli bir savaş halindedirler. Bir oğul babasını öldürmek zorundadır.

“Hayali Eva nedir ve bize zarar verebilir mi?” sorusunu kendinize bu aşamada sormalısınız.

Fikir dünyasında, formların en saf hali ile vuku bulduğu bu evrende yapılamayacak bir şey varsa o da yumruk yumruğa bir kavgayı kazanmaktır. Sonuçta orada önemli olan yalnızca akıldır. Böylece Shinji, hayatında hiç yapmadığı bir şeyi başarır: gerçekten ama gerçekten ilk defa babasıyla samimi bir konuşma yaparlar. Daha önceki hiç bir iterasyonda gerçekleşmemiş bir mucizedir bu. İnanılmaz.

Gendo, planının son adımını işte bu fikir alışverişi sırasında gerçekleştirir. Shinji’ye Kara Lilith formunda görünen Hayali Evangelion’un üzerinde her iki mızrağı, umutsuzluğu ve umudu, tezi ve antitezi birleştirir — bu Eva’nın gerçek formu değildir. Aslında bir formu bile yoktur. Bu görünüm, Shinji’nin hayal gücünün bilinçaltında onu nasıl gördüğüne dair bir sanrıdır, ancak her şeyi bir Eva olarak görüyor olması daha sonra çok önemli bir sonuca varmamıza sebep olacaktır.

“Hayali Eva nedir?” kendinize tekrar sormalısınız. Bu soruya bir cevap sunmam gerekirse,

Anladığım kadarıyla fikir ve yaratılış kavramının nihai temsilidir, yalnızca insanlığın algılayabileceği bir şeydir. Esasında yine bir dönüşüm ve fikrin forma dönüştürülmesi konulu uzun bir yazı yazmama olanak sağlayan ilginç bir konsepttir. Daha önceki Eva yazımı okuduysanız Lilith’in nasıl aklı ve düşünceyi, Adam’ın da bedeni yaşayan tüm canlıları, doğayı temsil ettiğinden bahsetmiştim. Dünya bu ikisi sayesinde en iyi iki ürünün mükemmel ve mucizevi bir sonucu olarak meydana gelmiş olsa gerek. Akıl ve beden artık bir aradadır ve ilk önce, First Impact de zaten insanlığın yaratılışı ile sonuçlanmıştır.

“Another Impact”, Hayali Eva’nın Rei’nin kafasının şeklini almasıyla başlar. Dünyada dolaşan zavallı T-Pose başsız Evangelionların ruhlara dönüşümü artık tamamlanır ve tüm insanlığın kolektif bilinçle birleşmeleri başlar, bu da Third Impact ve Human Instrumentaliy Project vasıtasıyla gerçekleşir (bunlar bir bakıma aynı şeydir). Başsız Eva’lar nelerdir? İkinci filmin sonundaki olaya “Almost Thırd Impact” adı veriliyor, yani tamamlanmamış. Bu yüzden insanlar bu tuhaf yarım yamalak Evangelionlara dönüştüler, çünkü bu, saf ruhlar haline gelme sürecinin ilk yarısıdır. Gendo, Third Impact etkinleştirdiğinde dönüşüm tamamlanır ve azad olurlar.

Peki ya kafa, The End of Eva ile aynı mı? Anlam ifade eder mi bilmiyorum ama evet ve hayır diyebilirim. Hayali Eva’nın bir formu olmadığı için insanlar ona bir görüntü verdiler, herkesin bilinçaltında var olan (bir önceki döngüden dolayı ve buraya daha sonra değineceğim) ve olup bitenlere gönderme yapan bir şeyin görünümünü kazanıyor. Anti-Evrenin dışında, “gerçek dünyada” insanlık bu sonu kabul etmeye hiç de istekli değildir. Misato, Ritsuko ve arkadaşları, Wunder gemilerinin omurgasını kullanarak üçüncü bir mızrak yaratırlar. Longinus’un sıfırlanması ve Cassius’un yükselişi fikrini reddeden: Gaius’un Mızrağı olarak adlandırılan, insanın özgür olma, kaderinin dizginlerini eline alma ve olduğu gibi var olmaya devam etme arzusunu temsil eder. Bu kısmını biraz gönlüm kabararak izliyorum diyebilirim.

Misato, Wunder’ı dev kafanın gözüne fırlatmak için kendini feda eder, bu da orada bir delik açarak mızrağın içerideki Shinji’ye ulaşmasını sağlar. Baba ve oğul, Gendo’nun oğluna ilk kez açılmasıyla sohbetlerine devam etmektedirler. Hiçbir insan bağlantısı olmayan izole bir insan olduğunu ve Yui ile biriyle bağlantı kurmanın mutluluğunu nasıl keşfettiğini anlatmaktadır. Yui gittiğinde tüm bağlarını kaybetmiştir. Anlamlı her şey yok olmuştur. Tek çare onu geri getirmektir.

En sonunda baba ve oğul birbirlerini anlarlar. Shinji, Gendo’nun kendisi gibi olduğunu, neden olduğu acı nedeniyle ilişkilerden kaçan ve aslında bu ilişkilere sahip olmak isteyen biri olduğunu fark eder. İşte o zaman Gendo, her zaman gözünün önünde olan gerçeğin farkına varır: sevdiği biri ile bağ kurmak için çılgınca bir plana ihtiyacı yoktur, oğlu ona aslında hep çok yakındı, hep oradaydı. Çünkü Yui’nin ruhu Shinji’deydi. Yani, en azından mecazi olarak. Benim görüşüme göre, Yui’nin ruhunun çocuğuyla birlikte olmasıyla ilgili bu konuşma mecazi bir şeydir, zira Yui’nin mirası ve Gendo’ya olan aşkının meyvesidir ve bu yüzden Gendo’nun aradığı şeyin cevabıdır.

Bu farkındalık, Gendo’nun Another Impact sürdürme arzusunu tamamen kaybetmesine neden olur ve Shinji’ye dünyayı yeniden şekillendirme gücünü teslim eder. Gaius’un mızrağı elindeyken bunu yapabilir, hem sıfırlamayı hem de enstrümantasyonu reddedebilir. Artık her şey tamamen benzer bir düzende sıfırlanmayacak veya dev bir kırmızı çorbaya dönüşmeyecektir. İkisi de reddedilir

- Evangelionların Olmadığı Bir Dünya -

Kaworu, Shinji’nin önünde belirir. Ah peki Kaworu ölmemiş miydi? Diyelim ki Kaworu Adam’ın ruhunu simgelesin ve onun fiziksel bir görüntüsü olsun, niye o da tekrar yaratılışta bir insan formunu almasın? Ne ilginçtir ki tıpkı The End of Evangelion’daki gibi Shinji’nin “ne yapmak istediğini” sorar. Geçmişte robota girmek istemeyen sevgili Shinji Vila-3'te geçirdiği süre sayesinde olgunlaşmıştır ve değerli bir ders almıştır. Artık insan ilişkilerini yaşamak istemektedir ama artık bunların önemini daha iyi anlamaktadır. İnsanlar hep Shinji’yi suçlamıştı ama aslında sorun her daim Gendo’ydu. Sevgi, karşılığında bir şey bekleyerek verdiğiniz bir şey değil, özverili bir şekilde, yalnızca sevdiklerinizin iyiliğini düşündüğünüzde doğal bir şekilde ortaya çıkan bir şeydi. Siz sevdiğinizde, bir başkası da sizin için aynısını yapacaktır.

Shinji, kendisinin ve Kaworu’nun başka yaşamlarda tekrar tekrar buluştuğunu fark eder. Kaworu onu çok sevmektedir. Esasında Adam tüm insanlığı çok sevmiştir. Öyle olmasaydı, daha önceki pek çok davranışı anlamsız olurdu.

Shinji tüm bunların sonunda, Kaworu-Adam’ın sorusuna da cevap olarak, sevdiği insanları kurtarmak ve onların yaşayabilecekleri ve mutlu olabilecekleri bir yer bulabilecekleri yeni bir dünyaya teslim etmek için yola çıkar. Asuka’dan başlar. Asuka’nın katlanılmaz yalnızlığını düşler önce (ve bu seride Rei gibi bir klon olduğunu da göz önünde bulundurur.) Şöyle bir dönüp baktığında Asuka gibi birinin ev diyebileceği, geri dönüp mutlu olabileceği bir yer olduğunu fark eder. Kensuke ile birlikte bir rota seçer Asuka için. Onun bir pilot, klon veya başka bir şey olarak değil, onu gerçek Asuka gibi, kendisi gibi gören tek kişinin yanında olmasını düşler.

Shinji, The End of Evangelion’un sonunda gördüğümüz aynı kumsalda bulur. Asuka’ya onu daha önce sevdiğini itiraf eder ve Eva 13'ü serbest bırakır. Bana kalırsa çok bittersweet bir andır ve tüm Evangelion fanlarını yirmi yıldan uzun süredir tutunup kaldıkları eskiye bağlı nostalji hapsinelerinden toplu bir şekilde azad eder. Asuka’nın bu itirafa olan tepkisi çok tatlı ve masumdur. Sanıyorum ki, her şeye rağmen, tüm yalnızlığına ve öfkesine rağmen, Asuka bile finalde deredere olabilir.

Sırada Kaworu vardır. Bu aşamada yazı boyunca tekrarlayıp durduğum “döngü” teorisi doğrulanmış olur: döngü halindeki evren gerçektir. Anti-Evren’de ve elinde mızrak olan Shinji, kendisinin ve Kaworu’nun orijinal dizi de dahil olmak üzere başka yaşamlarda tekrar tekrar buluştuğunu fark eder. Melek bunu doğrular ve her zaman diğer hayatları hatırladığını anlatır. Hiç unutmamıştır.

Bu kadarıyla da bitmez, aynı zamanda Shinji’nin adını “The Book of Life”a kendisinin yazdığını anlatır ve bu yüzden ikisinin de kaderinde her zaman buluşmak olacaktır. Book of life nedir? Adam ilk dünyaya geldiğinde ve her şey yarattığında bu kaderi yazmıştı. Lilith gelmeden bile önce, her şeyden önce, ilk başta, tüm döngüleri zaten görmüştü ve Shinji’yi çok sevmişti. Her döngüde tekrarlanan bir şey olması gerekiyordu. Dolayısıyla Shinji ile ilk tanışmasından sonra (sanırım dizide) bu “gücü” her zaman yeniden bir araya gelmeyi garanti altına almak için kullandığı düşünebiliriz. Esasen Shinji, kendisi için seçtiği bir acil stop butonudur.

Buna rağmen, her şeye rağmen sadece Shinji’nin mutluluğunun kendisini mutlu edeceğine inandığı fark eden Kaworu, bu tip bir mutluluk konusunda yanıldığı için özür diler. Yeni dünyaya Kaji ve Misato ile birlikte yaşamaya gönderildiğini ima eder. Şu noktada kendime ait basit bir teori sunabilirim. Kaji ve Kaworu’nun bağlantısı nedir? Neden onca insanı seçebilecekken Kaji’yi seçmiştir? Dizide Adem’in haznesinin vücudunun “bilinmeyen bir donörün” DNA’sı kullanılarak yaratıldığı söyleniyor (aynı şekilde Rei’nin Yui’ninkiyle yaratıldığı gibi). Şahsen bu gizemli dönorun Kaji olduğunu ve Kaworu’nun bedeninin biyolojik babası sayılabileceğini varsayıyorum. Böylesini düşünmek daha keyifli.

Sonunda sıra Rei’ye gelir. Burasını doğru anlatması benim için bir hayli zor. Burada gördüğümüz Rei ilk filmde ortaya çıkanın aynısıdır, yani ikinci uzun metrajlı filmin sonunda ruhu 01 ile birleşen Rei’dir. Shinji, istediği şeyin zamanda tekrar geriye gitmek ya da dünyayı yeniden yazmak olmadığını, sadece tüm Eva’ları yok edeceğini ve başka hiçbir şey yapmamak olduğunu anlatır. Rei’nin bu dünyada yaşamasını ve tıpkı Ayanami 06 gibi dünyadaki yerini bulmasını ister.

Peki bu sahnenin stüdyoda olması ve diziden sahnelerin projektörden geçmesinin çılgınlığı nedir? Onlar Anti-Evren’in içindeler ve her şey Shinji’nin yarattığı görüntülerdir. Açıkçası kurgu şu noktada gerçekleşen çoğu şeyin hiçbir anlamı yok. Daha çok üstdilsel bir metafor sunuluyor. Stüdyonun görüntüsü, Shinji’nin başardıklarını kendi kurgusal dünyasını yaratan bir film yapımcısının (veya herhangi bir sanatçının) fikriyle karşılaştırıyor. Sanki o anda baş kahraman Hideaki Anno’dur ve kendi Neon Genesis (No) Evangelion’unu yaratır.

Shinji, bir tren istasyonunda, yeni dünyasında, bir yetişkin olarak uyanır. Antik dünyanın son kalıntısı olan patlayıcı kolyeyi ondan çıkartan Mari ile karşılaşır. Platformun diğer tarafında Rei, Asuka ve Kaworu’nun da yetişkinlerini görürürüz. Büyümek, pilot oldukları için onlardan esirgenmiş şeylerden biriydi ve yeni dünyada nihayet yetişkin olmayı başarırlar. Hayat artık devam edebilir.

Shinji ve Mari el ele verirler. Yeni bir yolculuğa ve yeni bir başlangıca doğru yola çıkarlar.

Gerçek dünyada, bizim dünyamızda, Shinji’nin arzusunun sonucu olan bir hayatı izleriz. İşte bu yüzden şehir gerçektir ve animasyonsuz görüntülerle karşılaşırız (dizinin yaratıcısı Hideaki Anno’nun doğduğu Ube şehri).

Cast girer ve tatmin olmuş bir şekilde koltuğunuzdan kalkar, bir balkona çıkar nefes alırsınız. Veya belki sevdiğiniz birisine sarılırsınız.

Yeniden başlanmamıştır ama artık Shinji yalnız değildir. Dört filmin adını bu şekilde dizebilirsiniz,
“You can (not) redo but you are (not) alone”

Tüm bunlar arasında Mari Illustrious Makinami kimdir ve neden çok önemlidir?

Üç gerçeği anlamanız gerekiyor,

Mari 2014'ten beri var olan bir karakterdir ve manga evreninde daha ayrıntılı işlenmiştir. Filmlerde hiç bir ayrıntısına çok fazla girmediği için mangayı size spoillemek istemiyorum diyebilirim. Fakat bilmeniz gerektiği kadarını anlatmam gerekirse;
Mari bir bilim kadınıdır ve esasen gerçekten yaşamış hali (yani filmlerde gördüğümüz yaşlanmayan lanetli veya muhtemelen klon olan Mari değil de, gerçek Mari) Gendo’ya Gendo-Kun şeklinde seslenebilecek kadar yaşlıdır ve Yui’nin de “çok iyi” bir dostudur.
Mari, Shinji’yi koruyacağına Yui’yi çok sevdiği için söz vermiştir.

Mari ne yapması gerektiğini hikayenin her noktasında, çok iyi bir şekilde kendinden emin adımlarla bilmektedir. Shinji’nin boynundaki sembolik patlayıcı tasmayı çıkartabilmiş olmasının tek sebebi Nebuchadnezzar anahtarına sahip olmasıdır. Bu anahtarı nereden bulacağı nasıl kullanacağı gibi bilgiler tamamen geçmişten gelen bilgileri vasıtasıyla gerçekleşmiştir. Eva 08 vasıtasıyla seri üretim Eva’ların güçlerini birleştirip yeni ünitesini feda etmiştir. Yaptığı hiç bir şey bir gıdım şüphe ve tedirginlik içermeksizin çok keskin bir kararlılıkla gerçekleştirilmiştir. Filmler boyunca onun bir defa olsun boşlukta ve kaybolmuş bir ifade sunduğunu göremezsiniz.

Bunun yapılabileceğini bilmesi ve Shinji’nin yapabileceği her şeye inanmış olması onu seri için çok özel bir karakter yapmaktadır. Çünkü bugüne kadar kimse Shinji’nin bir şey başarabilecek olmasına gerçek anlamda inanmamıştır. Mari’nin tek motivasyonunun bu olmadığını de bilmek gerekiyor. Mari Yui’yi çok sevdiği için Yui öldükten sonra Gendo’dan da bir o kadar nefret etmiştir ve ne pahasına olursa olsun adamın kaybetmesini istemiştir. Ne var ki biz buna işaret eden çok fazla diyalog ile karşılaşmış olsak da asla tam olara dile getirilmedi.

Günün sonunda, umarım bir daha asla devam niteliğinde bir Evangelion filmi veya serisi çekilmez. Umarım bir daha asla bu hikaye devam etmez. Etse bile umarım asla Eva’ları içermez ve adı “Daily life of Shinji” gibi çok basit bir isim olur.

Ve burada benim için de sona eriyor. En azından ara sıra geri gelip yapacağım ufak düzeltmeler, imla kontrolleri ve eklemeleri saymazsak; Bu yazıdan sonra herhangi bir Eva yazısı yayınlamayı planlamıyorum.

Bitmiş Bir Eva Hakkında was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Merhaba herkese

Hayatımın en uzun yılını geride bıraktım. Sizin için de öyle miydi? İyisi ile kötüsüyle her detayı ve günüyle ömrümün en bereketli yılıydı. Bu yıl hiç çekmediğim kadar çok fotoğraf çektim, hiç gitmediğim yerlere gittim. Çok fazla ilki yaşadım ve daha fazlasını yaşayacağım bir hayata adım attım.

Öncelikle artık bu yıl resmi şekilde yalnız olmayan bir insanım. Biz evlendik. Canım karıma selamlar. O bunu okurken ben onu yanında izliyor olacağım. Dünyanın en zeki, tatlı ve güzel kadını ile hayatımı birleştirdim. Uzun zamandır güçlü bir anonimite sergiledikten sonra bu tip beyanları rahatça yapabiliyor olan mutlu bir nihbrincike dönüştüm.

Düğünümüzün esnası, öncesi ve sonrası cidden bu yılın highlightını oluşturmakta benim için. Düğünümüze gelen ve bizi akrabalarımız ile tek başımıza bırakmayan tüm arkadaşlarımıza teşekkür ederiz. Bad Apple eşliğinde çiçek atılan müthiş keyifli bir düğün gerçekleştirdik. Bol bol içtik yedik dans ettik. Düğünün ertesi günü sonra hep beraber izmir gezisi yaptık daha da eğlendik.

Ömrümde ilk defa bir 5 yıldızlı otele gittim mesela balayı için. La Blanche Island Bodrum’u çok sevdik. Bedava reklam da yapayım beni okuyan üç beş kişi vasıtasıyla. Cidden sevdik çünkü.

Eşimi, @LynBhelliom’u belki tanıyor olabilirsiniz. Bizim gibi insanların hobilerini taşıdıkları mecralar, internet siteleri ve sosyal medya çok fazla kesişim ve benzerlikler göstermekteler. Ben onun arkadaşlarını tanıyorum o benimkileri. Ben yine nispeten daha inziva halinde solo takılmış biri olduğum için genelde insanlar benim hayatıma girmişler ama eşim çok daha sosyal gruplarda yer alıp onlar ile yazıp çizmiş biri.

Günün sonunda bir baktık ki, bizim arkamızda duran, bizi entelektüel açıdan etkileyen ve muhabbetimiz olan bazı kişi ve arkadaşlarımızda ortaklıklar var. İnanır mısınız kız istemeye gittiğimizde benim ailemden birileri onun ailesinden birileri ile eski komşu çıktılar ve buna herkes çok şaşırdı.

Uzun lafın kısası, kaderimiz mutlaka kesişirdi diye düşünüyoruz. Yeri ve zamanı tam zamanıydı belki ve sonu güzel oldu. Böyle devam etsin keyfimiz 2025 ve sonrasında da. Kendisini yalnız hisseden ve bundan memnun olmayan herkese gambare. You can do it!

Bu yıl izlediğim her şey arasında beni en çok etkileyen eserden başlayacağım. Adı The Remarkable Life of Ibelin. Ben ilk önce “world of warcraft oyuncusunun dram dolu hayatı” şekilde bir yorum okuyunca hafiften endişelenip yine de izlemek istedim. Endişelendim çünkü mmorpg oyuncularına karşı beslenen belli bir ön yargı var uzun yıllardır süregelen. Yine o kalıplaşmış fikirler ile karşılaşmak istemiyordum.

Aksine, beni şu anda yazarken bile aklıma geldikçe duygulandıran, müthiş bir adamın hikayesi karşıladı. Ibelin’e baktığımda, kendimi onun yerine koyduğumda, onunki gibi hiçbir fiziksel handikapa sahip olmamama rağmen kafamın içinde onun kadar kendimi hapsedip, kendimi hapsetmeme sebep olan insanlar ile dolu bir hayatımın olmasının etkisi ile onbinlerce saat WoW ve GW2 gibi oyunlar ile büyümüş olmamı düşündüm. Orada tanıştığım insanların hayatlarını etkilemiş olabileceğimi biliyorum. Biliyorum çünkü onlar beni etkilediler. Onların anlattığı fikirler, düşünceler ben büyürken benim için önemli yerlere sahiptiler. Çünkü avrupalı insanların sahip oldukları belli bir adalet, modern düşünceler ve zeka dolu dalga boyunu çevremdeki çocuklarda görememekteydim. O dünyalar hep kendi dünyamdan daha büyüleyiciydiler.

Ibelinin her gün online olduğunda Evelyn forestta saatlerce koşmasını her düşündüğümde gözlerim doluyor. Çünkü bunu ben de yaptım. Belki aynı şekilde değil ama benzer şekillerde. Gidip kaçıncı defa aynı yerde balık tuttum veya öylesine Dalaran’da dikilen birisinin kıyafetine iltifat ederek muhabbet başlattım bilmiyorum. Çok güzel yıllardı benim için. Benimle yaşıt birisinin de orada yaşayıp orada öldüğünü görmek, verdiği savaş ve diğer oyuncuları etkileme şekli, bence taktir edilmesi gereken bir başarı. Huzur içinde yat güzel insan.

Bu yıl izlediğim tüm animeleri eşimle beraber izledik. Arada tek başıma izlediğim bir şey hiç olmadı diyebilirim. Esasında bu yıl öyle çok anime de izlemedik ama yine bir şeyler izledik sanki. Çok iyi bir yıldı. Bazen o bazı animeleri baştan izledi, bazen de ben. Birbirimize eksik kaldığımız yerlerde yetişiyoruz.

Bu yıl hiç sürpriz oluşturmayacak şekilde 3 anime bizi çok etkiledi. İlki öncelikle Frierendi. Öteki Kusuriya no Hitorigoto’ydu ve sonuncusu da Dandadan’dı. Cidden size bu üç animenin sinopsisini vermek ile uğraşmayacağım. Alya san’ı biraz izledik ama bitiremedik henüz, kardeş rolündeki karaktere çok triggerlanıyoruz fıtık ediyor bizi. O olmasa keyifli aslında. Adını kesinlikle hatırlayamadığım çok sıkıcı bir miyazaki filmini izledik. Tabi ki Shikanoko izledik, komik değil diyemem ama öyle süpersonik bir olayı yoktu hype edildiği kadar. Giji Harem izledik (çok tatlılar). Boku no tsuma wa kanjou ga nai adında biraz robotuna aşık olan adam izledik. Dünyanın en büyük hayal kırıklıklarından biri olan Uzumaki animesini izledik. O kadar kötüydü ki çok komikti. İlk bölüm dışında hiç önermem. Kimi wa Meido-sama izliyoruz, ilginç bir keyif veriyor. Bleach’in son sezonunu izliyoruz ve çok memnunuz, güzel gidiyor, mangada olmayan ve gördüğüm her yeni detay içimdeki fanı kabartıyor.

Sinemada çok fazla filmi izlemedik aslında. Deadpool’un yeni filmini izledik ve beğendik. Daha çok dizili bir seneydi.

Rings of Power’ı izliyoruz. Senaryosunu çok beğenmiyor olsak da sanat yönetimi, mekanlar ve oyunculuk bence çok güzeldi. Sauron ve Celebrimbor arasındaki convolar büyüleyiciydiler.

Before Sunrise bu yıl izlediğim en iyi eski filmdi. Devamı olan iki diğer filmi de özel günlerde izlemeye devam edeceğiz. Artık öyle çok fazla göremediğiniz samimi bir romantizmi var. Çok net, tertemiz ve çok tatlı.

Bu yıl biraz Good Place adlı bir diziyi izledik. Ana karakter gördüğümüzde, hayatımızda bugüne kadar tanıştığımız benzer niteliklerdeki herkesi gözümüzün önünden bir film şeridi gibi geçirdik ve sadece o karakterin yapacaklarını görüp gülmek eğlenmek için kaldık. Yoksa öyle ahım şahım bir dizi değildi ama fena da değildi.

Sevdiğimiz filmler; Into the spiderverse, The Menu (csm referansını görmek de çok keyifliydi hemen ardından), The Killer (ana karakterin reverse psycho ama aynı zamanda psycho olmaya kendini zorluyor olması ilginçti). Astroid City şahane bir wesanderson filmiydi, tam benim betimleyeceğim cinsten bir tür uzaylısı vardı. Başka bir dünya film izledik ama adlarını bile anımsamıyorum.

Bu yıl dolu dolu Overwatch2 oynadık. Oyunu zamanında o kadar iyi yapmışlar ki aksi giden kötü giden her şeye rağmen bizim için o tatlı yerini korumaya devam edebiliyor. Steam’de bile şaşırtıcı bir şekilde çok negatif olmasına rağmen en çok oynanan oyunlardan biri olmayı sürdürdü (öhöm Marvel ÖHÖM Rivals) rakip gelene kadar öyleydi en azından. Rekabet iyidir. Rivals’ı deneme fırsatımız oldu ve 2025’te oynamayı planlıyoruz.

Artık GW2 oynamıyorum. 2025’te hiç gw2 oynamadım ve tüm bir yıl boyuna oynamadığım hiç olmamıştı. Yanlış anlaşılma olmasın, arada halen kısa kısa giriyorum, en son expantiona halen sahibim. Karakterime girip bakıp şöyle bir dolandığım oluyor ama aktif olarak oynamıyorum. Throne and Liberty gibi yeni nesil oyunları denediğimde, ne zaman olursa olsun, her daim biliyorum ki, gelmiş geçmiş yapılmış en iyi mmorpg halen gw2 ve bunun sebepleri konusunda saatlerce konuşabilirim. Belki bir gün GW3 çıkar ve eşimle onu da oynarız.

Starfield çok oynamışım. Steamin yalancısıyım. Bence güzeldi. Cidden güzeldi. Zaman bulursam expac’ini oynamak istiyorum. Ship building çok eğlenceli ve ben doya doya her yönüyle hiç mod kullanmadan denedim. Tüm evreni gezdim, tüm questleri yaptım, tüm silahlara sahip oldum. Oyunun noksan kaldığı şeyleri yine elbette diğer tüm Bethesda oyunları gibi modlar vasıtası ile düzeltebiliyor veya o kısmını oynamayı kabul etmeden devam edebiliyorsunuz (özel güçlerim olmasa da olur)

Bol bol gacha oynadım. Genshinde halen up to date olmayı başarmam bence bir ayrı achievement olabliir. Yaz eventine aşık oldum 2024’te, çok güzeldi çok, sadece yaz eventleri için oynayabilirim şu oyunu. Honkai star rail’de sevdiğim karakterleri rollayabilecek kadar oynuyorum. Şu ara main gacha game’im zenless zone. Cidden combatını beğeniyorum. Burnice favorim ama Miyabi de çok tatlı. Lucy benim go to supportum oldu. Estetik açıdan çok tatlı bir oyun. Sanki Z kuşağının 90lar estetiğine özenen bireylerini hedef kitle belirlemişler gibi geliyor bana. Girls Frontline 2 oynuyorum eşimle ve seviyoruz onu da. Suomi sen nelere kadirsin yürü be kim tutar seni.

Stalker 2 oynuyorum. Swamp’a kadar geldim. Daha çok ilerlemeden önce azar azar ama emin adımlar ile gelen bugfixlerin biraz daha oturmasını bekliyorum. Day 1 gibi unplayable değil şu anda. Benim estetik açıdan en sevdiğim şey post apo solo survival loot tabanlı shooter oyunlar olduğu için stalker2’yi paramızı geri verdiklerinde bile tekrar geri almıştım. İyi ki almışım çünkü güncel ekonomi ile kesinlikle dokunmak istemeyeceğim bir fiyatta şu anda.

Bu yıl yeni bir manga okumadım ve nitelikli bir yorum yapabileceğim ve sevebileceğiniz çok az yeni eser var gibi hissediyorum. Garip bir doyum var, 2025 daha bereketli geçer umarım.

İşime devam ediyorum. Yeni kariyer denemelerim oldu ama meyve vermediler henüz. İş yokken zamanımın çoğunu eşimle geçiriyorum. Şu anda yılbaşımı ailemle beraber kutluyorum ve eşim de yanımda. Çok mutluyum.

Bizi seven ve mutlu olmayı hak eden herkese en az bizim kadar mutlu olmalarını diliyorum.

Uzun günler ve hoş geceler diliyorum.

2025 personal wish: Daha çok yazmak ve ilk kitabımı bitirmek istiyorum.

P.S. Bu yıl manyakça apatı apatıydı.

P.S. 2Yılın oyunu pokemon pocket olsun mu lütfen.

2024 Yıl Sonu Yazısı was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

***

Var olan en kötü viskiden koca bir yudum aldıktan sonra konuşmaya başlar,

“Etcrador”

“Anlam olarak Etch, Radh ve Dhor kelimelerinin bir araya eklemeli olarak gelerek yeni ama onu oluşturan kelimelere yakın bir anlam oluşturması halinde ortaya çıkmıştır. Kesinlikle popüler bir isim olmamak ile beraber, çok önemli birine verilmiş, radohin dilinde bir ismidir. Radohince diyebilir miyim? Dememeliyim belki. Neyse, taktir edilmesi gerekir çünkü bir radohin ismini taşıyan ve radohin ırkından olmayan, bilinen tek kişiye aittir.

Bu isim esasında bir ödüldür. Sembolik bir değeri vardır. Ejderhalar tarafından verilen ve onu hak edenin gururla taşıması icap eden bir mükafattır. Her nerede bu ismi bir radohin işitirse, susar, bekler ve boyun eğer. Saygı duruşunda bulunur diyebiliriz.

Zamana meydan okuyamamış ve ona verilmiş diğer tüm isimlerin aksine, bunca vakit halen kayıtlarda yer alabilmesini, hakikate çok yaklaşmış olmasından almakta olduğu düşünülmektedir. Belki anlam değil ama sadece ses olarak yakın olması da pekala mümkündür. Radohinlerin kainatın ve tüm döngülerin başından beri istisnasız var olabilmiş, etik değerlerini, ahlaklarını hiç kaybetmeden var oluşlarını tekrarlayabilen kadim bir ırk olmaları da önemli bir faktördür. -Hıck!

Adam kısa bir süre yutkundu ve hafifçe geğirdi.

Öyle ki, normal koşullarda bu söz konusu kişiye verilen hiç bir isim, annalarda uzun süre yer alamamıştır. Ya kütüphaneler yanmıştır, ya kayıtları su basmaktadır ya da hatırlayan kişiler bir başkasına anlatamadan bir noktada aniden unutmaktadır. Zaman zaman ise el değiştiremeden yitip gitmektedirler.

Ancak radohin isimleri özeldir. İstisnasız bazalt taşa yazılırlar ve başka bir şekilde kayıt altına alınmazlar. İsmi verenin bölgesinde muhafaza edilir. Taşa yazan radohin yaşlılardan seçilir ve pençesini eritircesine ısıtarak, seçtiği bir monoliti dağlar. Bu işlemin kendisine mahsus bir rün etkisi vardır ve korunur. Taş ne vakit yok olur veya yazı silinirse, geniş galaksilere yayılmış radohinlerin sonunun ilelebet geleceği dile getirilir ve ejderhaların alevi sönerse, ancak o gün, isim tamamen ortadan kalkacaktır. Elbette bu sadece bir efsanedir zira taşlar her döngüde yok olmakta ve sonraki döngüde tekrar ortaya çıkmaktadır. Her defasında, ona bir başka radohin aynı ismi vermiştir.

Kelimelerin yazılışlarını üst üste getirdiğimizde, dev bir kılıca sarılan ejderhaya benzer ilginç bir rün oluşur.

Etch, yani kılıç,

Radh, yani ejder,

Rador, yani efendi. Radohinlerin dillerini öğrettikleri insanlar arasında zamanla “Esrod” halini almıştır.

Etchrador zaten anlamı da “kılıcın ve ejderhanın efendisi” olarak tercüme edilebilir.

Bunu söyledikten sonra adamın yüzü ekşidi ve sağ gözü seğirdi.

Bana kalırsa, oldukça komiktir. Her ağzımda gevelediğimde kıkırdamadan kendimi almakta güçlük çekmekteyim

Kütüphaneci Ozethreth onu barda dinleyen ayyaş sihirbazlar ve diğer kitap kurtlarının karşısında birasını yudumlarken bunları gevelemiştir. O gün onu dinleyen kimse onun neden bahsettiğini hiç bir zaman hatırlamadı.

Fakat biri sormayı akıl etti. “Neden veriyorlar?”

“Neyi neden veriyorlar?”

“İsmi?”

“ah…”

Dudaklarını büktü. Bir duraksama ve yudumun ardından anlattı.

Çünkü, o onların son yumurtasını canı pahasına herkese karşı, tanrılara ve tanrıçalara, iblislere ve zebanilere, gücü yeten yetmeyen tüm saldırganlara karşı korudu. O bir gardiyan.

Bardan çıkıp da kütüphanenin yanı başındaki mütevazi evine sendeleyerek yürürken, bir şarkı mırıldandı. Şarkı geçen yıllar ile ilgiliydi.

“…rafta 999. sıradaaa, bir şarkı yazaaaaar, altıncı yüzyıl gelmiştir, belki bir gün şarkı da son buluuuur…”

***

“Bir kedi gibi” dedi Orin usulca.

Erin’e o tarafa baksın diye kafası ile işaret etti, “Baksana, aniden bir şey oluyor ve duvara boş boş bakıyor. Esrod bazen bu şekilde duvardan çıkıp gelmek üzere olan yaratıkları sanki caydıran bir nazarlık gibi davranmıyor mu sence de?”

Erin dudaklarını gülmemek için ısırdı. Orin ile yine neredeyse eskisi gibilerdi ama hiç o istediği adımı atamadı. Eskisi gibi olamamaktan korkmuyordu ama harcadıkları ve onlardan alınan zamanın tam olarak geri gelmesi imkansızdı.

Üstelik zaten uzun görevlere çıkıyorlardı ve kimi zaman, birbirlerini uzun milenyumlar sonra görebiliyorlardı. Gond için yalnızca birkaç dakika, onlar için sonsuzluktu.

Bazen birinin haftaları ötekinin binlerce yılıydı. Bazen de tam tersi. Zaman onlar için esnek bir kavram halini almıştı, uzun olması değil, anlamlı olması daha doğruydu. Esrod onları hiç bir şey için zorlamazdı, eğer gitmek istemediklerini söylerlerse bunu sorun etmezdi. Ya bir başkası giderdi ya da kendisi. Zaten onlar yokken, daha önce her şeyi tek başına yapardı. Tek istediği, onların da öğrenmeleriydi. Erin düşüncelere dalmışken bazen sesli şekilde tüm o düşüncelerini derleyen bir soru sorardı, bu defa da öyle oldu, “Peki neden?”

Öğrencilerinin öğrenmesini, anlamasını, derinden kavramasını ve sonsuza dek benimsemelerini istediği değerleri, kendisine göre, yavaş da olsa nakşedebiliyordu. İki kadın da bunları henüz tam soğuramamış olsalar da neyin gerekli olduğunu ve yaptıklarını neden yaptıklarını görebiliyorlardı. Yalnızca, yaptıkları anlamlı işlerin aslında onlar olmasalar da er yada geç gerçekleşeceklerini bilmenin getirdiği bir yerine tam koyamama hali hakimdi.

Zamancıya başkaldırıyor değillerdi, bir tür ordu inşa ediliyor değildi, isyan veya güç gösterisi söz konusu değildi. Esrod kendi başına aslında yapılması gereken her şeyi yapabilirdi. Gond adası zamanın ve evrenin sınırına doğru yolculuğuna devam edebilirdi.

Üstelik kızların ellerinde tuttuğu bu büyük güç, kuralsızca ve eğitimsiz bir şekilde kullandırtılamazdı. Esrod onları öğrenci olarak almaktan sorumluydu. Yani ekstradan bir de onlar ile uğraşarak kendisine iş çıkarmıyor muydu?

Sonra onları düşüncelerinden ve fısır fısır konuşmalarından uzaklaştıran bir şey söyledi,

“Biri bana ait olmayan ama beni çağırmakta kullanılabilecek bir ismi defalarca zikrettiğinde, fakat amacı beni çağırmak olmadığında, ister istemez dikkatimi çekiyor” dedi Esrod onların ne konuştuklarına pek aldırış etmeden.

“Neden aldırış ediyorsun ki?” dedi Erin umursamazca. Pekala “nasıl oluyor da duyabiliyorsun” diyebilecekken. Aslında çok merak ediyordu ama Esrod bu tip konularda ketum olabiliyordu. Bilginin kapıları açılmışken en iyisi hafifçe aralamaktı, çünkü öteki türlü kapıdan ne zaman baksalar yüzlerine kibarca kapatılmaktaydı.

“Elimde değil, bunu ben istemedim. Fakat Gond’un ötesinde tüm bu boşluk ve karanlıkta bile halen çok güçlü varlıklar var. Var oluşun her seferinde sıfırlanmasına aldırış etmeyen ve zamancının kavrayışının dışında yer alan mahluklar ve bilgi düğümleri zamansızca oradalar. Benden daha eski ve ulu kişiler, ölümlülerin işlerine burunlarını sokmadan Zamancı’nın diyarına girip çıkabilen zamansızlar var ve bunlardan biri benim adımı çağırırsa hazırlıklı olmalıyım. Nitekim, bu seferki öyle usulsüz bir mahluk değil, yalnızca can sıkıcı bir sinek.

İkili kaşlarını çattı,

“Bize bundan daha önce hiç bahsetmemiştin.” Aynı anda söylediler.

Esrod, “hmm… Çok tatlısınız.”

Homurdandı.

“Hayır, gerçekten de söylemedim. Söylememiştim.” Tek kaşını kaldırdı ve ikisine baktı, “Bazen dudaklarımdan o an için arzu ettiğimden fazlasını alıyorsunuz.”

“Endişe etmenize henüz gerek yok. Ancak aniden ortadan kaybolursam ve uzun bir süre boyunca tek başınıza kalırsanız belki biraz üzerinde düşünmeniz ve doğaçlama yapmanız gerekebilir.”

Bunu söyledikten sonra biraz gülüştüler. Erin hayal meyal gerildiğini hatırlıyordu bu düşünceyle.

Nitekim, Esrod bir sonraki gün gerçekten kayboldu.

~

Önce onun ortadan kaybolduğunu anlamadılar. Aslında uzun yıllar bile geçmiş olabilir ama hiç biri kaybolduğu güne isabetli bir şekilde Gond takviminde işaret atamadı.

Önce Estu’ya sordular, ardından eşi Wilvarine. Bilmiyorlardı ama aldırış etmediler, “bunu hep yapar, yüzbinlerce yıl göremediğim zamanlar oldu.” Orin ve Erin bakıştılar, “Peki ya Gond üstünde, buradaki zamanda, üst üste görmediğin kaç gün oldu?”

Estu ve Wilvarin aynı cevabı vermişlerdi, “Hiç.”

Esrod ile ilgili o güne kadar benimsedikleri bir kural vardı. O da, ne zaman Gond’a gelirlerse gelsinler, Esrod’un her daim yapay güneşin doğuşundan sonraki doğuşuna kadar, uzay adası üzerinde bir yerlerde var olduğu ve görüşebilecekleri gerçeğiydi. Başka bir yere gitse de gitmese de Gond üzerinde yürüyebiliyordu. Halen tam çözemedikleri bir tekilsellik sorunsalı; üzerinde çalışmalılardı.

Zaman desen örücüler için basitçe şu şekilde işlemekteydi;

Örücüler Gond’un içinde kendi gerçek zamanlarını yaşamaktaydılar ama bu zaman çalıntıydı. Aynı bir rüzgar gibi, onların hayatlarını bir sonraki saniyeye iter ve devamlılığını sağlamaları için daha çok çalmaları gerekmekteydi. Bu akışı bozan istilacı mizaçlı varlıklar dışında hiç bir şey olmazdı.

Depoladıkları çalıntı zamanları, aslında kısıtlıdır ama çalmaya devam ettikleri müddetçe daimidir. Sadece rün örücüler zamanı bir cebe doldurur gibi, kumbarada saklar gibi saklayabilirlerdi. Saniyeleri, dakikaları, saatleri, günleri, her şeyi ilmek ilmek dev bir desene işlemekteydiler ve gerektiğinde bu desenin üzerinden yine ilmek ilmek sökerek bir tür tekerleğe dolamaktaydılar. Esrod onlara en başında “dev bir tekerlek hayal edin ve ona sarın” demişti. Hep işe yarardı.

Belli periyotlarda Gond’a geri gelip, bitmeye yüz tutmuş dünyaların son anlarını kendi dünyalarına getirir ve adarlardı. Kaybolup gidecek saniyeler onlara ve Gond’ta soluk alan her şeye katılırdı. Tekerlek, Gond’un kendi zamanıydı. Eğer tekerleğin üzerinde dokunacak yeni iplikler kalmazsa, tekerlek dururdu. Muhtemelen zaman dursaydı bunu fark etmezlerdi ve Esrod gelip oflayıp puflayıp tekrar sarmaya başladığında hiç bir şey olmamış gibi hayatları devam ederdi. Belki de bunu çoktan yaşamışlardı?

Öte yandan, desenciler diğer zaman örgülerine ayak basabiliyorlardı. Onlar ile bir sicimin üzerinde dans eder gibi gezintilere çıkarak, Zamancı’nın limitsiz gücünü gönüllerince eğip bükebiliyorlardı. Hiç bir ilmek kalmadığında, kendi zamanlarını, kalplerinin atışlarının dokumalarını söküp kullanırlardı.

Zamancı buna aldırış etmiyordu veya onları görmezden geliyordu. Belki de gelmiyordu? Orin ve Erin tam olarak bundan asla emin olamadılar. Estu’ya göre, Onun uğraşacak daha önemli işleri vardı. Zamancı da ördüğü zamanı her şeyi muhafaza etmek ve yürütmek için kullanırdı.

Diğer dünyalara ayak bastıklarında, Gond’ta onlar için zaman dururdu. Onlar Gond’un zamanına tabi olmadıklarında, Gond’ta bekleyen bir gözlemci için, bir kapıdan girip öteki kapıdan bir saniye sonra çıkması gibi bir etki yaratırlardı ama aradan milenyumlar geçmiş olabilirdi. Birisinin Gond üzerinde ortadan tamamen kaybolması demek, akıl almayacak kadar uzun bir süre Gond’a geri dönmemeye karar verdiği veya dönemediği anlamına gelmekteydi.

Diğerlerine de sormaya karar verdiler.

Yeni öğrenciler ile konuşmaktan çok keyif almıyorlardı. İkisi de aslında bir öğrenci gibi davranmıyordu, Nihbrin bir insan bile değildi ve alışık olmadıkları değerlere sahipti, zararsızdı ama muhabbeti ağızda kötü bir tat bırakıyordu. Yine de Erin onun her an daha çok güçlendiğini gördükçe endişeleniyordu. Yalnızca bir defa görmesine rağmen yolculuk yapabiliyordu. Diğeri, kadın olan, sessizdi, yalnızca slime ile konuşuyordu. Onları dinliyordu ama pek yorum yapmıyordu. Yolculuğa çıkmıyordu. Erin ile Orin’e baktığında “çok talihsiz” yorumunu yaptığından beri Orin de ondan uzak duruyordu. Erin birkaç defa daha havadan sudan bahsetmeye çalışmışsa da, sohbetleri asla tam olarak ilerlemedi. Kadın onlar ile konuşmaktan özellikle sakınıyordu, nedenini anlamıyorlardı ama onlara “ne kadar az etkilenirseniz o kadar iyi” demişti ve kabullenmek zorunda kalmışlardı. Orin Nihbrin’e bir defasında “O kim?” diye sormuştu.

O da yalnızca, “O benim kalbim.” demişti.

Orin bu cevap sonunda donup kalmıştı. Neden bilmiyordu, yalnızca, “Onu neden seviyorsun?” demek gelmişti aklına. Orin’in kalbi bir başkasının sevgisi ile neden kırılsındı? İçinde kocaman bir boşluk hissediyordu.

Saçma bir soruydu ama slime mutlu gibiydi, “Bir sebebe ihtiyacım hiç olmadı. Çünkü o kendisi.” dedi ve kocaman bir pastayı tek lokmada yedi. Doymak bilmiyordu. Bazen sadece yemek yemek için başka dünyalara gidip geldiği oluyordu. Gond’un onu doyuracak alt yapısı kesinlikle yoktu.

Orin birini bu kadar kendinden emin sevmek konusunu düşündüğünde afallıyordu. Kaşımak istediği ama kaşıyamadığı bir yara varmış gibi, canı acıyordu. Uyandığında tamamen unuttuğu ama çok tatlı olduğunu hayal meyal anımsadığı bir geçmiş rüyanın anısı gibi, ancak kaybetmiş olmanın rahatsızlığını hissedebiliyordu. Asla yeniden anımsayamıyordu.

Bazen Erin ile konuştuğunda, kendisine duyulan şefkat, minik jestler, bakışlar, yolculuklarından getirdiği küçük ama anlamlı hediyeler, ona söylediği güzel şeyler, Orin’de mutluluk kadar, üzüntü de uyandırıyordu. Çünkü Erin’in onu sevdiğine emindi. Bir çocuğun oyuncağını sevmesi veya bir arkadaşın masum sevgisi gibi değildi. Daha önemliydi, daha büyüktü.

Orin ise, sanki kendisi de buna sahip olmalıymış gibi hissetmenin getirdiği tuhaf bir suçluluktan başka bir şey hissedemiyordu. Erin onun için yalnızca çok iyi bir arkadaştı.

Nihbrin ona sordu bu defa, “Hiç birini çok sevdin mi?”

Orin kafasını sağa sola salladı.

Slime’ın kaşları çatıldı. “Yalan söylüyorsun ama bunu bilmiyorsun. İstersen sana yardımcı olabilirim.”

Kadın bu teklife çok şaşırdı. “Nasıl?”

Adam bir elmayı ısırdı ve yutana kadar konuşmadı, “Bir şey hayatından tamamen yok olduysa, ya biri onu senden almış ya da sen ona o şeyi vermişsindir demektir.”

O sırada odaya giren Erin bunu duydu ve “Biri Esrod’u mu aldı?” dedi alaycı şekilde.

Slime konuşmasının bölünmesine aldırış etmedi ama benzer bir alaycılıkla “Belki de birilerinin dırdırından sıkılmıştır Erin hanım?” dedi. “Belki onu bizden hicviniz çalmıştır?”

Orin bir önceki söylenene takılı kalmıştı, gözleri Nihbrin’in ağzının kenarından akan elma suyuna takılı kalmış şekilde “Kim?” diye düşündü.

Slime ona doğru dönüp, “Kim olduğunu bulabiliriz, herkes bir iz bırakır. Saygıdeğer Erin hanım o izleri takip edebiliyor. O kişi her kimse onu bulabilir.”

Erin konunun nereye gittiğini anlamaya başladığında nefesini tuttu, “Siz neyden bahsediyorsunuz?”

Ona konuşmalarını anlatmasını istemiyordu, Orin kızararak araya girdi, “Bence Esrod’u bulmalıyız.”

—

Erin ve Orin Esrod’un en sevdiği ve üzerindeki yaşamın en son söndüğü, çok köklü bir geçmişi olan dev gezegene, sahip olduğu üç aydan birinden bakmaktaydılar.

“Bu ayın adı neydi hep unutuyorum” dedi Orin. Erin ona “Orin” dedi ve kıkırdadılar. “Keşke bir de Erin olsaydı” dedi sonra hüzünlü bir şekilde.

Erin ona sırıtarak baktı, “belki başka bir döngüde.”

Orin kafasını salladı, bunu bu aralar çok sık yapıyordu, “Hepsine baktım, hiç birinde aylardan birinin ismini Erin koymadılar. Ben de gidip birinde bunu olmasını sağlayacak değişiklikler uyguladım. Günün sonunda isminin Orin konmasını hızlandırmış oldum.

Erin canı sıkkın bir şekilde, “Çok zor değişiyorlar. Çoğu zaman değiştirdiğine değmiyorlar, bazen tek bir kişiyi kurtarmak için tüm gücünü kullanmam gerekiyor ve ertesi hafta bir deve altında kalıp göçüp gidebiliyorlar.

Orin cebinden çıkardığı yumuşak pestilden bir ısırık alıp yarısını Erin’e uzatırken, “Orada bir şey var” dedi parmağı ile dev dünyanın ekvatoruna yakın bir yerleri göstererek.

“Ne görüyorsun? Senin kadar hassas değilim.”

“Biri, bize bakıyor.”

Orin bunu söyler söylemez Erin hiç düşünmeden yaptığı en hızlı savunmayı gerçekleştirdi ve akıllarında, bedenlerinde başkalarının göremeyeceği yıkılmaz ve kırılmaz zırhtan desenleri ile onlara gözlerini dikip bakan şey’in yanına ışınlandılar.

Bir yıldırım çatırtısı altında bir anda yere inmişlerdi. Kendileri ve o anda karşılarındaki her neyse başka kimsenin olmadığı bir çöldeydiler. Kurumuş bir tuz çölüne benziyordu ve güneş ortalığı deli gibi ısıtmaktaydı.

Kadın onlara doğru konuştu ama konuşurken gözlerinin içine değil, arkalarındaki başka bir şeye bakıyor gibi bakıyordu.

“Hoş geldiniz. Benim aradığımı arıyor gibisiniz. Hem buradasınız hem de değilsiniz. Size sunabileceğim bir adım yok fakat siz bana Leydi diyebilirsiniz.”

Kadının üzerinde neredeyse üstüne yapışan ince ama ardını göstermeyen bir uzun beyaz elbise vardı. Yüzü aydınlıktı ama saçları beline kadar uzanan bir geceydi. Çıplak ayaklarına yapışan kumlara aldırış etmiyor gibiydi ve sağ elinde yerde sürüklediği bir kılıç vardı. Kılıcın görünürde bir kını yoktu ama kabzası çok fazla kullanılmış gibi duruyordu. Gümüş işlemeleri olan siyah bir kılıçtı. Kadının gözleri gördükleri en siyah iki çukur gibiydiler.

Erin bir tür reverans hareketi ile havada görünmeyen bir kırmızı tele dokundu. “Bu tel Orin’den bu kadına gitmekteydi, “Leydim sizi bulmamız bir tesadüftür. Bizler Orin ve Erin’iz, ustamızı aramaktayız. Aynı sizin gibi bir isimsizdir.” Dedi.

Telin onda uyandırdığı tını her hücresinin oradan kaçmayı istemesine sebep olacak bir gerginlik yaratmaktaydı.

“Etchrador’u burada bulamazsınız.” dedi. Her hece, peş peşe gelen bir deprem gibi kulaklarında, yerde ve gökte patladı. Güçlü bir ses dalgası gibi her yeri sardı. “Afadersiniz, ismi daha farklı söyleyemem.”

Orin ağzı yarım açık “Aynı Wilvarin gibi, bir radohin” dedi heyecanla.

Kadın ilk defa gerçekten gülümseyerek, “Oh hayır kızım, ben o uçan solucanlardan değilim. Wilvarin halen yaşıyor mu? Şaşırtıcı. Ustanızı bekliyorum, onu ben de arıyorum. Aramalıyım çünkü bana ait olan çok değerli bir şeyimi aldı benden.” dedi çok ciddi bir şekilde üzülerek.

Orin de savunmacı bir form almaya başladı.

Erin saliseler içinde kafasının içinde ona Esrod tarafından öğretilen her şeyi tekrar göz önünden geçirmekteydi. Aklının içindeki kırmızı sicimlerden oluşan odada hepsini tek tek ölçtü biçti.

• Ötekilerden uzak durun
• Ötekiler sizi kandırmaya çalışacaklar, onlardan uzak durun
• Ötekiler bana benzemezler, onlardan kaçamazsanız, onları yok edin.
• Ötekilerden kaçamazsınız, bu yüzden kovalarsa, onları yok edin.
• Ötekileri bağışlamayın, ötekilere acımayın, onlar ile iletişim kurmaya çalışmayın. Yapabilirseniz kaçmaya teşebbüs edeni, sadece kovalarlarsa işe yaramaz, aksi taktirde onları yok edin.
• Son olarak, ötekilerden uzak durun.

Erin kaçmayı istiyordu ama düşünmüyordu. Kadının aklından çıkan ve dokunduğu telde Esrod’u yakalayabilirse ona neler yapacağına dair çok net bir imge vardı. Aynı şeyleri, o da Esrod için hissediyordu. Yok edilmeliydi.

Orin anidan soruverdi, “Bizimle savaşacak mısınız?”

Kadın kamburunu düzeltti ve kılıcı daha doğru tuttu. Onlara uzun uzun baktı ve cevapladı, kelimeleri çok soğuktu “Belki sizi öldürürsem buraya sizi almaya gelir.”

Ve savaştılar.

Kızlar uzayda çok tehlikeli yerlere açılan kapılar açtılar ve her biri kocaman bir ısırık alabilecekmiş gibi kadının üzerinde peyda oldular. Isırık üzerine ısırık almaya çalışan hamleleri oldu.

Ancak kadın çok atletikti ve her birinden tek tek kurtuldu. Aynı vahşi bir hayvan gibi, uzun kılıcını peşinde bir kuyruk gibi sürükleyerek yanlarına yaklaştı. Erin Orini güçlü bir şekilde uzağa itmeseydi kılıç yerini az daha bulacaktı.

Kılıç yere çarptığında bir gong çınlaması oluştu, yer titredi ve sarsıldı. Kumlar titreşerek yukarı kalktı ve bir süre havada asılı kaldılar. Sonra, her bir kum tanesi bir bir infilak ederek diğerlerine çarptı ve ortalığı kısa sürede sayısız patlama kapladı.

Bu kadının silahının çarptığı her şey patlıyordu.

Erin zaman kaybetmedi ve kadının aklına saldırdı. Onun aklındaki iplikleri kopartacaktı.

İçeriye girdiğinde, gördüğü karşısında dehşete düştü. Evet iplikleri vardı ama o kadar derin ve büyük bir akıl söz konusuydu ki, ucu bucağı olmayan bir sicim silsilesi nereye bağlandığı bilinmeyen bir dehşet denizi doğrudan ona bakmaktaydı. Erin ise en iyi bildiği şeyi yaptı ve ortalığı karıştırdı.

Güneşler çağırdı, her biri kasırgalar koparan kara delikleri çağırdı, hepsini aklına saldı ve oradan çıktı.

Onlara saldıran kadın sadece birkaç saniye için durakladı. Kulaklarından kanlar geliyordu.

Orin bu fırsatı değerlendirerek onu bambaşka bir yere yolladı. Kadın yok olur olmaz kızlar birbirlerine baktılar ve sözsüz bir anlaşma ile kafalarını onaylar şekilde sallayarak “yok etmeliyiz” dediler. Kaçmak mümkün olmayacaktı, Leydi onların evine kadar gelirdi, onları kovalardı.

“Onu nereye gönderdin?”

“Cehennemin dibine!”

Orin acı içinde yüzünü ekşitti, “Biliyorsun oradan nefret ediyorum.”

“Başka bir yeri hak etmiyor o … ŞEY”

“Gidelim o zaman, ölmek zorunda. Biliyorsun.”

—

Derler ki Lucifer hayatında bir defa gerçekten sinirlenmiştir ve o da Cennetten kovulduğunda olmamıştır.

Derler ki bir döngünün bir gününde isimsizlerden biri, başka bir isimsizin iki çırağı ile cenge tutuşmuştur. Zamanın ötesinden gelen çaylaklar, onunla kıran kırana cesurca savaşmıştır.

Hayatları için, bekaları için, Gond için.

ve kazandılar. Kızlar, o günün sonunda kıçlarına Luciferden bir tekme yemek zorunda kaldılar ama karşılaştıkları en korkunç şey’i yok ettiler.

Onunla dövüşürlerken defalarca ölümden döndüler. Bazen uzuvlarını kaybettiler, bazen gerçekten kalpleri durdu, bazen akıllarını yitirdiler ama her şeye rağmen sonsuz bir döngüde tuttukları küçük bir savaş alanında onunla canla başla savaştılar. Kendilerini sonsuz defa iyileştirdiler ve isimsiz de yılmadan onlara meydan okudu.

Sonunda Erin, onu gerçekten nasıl yok edeceğini, tüm enerjisi tükenirken ve arenanın dışında biriken zebanilerin bakışları eşliğinde fark etti. O dehşet dehlizinin göbeğinde, bakmaya korktuğu karanlığın merkezinde, kadına ait bir şey vardı. Ondan bile gizlenmiş bir şey,

Leydi o şeyi duyduğunda tüm hareketleri dondu kaldı. Önce kılıç milyonlarca parçaya ayrılarak patlayıp yok oldu. Sonra kadının saçları soldu ak düştü. Sonra dizlerinin üzerine çöktü ve yalvardı, “Ne olur tekrar söyleme, hayır, yapma bunu!”

Erin ona ismini tekrar söyledi, “Timidusa”

Kadın gümüş rengi pasparlak bir kova civaya dönüşerek yere döküldü. Toprak onu emmedi bile. Civa hızla buharlaştı ve yok oldu.

Geriye sadece savaşlarından geriye kalan yıkılmış kan içinde paramparça arazi kaldı.

Orin nefes nefese, bitkin bir şekilde kaba etinin üzerine çöküp ona “Korkulan?” dedi.

Erin ona baktı, “diğerleri de var, başkaları da var. Hepsi onu istiyorlar. Bizimkini. İsmini anamam ama biliyorum. İsmini biliyorum Orin.”

Erin göz yaşları içindeydi. “İsmini biliyorum.”

Bölüm 23 İçin: Yakında…

Kitap 1: DESEN: Bölüm 22 was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Animeyi veya mangayı izlemediyseniz, okumadıysanız, lütfen şu anda yazıyı kapatın. Çok fazla spoiler içeriyor.

Fullmetal Alchemist Brotherhood, neden yıllar sonra halen en değerli ve önerilen anime serisi olmaya devam etmektedir, bunu anime sever biri olma sıfatıyla bir noktada izah etmem gerekiyordu.

Baştan belirtmem gerekir ki, FMA gelmiş geçmiş en iyi, en süper, en iyi yazılmış anime vb niteliklere sahip değildir. Aslında en anime animedir belki. Belki sadece en fazla sayıda insanın hiç canı sıkılmadan izledikten sonra öyle yada böyle etkilenmeyi başardığı animedir hepsi bu. Herhangi birine önerebileceğiniz ve başlangıç seviyesinde animeye giriş yapabileceği güvenli bir öneridir FMA. İzlememiş kimse kalmamalıdır. Öneri istendiğinde ilk akla gelendir çoğu kişi için. Burada fark edileceği üzere kilit nokta “çoğu kimse” kümesi olmaktadır.

Daha detaylı ve dikkatli düşünülmüş anime serileri yok değildir. Fakat bu seriler birkaç farklı dezavantajın ya bir kısmını veya hepsini bir arada içermekteler. Örneğin basitçe, çok eskiler, çok uzunlar veya temaları herkese göre değil. Genel sorun, yazının sonlarında daha detaylı ve şevkli şekilde ileteceğim şekilde, temalarının herkese göre olmamasında yatıyor. Eski bir seriyi de taktir edebilirsiniz ancak örneğin savaş, politika, korku, felsefe vb temel kurgu taşıyıcı sütunlarından uzak duran birisiyseniz bazı değerli eserler size teğet geçebilirler. FMA böyle değil, yine az önce saydığım unsurları içermesine rağmen bunu kimseyi sıkmadan yapıyor ve verilebilecek diğer örneklere kıyasla FMA’yı sevmek çok ama çok daha kolay.

Tüm zamanların en iyi anime serilerinden biri olmayı, derin ve düşündürücü temaları en doğru şekilde işleyebildiği için başardığını söylemek işin kolay kısmı. Bu yazı boyunca, bir anime serisine ilk defa sübjektif olarak bakmamayı deneyerek, olabilecek en objektif göz ile cevaplar sunmayı deneyeceğim. Buradaki fikir, yazının çoğunda, zaman zaman içselleştirsem dahi, benim FMA’yı nasıl gördüğüm olmayacaktır;

Yani FMA’nın neden bu şekilde görüldüğünü izah etmeyi amaçlıyorum. Eminim bunu deneyen, başaran veya başaramayan, pek çok yazı ile karşılaşmışsınızdır. Kabul etseniz de reddetseniz de işin sonunda keyif almanızı umduğum, özgün bir ifade katmayı deneyeceğim.

FMA bize seyir süresince çeşitli alt metinler ve genel temalar sunmakta. Bunlar arasında en çok üzerinde durulan, en kıymetlisi olduğunu düşündürten öğreti bağışlamanın önemidir. Bağışlayıcı olmanın, insanlığın bekası için vazgeçilmez bir değer olduğu pek çok bölümde defalarca vurgulanmıştır. Kardeşlerin kendilerini affedilmez günahları için seyir boyunca yavaşça affetmeleri, Winry’nin Scar’ı affetmesi, Mustang’i Envy’den öç almaması için hepsinin beraberce ikna etmeye çalışması, düşmanlarını insanlıktan çok uzak olmalarına rağmen anlamaya çalışmaları ve bunlara dayalı olarak verilen savaşın beyinsizce olmaması pek çok açıdan önemlidir. Önemlidir çünkü Mangaka Arakawa’nın dünya görüşünün kucaklayıcı yapısını, nasıl daha uygar bireyler olabileceğimizi ve insanlığın eski garezleri geride bırakarak nasıl daha yapıcı ve güçlü olacağını izah etmeye çalışmaktadır.

Bu yaklaşım size başta naif görünebilir. Zaman zaman, örneğin Envy’nin finali kısmında olduğu gibi sahnelerde, tam olarak Roy’a bu hakkın verilmemiş olmasını mutsuzluk ile karşılamış olabilirsiniz, fakat Envy’nin ego ölümü yaşayarak kendi göz yaşları içinde boğulması ve ardından intihar etmesi, yanarak ve yaptıklarını neden yaptığı anlaşılmadan yok olmasından daha büyük bir katarsis getirmektedir. Duygusal açıdan bu denli başarılı sahnelere sahipken FMA’yı sevmemek çok zor. Karakterler yaptıklarından ötürü tamamen hapishaneden bedava çıkış kartı kazanıyor değiller. Kendilerini affetmeye çalışıyorlar, şeytanları ile yüzleşiyorlar, Scar gibi ne yapılması gerektiğini zor yollardan da olsa öğrenebiliyorlar ve bunu yalnızca affedilerek başarabiliyorlar.

Gelelim işin sizi sıkabilecek kısmına. FMA’nın bazı yönlerini anlamanız için sizi özür dilerim ama Platon ile tanıştırmalıyım.

FMA kapsamında eş değer takasın hükmü sadece madde üzerindedir. Ruhu ve düşünceleri etkilemez, yalnızca somut elementler için geçerlidir. Transmutasyon sonucunda elementler değişmezler, yalnızca formları değişir. Olmak ve dönüşmek arasındaki bağlantıyı burada gözlemleyebiliriz. Peki düşünmek ve var olmak aynı şey midir? Parmenides’in yaklaşımını Alphonse üzerinde görmekteyiz. Birini insan yapan nedir? Uyuyamayan, yemek yiyemeyen, bir dokunuşun sıcaklığını hissedemeyen birine halen insan diyebilir miyiz? Bedenen değişmiş olmasına rağmen aklen Al halen Al’dır. Edward’a göre düşünceleri insan olan biri insandır.

Önce etrafımızdakilere materyal olarak bakacak olursak; Bir ev ve yıkılmış bir ev denktir ve malzeme miktarları olarak birebir aynı kütleye sahiptirler. Ancak formları farklıdır; biri halen evken, öteki artık bir harabedir. Bir evin ev olabilmesi için gerekli gerçekliği yitirmiştir.

Bu durumda o andaki maddenin formu ancak kendisini gözlemleyebilecek bir çift göz bulunduğunda gerçek anlamda bir başka forma dönüşebilmektedir. Gerçekliğin beden bulduğunu görebilmelidir, aklı ile bunu yorumlayabilmelidir. Bir tohumun bir ağaca dönüşmesi için önce tohum olmaya son vermesi gerekmektedir. Fakat Platon’un Parmenides’ine göre bu mümkün olamaz, yani aslında bir dönüşüm söz konusu değildir. Hareket halindeki ve değişiyor gözlemi sunan her şey birer illüzyon olabilir mi? Peki ya bildiğimiz evren bu doğrultuda iki ayrı boyuttan oluşuyorsa? Tüm var oluşu iki sınıfa ayırdığımızda “Şu anda var olan her şey” ve “Olacak olan, dönüşecekleri her şey” şeklinde ayırabilir miyiz? Dünyamız ikili düzen üzerine kurulu ise ne Heraclitian’ın “her şey değişim halindedir ve dönüşmektedir” düşüncesine ne de Parmenides’in sabit yaklaşımına ihanet etmeyen, birbirleri arasında belli bir düzeni olan iki boyut arasında yaşıyor olmamız mümkün görünebilir. Aynı madalyonun iki yüzü gibidirler.

Platon ruh, akıl ve bedeni de bu şekilde ele almaktadır. Ruhumuz, zihnimiz ve bedenimiz ile ayrı ayrı etkileşime geçerek hissedilebilir ve düşünülebilir, boyutları birbirinden ayrı algılayabilmektedir. Maddesel evren devamlı değişim içindeyken yani, yıkım ve yaratılış döngüsünde kaotik bir girdapta devamlılık sergilerken, akılsal evrende fikirler ve “gerçek” sabittir. Formlar sabittir ve değişmezler, aklımızda bu formları gördüğümüzde, düşlediğimizde, en doğru şekilleri ile algılıyor oluruz. Bir tohum bir ağaca dönüşebilir ama gerçek anlamda bir tohum her zaman tohumdur. Bir tohumun tohum olduğu fikri değişemez. Tüm formlar en gerçek halleri ile saf ve mükemmeldir. Maddesel evrende eğer formlar devamlı değişim halindelerse bilgiden değil görüşlerden bahsetmemiz gerekmektedir. Çünkü hiç biri nihai değildir. Dışarıda yağmur yağıyorsa o an için gerçek olmasına rağmen, bir an sonra güneş açtığında artık doğru olmayı bırakmaktadır. Asla tam anlamıyla sonsuz devamlılığa sahip bir gerçekliğe dönüşememektedir. Bununla beraber “bir üçgenin üç köşesi vardır” dendiğinde bu değişmez ve sabit, saf bir gerçektir. Bilgidir, görüş belirtmez, nihaidir.

Gerçek formlar rasyonel olmak zorundadırlar. Zamana göre değişemezler ve esnetilemezler. Eğer doğru zannedilen bir formun aslında hatalı veya eksik olduğu fark edilirse, bilim ve bilgi ileriye dönük bir adım atmış olur. Daha yüksek bir zeka düzeyine ve aydınlanmaya, gerçek saf varlığa yaklaşılmış olunur. Sonuçta, hissedebildiğimiz evrendeki her şey, formunu bu aklımızdaki gerçeklerden elde ederek oldukları şeye dönüşmüştür ve aklımıza hükmetmek, etrafımıza hükmetmemizi sağlar. Asıl formların tüm asaletleri ile hiç yanılgıya yer bırakmayan formlarında yer aldıkları yer gerçekliktir. FMA’da “Gerçek Bilgi” sadece dış hatları ile sembolik olarak betimlenmiş, kendi başına rahatça oturan ve karakterler ile konuşabilen bir karakter niteliğindedir. Der ki, “ben senim”.

FMA bu konseptleri alır ve işler. Bir simyacı bir yere transmutasyon dairesi çizdiğinde esasen dairenin işlevi, dönüşümden önce ortaya çıkması beklenen yeni nesnenin betimlemesini yapmak ve formuna dair bilgiyi kanalize etmeyi kolaylaştırmaktır. Teknik olarak çizginin kendisi bir şey yapmaz, sadece bilgiyi taşır. Bilgiyi kullanarak yeni forma ulaşmasını sağlayan şey ise simyagerin bilgiyi bir maddeden alıp ona yeni bir form veren ruhudur. Edward’ın Truth (Shinjitsu) ile karşılaşması bu bağlamda önemlidir. Yani gerçekliğin kapılarını açmış ve aydınlanmıştır, simyagerlerin ortak özellikleri artık bu daireleri çizmeye gerek duymuyor olmalarıdır. Çünkü tüm gerçekliği gördüklerinde, sarsılmaz formların bilgisine kavuştuklarında, sonucunda da emin olduklarında, dairenin onlara sunacağı bilgi akışına artık ihtiyaç duymaya son vermişlerdir.

Anime bize bu açıklamayı direkt sunmaz ama Alphonse’un metal bir zırha mühürlenmiş ruhu simya kullanabilirken, bembeyaz gerçeklik içinde hapsolmuş bedeni oradan simya kullanarak çıkamamaktadır çünkü ruha sahip olmadığı için rasyonel formlar ile etkileşeme geçme yeteneğinden mahrumdur. Al’ın ruhu ve aklı metal bedendedir.

Sıradan simyagerler formları araştırarak ve zamanlarının çoğunu deneylerde harcayarak yavaş yavaş öğrenirlerken, gerçeğin kapılarını aralamış “günahkar” simyagerler gerçekliğin tümüne bir bakış attıkları için artık bazı formları sıfırdan öğrenmek zorunda kalmamaktadır. Görebilmiş oldukları tüm maddeler akıllarındaki gerçek formlara dönüşebilmektedir. Tek bir sembolik el çırpması yeterlidir. Edward’ın kendi gerçeklik kapısını feda etmesinin anlamını düşünürseniz bu size daha mantıklı gelecektir. Yaptığı bu büyük fedakarlığın sonucunda artık simya kullanamamaktadır çünkü formların sonsuz bilgisine erişimini kaybetmiştir.

Platon’a göre gerçekliğe, istersek sadece üzerinde yeterince düşünerek kavuşabiliriz. Tüm formlar onları muhakeme etmeye başlamamız için düşünülmeli ve akıl eleğimizden geçirilmelidirler. Bilginin ampirik ve deneysel çalışma vasıtası ile öğrenilmesi ile karıştırılmaması gereken bir yaklaşımdır. Formlar, bizim zihnimizin ve evrenimizin dışında orada zamansız bir şekilde sonsuza dek var oldular ve olacaklar. Edward’ın halen seri boyunca bir şeyleri öğrenmeye çalışıyor olmasını gerçekliğe %100 erişiminin halen olmaması ile bağlantılı olmasına fikir yürütebiliriz. Edward gibi bu günahı işlemiş ve çok fazla şey öğrenmiş toplam beş kişinin kullanılmasının gerekmesini de göz önünde bulunduralım. Her biri saf gerçekliğin sadece belli bir kısmını görmüş olsalar da, hepsini bir araya getirdiğimizde bütüne yaklaşmak ilk homunculus için ağız sulandırıcı bir hedef halini almıştır. Yalnızca bir araya gelerek ve birlikte düşünerek asıl saf nihai gerçeğe ulaşabiliriz.

Aristo’nun formlara olan yaklaşımı değişiklik gösterse de, her ikisinin de ortak olduğu kanı mutluluğa ulaşmanın gerektirdiği ahlaktır. Mutluluk derken kastettiğimiz stressiz ve keyifli bir akıl durumu değil de, daha çok ahlaklı ve iyiliğe sadık doğru bir insan hayatının bütününü düşünmemiz gerekiyor. Homunculusu göz önünde bulundurduğumuzda, onun için mutluluk sadece özgür olma fikri ile başladı. Daha sonra ise daha çok bilgiye sahip olmayı asıl özgürlük olarak görmeye başladı. Gerçek bilgiye olan arzusu ve dehşet verici açlığı, diğer herkesin mutsuzluğuna mal olacak bir düzeydeydi. Bu açıdan bakınca, homunculus aslında asla mutlu olmadı. Amacı doğru olmasına rağmen araçları yanlıştı. Ruhu adil bir form oluşturacak düzeyde harmoni içermiyordu, gerekçeleri ve arzuları insani değerlerin dışındaydı ve bunu en başından en sonuna kadar asla anlayamadı ve hep savaştı. O gerçek bir düşmandı.

Daha önce de söylediğim gibi gerçekliğin kapıları açıldığında kahramanlarımızın karşılaştığı “şey” kendileriydi, tanrılarıydı ve esasında her şeydi. Ne var ki maddesel değildi ve yalnızca formlardan oluşmaktaydı. Her seferinde bilginin karşılığında bir bedel ödemeleri gerektiğinde onun üzerinde feda ettikleri parçalarının yansımalarını gördük. Esasen, ruhları ile karşı karşıya kaldılar ve tanrı, onlar ile ruhları vasıtasıyla konuşmaktaydı.

“Baba”, beherdeki cüce, homunculus, ilk başta saf bir formdaydı. Gerçekliğin küçük bir esansıydı. Yalnızca Hohenheim vasıtasıyla maddesel bir bedene kavuşabildi. Aslında homunculus en başta gerçek bilginin çok büyük bir kısmına sahip şekilde doğmuş gibi görünmekteydi. Var oluşunu borçlu olduğu köleye bildiklerini öğretip ona isim verecek kadar bilgeydi. Örneğin bir beherde kısıtlı olmasına rağmen hiç bir şey okumadan ve ona anlatılmadan felsefe taşının nasıl yaratılacağını bilmekteydi. Serideki herkesten daha fazla simya bilgisine sahipti.

Platon’a göre gerçek ve ultimate forma ulaşmak için aslında neredeyse ölmemiz gerekmektedir. Hislerimizin algıladığı maddesel dünya sadece formların gölgesindeki bir illüzyondur ve bilgi etrafımızdaki nesnelerden değil, aklımız ile ulaşabildiğimiz formlardan gelmektedir. FMA’nın bu konudaki eleştirisi ise Edward’ın kendi kapılarını kardeşi için feda etmesidir. Ailesi ve arkadaşları için formları ve bilgiyi feda eder. Homunculusun antitezidir. Tanrı, bunu gördüğünde mutlu olur, eğlenir ve Edward’ı kutlar. Homunculus tanrıyı yemek ve her şeye sahip olmak, tüm bilgiyi kendinde toplamak isterken, Edward günün sonunda soyut bilgi ve gücün aslında buna değmediğine karar vermiştir. Gerçek bilgi için sergilenen sonsuz av, asıl önemli değerlerden ve insanlığından onu ayırmaktadır. Sevdikleri, diğer her şeyden daha önemlidir. Bilgiyi seçtiğinizde, aslında ölümü ve dünyevi olmamayı seçmişsinizdir.

Halen benimle misiniz? Şimdi sizi bu düşüncelerden uzaklaştıracağım. Dünyaya geri dönüyoruz.

Kurgunun felsefi yaklaşımı ile ilgili düşüncelerimi sona erdirdikten sonra, tekrar FMA’nın geri kalanına ve işlediği konulara şöyle bir geri bakalım.

Savaş, soykırımın dehşeti, güç deliliği, yaşamın anlamı ve değeri, yapılan eylemlerin ağırlığı ve karşılıkları, insanların yüzleşmek zorunda oldukları günahları ve arzular gibi ağır konular tek tek yormadan işlenmektedir.

Hatta eş değer takası bir şekilde makul sınırlar içerisinde çok laçkalaştırmadan sunmaktadır. Zaman zaman Arakawa’nın eğitim düzeyinin dışavurumunu, sadece felsefi değil, biyoloji, kimya, mühendislik ve diğer çeşitli bilimsel içeriklerin doğru kullanımları ile deneyimliyoruz. Düzgün temellere dayalı içerikler sunmasına olanak sağlayan şey kültürel ve bilimsel birikiminin sağlamlığı olsa gerek. Bir eser sadece yazarı kadar doludur.

Fakat sevgili simyacılarımızın hikayesinin bilimsel temalardan ziyade felsefi temaları ile öne çıktığını söyleyebiliriz. Yine de bize mikrodalga muz mantığı ile hakaret edecek kadar kötü değildir. Örnekle soğukta belli metallerin gevrekleşmesi konusunda bilgi sergiler, elementleri doğru inceler, bir şeyin yoktan var edilemeyeceğinin üzerinde sert bir şekilde durur ve bu bile tek başına çok önemlidir.

Daha önce belirttiğim gibi, insan olmanın anlamı üzerinde çok fazla durulmuştur. İnsanların ana kusurlarını homunculuslar üzerinde görmekteyiz. Bu yüzden Homuncusların yaşam şekillerini ve kendileri için seçtikleri ölümleri daha detaylı işlemeliyiz.

Seri boyunca gerçekten özünde layığı ile psikopat ve %100 kötü tek bir insan bulunmakta ve bu insanın varlığının da işlenmiş olmasını taktir etmekteyim. Kimblee insanlığın sahip olduğu ve homunculus olmayan kötü her şeyi temsil etmektedir. Madem Kimblee ile başladım, Pride ile devam etmeliyim. Kimblee hayatının başından sonuna kadar özüne sadık bir karakterdi. Savunduğu fikirler ve insanlığa olan yaklaşımı, tepeden tırnağa modern psikopatlığı temsil etmektedir. İşine olan sevgisi ve neredeyse dindarca işini yapmaya kendini adaması, ne pahasına olursa olsun başarılı olmak için tüm kötülüklere başvurmayı göze alması onu benim için iyi yazılmış bir karakter yapıyor. Belki de asıl sevdiği işi değildir diye düşünmeden de edemiyorum. Belki sadece işinin öldürmesini lisanslı hale getirmesinden keyif almıştır. Bence Arakawa bu karakteri yazdığında onu kimsenin affetmesine izin veremeyeceğini fark ederek Pride elinde son bulmasını makul bulmuş olmalı. Kimblee affedilemez, gerçekten affedilemez.

Ne var ki Pride ilk ortaya çıkan evlat-homunculus olsa da, çok saf ve çocuksu yanlara sahiptir. Çok gelişmemiştir ve ironik olarak çok da gurur duyulacak hareketler sergilememiştir. Kendi dostlarını feda etmiştir, diğer homunculuslar tarafından canavar olarak nitelendirilmiştir. insanlığın sevgisine maruz kalınca bu şekilde yaşamanın da, çok da kötü olmadığını fark etmiş bir homunculus olduğunu da eklemeliyiz. Kendisinden daha zayıf birisinin özverisi ve sevgisini tattığında, yani onun için hayatını feda edebilecek birisinin varlığını gözlemlediğinde, içindeki çocuk buna derin bir özlem duydu.

Küçümsendiğinde de, zaten zayıf düştükten sonra Edward’ın ellerinde yıkıldı, yok oldu. Sadece geriye o küçük sevgi kaldı. Edward bu minik kıvılcımı alıp tekrar bir cenin olarak ona hayatını geri verdi. Yaşamaya izin verilmiş tek homunculus olmayı başardı. Pride bu açıdan çocuksu bir egoyu temsil etmekte. Buna rağmen bu egonun büyüdüğünde daha kötü bir şeye dönüşüp dönüşmeyeceğinin takibi konusunda uyarıldık. Onurlu bir yaşamı gururlu bir yaşama tercih etmelidir.

Bir sonrakinde açgözlülüğe bakalım. Greed esasen kahramanlarımıza en yakın pozisyonda yer almış Homunculustu. Yaratıcısına meydan okudu, hem de iki defa. Çünkü her şeyi isteyen bir kalbi vardı. Tüm dünya onun olsundu, tüm para, tüm insanlar, tüm ülkeler onun önünde eğilsindi. Fakat bu şekilde sonsuza dek yaşamanın ne anlamı vardı? Esasında gerçek dostları için büyük bir fedakarlıkta bulunmanın yanında dünyalar ne anlam ifade ederdi ki? Arkadaşları ile çevrili olmadığı bir dünya bomboştu. Bir hiçlikti, hiç bir şeyi olmazdı ve bunu fark ettiğinde, aslında biraz daha insan oldu ve hayatı son buldu. Yazarken bile duygulandım esasında. Gerçekten insanın kalbini burkan bir senaryo.

Wrath’ı ele alalım. Serinin terminatörü kendisi. ÖFKE. En az Greed kadar huzurlu can verdi. Yüzünde kocaman bir gülümseme ile, tatmin olmuş, tükenmiş ama yılmamış hep savaşmış biri olarak son buldu. Fakat öldüğünde bile kolları kesilmiş bir vaziyetteydi. Öfkenin karşısında kimse asla duramadı. Herkes bir arada el ele vermek zorunda kaldılar. Öfke yenilmezdi, yok edilemezdi, hep tekrar su yüzüne çıkmanın yolunu buldu. Seri boyunca varlığı en çok endişe yaratmış karakterdi belki de. Çünkü öfkeli birisinin ne yapacağını bilemezsiniz. Ölürken bile belli bir boyutta sembolizm içermekteydi, artık kolları kesilmiş ve kontrol altına alınmış bir öfke size zarar veremezdi.

Şehvet, yani Lust, galiba serideki en gereksiz karakterlerden biriydi. Belki de FMA gibi belli bir yaş kesimine hitap etmesi planlanmış bir seride Lust’ın anlamını ve sembolizmini irdelemenin pek bir alemi olmadığını düşünülmüş olsa gerek. 2003'te yayınlanan ilk seride ne kadar çok öneme sahiptiyse, orijinal esere sadık Brotherhood’ta da o kadar kolay ve erken son bulmuş, ekrandan hemen düşmüş bir yan karakter formundaydı. Onun yerine her kim olsa iş görürdü karakter olarak, o yüzden derin bir anlam aramamaktayım.

Gluttony, yani oburluk, belki de en masum günahtı. Masum olduğu ve sadece sahibine zarar verdiği mi vurgulanmak istendi emin değilim. Kıyamam ya “yeme beni” diye son buluyor. Üzülüyorum ben ona çok, canım benim. Masumdu nispeten, ailesine sadıktı diyebilirim. Kendisine has bir iradesi yok denebilirdi ama ona baktığımda zihinsel açıdan engel taşıyan insanlara çok yakın bulduğum için sadece şefkat hissedebiliyorum. Diğer günahlara kıyasla çok büyük bir tehdit asla oluşturmadı. İçerisine hapsolduklarında Edward’ın ister istemez çok fazla şey öğrenmesine yardımcı oldu bile denilebilir. Lust’ın aksine hikayeye hizmet etti.

Son olarak Envy, yani kıskançlık serideki en iyi yazılmış karakterlerden biriydi. Baştan sona özüne sadıktı. Hikayede tüm dönüm noktalarında o vardı ve ciddi problemlere sebep oldu. Envy yaptığı her şeyi insanları kıskandığı için yaptı. Bunu ilk izlemede anlamanız o malum bölüme kadar pek mümkün olmamış olabilir. O perde önünüzden kalktığında, Envy gibi bir sefil varlığa karşı bile acıma hissederken bulabilirsiniz kendinizi. Hayır acımamalısınız. Envy gibilerin yaşaması gereken muamele budur. Sürünerek kendi göz yaşları içinde ölmelidir. Yine de Edward ona karşı bile şefkat sergiledi. Balon gibi şişmiş ve kendi sefilliğini gizlemek için kullandığı egosunu temsil eden dev yeşil grotesk görüntüsü çok manidardı. Küçük ve acınası hali ile çıplak kaldığında ne kadar da utandı, ne kadar da çok kaçmak istedi, nasıl isyan etti, her düşündüğümde büyük bir tatmin duygusu kaplıyor içimi.

Seri boyunca bu yedi günah ile savaşmak için karakterlerimiz sayısız fedakarlıkta bulundular. Chimeralar gibi sonradan eklenen yan karakterler bile homunculuslara karşı verilen savaşta bir şekilde sempatikleştirilmeye çalışıldı. Bu konuda yazarın eserin diğer karakterlerine kıyasla geride kalan bir performansı var, sanki bu yeni chimeraları nasıl montajlayacağını bilemeyen bir araç tamircisi gibi davranıyor zaman zaman. Esasen serinin müzikleri ve bu chimera karakterlerin sunumu dışında performans düşüşü yaşadığı ve eksik kaldığı çok fazla detay bulunmamakta. Müzikleri kötü değil ama çok az çeşitlendirilmiş basit ses parçalarını hemen her sahnede tekrar tekrar kullanmaları eğer tüm seriyi bir oturuşta maratonlarsanız sizi bayabilir. Açılış ve kapanış parçaları güzeller ama bölüm içi müzikler tekerrüre girince bayıyorlar.

Yüksek prodüksiyon değerlerini elde ederken müzikten kısmayı seçmiş olabilirler, bilemiyorum fakat şurası kesin ki animasyon bunca yıldan sonra halen çok iyi ve zamana meydan okur nitelikte. Arka planlar zaman zaman çok düşük çözünürlük ve “çözünürlük ölümü” seviyesine düşüyorlar ama o esnada önemli bir konu konuşulduğu için göz ardı edilebiliyor. Bu tip arka planları yönetmenin tercihine bağlı bir seçim olduğunu düşündüm ancak bazı hayranların mevzuyu rahatsız edici bulduklarını da biliyorum.

Orijinal Japonca ses sanatçıları harikulade bir ekipten oluşuyorlar. Dinlemeye doyamazsınız. All-star gibi bir grup profesyonel. O konuda hiç bir noksanlığı yok. Halen bir sürü replik kafamda rahatça çalabiliyor.

Peki FMA size tam olarak neyi vermekte noksan kalıyor ve neden bu yazının en başında “elbette daha iyi seriler vardır” demeye getirdim? FMA tüm alt metinlerine ve anlatma istediği güzel değerlere, kötülüğün ve insanlık ile ilgili değerlere doğru tellere basarak dokunsa da, öyle çok karmaşık bir senaryoya sahip değil. Dürüst olmak gerekirse en ahmak insan bile FMA’dan keyif alabilir. Bunu kötü bir şeymiş gibi söylemişim hissi uyandırabilirim ama gerçekten durum öyle değil.

Entrikalar, çetrefilli katakulliler, alicengiz oyunları vb beklememek gerekiyor bu seriden. Seride plot twist denilebilecek tek an Roy’un Maria Ross’u yakıp yakmadığı ile ilgili bölümdü. Ki gerçekten ne olacağını tahmin etmesi öyle çok zor da değildi. Riza Hawkeye’ın sırtındaki dövmenin hikayeye çok daha fazla katkısı olacağını düşünürken sonuca hizmet etmediğini görmek de bir miktar hayal kırıklığı yaratmadı desem yalan olur.

Entrikalar yok, sadece basit bir homunculus entrikası var ve Hughes ilk öldüğü kısımdan sonra ne gibi bir problemin söz konusu olduğunu tahmin etmeye başlayabiliyorsunuz. Bu açıdan sürprizler ile dolu bir seri değil. Çünkü bunlara ihtiyaç yok. Ucuz tekniklere FMA’da yer yok. Belki de bu yüzden hikayenin sonunda Edward’ın bulduğu cevap bu kadar tatmin edici oldu.

Feda edebilecek neyin var evlat? Bu defa hangi kolun, hangi gözün, hangi organını vereceksin? Hiç biri mi? Ailen için tüm gerçekliğe ve bilgiye ulaşma yeteneğini feda edecek misin? Hayatta sevgiden daha önemli bir şey yok mu? O zaman senindir, kardeşin senindir, kardeşini istiyorsan, diğerlerini geride bırakmalısın.

Her şey öylesine organik ve doğru anlatılmış vaziyette ki, herkes yapacağını söylediği işi öyle isabetli ve doğru şekilde yapıyor ve yaptığını gösteriyor ki, kendinizi bir şekilde bölümlere kilitlenmiş buluyorsunuz. Özellikle serinin ikinci yarısı oldukça sürükleyici çünkü ilk yarısında bu kurguyu gıdım gıdım bize verirken, artık her şey çorap söküğü gibi kendi kendine hiç zorlanmadan usulca ortaya çıkıyor. Hohenheim’ın etrafında dönen kurguyu anladıkça, her taş yerine daha güzel oturuyor. Birbirleri ile çelişen hiç bir fikrin ve karakterin olmadığını gördüğümüzde memnun bir şekilde finale erip başından kalkıyoruz. Karakterlerin plot armora ihtiyacı yok çünkü başlarına asla çok ölümcül bir iş gelmemesinin mantıklı bir açıklaması var. Onlara kötülerin ihtiyacı var ve bunu oldukça erken bir zamanda dile getiriyorlar. Bize sadece sebebini merak etmek düşüyor. Edward ve Al’ın asla içlerinde taşıdıkları bir dokuz kuyruklu dev tilkiye, yüzlerinde aniden beliren bir beyaz maskeye, training-arc’a veya henüz yeni formunda ustalaşamadıkları bir kılıç sanatı bilgisi yer almadı. Herhangi bir şekilde mantığa aykırı zaman atlaması ve gökten düşen güçlendirme ile karşımıza çıkmadılar. Rasyoneldi ve rasyonel kaldı.

FMA çok sayıda kaliteli yan karaktere sahip. Ana karakterler dışındaki dünyayı daha canlı ve dolu gösteriyor bu durum. Kurguya yardımcı oldukları kadar dünyanın nasıl işlediği konusunda daha iyi fikir sahibi olmamızı da sağlıyorlar. Sheska sanırım en sevdiğim yan karakterlerden biriydi. Kendisini işe yaramaz sanan bir kitap aşığının, hafızası ile farkına varmadan herkese çok büyük faydası olduğunu görmesi ve sonunda düzgün bir iş sahibi olması, bundan duyduğu mutluluk, kardeşlere olan minnetini gülümseme ile hatırlıyorum. Ling Yao gibi komedi etkisi için kullanılacağı hissi uyandıran karakterler bile ana hikayeye büyük katkılar sunuyorlar. Herkesin bir işlevi var. Lust bile aslında Mustang’in neden bir tehdit olduğunu daha erken bölümlerde bize göstermenin bir yoluydu. “Mustang homunculusları bile öldürebiliyor!” şeklinde bir ilerleme kaydetmemizi sağlıyor.

FMA‘nın günümüz dünya sosyal yapısı ile paralellikler içeren kurgusu anlatmam ve milletleri işleyişine biraz ışık tutmamız gerekiyor.

FMA, sosyolojik açıdan modern toplum analizi katmanında mükemmele yakındır. Yazıldığı tarihte artık her şeyi ne kadar güzel incelemiş ve betimlemişse, halen hiç birisinin tam olarak değişmediğini görmek açıkçası korkutucu ve bir o kadar da büyüleyicidir.

Belli bir gelişmişlik düzeyinin altında kalan ülkelerin sosyokültürel yapılarına benzeyen sunumlar eşliğinde ezilen ve ezildiği için öfke duyan, öç almak isteyen ve şiddet döngüsünü kırmaktan bir hayli uzak resmedilmiş, kimi zaman Arap, kimi zaman Paki kimi zaman Afgan, kimi zaman Afrikalı veya artık aklınıza gelebilecek ne kadar streotip terörist veya agresif göç politikaları ile kendilerini günümüz haberlerinde göstermeye meyilli ırktan ve milletten insan varsa bir şekilde bağlantı kurabileceğiniz ve belki de hepsinin birleşimi bir sembolik millet ile tanışıyoruz.

Scar’ın hikaye boyunca asla gerçek bir isme sahip olmaması ve en sonunda pişmanlığını da bunun üzerine kurması, kendince yaptıklarının kefaletini ödemek üzere çalışmaya başlaması ve bir şekilde onun bile affedilmesi ilginç bir yaklaşım. Günümüzde bu tip bir yaklaşım sergilemekten çok uzak bir toplum ile karşı karşıya olduğumuzu düşünüyorum. Herkes dünya barışını ister ama herkes dünya barışını sağlayacak adımlar atacak kadar cesur değildir.

Dahası, Scar gibi saf nefret canavarının, gözü dönmüş bir öç alma makinasının bile kendisini affetmeye başlayıp ölene kadar yaptıklarının karşılığını ödemeye hazır bir hale gelmesi, insanları birleştirici hareketlerde bulunması, özellikle taktir edilmesi gereken bir süreçtir. Çok güzel anlatılmıştır.

Hikayenin sonuna kadar pek çok aşamada savaşın ne kadar korkunç bir şey olduğundan bahsetmek ile beraber, savaşın kurbanlarının da yaptıklarında kendilerini nasıl haklı gördüklerini ama aslında her şeyin ne kadar talihsiz bir öfke yumağından ibaret olabileceğinin altını tekrar tekrar çizmekten geri kalmıyor FMA. Scar’ın abisinin her iki kolunu da taşıyor olması ve hikayenin sonuna kadar “yaratıcı” tarafı kullanmamayı seçtikten sonra Wrath ile son kavgasında artık değişimini tamamlayarak eski yanlış ideallerinden tamamen sıyrılmayı başarması ve kefaretini ödemeye hazır bir Scar ile karşılaşmamız oldukça hayranlık vericiydi.

Karakteri sevseniz de sevmeseniz de doğru yazılmış bir kefaret örneği böyle olmalıdır. Pişman olduğunu söylemek ile bunun aksini fiilen göstermek iki ayrı şeydir. Dahası kişinin bunu kendisine de kanıtlaması, o güne kadar din ile kafasında çeşitli dogmalar mevcutken yapabilmiş olması da önemlidir. Hikayedeki en birleştirici en bağlayıcı karakterlerden biri olabilecekken, abisini erkenden kaybetmesi, ona olan bağlılığı, sevgisi ve tüm ailesinin bir anda bir simyacı tarafından yok edilmesi, bizim hayal edebileceğimiz pek çok acıdan daha katmanlı, daha yoğun ve şiddetli bir öfke akımını doğurmuş olsa da, bununla savaşmış ve sonunda galip gelmiştir.

Özetle terörizmi belli ırk ve millet fenotipleri ile bağlantılı olduğunu sessizce beyan etmesine rağmen her şeyin daha farklı olabileceğini de müjdeleyen bir çizgi seçtiği için FMA’yı ilginç ve güçlü bulmaktayım. Beyaz ve daha german görünümlü insanlar sömürücü ve savaşçı altyapıları, militer üniformalı devlet adamları ile öne çıkarlarken, Asyalı ve mistik özellikler taşıyan karakterleri daha cana yakın ama güçlü çizmeyi tercih etmiştir. Bu kadarının Japon bir yazar için şaşırtıcı olmaması gerekiyor fakat beyaz adamı daha üstün ve güçlü resmetmeyi önemli ve üzerinde düşünülmesi gereken bir durum olarak göstermeyi bilinçli olarak yaptığını düşünmekteyim.

Sona doğru ise “bu böyle olmak zorunda değil, kendinize gelin” dercesine diğer zulmedilmiş, aşağılanmış, sokaklara mahkum edilmiş ve soykırıma uğratılmış ırkları kahramanlaştırmayı ve dünyayı kurtarmalarına hikaye içeriğinde izin vermeyi seçmiştir. Bir katkıları olmuştur.

Günün sonunda, FMA kadar çok tele dokunarak büyük bir resim çizmeyi kendisine ciddi bir görev edinmiş ve başarmış iyi animeler çok sık göreceğiniz bir şey değildir. Diğer animeler ile objektif boyutta kıyaslamaya teşebbüs ettiğinizde ve bunu hikaye anlatımı, senaryo teknikleri ve kültürel alt yapı sınırları içerisinde değerlendirdiğinizde ise rakipleri daha da azalmaktadır.

Bir animeyi değerlendirirken yapacağınız hatalardan en önemlisi Type-Moon, Ufotable, Mappa vb modern animasyon tekniklerini çok kaliteli, akıcı ve endüstriyel düzeyde hızlı ortaya döken stüdyoların özellikle son 10 yıldır ortaya çıkardığı serilerin “animasyonu” ile kıyaslayarak daha iyileri var sonucuna varmanız olacaktır. Animasyonunun iyi olması tek başına bir animenin iyi olmasına yetiyor olsaydı Glasslip, Guilty Crown, AoT, Uchiage Hanabi, Kabaneri, Hellsing, Symphogear ve hatta Demon Slayer’ın ilk ona girmeleri gerekirdi. Veya örneklendirmemi açmak istersem Akira eski bir film olarak çok yüksekte olmasını yalnızca animasyonuna borçlu değildir.

Evet animasyon önemli, bir şeylerin güzel görünmelerini herkes ister. Gözünüzü yoracak görüntüleri veya sekanslarında saniyede 300 ayrı resim kullanan köle ressamların alın terini ekranı yalarken tadabilmenin farklı tatmin edici boyutları var.

Tatmin edici olmayan kalitesiz şeyler görmeyi normal şartlarda kimse istemez, fakat bu durum asla ama asla hikayenin kendisinin önüne geçmemelidir. Animasyon bir senaryodan daha önemli değildir, öyle olduğunu düşünebilirsiniz ama hata yapmış olursunuz. Şu anda sözünü ettiğim konu öyle kişisel değerleriniz veya zevklerinizden bağımsız bir gerçektir ve kendinizce yorumlamanız mümkün değildir. İnanın bana ne hissettiğinizi çok iyi biliyorum ama hatalısınız.

FMA’nın 2025'e girerken zayıf kaldığını iddia edebileceğiniz sorunları var ve elbette ne bir Frieren seviyesinde müziklere sahip ne de Demon Slayer kalitesinde animasyona. Fakat FMA gerçekten iyi, çok iyi yazıldı ve objektif olarak onu kıyaslayabileceğimiz düzeyde, dolulukta ve sağlamlıkta hikaye anlatımı sunan seri sayısı bir elin parmaklarını halen geçememektedir.

Bugün bile, popüler kültüre yön vermeye devam etmektedir. Örneğin uzun yıllardır bir Genshin Impact oyuncusuyum ve FMA’ya baktığımda ana hikayenin örgüsünde ciddi benzerlikler görebiliyorum.

Şu anda 20.09.2024 tarihinde My Anime List’i açtığınızda Frieren’in birinci sırada olduğunu görebilirsiniz. FMA bu konumu ilk çıktığı yıldan beri 2024'e kadar korumayı başardı. İlginçtir ki, Frieren birinci olma statüsünü bu kadar uzun süre ona karşı savunabilen ilk seri oldu. Frieren henüz yalnızca ilk sezonu ile bunu başarabildi ama ondan bahsetmek tek başına ayrı bir gargantuan mesele benim için.

Yine de kısaca iki seri arasındaki benzerlikleri görebilen izleyicilerin neden bu tip serilerin popüler olabildiklerini anlayabileceklerini düşünüyorum. Öte yandan ilk 10'a baktığımda, orada olmayı ilk ikisi kadar hak eden tek seri yalnızca Gintama’dır.

Ginya Eiyuu Dansetsu (Legend of the Galactic Heroes) FMA ile kıyaslanabilecek içerik düzeyine sahip bir diğer animedir. Ancak erişilebilirliği düşük politik bir sci-fi olması ve yaşına dayanarak geride kaldığını söylemek yanlış olmaz. Bana kalırsa filmler halinde kırıntılardan vazgeçilerek modern bir uzun yeniden yapımın gerçekleştirilmesi gerekiyor.

Monster da zamana azar azar yenilmekte. Söylemeden edemeyeceğim, henüz bitmemiş bir animenin “en iyi” şeklinde nitelendirilmesini çok yanlış bulmaktayım. Frieren için bile aynı önermeyi sunabilirim ama söylediklerimi onu aklımdan geçirerek söylemedim. Başka örneklerde de mangası/romanı vb gelmiş geçmiş bitmiş olabilir ve hikayeyi biliyor olabilirsiniz ama bu defa da karşı argüman olarak animasyon kalitesi işin içine müdahil olmaya başlıyor. Tamam hikaye öncelikli ama yine de birbirlerini tamamlayan birer bütünler. Animasyon olmadan anime olamaz.

Biraz daha agresif kıyaslamalar yapacak olursak belli bir yaşın altında kalan izleyicilerin Gurren Lagann’ı gelmiş geçmiş en iyi anime olarak gördüklerini kimi zaman gözlemlemişsinizdir. Size sormazlar mı, Gurren Lagann size ne kattı? Matkapçı mısınız? Bir şeyden keyif almış olmanız onu iyi yapmaz. Buna yetmez.

Kendime ayna tutacak olursam, kişisel olarak tüm Genius Party’e ve Baccano’ya bayılıyorum ama ikisi için de “en iyi animedir” demekte güçlük çekerim. Ne Genius Party sahip olduğu tekil kısa hikayelerde birer tutarlılık sergiler ne de Baccano bir anime olarak orijinal eserini tam anlamı ile yansıtabilmiş ve bitmiş bir eserdir. Bir defa hedef kitleleri niş. İkisi de pek çok açıdan orijinaldir ve doluluklarına rağmen, daha az sevdiğim FMA ile kıyaslama ihtiyacı hissettiğimde, kupayı FMA’ya vermek zorunda kalırım.

Benden istenir mi bilmem ama Eva ile çok kıyaslamıyorum çünkü Eva’yı bazı boyutlarda incelediğimde ne kadar sevildiğini anlayabilmeme rağmen, sevildiği o boyutları doğru düzgün nakşetmekte hatalar yaptığını, eksiklerini, noksanlıklarını günlerce size usanmadan sayabilirim. Son filmi çok başarılı bulmamın temel sebebi Anno’nun “artık salın bu seriyi” mesajını çok net vermeyi başarmış olmasıydı. İşin içine bir tür harem girmeye başladığı anda niye kıyaslamaktan %100 vazgeçmemiz gerektiğini de size günlerce anlatabilirim. Kafadan kaybediyor, isterse dünyanın en iyi yazılmış haremi olsun. Temelde artık #1 kupasını kazanabilecek sisteme sahip olma şansını kaybediyor.

Çünkü, basitçe, bir şeyi anlatmayı seçtiğinizde, sadece onu anlatmalısınız.

Eğer karakteriniz insanların kendilerini yerlerine koyabilecekleri bir harem (veya reverse harem) ana karakteri ise, siz artık belli bir boyutta kısıtlı kalmak zorundasınız. Gidip de o karaktere dünyayı kurtartamazsınız, yaparsanız hedef kitlenizi “herkes” şeklinde seçmeniz mümkün olamaz. Dünyada bu işi üstlenebilecek son kişi olması gereken çocuklara ve adamlara çok fazla sorumluluk atfedilmektedir çünkü hikayeyi taşıyacak başka bir karakter yaratılamamıştır. Bir tür fantastik eser yazarken aynı zamanda delüzyonel bir eser ortaya çıkartmayı başarmalarını dehşetle izlerim. Bu esasında yazılı bir mastürbasyondan ibarettir. Sorumluluk sahibi tüketicilerin sakınması gereken ve sonraki nesillere aktarmaktan kaçınması icap eden hikayelerdir bunlar.

Bir lise çağı romantik komedi yazdığınızda, bir isekai yazdığınızda, bir spor serisi yazdığınızda (ashita no joe dahi olsa) tüm dünya insanlarının “en iyisi” olacağında hem fikir olacakları bir eser ortaya çıkartamazsınız. Olsa olsa en iyi haremi veya romantik komediyi yazabilirsiniz evet, ve belli bir boyutta beğenilebilirler de, ancak bu durum onu en mükemmeli yapmaya asla yetmeyecektir. Genel izleyicinin her birinin kalbine aynı anda dokunamazsınız.

Bir hikaye yazarken, ne mesaj vermek istediğinizi, okura ne kazandırabileceğinizi ve tabi ki sıkıcı olmamasını göz önünde bulundurmalısınız. Okunmayacaksa var olan en iyi eseri yazmayı denemenizin de bir alemi yok.

Bazen sulandırmanız gerekir ve bazen laymane inmeniz de gerekir ama ince duvarların arkasına alt metinler yerleştirerek mağaradan çıkmayı daha önceleri başarmış daha aydınlık kafalara da hitap edebilirsiniz. Etmelisiniz. İnsanlara kazandırmaktan, öğretmekten vazgeçmemelisiniz.

Diğerleri göremeseler dahi anlatmayı denemelisiniz. Fakat ne kadar çok popüler kültür göndermesi yaptığınız önemli değildir, ne kadar tanrısal kalitede animasyon sunduğunuz önemli değildir, ne kadar çok gaza getirdiğiniz ise hiç önemli değildir. Önemli olmasa da gereklidirler belki ama 10/10 olmasalar da olurlar. 10/10 olması gereken, asıl mühim olan, her şeyin doğru yazılmış olmasıdır, taşların yerlerine doğru oturmaları ve anlamlı olmasıdır. Tekniğiniz yanlışsa, yalnızca belli bir düzeye kadar gelişimlerini tamamlamayı başarabilmiş, zeka ve duygu akışında erişkinliğe ulaşmamış insanları etkileyebilirsiniz. Hedef kitleniz bunlar ise siz en iyi hikayenin yazarı değilsinizdir. Olsa olsa bir şaklabansınızdır.

FMA tüm bunlara muntazam şekilde uyabildiğinden değil de, diğerleri onun aksine bunları hiç yapmayı bile denemediğinden, onların önüne geçerek bu kadar yüksek bir nota sahip olabilmiştir.

Neyi görmelerini istediğinizi en doğru şekilde aktarabilmeniz çok kıymetlidir fakat kime anlatmayı denediğiniz de bir o kadar önemlidir.

Full Metal Alchemist’in işte bu yüzden, zaman zaman tahttan inip geri çıkması dalga konusu olmaktadır ve dürüst olmak gerekirse fanları bir şekilde oylar ile oynayarak başarıyor mudur bilmem ama, on yıldan uzun süre birinci kalmayı başarabilmiştir. Özetle;

1. Doğru ve sağlam karakterler ile bezeli olması,
2. Çoğu zaman sürünmeyen, yeterince akıcı bir hikaye sunması,
3. Herkesin anlayabileceği bir dilde yazılmış olması,
4. Tamamlanmış ve çok az açığı olan, alt metinler içeren ve dünyamızı sembolik şekilde betimleyen kapsamlı bir kurguya sahip olması,
5. Gerçekten güzel bir sonu olması, (dahası, gerçekten bir sonu olması)
6. Modern örnekler kadar üstün olmasa bile zamana dayanmış kalitede bir animasyon kalitesi içermesi,
7. Ve en önemlisi de, genel izleyiciye hitap ederken zekanıza hakaret etmemesi onu bugünkü yerine getirmiştir.

Yazıyı burada artık sonlandıracağım. Yeterince FMA övdüm. Frierenin mangasını da yıllardır övüyorum ve şimdiden animesinin oturduğu zirveye dil uzatıldığını görebiliyorum. Bir gün umarım yine yeni ve çok iyi bir anime daha gelir ve onun da neden bunu hak ettiğini anlatmak şerefine nail olurum.

Uzun günler ve hoş geceler dilerim.

Bu yazıyı yazarken yanımda olan ve düşünceleri ile bana ortak olan canım karım Eda’ya çok teşekkür ederim.

Not: Yalnızca FMA: Brotherhood izlemiş ve mangayı okumamış insanların kaçırdıkları yegane ve en önemli şey, mangakanın 4komalarıdır.

TAM METAL SİMYAGER HAKKINDA was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Bu yıl bir metamorfoz gerçekleştirdim. Halen ben aynı benim ama aynı zamanda farklı bir fazımdayım.

Bu yıl ben taşındım. Çorlu’dan, doğduğum İzmir’e geldim. İşimi değiştirdim ve çok iyi oldu. Evimi değiştirdim ve yakın zamanda daha kalıcı olacak şekilde tekrar değiştireceğim ve o da çok iyi olacak.

Bu sene bir güzel çalıştım, yedim içtim, konsere gittim, gezdim eğlendim. Ancak en önemlisi, yalnız değildi ve zamanımı her zaman güzeller güzeli, tatlılar tatlısı çok sevdiğim aşkım bir tanem ve 2024'te müstakbel eşim olacak kişi Lynbhelliom ile geçirdim.

Bu sene Overwatch 2 oynadım, Honkai: Star Rail oynadım, Genshin impact oynadım. Genshini bir noktada bıraktım ve şimdilerde yeni yeni geri aldım diyebilirim. Navia bana iyi geldi. Ara ara Fallout 76'ya devam ettim. O oyunu halen çok seviyorum. Guild Wars 2'ye yeni bir expac geldi ama çok oynama fırsatı bulamadım henüz. Zaten professionlara yeni silahlar dışında benim için çok büyük bir getirisi olmadı. Diablo4 de oynadım ama oynamaya devam etmedim çünkü bence çok iyi bir oyun ama çok kötü bir mmorpg.

Bu sene bir sürü oyuna başladım ama devamını getiremedim. Baldur’s Gate 3'ü çok sevdik mesela ama ilk kısımdayım halen, kısmet olunca devam edeceğiz. Aşırı beğendik ve bu sanırım çok şaşırtıcı olmadı.

Enteresan şekilde bol bol PoGo oynadık. level38 olmak üzere hesabım. Çok gurur duyuyorum.

Bu sene hikayem için yalnızca 2 bölüm yazabildim. 2024'te daha çok bölüm yazacağımı umut ediyorum. Okuyan her insan bende minik bir gülümseme yaratıyor.

Bu sene bol bol anime izledik. Bence son on yılın en iyi anime sezonları, en iyi serileri bu yıl içinde böyle bam bam bam seri şekilde üzerimize yağdılar. Ben izlemek isteyip de izleyemediklerimi kenara koydum, vinland saga mesela böyle oldu, çok iyi olduğunu tahmin edebiliyorum ama henüz fırsat bulamadık. Yeni pokémon serisi de keza böyle, çok merak ediyorum ama başlayamadım bir türlü Satoshi’siz pokémona.

Sene 2023 ama yeni Bleach sezonunu izledik mesela, sevdik aslında ama küçüklüğümüzde bu animenin bu kadar boş olduğunu hissetmeden nasıl aşık olmuşuz biraz şaşırdık sanki.

The Apothecary Diaries izledik. Kusuriya diye kısaltıyorum ben bunu hep. Benim bu yıl en beğendiğim üç animeden biri oldu. Zaten mangasına yıllardır methiyeler düzüyorum ve Mao Mao karakterine bayılıyorum, bu bir sır değil. Animesine gerekli saygıyı göstermelerini çok sevdim. Size garip gelebilir ama her sahnesinde arka planlara ve duvar dokumalara gösterilen özen mangada olmadığı için o detaylara ayrı bayıldım. Devamını izlemeyi iple çekiyoruz.

Oshi no Ko izledik. Beğendik beğenmesine ama ben seriden manga yüzünden aşırı soğudum. Bir şeyler oldu işte, hiç övesim gelmiyor animesini de o yüzden. Ancak gönül rahatlığı ile bu yılın en iyi “ilk bölümü” kesinlikle Oshi no Ko’da. Film tadında izlenebilir o ilk bölüm. Medya sektörü + isekai + Aka Akasha combosu zaten. Olayın isekai kısmını hep çok gereksiz bulmamız dışında bu animeyi beğendik.

Pluto bu yıl en beğendiğimiz anime oldu. Galiba falan diyecektim ama değil yani harbiden bunu biz aşırı beğendik. Doyamadık, devamı olsaydı dedik ama biliyoruz ki yok ve asla olmayacak. Urasawa’yı seviyoruz. Şu paragrafı yazarken bile duygulandım. Masterpiece.

Frieren izledik. İzlemez miyiz. Ben Frieren mangasını öve öve bitiremezdim yıllardır, o kadar sevindim ki duyrulduğunda, tüm twitter akışım buna ait oldu bir süredir. Kurgusunu, karakterlerini (hatta kötü karakterlerini) komple her şeyi ile çok seviyorum. Madhouse’un değerli taşlar ile bezeli tacı gibi kafasında yıllar boyu taşıyabileceği çok iyi bir eser ortaya çıkmış. Bunun da devamını izlemeyi iple çekiyoruz. mangasının güncel bölümlerinden biri beni mafetti, duygu seli oldu. Bittersweet etti kaçtı.

Gundam Witch From Mercury… Nasıl desem bilmiyorum ama ben bu gundamı çok sevdim. Doyamadım. Keşke bir şekilde devam etseler, slice of life falan ona da razıyım. İçinde gundam olup olmaması bile ikinci planda benim için.

Jigokuraku beğendik mesela. Kurgusu ve hikayenin kendisinden ziyade anlatılış şeklini çok beğendik. Hikaye de eh işte yeterince gizemli aktarılmış vaziyetteydi. Bizim kadar beğeneni olmadı bu serinin, ancak bu duruma çok şaşırmadım.

Trigun Stampede’i mesela bayıla bayıla izledik. Müthişti. Ben nostalji olacak sandım ama yepyeni bir Trigun ile çıktılar karşımıza. Trigun Maximum gibi değil, daha farklı bir yapısı vardı. Devamı hemen gelse keşke. 3D animasyon olacaksa işte böyle olsun.

Helck çıktı Helck. Hiç beklemiyordum ama çok istiyordum. Helck öyle çok müthiş bir seri değil ama benim kalbimde apayrı bir yeri var. İzlerken duygulanıyorum. Helck’i görünce kocaman bir kalbi olan saftirik Caramon geliyor aklıma, Raistlin’ini, kardeşini kurtarmaya çalışıyor sanki. Arık böyle kahramanlar yazmıyorlar. Sonra işin içine aşk, dostluk, farklı ilmekleri olan örgüler, yeni temalar, düşmanların aşkı! gibi konular girince o başlangıçtaki komedi öğeleri sarmal halinde dramaya dönüşünce ben mangasına aşık olduğumu halen bugün gibi hatırlıyorum. Sanki hikayenin ana kahramanı o olması gerekiyor ve gücü ile bunu kanıtlıyor ama diğer herkesin yardımına da ihtiyacı var, onlar Helck’i omuzluyorlar, o da dünyanın yükünü herkes için omuzluyor.

Tengoku Daimakyou olağan üstü iyi bir animeydi. Tarif edilmez bir şekilde kilitlendik her hafta. Gergindi ama ayarında. Görsel olarak her şey okulunun en üst puanla mezunu olmuş çizerlere aitmiş gibi bir elite havadaydı her an. Laçkalaştığı, kendini saldığı tek bir bölümü olmadı. Yavaşlamadı, hızlanmadı, aynı tempoyu korudu ve korudu ve en sonunda plot twist ile bitirdi. Bitirdi derken ilk sezonu tabi ki, bakalım devamı nasıl gelecek. Merakla bekliyoruz.

Tomo-Chan wa Onnanoko! çıktı! Vallaha çıktı, çok sevindim ilk bölümü gördüğümde. Ben Tomo 4komasını çok seviyordum ve okuduğum dönem sabahları tek keyfim onu okumaktı. Bittiğinde çok üzülmüştüm ve ah keşke demiştim yıllarca. Anime pek çok şeyi atladı, pek çok bölümü es geçti, pek çok güldür güldür konuştuğumuz kareyi 1 saniyede hüpletiverdi ama genel olarak beğendik. Hiç olmamasından iyidir diye bakıyorum, o kadar kısa bir sezona sığdırmak için bir şeyleri feda etmek zorundalardı.

Bunlar haricinde sözünü kısaca edebileceğim ve sevdiğim birkaç anime, Megumin’e odaklanan Konosuba sezonu oldu. Ben çok sevdim mesela “Kono Subarashii Sekai ni Bakuen Wo!”yu (full adını yazacak kadar) ancak komedi animesinin nesini öveyim işte, güldük eğlendik. Bofuri 2. sezonu çok sevdim, benim tatlı zevklerimden biri o seri, mmorpg nostaljisi oluyorum izlerken. Nonbiri Nouka da okudum, keyifle izleyebildiğim iki isekaiden biri oldu kendisi, öteki de shadow. Lüzumlu mu? Hayır. Ningen Fushin izledim mesela ama mangasının nasıl bittiğini bildiğim için animeden çok büyük beklentim yoktu. O kurkuyu seviyorum yine de.

İzlemediğimiz ve bu sezon insanların ekmek bandıkları seriler çok fazlaydılar, yıldızlar geçidi gibi bir sene oldu. Zombie 100 mesela güzel başladı ama vermek zorunda kaldığı aralar yüzünden çok soğudum. Yıl bitmeden son 3 bölümünü de çıkardılar ama hiç merak etmiyorum mesela. Prodüksyon cehennemi fena bir şey. NieR’i de bu yüzden bitiremedik mesela, son bölümleri duruyor öylece, baştan mı izleyelim yani keyfi yok. AoT bitti. Çok şükür; Tatakae ends. Umarım korktuğumuz gibi bir Boruto devam vakası ile daha karşılaşmayız. (Ben boruto’yu seviyordum mesela başta ama sonra “bu artık o anımsadığım tatlı ninja hikayesi değil” oldum ve saldım)

Hayal kırıklığı yaratan animeler de oldu ama adlarını bile yazmayacağım onların….

Yok yok cidden yazmayacağım.

2024'te gelse artık da izlesek dediğimiz bir sürü yeni seri olacak. Merakla bekliyoruz.

Manga olarak ben bu sene hiç yeni bir seri okumaya başlamadım veya yeni bir manga okuduğum olmadı. One Shot bile okumadım yeni. 2022'ye kadar ne süregeldiyse, devam eden ne varsa onları okumaya devam ettim yalnızca. Bunun iş yeri değişimi ile büyük bir alakası var. Yeni ofisimde çalışırken yan ekranda manga okuyayım diyebileceğim bir ortamım yok ne yazık ki.

Yeni keşifler yapamıyorum pek. Aksine, müptelası olduğum serilerin bir kısmı sona erdi ve birkaçı da bitmek üzereler. Mashle bitti mesela ve tatlı bitti bence, güzeldi. Yofukashi no Uta bitmek üzere, 4–5 bölümü kaldı sanırım. Parmaklarımı kenetledim ve “lütfen buruk bitme lütfen buruk bitme lütfen buruk bitme…” diye sayıklıyorum. Okuma listesine aldığım şeyler var ve bir ara maratonlamak istiyorum onları. Chainsawman part2 belki bahsi edilesi en keyif aldığım şey olabilir anlık. Her çıktığı hafta heyecanla açıp okuyoruz.

Şakasız, şu anda One Piece’in en sevdiğim kısımlarından birini yaşıyoruz. Kuma arc is the best. Bayıldım. Bonnie & Kuma ikilisi, yaşadıkları, geçmişten bugüne tayfaya etkisi vb… mükemmel bir örgü.

Bu sene bazı figürler veya figüre benzeyen şeyler satın aldım. Yeni evimizde bir köşeye koyup sergileyebilmek istiyorum. Onları seviyorum. (C.C.’nin bir bakıma sfw bir pozunu özenle ekledim)

Bu yıl eski aile evinde küçüklüğüme ait bir sandık buldum. Bu sandığı bana annem hediye etmişti, üzerindeki resmi de o sandığa bir şekilde yapıştırmış boyamıştı. İçini ben zamanla benim için değerli bir takım şeyler ile doldurmuştum ama sandık benim için kayıp nitelikteydi. Tekrar bulmuş olmak çok büyük bir mutluluk verdi bana, görsellerini, içinden çıkanların bazıları ile aşağıda paylaşıyorum. (not: lucky strike paketini bana değer verdiğim bir arkadaşım vermişti ve içinde tek bir adet eski ankara otobüs bileti bulunmakta)

Biraz rant yapacağım kusura bakmayın;

Bu yıl bulunduğum coğrafya, canım Türkiyem çok kötü olaylar yaşadı. Halk geri döndürülemez kararlar aldı. Büyük sıfatlı insanlar insan hayatına ve emeğine emek göstermediler, yine hıyanete riayet edildi, yüzüne tükürene şükür çekildi. Çoğumuzun geleceğini karanlığa gömdü üstüne toprak attı, bizden olmayanların ellerine çiçekler verildi, sırtı sıvazlandı, yedirildi içirildi. Vatanımız bize, halkına, Türk ulusuna düşman kesildi ve bunun bahsini bile etmeye cesaret edecek borusu öten kimse kalmadı. Borusu az ötene de zaten “blok flüt bu” dendi geçildi. Ancak en kötüsü, borusu hiç ötmeyeni de, kendini borazan zannetsin kendisini diye çok uğraştılar ve başardılar. Sonucu malum. Zamanımız, hayallerimiz her şeyimiz boşta duruyor. Dün aldığımızı bugün alamıyoruz. Yarın hiç alamayız diye bir dünya borca giriyoruz ve geleceğimizi kiralıyoruz. Hatta buna bile dil uzatıyorlar. “Sen nasıl açlıktan ölmezsin daha?” diye hesap soracaklar yakında.

Canınızı sıkıyorum, sıkmaktan keyif almayarak yapıyorum. Zaten ya biliyorsunuz ya da bunları bilse bile bana karşı çıkabilecek bir taraftasınız (burayı okuyan birisinin o kafada olmasına olasılık vermesem de). Kafasını kuma gömen kuş bile biliyor vaziyeti artık. Yeni yeni ırkçı olmanın mantıklı olup olmadığını sorgulayan çok tatlı barışçıl insanlar ile karşı karşıya kaldığım bir dönemdeyim. Asgari ücrete %50 zam yapıldığında iş yerleri bunu ödeyecek veya ödeyebilecek mi sanıyorlar? Hayır, kovsunlar isteniyor. Yerlerine sigorta ödemek zorunda kalmayacakları vasıfsız yabancı uyruklular alınsınlar isteniyor, bizim nüfusumuz işlevini yitirsin veya kaçsın veya elini ayağını her şeyden çeksin isteniyor. Almasın mı asgari ücretli zam? Alsın elbette ama verirler mi sanıyorsunuz o parayı? Verseydi zaten çoğu verirdi, özel sektör şu anda çalışacak adam bulamıyor trajikomik şekilde, çünkü işçi gidip köyünde öyle yada böyle yaşamayı seçiyor artık. Kendini paralayıp kirasını bile ödeyemediği bir parayı almaktansa ucuz bir yere taşınıp başka işler ile uğraşıyorlar. Hayatta kalıyorlar. Şu anda kansız bir savaş halindeyiz ve bunun yeterince vatandaş tarafından farkına varılması için daha ne gerçekleşmesi lazım bilmiyorum.

“Her şey olabilecekken, kibar ve özverili biri olun” mottosu ile yaşamını sürdürmüş biriydim ve pişman değilim ama hızlı bir şekilde “bu toplum sadece cezalandırılmaktan anlıyor ve mutluluğu direkt ve dolaysız tehdit edildiğinde tepki veriyor” moduna girmeye başladım. Eskisine göre çok fazla kutuplaşmış bir halkız şu anda ve askıda kalıp üste çıkarak süspansiyon oluşturan taraf biz değiliz; onlar. Altta kalıp yavaş yavaş ışıksız kalarak boğuluyoruz. Bize yardım etmeyecekler, bizi kayırmayacaklar, bizi sevmiyorlar ve bunun yalnızca iki çözümü var; kaçmak veya savaşmak. Bilginiz ile savaşın, anlatın, gösterin, cehaletin kafasını ezin. Her şey olabilecekken, bilge biri olun. Zaman bizim yardımcımız olsun.

2024'te Türk ulusuna ve Atatürk’ün mirası Türkiye Cumhuriyetine kolay gelsin. Varlığımız armağan olsun.

Şimdi gidip yeni yılı kutlayacağım. salıcakla kalın.

Güzel günler ve hoş geceler dilerim. Yeni yılınızda umutsuzluk olmasın.

P.S. 2024'te Gunnm animesi duyrulsa da böyle hoplayıp zıplasam

P.S.2 Sen kendini biliyorsun, git izle şu eva’nın son filmini de tüm senedir kenarda tuttuğum yazımı seni spoillamadan yayınlayabileyim.

P.S.3 DANDADADANNNN ÇIKSINNNNN

2023 Yıl Sonu Yazısı was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

* * *

Kötülüğün kazanabilmesi için tek gereken, iyi insanların hiçbir şey yapmadan oturmalarıdır. Bir yer sadece kötü insanlar tarafından işgal edildiği için tehlikeli olmaz, o yer onların özgürce dolaşmalarına izin verildiği için de tehlikeli bir hal alır.

Ne var ki, insanların yaptıkları kötülükler, kendilerinden sonra da yaşarlar. Yaptıkları iyilikler ise, genellikle kemikleri ile beraber gömülürler. İntikam arzusu, iyiliğin iadesinden daha güçlüdür. Bunu bilerek, kabul ederek, teşekkürsüz ve kuru kalan bir ego ile yapabiliyor olmak icap eder. Ruhu saf kalmayan için iyilik etmek zordur. Ruhu saf kalanları, eğer orada işiten birileri varsa, umarım korur.

Bununla beraber, her zaman kahramanlara ihtiyacımız da yoktur. Gerektiğinde, bir kötülüğü başka bir kötülükle de ezebilirsiniz. Niye olmasın. Tüm kahramanlar mezarlarında çürüyorsa, kim size mani olabilir?

Fakat bir noktadan sonra, ne karanlık çok zifir olacak, ne de aydınlık çok parlayacak. Her şeyin gri olduğu bir yaşamın hükümdarlığı ilan edilecek.

Ve aslında, bu o kadar da kötü değil.

Gri diyarda saf kalmak ölümcüldür. Aydınlık göz kamaştırmaya başlarsa, karanlığı da çeker, gönüller kıskanır, kalpler katranlanır. Biri olmadan, öteki de olamaz. Ancak aynı şekilde, gri diyarda her şeyi karanlığa bulamak isteyeni de istemezler, boğarlar, yok ederler. Yeter ki, denge bozulmasın. İkisi de asla tam olarak pes etmez.

* * *

Güneş doğmuyordu ama gök kan kırmızısıydı.

Yıldızlar halen orada olsalar da uzak birer seyirciden farksızdılar. Artık olan bitene karışmıyorlardı.

Günlerdir bitmek bilmeyen ve daimi olacak izlenimi de veren bir kızıl aydınlık ile geceler gündüzlere karışmaktaydı.

Bir sabah uyandıklarında, çoğu kişi evinde yalnız olduğunu fark etti. Pek çok ev ise tamamen boşaltılmıştı. Yıkanmamış bulaşıklar, boş köpek kulübeleri, çarşafları bozulmuş boş yataklar, kümeslerde toplanmamış hayatsız yumurtalar…

Yalnızdılar. Sokaklar, mahalleler, bazen de koca kasabalar, tamamen terk edilmişlerdi. Yatağında bir başına olduğunu fark eden eşler, bebeğini döşeğinde bulamayan anneler, kardeşlerini üst ranzada göremeyen çocuklar, hepsinin aklı çok karışıktı.

Bu da yetmezmiş gibi, bazen boyunlarında, bazen kollarında, bazen de kalçalarında tuhaf ve küçük bir yazı vardı. Televizyonda ayağının altında resim bulan biri konuşup duruyordu. Dairesel sınırları olan, damgalanmış gibi duran bir yazı. Boya veya ateşle dağlanmış bir iz değildi ancak silinemiyordu. Kimsenin bildiği bir dilde de değildi. Geride kalmış istisnasız herkeste bundan bir tane vardı. Kötülüğün kazanabilmesi için tek gereken, iyi insanların hiçbir şey yapmadan oturmalarıdır. Bir yer sadece kötü insanlar tarafından işgal edildiği için tehlikeli olmaz, onların özgürce dolaşmalarına izin verildiği için de tehlikeli bir hal alır.

Ne var ki, insanların yaptıkları kötülükler, kendilerinden sonra da yaşarlar. Yaptıkları iyilikler ise, genellikle kemikleri ile beraber gömülürler. İntikam arzusu, iyiliğin iadesinden daha güçlüdür. Bunu bilerek, kabul ederek, teşekkürsüz ve kuru kalan bir ego ile yapabiliyor olmak icap eder. Ruhu saf kalmayan için iyilik etmek zordur.

Bununla beraber, her zaman kahramanlara ihtiyacımız da yoktur. Gerektiğinde, bir kötülüğü başka bir kötülükle de ezebilirsiniz. Niye olmasın. Tüm kahramanlar mezarlarında çürüyorsa, kim size mani olabilir?

Fakat bir noktadan sonra, ne karanlık çok zifir olacak, ne de aydınlık çok parlayacak. Her şeyin gri olduğu bir yaşamın hükümdarlığı ilan edilecek.

Ve aslında, bu o kadar da kötü değil.

Gri diyarda saf kalmak ölümcüldür. Aydınlığın göz kamaştırmaya başlarsa, karanlığı da çeker, gönüller kıskanır, kalpler katranlanır. Biri olmadan, öteki de olamaz. Ancak aynı şekilde, gri diyarda her şeyi karanlığa bulamak isteyeni de istemezler, boğarlar, yok ederler. Yeter ki, denge bozulmasın.

Güneş doğmuyordu ama gök kızıldı.

Yıldızlar halen orada olsalar da uzak birer seyirciden farksızdılar.

Günlerdir bitmek bilmeyen daimi olacak izlenimi veren bir kızıl aydınlık ile geceler gündüzlere karışmaktaydı.

Bir sabah uyandıklarında, çoğu kişi evinde yalnız olduğunu fark etti. Pek çok ev ise tamamen boşaltılmıştı. Yıkanmamış bulaşıklar, boş köpek kulübeleri, çarşafları bozulmuş boş yataklar, kümeslerde toplanmamış hayatsız yumurtalar…

Yalnızdılar. Sokaklar, mahalleler, bazen de koca kasabalar, tamamen terk edilmişlerdi. Yatağında bir başına olduğunu fark eden eşler, bebeğini döşeğinde bulamayan anneler, kardeşlerini üst ranzada göremeyen çocuklar, hepsinin aklı çok karışıktı.

Bu da yetmezmiş gibi, bazen boyunlarında, bazen kollarında, bazen de kalçalarında tuhaf ve küçük bir yazı vardı. Dairesel sınırları olan, damgalanmış gibi duran bir yazı. Boya veya ateşle dağlanmış bir iz değildi ama bununla beraber silinemiyordu. Kimsenin bildiği bir dilde de değildi. Geride kalmış istisnasız herkeste bundan bir tane vardı. Ne eksikti, ne fazla.

Ortalıkta hiç hayvan yoktu. Çiftlik hayvanları, köpekler, yırtıcılar ve nicesi ortadan kaybolmuşlardı.. Hayvanat bahçeleri bomboştu. Toprağı kazdığınızda tek bir solucan çıkmıyordu. Sadece sinekler ve kargalar vardı. Kocaman, rahatsız edici karasinekler ve uzaktan hiç ses çıkarmadan izleyen siyah kuşlar. O gün başlamadan önce ölen ne varsa, çürümeden olduğu yerde yatmaya devam ediyordu. Sineksiz bir yaz günüydü.

Önce kimse ne olduğunu anlamadı. Sonra televizyon kanalları yayınlarına devam etmeye başladılar. Sol ayağının altında çıkan sembolü gösteren bir adam gururla çıkardığı botu geri giyiyordu. Her kanala çıkıyordu. Çoğu devlet başkanı halen yerindeydi ve sırayla açıklamalar yapmaktaydılar.

Kıyamet mi gelmişti? Herkes neredeydi? Hayvanlara ne olmuştu? Güneşe ne olmuştu? Her kafadan bir ses çıkıyordu. Teoriler havada uçuştular.

Biri bunun toplu bir sanrı olduğunu çığırdı. Bir başkası insanlığın saldırı altında olduğunu ileri sürdü. Kimisi birbirini suçlamayı seçti ama zarar görmeyen bir millet yoktu. Bu yüzden kaza olması ihtimaline öncelik veriliyordu. Bazısı bunun bir tür hastalık olduğuna emindi; yazıya benzetilen şey bir tür tümör müydü? Araştırmalar yapılmalıydı. Geride kalanların ortak yönleri hemen araştırılmalıydı.

Biri sonunda meleklerin onları almaya geldiğini ve sadece günahkarların geride kaldığını iddia etti ve bu fikir yeterince popülarite kazanmayı başardı. İnanılmaz bir hızla benimsendi ve büyüdü. Gerçeğin ta kendisiydi. Sevdiklerinden aniden ayrıldıklarında, birincil şokun ardından eğer delirmemeyi başarmışlarsa çoğu kişi bu olayın dini yanına sarılmayı tercih etti. En ateist ve şüpheciler bile olayın absürtlüğü karşısında bu ihtimalin bile imkansız olmadığına karar verdiler.

Olayın üzerinden beş yıl geçti. Yeni aileler kuruldu ve hayat devam etti. Laboratuvar ortamında et üretildi, bitkiler halen bu garip kırmızı ışıkta fotosentez yapabiliyorlardı. Yaşam bir yolunu buldu. Hiç bir şeyin çürümemesi işlerine geldi. Bebekler büyümeye devam ediyorlardı ama yaşlılar beş yıl önce nasılsalar halen öyleydiler.

Beş yıl bittiğinde, toplam insan nüfusunun 1/10’unun halen yaşamakta olduğunu anlaşılmıştı. Hayalet şehirlerin tekrar dolmaya başlamaları uzun zaman aldı ama insanlık yine gelişiyordu. Artık hemen her millet ağır şekilde dindardı. Bunu destekleyen faktörlerden biri de, inananların damgalarının silinmesiydi. Bu çok sıra dışı bir olaydı. Hangi dine inanırsa inansın, tanrıya inanan ve bunu diğerlerine bildiren birisi, gerçekten inanıyorsa, mührü siliniyordu.

Ve bir gün, onlar gerçekten geldiler.

Dev kanatları ile gökleri kapladılar. Yüz binlercesi insanların yoğun olduğu yerlerde kızıl gökyüzünü aydınlattılar. Işıkları eski güneşin ışığıydı ve ölümlülerin yüzlerini aydınlattılar. Herkes, onları görmekten çok memnundu. Sonunda onları da mı alacaklardı?

Aldılar, ancak yalnızca mührü silinmiş olanları.

Geride kalanlar sevdikleri alınıp götürülürlerken arkalarından bakakaldılar. “Ben de inanmalıydım”

Pişmanlıkları ağırdı.

Genel kanı, bir beş yıl daha beklemeleri gerektiği oldu. Bu sırada onlar da inanmaya başlayabilirlerdi.

Ancak şüpheci kalmayı başaranlar bu olayın seyrini sanılanın aksine hayra alamet bulmadılar. Ketum ve inananların az olduğu ülkelerden birinde, yere inen kanatlı mahlûklardan birini çok ağır silahlar ile vurmuş ve yere indirip öldürmeyi başarmışlardı. Bu sırada yüzlerce zayiat vermişlerdi.

Öldürülebilecekmiş gibi duran bir şey varsa, insanlar onu öldürmeyi en az bir defa denerlerdi. Bu, dünyanın dönmek zorunda olması veya elmanın düşmek zorunda olması gibi kesin bir gerçekti ve aksi düşünülemezdi.

Diğer yaratıklar saldırı altındaki yaratığı savunmaya çalışmamışlardı bile, o yaratık, tek başına, hepsine yetmişti. Videoları sansasyonel ve her midenin kaldırması zor bir mizaçtaydı. Gerçek inananlar bakmadılar bile, kafalarını çevirdiler. Görüntüler fabrikasyon olmalıydı. Zamane teknolojisi nelere kadirdi öyle.

Öte yandan biraz olsun aklı olanlar artık emindiler, o şey, bir melek olamazdı.

Ancak inananları buna inandıramadılar. Melekler çok güzellerdi, bakmaya doyamadılar.

Onların birer melek olmadıklarını düşünen araştırmacılardan biri de Kimble Ethret oldu. Kimble beş yıl önceki kıyametten önce bir arkeologdu. Halen mesleğini yapmaya çalışıyordu ama ikinci kıyamete kadar bu fenomene pek anlam vermeyi başaramamıştı. Geçmişte buna benzer yok oluşlara rastlamak ilk bakışta mümkün değildi. İnsanlar bir anda yok olmazlardı. Peki ya oldularsa ve çok azı geride kalıp yeni bir uygarlık oluşturmuşlarsa? Böyle dar boğazların olduğu ve insan gen havuzlarının daraldığı tarihi dönüm noktalarını incelemeliydi. Tüm zaman onundu.

Oğlu Oz ile beraber yaşamaktaydı. Eşi ve kızı ilk kıyamette ortadan kaybolmuşlardı.

Oz’un ve Kimble’ın birer damgası vardı. İkinci kıyamette de bu gerçek değişmedi. Çocuklarda genellikte bir damga olurdu ama yetişkinlerde son zamanlarda biraz daha nadir karşılaşılıyordu. Kimble oğluna kendi mesleğini öğretirdi ama bunu aslında zaman geçirmek için, hobi olarak yapmayı tercih ediyordu. Açıkçası ona göre artık dünyanın tam olarak bir geleceği yoktu.

Bir gün, e-postasında yardımını isteyen bir bildiri ile karşılaştı. İkinci kıyametin ardından onuncu gündü. Zengin birine aitti ve onu evinin önünden özel helikopteri ile almayı içeren bir teklifi vardı. “E” olarak imzalıydı. Kimble, Oz’u özenle soğuk hava için giydirdi ve yenebilir ne varsa bir çantaya toplayarak hazırlandı. Her nasılsa kendi avlusunda helikopter beklemek ona kıyametten sonra hayatta kalmaktan daha gerçek dışı geliyordu.

Helikopter sorunsuzca iniş yaptı ve onları hafif kilolu ve orta yaşlarda, şık giyimli bir adam karşıladı. Bağırarak konuşuyordu, onlara birer kulaklık verdi ve “Hanımefendinin Özel jeti buraya çok uzak değil, orada uzun uzun konuşabiliriz.” Dedi.

Jet konforluydu. Uzun zamandır yemedikleri kaliteli yemekleri vardı. Sırf oğlu güzel bir yemek yesin diye bile bu yolculuğa çıkmaya değerdi.

Besili adam, boynunu işaret ederek, “bunun anlamını çözmeye çalışıyoruz.” Dedi. Kim çalışmıyordu ki.

Adam Kimble’a mini dolabı işaret ederek devam etti,

“Görüyorsunuz ya, bu başımıza gelen şey, ilk defa olmuyor. Yani bize göre ilk değil. Çok eski kalıntılar var ve ilk kıyametten önce, çok yakın zamanda gün yüzüne çıkartıldılar. Hangi uygarlığa ait oldukları bilinmemesi üzerine üst mercilerde bir tartışma tetiklendi ama çok yankı bulmadı. Sahte olduklarını ileri sürenler dahi oldu. İşaret ettikleri buluntular tekinsizdi ve hükümet bu kalıntılar hakkında yayın yapılmasını ikinci bir emre kadar yasakladı.” Dedi neşeyle.

Kimble uzun yıllardır ilk defa gerçekten doymuş olmanın getirdiği bir rehavet ile cevap verdi, “Şu anda kalıntıları oraya tanrının kendi eli ile koyduğunu dahi söyleseniz size inanabilirim.”

Oz da kafasıyla olumlu şekilde işaret etti. İlk kıyametten beri hiç konuşmuyordu. Bazen kardeşinin boş yatağında oturup boşluğa bakardı ve bu durum Kimble’ı başlarda biraz endişelendirirdi. Şu anda, sıradan bir oğlan çocuğu gibiydi.

Milyarderin yardımcısı olarak kendisini tanıtmış olan adam kahkahalar attı, “umarım paraşüt kullanmayı biliyorsunuzdur.”

Baba ve oğul bakıştılar.

***

Harabeler Güney kutbunun en uç köşesinde değildi ama en keşfedilmemiş, kervan geçmez ve unutulmuş köşesindeydi. Kutuplarda kesinlikle bulunmaması gereken yekpare ve yüzlerce metre genişlikte obsidyen taşlarından duvarları olan, anıtlar, geniş holler ve tapınaklara benzeyen yıkılmış, parçalanmış, sanki içten dışarıya doğru patlatılmış gibi duran binalardı.

Elleri ve kolları olmayan küt, köşeli hatları ile kendisini gösteren heykeller vardı. Hayvanı andırıyorlardı ama aslında her şey olabilirdi. Bazen dev pencerelerin arasından dev temel geometrik nesneler kendilerini en heybetli formları ile onlara sundular. Küreler, küpler. Hepsinin de tehditkar bir havası vardı.

Çok uzun zaman burada yaşadılar. Başkaları geldi, başka araştırmacılar, bilim insanları ve aileleri sırayla bir bir yeni kazılmış, kar altından çıkartılmış harabeleri keşfettiler.

Harabelerde araştırmalar yapmaları ve sayısız yazıyı çevirmeye çalışmaları yıllarını aldı. Kimble tek başına değildi, geniş bir ekibi vardı. Dil bilimciler gece gündüz keyifle çalışıyorlardı. Bu ölmekte olan dünyada, keşfedilecek son bir şeyin kaldığı sanrısı ile akıllarını bulandırıp karanlık gerçekliğe düşüncelerini kapatmaya çalışıyorlardı.

Kimble eşi ve kızı gittiğinden beri alkol içmiyordu. Ancak sonunda bir kutlama yapmak için yıllanmış bir viskiye hayır demezdi. Damgalarda ne yazdığını sonunda çözebilecekler miydi? Çeviri ekibinin başı çok konuşkan biriydi ancak sabahtan beri kendisini konteynırına kapatmıştı ve epey sessizleşmişti.

Oz tekrar konuşmaya başlamıştı. Yaklaşık bir yıldır gayet mutlu bir çocuktu. Sanki artık normale dönüyor gibiydi. Bu soğuk siyah taşlar bir şekilde ona iyi geliyorlardı. Taşların hiç birisinin üstü kar tutmuyordu ve bunca zaman kar altında kalabilmiş olmalarını anlamak mümkün değildi. Bu soğuk ve tanrının unuttuğu yerde oğlunun tekrar normale dönmesi Kimble’a ilginç geliyordu. İşinden ayrı olarak, her akşam zamanını oğlu ile geçirmekteydi. Bu ona hem keyif veriyordu hem de bir tür araştırma olarak görüyordu.

Akşam olduğunda, yer altındaki siyah duvarların arasında, kemiklerine işlemek için kapılarında bekleyen soğuğa rağmen keyifli bir avuç bilim insanı, alkol ve normalden daha savurgan kullanımlarına hazır yemeklerinin eşliğinde, onlara gerçeğin açık edilmesini kutlamaya hazırlandılar.

Çeviri şefi uzaklara dalıyordu. Ona bir kadeh doldurdular ve etrafında yerlerini aldılar.

Kadın derinden ve hüzünlü bir ses ile açılış yaptı.

Yaklaşık üç yıldır hep beraber bu deliliğin dibini kazmaktayız. Soğuk ve açlık dinlemeden çalıştık. Çalışmazsak bizi almalarını beklemekten başka yapacak hiçbir şeyimiz olmadığı için değil, gerçekten merak ettiğimiz için, orada yeni bir gerçeğin durup bizi beklediğini bildiğimiz için çalıştık.

Sonunda, biliyoruz ki, bedenlerimize damgalanmış “şey” gerçekten bir damga. Aynı geçmişte insanların çiftlik hayvanlarını damgalanmasına benziyor. Diyor ki;

“Tüketime Uygun Değil.”

Aralarında derin bir sessizlik oldu. Kimble Oz’u odasına götürmeye hazırlanırken oğlan “Baba dur, devamı var.” Dedi.

Ne demek devamı var?

“Ancak sekiz no’lu tapınağın iç dehlizlerinde diğer yazıtlardan farklı bir nüans biçimi ile karşı karşıya kaldık. Diğerlerinden farklı bir çağda yazılmış, bir tür eklenti. Tüm yazılar sekiz milyon yıl öncesine aitler. Uygarlığın var olmaması gereken bir dönem. Oysa bu eklenti sadece beş bin yıl önceye ait. Yine, gerçekten uygar insanların var olmaması gereken bir dönem. Ancak orada, diyor ki;

“Geldiklerinde, beni bulun.”

“Kimi?” dedi iki pilotlarından biri korkuyla. “Tanrıyı mı? Yine mi aynı safsata?” dedi histerik olmaya başlarken.

Kadın onun yanına gidip elinden tuttu, sakinleştirmeye çalıştı, “Hayır, uzun bir talimat var, bir tür ritüele benziyor. Ne olduğunu anlasak da, ne olduğuna inanması zor bir konsept. Onlar ile savaşmayı değil, onlar ile savaşacak birini çağırmaktan bahsediyorlar.” Dedi kendinden emin olmayan bir şekilde.

Uzun bir sessizlik oldu. Aklı iyi çalışan ama hafif çakır keyif bir insan topluluğunun beyninde yankılanan marş seslerini duymak mümkün olsaydı, en olası an bu olurdu.

Kimble, “Denemeye değer. Bir avuç sarhoş, gerçekten kıyamet gelmeden önce, hiçbir şey için değilse bile eğlencesine, bunu deneyebiliriz.” Dedi neşeyle. Oz’un korkmasını istemiyordu. Artık her şey bir oyundu.

“Şefin ne dediğini duydunuz, tüm talimatları yerine getirmek için iki yılımız var, marş marş!”

Ve yaptılar. Gerçekten yaptılar. Bu defa mühendislere ve teknisyenlere de ihtiyaçları oldu. Vinçler, iş makinaları, nice ekskavatörler ve sayısız işçi ile kazı alanı bir tür şantiyeye dönüştü. Eskiden kuru yük gemisi olan dev tankerler iş makineleri ve çalışmaya gelen işçiler ile doluydular. “Bir insan bu çağda daha ne kadar zengin olabilir? Paranın değeri bunları satın almaya nasıl yeter?” diye düşünmeden edemiyorlardı.

Hepsi, talimatları içeren büyük parçanın altında gizli olduğu iddia ettiği odayı ortaya çıkartmak ve o odayı kullanmak içindi. Odaya enerji sağlanması gerekiyordu ama kutupta bu enerjiyi sağlayabilmelerinin tek yolu nükleer denizaltılardı. Bir şekilde, bu da sağlandı. Kimble artık tüm bu serüvenin bir milyarderin macerasından fazlası olduğuna inanıyordu. Bir şekilde, şu anda, tüm aklıselim insanlık hayatta kalma savaşı vermekteydi.

“Onu bulmalıyız.”

Peki kimi? O kimdi? O neydi? İnanmalı mıydı? O kişiye inanırsa mührü silinecek miydi? Ya mührü silinirse ve Oz tek başına kalırsa? Daha kötüsü, ya Oz’un mührü silinirse? Bunu istemiyordu. Başarılı olmaları ihtimali ona komik derecede düşük görünüyordu ancak en azından bir ihtimaldi. Ne eksik, ne fazla.

Ortalıkta hiç hayvan yoktu. Çiftlik hayvanları, köpekler, yırtıcılar ve nicesi ortadan kaybolmuştu. Hayvanat bahçeleri bomboştu. Toprağı kazdığınızda tek bir solucan çıkmıyordu. Ancak, o gün kazılar sırasında, toprağın altından koca bir kara sinek vızıltı ile çıktığnda onu gören herkes dondu kaldı. Onun ne olduğunu biliyorlardı ve “bir kara sinek gördüğüme sevineceğimi düşünmezdim” fikri ortak bir şekilde dile getirildi.

Aradıkları şey bir tür odaydı. Ancak onlar bir kuyu buldular. Önce kameralar ve ışıklar indirdiler. Kuyu yüzlerce metre aşağıya iniyordu. Dışarıya sıcak bir hava akımı çıktığını hissetmek mümkündü.

Ekip kendi aralarında taş kağıt makas oynayarak aşağıya ilk önce inecek dört kişi seçti.

Kimble bunlardan biriydi. Gerekli takımları ve teçhizatları kuşanır kuşanmaz Oz’u karşısına aldı ve “ne olursa olsun, onlar ile gitme. Savaş.” dedi. Oz ise beklemediği bir şey yaptı, yüzünde yarım bir çarpık gülümseme ile “Söz veremem” dedi. Babasının şapkasını düzeltti.

Kimble gözlerini ondan ayırmak istemeyerek de olsa aşağıya indi.

Çok uzun bir inişti, halatlar ile sarktılar, tutundular, halatlarını yukarıdan aşağıya çektiler ve geri sarktılar. Bunu defalarca tekrarladılar, Kuyunun yüzeyi pürüzsüz değildi ama yeterince sert ve sağlamdı.

İndiler ve indiler.

Hava katlanılmaz derecede sıcak değildi ama üstlerini çıkartabilmek istediler. Uzun yıllardır tatmadıkları nemli bir sıcak ile karşı karşıyaydılar.

Sonunda kuyu kendiliğinden doğal bir şekilde aydınlanmaya başladı.

Çok geçmeden de çok büyük ve akıl almaz genişlikte doğal olmayan dehlizin ortasında, tavanında asılı olduklarını gördüler. Jules Verne’in Dünyanın Merkezine Yolculuk manzaralarını andıran bir görüntü ile karşı karşıyaydılar. Sadece daha az yeşildi. Bu senaryo için yanlarında paraşütleri vardı ve kuyu boyunca sinyal vericiler bırakmışlardı. Kimble tecrübeliydi ve hemen atladı.

Elbette o kadar da derinde değillerdi ama bir milenyumdan fazla kimsenin ayak basmadığı, yitik bir uyarlığa ait mekanlara girmek başka bir dünyaya adım atmaya benziyordu. Paraşüt kullanımını gerektirecek kadar yüksek tavanları inşa etmiş bir uygarlık, kesinlikle kendi zamanlarına denk veya daha yüksek mimari başarılar sergilemiş, yüksek kabiliyette bir uygarlık olabilirdi.

Peki neden yok olmuşlardı? Neredeyse sihir gibiydi.

Adamın tüyleri diken diken oldu, “Onlar ilk defa gelmiyor olabilirler mi?” Dünyasının sadece bir çiftlikten ibaret olabileceğini sonunda kabul etmek ona hiç iyi gelmemişti.

Dehliz genişti ama sonsuz değildi. Kapıları yoktu, başka yerlere açılmıyordu. Temelde, koca bir obsidyen küp tam ortasına yerleştirilmişti ve dehlizin kendisi de küp şeklinde bir boş alandı.

Bitkiler vardı ama dünya üzerinde gördükleri hiç bir başka bitkiye benzemiyordu. Kayalara obsidyen diyorlardı ama pekala başka bir moleküler yapıya sahip olabilirdi. Dört köşesinde dört göl vardı.

Göl kenarlarında ağaçlar ve benzeri daha büyük bitkiler çoğunluktaydılar. Ortadaki küpün hemen yanında hiç bir canlı yoktu. “Keşke Oz da bunları görebilseydi” diye düşündü. Ancak sonra görebileceği aklına geldi, her birinin kafasındaki koruyucu şapkalarda kameraları da vardı.

Sorunsuzca yere indiler ve küpe doğru ilerlediler. Yanlarında silah yoktu ama burada karşılaşabilecekleri bir vahşi hayvan varsa bile büyük ihtimalle bir şansları olmazdı.

Küp’ün yüzeyinin pürüzsüz olmasını beklemişlerdi ama durum öyle değildi. Semboller ve yarıklar yoktu ama çok aşınmıştı. Bir kapısı vardı ve oldukça yüksekti. Davetkardı. İçeriden daha kırmızı sayılabilecek loş bir ışık geliyordu. Tüm bitkilerden gelen mavi-mor hissi veren loş bir ışık vardı ama kırmızı sıcak bir ışık hissi veren tek yer küpün içiydi.

İlk Kimble girdi. Korkmuyordu, korkacak hiç bir şey kalmamıştı. Buraya gelirlerken tüm umudu arkalarında çoktan bırakmış ama yine de savaşan bir avuç bilim insanından ibarettiler.

“Neden savaşıyorsun?” dedi bir ses aklından geçenleri okurcasına.

“Hayatta kalmak için, hepimizin hayatta kalması için” dedi sesli bir şekilde, çekinmeden ve korkusuzca.

Diğerleri de benzer bir deneyim yaşıyor olacaklar ki etraflarına bakındılar. Sıralı bir şekilde küpün içinde yol almaktaydılar. Koridor giderek incelmişti ve bir tür labirenti andırıyordu. Sarmallar, dolambaçlar, dönemeçler ve kavşaklardan rastgele ilerliyor, arkalarında siyah ışıkta görünen bir iz bırakıyorlardı.

Ses uzunca bir süre bekledi,

“Peki ya kazanırsan? Dünyanı yeniden kurabilir misin? Öten kuşlar olmadan, otlayan sığırların neşe dolu kuyrukları olmadan, koşuşturan irili ufaklı tüm canlıların eksikliğinde, bunu yapabilir misin? Güneşin sönüyor. Gezegenin ölüyor. Sen zaten kaybettin. Siz kaybettiniz.”

Kimble düşündü.

“Onların kazanmalarını istemiyorum.”

Ses alaycı değildi, onu kandırmaya çalışmıyordu ama yine de sitem doluydu, “Şimdi hakikati söylersin. Hepinizin kalbinden geçen zaten sadece intikam. Geleceğiniz yok, biliyorsunuz. Düşerken hasmınızı da yanınıza almak istiyorsunuz.”

Botanikçilerden biri elindeki parlak bitkiyi önünde meşale gibi tutuyordu. Bu sefer o konuştu, “Bize yardım edebilir misin? Onları nasıl yeneriz?”

Ses konuşmadı, “Kırmızı kelebeği takip edin.”

Bir kelebek görmeyeli yıllar geçmişti.

Gerçekten parlak bir kelebek vardı ve tam önlerindeydi. Onları dolambaçlardan geçirdi ve küpün merkezine götürdü.

Küpün merkezi, yine bir açıklıktı ama çok daha küçüktü, belki üç veya dört metre yükseklikte ya var ya yoktu. Yan yana on kişiden fazla sığamazdı. Tek girişini kullanarak içeriye vardılar.

İçeride, yalnızca, tek bir tahta kapı vardı.

Herhangi bir evin kapısı olabilirdi. Yeni değildi ama çok eski de görünmüyordu. Ahşaptı ve bir kulbu da vardı. Kulbundaki anahtar deliğini görmemek mümkün değildi zira tüm ışık sanki buradan geliyordu. Kapının kenarlarından da benzer şekilde loş bir kırmızı ışık gelmekteydi.

Duvarlarda, eski sansksrit alfabesine benzer bir yazı vardı. Dil bilimci, “Okuyamıyorum ama orta asya-hint kökenli rünlere benziyorlar.” diyebildi. Büyülenmiş bir şekilde duvarlara daldı.

Botanikçi bitkisine sarılıyordu. Ne yapacağını bilmiyordu. Kapıyı mı açmalıydı?

Yanlarında gelen tek askeri eğitime sahip kişi belinde olmayan silaha bir el attı ve dudak büktü. O da kapıdan gözlerini ayıramıyordu.

Kimble gözlerini yumduğunda ve tüm oda ile insanlar ortadan kaybolduğunda dahi kapıyı görebildiğini fark etti. Hep oradaydı. Gözlerini kapatarak ona ulaşabilir ve kulpu kavrayabilirdi.

“Anahtar nerede?” dedi merakla.

“Bir bedeli var.” dedi ses. Üzgün geliyordu.

“Her şeyinizi kaybettiğiniz bir zamanda ve diyarda, her şeyinizi vermelisiniz. Yalnızca biriniz yeterli, kafi. Aç gözlü değilim, ihtiyacım yok, fakat bu hakikattir ve gereklidir.”

Asker konuştu bu defa, “Aradığımız, kapının ardında mı?”

“Bir kapı ne zaman kapı değildir?”

Hepsi de durup bir düşündü. Şimdi de bilmece mi çözmeleri gerekiyordu? Asker iç çekti, “Beni al, canımı al, onlara, herkese yardımı olacaksa niye olmasın?”

Ses hakarete uğramış gibiydi,

“Her şeye sahip olmak için bir hiçi feda edemezsin. Siz, bir hiç için her şeyi feda etmelisiniz.”

Adam çok kızgındı ama elinden hiç bir şey gelmiyordu.

Kimble kapıya elini uzattı. Büyülenmiş bir şekilde o kırmızı ışığı izliyordu.

“Sana ne verebileceğimi biliyorum ve sen de biliyorsun, ancak onu sana veremem.”

“Ben almazsam, onlar alacaklar” dedi ses bu defa anlayışlı bir tonla.

Kimble kaşlarını çattı. “Peki, hepsi yok olacak mı? Sonsuza kadar?”

Ses ilk defa neşeliydi, “Bir kapı asla açılmayacaksa kapı olamaz. Bana oğlunu, Oz’u ver ve hepinizin istediği olsun.”

Anahtar avucundaydı. Oraya nasıl geldi bilmiyordu ama soğukluğunu hemen tanıdı. Deliğe uzandı ve iç mekanizmasında her bir mandalın yukarı kalkışını hissetti. Soktu ve çevirdi. Kapı aralanmaya başladı.

Kimble eli kapının kulpunda durdu. “Daha önce hiç açılmadı?”

“Hayır.” Huşu içinde derin bir nefes veriliyor gibiydi.

Durdu. “Sen kimsin?” Kalbi öyle hızlı atıyordu ki, yerinden çıkacakmış gibiydi.

Birbirlerine baktılar.

“Hiç açılmamış kapının ardındakiyim. Gece hiç kalkıp altına bakmadığın yatağının altındaki karanlığın içinde bekleyenim. Kıtlıkta yediğin son yemeğin ardından gelen açlığın ilk gurultusuyum. Fırtınanın uzakta parlamasını gördüğün ilk yıldırımıyım. Sevdiğin birinin ölümünü izlediğinde, geleceğe dair tüm planlarınızın tuzla buz olduğunu anladığın ilk anım. Okyanusta batan teknenin parçalarına tutunurken gördüğün ilk yüzgecim. Hekiminin seni kötü haber ile karşısına aldığını fark ettiğinde hissettiğin ilk kalp atışıyım.”

“Ve ben artık Oz’um. Oğlun benim ve ben oğlunum. Yemin ederim hepsini yok edeceğim. Bedeli ödendi. Benimle yalnızca tüm korkularınızı geride bıraktığınızda konuşabilirdiniz. Sizi selamlarım.”

“Sonunda, özgürüm. Fısıltılara son verebilirim, kabuslardan elimi çekebilirim, gece ve gündüz yürüyebilirim. Sadece sizin sayenizde değil. O aç gözlü hayvanların da sayesinde, yalnızca insanlık canları yakıldığında, köşeye sıkıştırıldıklarında her şeyi yakar ve yok ederler…

Monoloğun sesi giderek yükseliyordu ama aniden bir başkası onun sözünü kesti,

Pek onlar ile ilgilenmeyen tek kişi sonunda konuştu,

“Kapı hiç açılmadıysa, geldiklerinde seni bulmamızı nasıl oraya yazdırmış olabilirsin?”

Dil bilimci devam etti, “Seni buraya biri hapsetmiş. Kapı aralandı ama tamamen açılmadı. Kapıyı kapatınız Bay Kimble, sorun olmayacak, Oz güvende.” dedi sakince. Ve Kimble da çok düşünmeden kapıyı geri kapattı. Anahtar yine elindeydi ve delikte değildi. Delikten çıldırmış gibi kırmızı-turuncu ve yeşil ışıklar fışkırıyordu.

Sessizlik ve ışık gösterisi bir süre odayı kapladı.

“Diyor ki, onun adını söyleyin. Adı olmayanın adını. Ona başkaları tarafından verilmiş bir adı, ona ait olmasa da, herhangi birini, onu düşünerek, sadece söyleyin. Buraya birkaçı yazılmış, çok ilginç birkaç isim gerçekten. Neredeyse lise öğrencilerinin hayal güçlerine daha uygun isimler.”

Ses onu durdurmaya çalıştı, “Hayır!”

“-Etc…”

“Hayır! Sus!”

“-Rad…”

“Susmalısın, hayır, açmıştınız, kabul ettiniz. Lütfen”

“-Hor…”

Bir şey olmasını beklediler ama olmadı. “Belki H’yi yutuyoruzdur eh?”

“Etcrador?” dedi bu defa biraz daha kendinden emin olamayan bir şekilde. Siyahi adam kafasını kaşıyordu. Başka bir isme geçmek üzereydi.

Önce yine hiç bir şey olmadı sandılar.

Gözlerini kırparlarken odada onlar ile beraber bir başkasının daha olduğunu fark ettiler. Gözlerini kapattıklarında sadece kapıyı ve onu görebiliyorlardı artık.

Koyu gri bir din adamı cüppesine benzer kıyafeti içinde, siyah küt saçlı ne genç ne yaşlı, yüzü gayet sıradan bir adamdı. Ellerini önünde kol yenleri içinde birleştirmişti.

Kapının aksine, onlarda bir güven hissi bırakıyordu.

“Oh… Burayı unutmuşum.” dedi şaşkınca. Onlara tek tek baktı. “Oh… ilginç. Kusura bakmayın, izinsiz bir şekilde aklınıza şöyle bir göz attım.”

Kapıya döndü ve eliyle ahşap yüzeyine şöylece bir dokundu, “Biraz daha uyumaya ne dersin, onları yeterince korkuttun. Söz, seni daha sonra buradan çıkartacağım, sen bile orada olmayı hak etmiyorsun. Şimdilik uyu. İyi uykular.”

Adam boynunu kütletti ve sonra da ellerini kol yenlerinden çıkartarak parmaklarını da kütletti. “Hadi bakalım. Önce sizi buradan çıkartalım, sonra da güzel bir temizlik yapalım.”

Kimble sesi titreyerek göz yaşları içinde, “Ne oluyor, lütfen anlatın, siz kimsiniz?”

“Bana… ne istiyorsanız onu diyebilirsiniz, bu aralar Esrod diyorlar. Siz başka bir şey dediniz ve onu duyunca gelmek zorunda kaldım. Şaşırtıcı derecede kadim bir kelimeydi, çok şaşırtıcı. Neredeyse kurnazca. İyi ki buraya bunları yazmışım, yoksa kendimi geri gelmeye ikna edemezmişim.” Kendini taktir ederek kafasını sallayıp duvarları okuyordu. Siyahi adamın elini sıkarak tebrik etti.

Kapıyı başparmağı ile arkasını gösterip işaret ederek, “Ona aldırmayın, size yardımcı olabilirdi, gerçekten olabilirdi, ama sonra onu tekrar hapsetmek zorunda kalırdım.”

Sonra durdu, “Diğeri nerede?”

Hepsi birbirleri ile bakıştılar.

“Hangi diğeri?”

“Onlar ikizdir. Bir kapı ve bir taş vardır. Kapıyı açmamalı ve taşa dokunmamalısınız. Buraya geldiğinize göre taşı bulmuş olmalısınız. Sinekler falan görmüş olabilirsiniz. Genellikte en gencinizi esir alır.”

Kimble Kapının Ardındakinin tam olarak ne demek istediğini o anda anladı,

“Oz. Oğlum”

Esrod çok uzun bir iç çekti, “Belki de bu defa hapsetmem gerekmez. Öyle umut edelim. Hey, onlar kamera mı?” Yüzünü ekşitti, “Tüm olan biteni izlemişse çoktan kaçmıştır.”

“Olan oldu artık, suç sizin değil. Şimdi bu problemin tek bir çözümü var, o da kardeşleri bir araya getirmek. Elini uzatıp Kimble’dan anahtarı istedi, “Zaten onlar da bir araya gelmeye çalışıyorlardı. Tek beden, iki kişi. Oğlunu da sayarsak 3, zira onu yok edemezler, davet edilmediler.”

Adam tüm kalbiyle Esrod’a güvenirken buldu kendisini, olan biten her şey çok saçmaydı ve bilim ile açıklanabilecek bir şey değildi. Toplu sanrı veya halüsinojen tesiri altında kalmış olabilirdi, belki o mor bitkiler belki bu taşlar onlarda bu etkiyi yaratmıştı. Adam sabırsızca parmaklarını hadi ver der gibi yaptığında anahtarı sonunda verdi.

Hiç düşünmeden aniden kapının kilidini geri açtı ve kapıyı aralayıp içeriye girdi. Işık söndü. Her yer karardı ve gözlerini açtılar.

Araştırmacıların açtıkları kuyunun yanında, geniş alanda ayakta duruyorlardı. Herkes sanki bir canavar görmüş gibi onlara bakıyordu.

“Aniden, belirdiniz, sihir gibi, Puff! Nasıl?” Şef bağırıyordu, şaşkındı.

Uğultu halinde konuşmaya başladılar. Yanlarına geldiler ve dokunarak gördüklerini kendilerine inandırmayı çabaladılar. Cüppeli adam da onlarlaydı ama ona kimse aldırmıyordu. Hem de adam, çıplak ve çok ince bir kadını bir prenses gibi taşımaktaydı. Teni ve saçları o kadar beyazdı ki, eğer gün ışığı eskisi gibi olsaydı, aynı bir lamba gibi parlardı.

Kadını taş kaidenin üzerine yerleştirdi. Kadın uyuyordu. Kimble onlara uzaktan bakmak ile yetindi, ne olacağını hiç bilmiyordu ama huşu içinde tüm kalabalığa ve sorulara rağmen, aldırış etmeden sadece izliyordu.

Meleklerden biri güçlü bir hava patlaması ile yanlarında belirdi. Sonra bir diğeri, ve diğeri. Derken yüzlercesi, sonra binlercesi oradaydılar.

Aynı anda parmaklarını kaidenin yanındaki adama doğrulttular, “Tüketim için uygun değilsin, git.”

Esrod hakarete uğramış gibi yapmacık bir tavırla onlara döndü, “Benden daha inançlı birisini bulamazsınız oysa. Sizden kibarca rica ediyorum, lütfen burayı terk edin.”

En öndeki ayakları yere neredeyse değecek şekilde aşağıya süzüldü ve adamla yüz yüze geldi. Burunları neredeyse temas edecekti. Meleğin yüzü çok çirkin bir hal aldı, dişleri köpek balığı dişleri gibiydi, “DEFOL!” dedi tükürürcesine.

Esrod tek bir şey daha söylemedi.

Esrod sağ eli ile sanki önünde görünmeyen bir kapıyı açar gibi, veya bir kitaplıktaki kitabı hızla sağa iter gibi bir hareket yaptı. Soldan sağa doğru, keskin bir hareket.

Tüm melekler, eliyle gerçekten çarptığı önündeki dahil, istisnasız, balon gibi patlayarak küllere dönüştüler ve rüzgarda soğukta etrafa savruldular.

“Bu durumun icabına baktığımıza göre, gelelim daha önemli mevzuya.” dedi

İnsanlar donup kaldılar. Kimble ağzı açık kalakalmıştı.

“Eth, ablan Reth burada, hadi, uslu ol ve gel yanıma. Sana söz veriyorum size zarar vermeyeceğim.”

Boşluğa doğru konuştu ve tentelerden birinin kenarına dokunarak onu kendine çekti, tentenin kumaşı onun ellerinde çok güzel bir elbiseye dönüştü ve bununla kadını giydirdi.

Oz gölgelerden çıktı. O gölgelerin kendi içinde mi saklanmıştı yoksa başka bir yerden, başka bir gölgeyi kullanarak mı yanlarına gelmişti anlaması güçtü.

Artık tüm insanlar olan biteni yavaşça anlamaya başlamıştı ve adamın performansını usulca izlemekteydiler. Kurtarıcıları, bir şey yapıyordu. Kimble konuşmak isteyenlerin kollarına ve omuzlarına dokunarak tek tek susturdu. Akıllı insanların hali bir başka oluyordu.

Eth korkarak yanlarına geldi, Oz’un bedeniydi ama hiç de Oz gibi değildi.

“Artık uyumak istemiyorum efendi.” dedi ve diz çöktü.

Adam bir el hareketi ile bu defa kadını uyandırdı ve durumu anlaması için ona zaman tanıdı. Kadın biraz kızgın görünüyordu ama çaresiz bir görüntü de sunmaktaydı. Kimble az önce onlara yaşattığı dehşeti düşünmeden edemedi.

“Söyleyin, ne istiyorsunuz.” dedi Esrod, o ana kadar normalde takınmadığı bir ciddiyet ile.

“Özgürlük.” dediler aynı anda.

“Önce size güvenmeliyim.” dedi adam emreder bir şekilde.

Ablası ve oğlan el ele verdiler, “O zaman bizi sına.”

Esrod Kimble’a döndü, “Oğlunu sana geri veremem ama günü geldiğinde sana geri kendisi dönebilir, şimdilik onu bana çırak verir misin?” dedi hafifçe boynunu eğerek.

Kimble “bu adam benden rica ediyor ve boyun eğiyor, tüm melekleri tek hareket ile yok eden bir ulvi varlık benden ricada bulunuyor? Oğlumu geri getirecek? Ve rica ediyor…” şeklinde ve belki de bin mislini saniyeler içinde kafasında tekrarladı. “E-evet, lütfen, ona iyi bakın.” dedi gözleri kocaman, halen dilinde meleklerin külünün tadıyla.

Esrod kardeşlere geri döndü, “Artık birsiniz, adınız Ozethreth, üçünüz birsiniz, üçünüzün düşü, arzusu, hayali, gücü, amacı, öfkesi, neşesi, aşkı, rızası, ve en önemlisi zamanı birdir. Günahınız üçünüzündür, özgürsünüz, ilk işiniz bu dünyayı tekrar yaşanılabilir kılmaktır. Her yüz yıl geri döneceğim ve sizi yargılayacağım, tembellik ederseniz uyku geri gelir, itaatkarlıktan taviz verirseniz, kaçmayı denerseniz, uyku geri gelir, başkalarına ıstırap çektirirseniz, uyku geri gelir. Sizi bulurum. Cehenneme geri kaçsanız da sizi bulurum, hatta daha kolay bulurum.”

Cevap beklemedi. Eli ile bir tür hızlı selam verdi ve “şimdilik bu kadar, sanırım, kendinize iyi bakın ve lütfen o ismi tekrar söylemeyin olur mu?” dedi yüzünü ekşiterek. Kimble’a anahtarı geri verdi, “Eğer bir şey yaparsa anahtarı göğsüne doğru sokup çeviriyorsunuz, durur, öylece kalır, bunu başkalarına da nesillerce anlatın. Sorun yaratacağını zannetmiyorum, her şey daha iyi olacak.” dedi hızlı hızlı.

Ve aceleyle, yok oldu.

Bir insan aniden yok olursa zaten acelesi var demektir ama o anda, her şey o kadar hızlı ve inanılmaz bir boyutta gerçekleşti ki, “acelesi var” tam olarak cuk oturan bir tabirdi.

“Öyle birinin neden acelesi olabilir ki?” Kimble tekrar sıcak güneş ışığı ile aydınlanan göğe bakarken taştan kalkan çıplak, uzun boylu ve oğluna benzeyen adamı izledi.

Halen, bir şekilde, oğlu oradaydı.

Bölüm 22 İçin: https://nihbrin.medium.com/kitap-1-desen-b%C3%B6l%C3%BCm-22-cbd7c5d33902

Kitap 1: DESEN: Bölüm 21 was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

***

“Zaman bizim.”

***

Nos ve Orin nadir de olsa satranç oynarlardı. Nos arada sırada eğer Orin’in kafasında başka dertleri, sıkıntıları varsa galip gelebilirdi. Bu dahi önemliydi zira Gond üzerinde Orin’i yenebilen sadece iki kişiden biriydi.

Fakat Gond’un saldırıya uğradığı o karanlık geceden beri Orin ona pek çok defa yenilmişti. Aklı her zamanki kadar keskin değildi. Cüce için bu durum can sıkıcıydı çünkü böbürlenmeyi severdi ve artık bunu yapmak ağzında ekşi bir tat bırakıyordu, “geçmişte ben Orina’yı yendim” demek artık o kadar da güzel bir his değildi. Her şey bir kenara, öyle arkadaşım diyebileceği fazla insan da yoktu. Arkadaşlarından birinin kalbinde bir karartı görmek onu derinden üzmekteydi.

Karanlık Gece’nin üzerinden haftalar geçti. O vakit Gond üzerinde yaşayan kimse hayatını kaybetmedi ancak çağrılan iblislerin orduları büyük kayıplar aldı.

Normal şartlarda böyle bir savaşta iblisleri kullanmanın bir karşılığı olurdu. Bir bedeli olmak zorundaydı. Fakat iblislerin kainatta temsil ettikleri var oluş amaçları, ölümlülerin bilerek veya bilmeyerek yarattığı yeni tanrıları temizlemekti. Aslında çöpçülerdi. Çoğu gezegende, çoğu zaman diliminde ve çoğu çağda, asla vampirlerin cadıların büyülü canavarların ve ölümlülerin sırtından beslenecek diğer tüm yararlı veya zararlı masalsı mahlukların var olamamalarının sebebiydiler. İnsan vücudundaki makrofajların bakterilere karşı sahip oldukları role benzer bir rolleri vardı.

Her şey bittiğinde, eski tanrılar tamamen yok edilemediler. Bazısı iblislerin zihinlerine saklandılar. Buna uzun süre devam edemezlerdi ama yine de yaptılar. Fark edilen iblisler anında imha edildiler ancak eskilerin, anılarında, geçmişe ve başka zamanlara atlamış olmaları kuvvetle muhtemeldi. Kimisi güçlü iblis lortlarının zihinlerine de saklanmayı, onları istila etmeyi denedi ancak başarılı olamadı. Kendilerini yaktılar.

Kimisi, buna değmeyeceğini görecek kadar bilgeydi ve sonsuz karanlığa geri çekildi. Açlıkları akıllarını henüz bulandırmamış olmalıydı. Yine geleceklerdi, bir gün.

Ancak sayıları artık çok daha azdı ve oluşturdukları tehdid miktarı ve risk faktörü oldukça düşük bir hale gelmişti, Gond onları çok uzun bir zaman tekrar görmeyecekti.

Nos oyunun bittiğini görebildi. Şah mata beş hamle vardı. İç çekti ve kendi şahını devirdi. Eğer o görebildiyse Orin de görmüş olmalıydı.

Orin iç çekti, “beni halen yenebilirdin.” Hayal kırıklığı mıydı bu? Nos’un burun kılları titredi. Kadına olan sempatisi böyle beklenmedik sözlerden sonra bazen ani düşüşler yaşıyordu. Ancak galiba bu mizacına rağmen Orin’in ona asla düşmanlaşmaması ve hep içten olması cüceyi onun etrafında rahat davranmaya iten bir diğer yönüydü. Ona karşı öfkeli kalamıyordu.

Öte yandan Erin, hiç öyle miydi? Demediğini bırakmazdı. İlk tanıştıkları andan beri ışıkları bir türlü barışmamıştı zaten. Erin onu görünce dilini şaklatıp gözlerini yuvarlardı. İkisinin birbirlerinden bu kadar farklı olmalarına rağmen bu denli iyi arkadaş olmalarına anlam veremiyordu.

Fakat bu son haftalarda, aralarında bir şey vardı. Orin’in tavırları bir sonuç mu yoksa bir sebep miydi bilmiyordu.

Homurdandı. Zaten başka bir şey gelmiyordu elinden. O gece iblisler geldiğinde, adı anılmaması gerekenler istila ettiklerinden, dehşetten sakalındaki kılları bile kıpırdatamamıştı. Aslında diğer herkes de öyleydi, yani normal herkes.

Oysa bu ikisi, çok cesurdular. Estu ve Wilvarin kadar gözü pek cenk etmişlerdi. Efendinin talebeleri, her nesilde takdire şayan bireylerdi. Fakat Nos böyle şeyleri sesli şekilde dile getiremeyecek kadar utangaç biriydi. Bunun yerine onlara iri maşrapalarda biralar ısmarlamış ve şenliklerde dans etmişti.

Şu anda ise onların, hiç araları bozuk olmamasına rağmen eskisi gibi de olmamasına hayıflanmaktaydı. Ters giden neydi?

“Seninki yine bir yerlere mi gitti?” dedi bıyık altından.

Orin taşları geri yerlerine koyarken ona bakmadan, “Hld 305 Galaksi, bilmem kaçıncı yıkım, bilmem kaçıncı galaktik imparatorluk incelemesi. Yıkılışları ile ilgili bir rapor hazırlıyor, defalardır, baştan sona, onlarca milenyum süregelen bir imparatorluğun kuruluşu, genişleyişi, duraklaması, gerilemesi ve tekrar kuruluşu, sonra… sanırım anladın.”

Nos elini anladığına dair umursamazca salladı, “Tüm zamana sahip biri için bile uzun sürecek bir meşgale.”

“Gittiği gibi gelebilirdi.” dedi Orin parmağının ucu ile bir fili oturduğu zeminde hafifçe döndürürken.

“Bir sorun mu var? Anlatmak ister misin?” diye sordu cüce. Sesi soruyu sorarken kısılmıştı. Karakterine o kadar tersti ki, gururu az daha yine sessizce homurdanmasına sebep olacaktı.

Orin dudaklarını ısırdı, “Bilseydim, anlatırdım. Veya anlatmayı denerdim. Aslında bir sorun yok. Belki de var ama ikimiz de anlayamıyoruz. Gerçekten bilmiyorum.” dedi ilk hamlesini yaparken.

Cüce sessizce hamlelere karşılık verdi.

Sonra “Onu kurtarmaya çalışmamalıydım.” dedi mırıldanırcasına.

Nos hikayeyi biliyordu. Neler yaşadıklarını, neler atlattıklarını. Halen nasıl galip geldiklerine dair gizemli ayrıntılar mevcuttu ama Orin’i anlıyordu.

“Sen onu kurtardın ama zannettiğin şekilde değil.” dedi sakalını sıvazlarken. Hayatı tehlikede olmayabilirdi ama kendisini kaybedebilirdi, artık eskisi gibi olmayacaktı.”

“Yine de artık eski Erin gibi değil.” dedi donukça.

“Sen de değilsin.” dedi adam Orin’in atını alırken.

“Eğer o fıçı çıyanını biraz olsun tanıyabildiysem, sevdiği birine sırtını asla dönmeyeceğine bahse girerim.” dedi cüce biraz kızararak. Bu şekilde bile Erin’i övmek ona zor geliyordu. Orin saatlerdir ilk defa gerçekten gülümsedi.

Sonra duraksadı. “Yenilmemem gerekiyordu.” dedi düşünceli bir şekilde. Cüce kıkırdadı, “Aklını vermediğinde yenilebiliyorsun ufaklık, oyunu oynadığını fark etmediğinde kaybedebiliyorsun. Bugüne kadar seni her yendiğimde aklın başka yerlerdeydi.” dedi gururla. Sanki büyük bir başarıymış gibi.

Kadın ellerini masaya koydu, artık oynamak istemiyordu, “Peki neden dönmüyor?” dedi. Doğrudan cücenin gözlerinin içine bakıyordu.

Cüce, sırtını koltuğa yasladı ve kendi üstünü aradı. Bir tabaka bulması çok sürmedi. Herkes ondan bir pipo çıkarıp tüttürmesini beklerdi ama o taze sarılmış sigarayı tercih ederdi. Ateş de ararken Orin kibarca elini uzattı ve parmağının ucundaki minnacık bir ründen çakmak alevi gibi bir ateş çıkardı.

“Sana artık bir yemek borcum var küçük hanım, insanların sigaralarını onların adetlerini bilmeden yakmamalısın.” dedi neşeyle.

“İyi ki bir insan değilsin.”

Cüce sırıttı.

Biraz tüttürdükten sonra devam etti, “Eşimi kaybettiğimde onun ailesi ve benim ailem, herkes ilk başta yanımdaydı. Benim için endişeleniyorlardı ve beni yalnız bırakmak istemiyorlardı. Hepsi çok iyi cücelerdi. Onlara minnettarım. Fakat günler geçtikçe, haftalar geçtikçe, aylar geçtikçe, zamanla, hayatından çıkıyorlar. Seni bırakıyorlar ve kendi hayatlarına devam ediyorlar. Aslında herkesin kendi endişeleri var. Bana baktıklarında kendi eşlerini, ailelerini, atalarını düşündüklerine eminim. Onlara kaybedebilecekleri veya çoktan kaybettiklerini hatırlatıyordum.”

“Fakat benim için durum biraz farklıydı. Ben öfkeliydim. Hem de çok öfkeli. Öfkenin odağında ise kendim vardım. Neden daha güçlü değildim? Neden onu koruyamadım? Neden o can verirken yanında değildim?” dedi ve külü uzayan sigarasından nefes aldı.

Orin ellerini kucağında birleştirmiş, onu dinliyordu. Nos daha önce ölen karısından hiç bahsetmemişti.

“Gond’a, gelmeden önce miydi?” dedi ilgili bir merakla.

Cüce kafasını salladı. “Çok uzun zaman önceydi. Demem o ki, belki de, sadece belki, seni daha iyi koruyamadığı için kendisine öfkelenmiş olabilir. Belki seninle alıp veremediği hiç bir şey yoktur, belki aynısını sen de hissediyorsundur, eğer birbirinize acı çektiriyorsanız biraz daha net olmanız gerekli. Konuşmalısınız.” dedi külleri cebinden çıkardığı bir deri kutucuğa dökerken.

İkisi sessizce uzaklara dalmışken ve oda sigara dumanı ile hafifçe puslanmışken, hemen yanlarında ince bir kor kırmızısı çizgi belirdi.

Bir kapı yüksekliğindeydi. Havada asılı duran bir hat halinde, gittikçe daha parlak bir hal aldı. Nos’un gözleri kocaman büyüdü ve hızla kalkıp uzaklaştı, Orin ise biraz daha sakindi.

İnce çizgi hızla iki yana simetrik şekilde genişleyerek bir dikdörtgene dönüştü, sonunda gerçekten bir kapıyı andırmaya başladı. Sonra soğudu ve yüzeyi taşlaştı. Yeterince soğuduğunda yine bir menteşeli kapı gibi açıldı ve bir başka diyardan, Esrod’un taş evine bir geçit oluşturdu.

Kapı açılır açılmaz aynı bir fırın gibi boğucu bir sıcak içeriyi doldurdu. Çürük yumurta ve nice pis kokulu gazın yükseldiği bir duman da sıcağa eşlik etmekteydi.

İçeriye giren silüetin iki kolunda da birer kişi vardı. Bellerinden tutmuş kaldırmış biçimde aynı birer karpuz gibi taşımaktaydı. Koltukaltlarındaki birer varilden farksızdılar.

Orin, “şu anda hiç olmadığınız kadar erkeksi görünüyorsunuz bayım” dedi bastıramadığı bir kıkırdama ile.

Tuttuğu kişilerin bilinçleri yerinde değil gibi görünüyordu, üstleri tamamen yanıklar ve is içindeydi. Tüm odayı hızla kesif bir yanık saç, kumaş, çürük yumurta ve et kokusu sardı.

Esrod bir an orada dikilip ikisine bakmakla yetindi. “Selamlar Nos, Selamlar Orin.”

Kapı arkasından gürültüyle kükreyerek, isyanlar içinde kapandı. Sanki açılmaya öyle çok zorlanmıştı ki, kapanmadan durduğu her saniye acı çekmişti. Sıcak aniden normale döndü ama koku kalıcıydı.

Nos, “Ben de evinde sigara içsem efendiyi rahatsız eder mi acaba diye endişeleniyordum.” diye söylenmeden edemedi.

Baygın durumdaki iki kişiyi bahçede çimenlerin üzerine yatırdılar. “Neden yatağa bırakmıyorsunuz?” dedi Orin merakla.

“Çünkü temiz havaya ihtiyaçları var, ancak ondan da ötesi, gerçek bir çimene uzanmaları onlara iyi gelecek. Hayal edebileceğinizden çok daha zor bir süreç geçirdiler ve fiziksel olarak değil, daha çok akli bir zarar gördüler denilebilir. Gidip Erin’i bulmam gerekiyor, sizden ricam, onların yanından ayrılmayın ve onların yanında bol bol konuşun. Aklınıza bir konu gelmiyorsa şarkı söyleyin, bilmiyorsanız uydurun, mırıldanın, bir şeyler yapın.

Halen, kendi zihinlerinde mahsur kaldıklarını zannediyorum ama üstesinden gelebilirler. Birilerine, gerçek birilerine ihtiyaçları var. Onlara her şeyi anlatabilirsiniz, her şeyi. Hiç bir şey gizlemenize gerek yok. Çünkü onlar da artık benim öğrencilerim.” dedi ve göz kırptı.

Orin kadar Nos da şaşkındı. Uzanırken halen birbirlerinin ellerini tutan çifte bakmadan edemiyordu. Kimdi bu insanlar? insan mıydılar? İnsana benziyorlardı.

~

Erin gökdelenin kaçıncı katında olduğunu bilmiyordu fakat büyük ihtimalle, Gond zırhının gond zeminine olan mesafesinden daha yüksek bir yerdeydi.

“Hep daha büyüğünü ve yükseğini yaptılar” diye sesli düşündü. Biraz küfreder biraz söylenir gibiydi. Duvarların tamamı camdandı ve bulutlara tepeden bakmak da bir hayli tuhaftı. “Onca masraf, onca malzeme, onca işçilik, hepsi ziyan.”

Elleri ceplerindeydi. Saatlerce bulutları izleyebilirdi. “Belki de ziyan değildir, sadece birileri bulutları sessizce ve hareketsizce izleyebilsin diye var olmaları yeterli olabilir.” Birini bekliyordu ama beklediği kişi bir türlü gelmek bilmiyordu.

Kat bir tür ofisti. Çok geniş bir yerleşimde sayısız masa, birbirlerinden düzenli kısa duvarlar ile ayrılmıştı. Büyüleyiciydi. Masalar çok düzenlilerdi ve hiç birinde kimse çalışmamaktaydı. Bir sandalye kapıp camın önündeki yerini yeniden aldı. Çekmecelerden birinde büyükçe bir bozuk para da bulmuştu, parmakları arasında onunla oynuyordu.

Sessiz ve cansız odada hafif bir rüzgar hissetti. Saçlarını sakince uçuşturmaya yetecek kadar bile güçlü değildi. Bakmadan “Hoş geldin Usta.” dedi. Gözlerini paradan ayırmadı. Çenesi ters sandalyenin sırt kısmının üzerindeydi, bir kolunu öne uzatmış parmaklarında parayı döndürüyordu. Kalkıp inerek, dönerek bir parmağından ötekine hareket eden parayı takip ediyordu.

“Rapor” dedi Esrod da bir sandalye çekerken. Erin adama şöyle bir baktı, çok yorgun görünüyordu. Esrod’u hiç böyle yorgun görmemişti.

Hafızasının ne kadarını kullanırsa, Esrod o kadar kendisi olmaktaydı. Hafızasını kilit altında tuttuğunda neşesiz, ketum, soğuk ve monoton bir robotu andırırdı. Ancak hafızasını, geçmişini ve geleceğini algısına dahil ettiğinde, neşeli ve sevimli birine dönüşürdü. Ancak her ne olursa olsun, her zaman, aslında aynı kişiydi. Yorulduğu nadir görünürdü çünkü yorulabilmesi için uzun süre tüm anılarını aktif tutmuş olması gerekiyordu.

O esnada çok sessizdi ve yüzü de durgundu ama yine de yorgundu. Önemli bir işi yeni bitirmiş olmalıydı. Zor ve yorucu bir işi. Şu anda tüm dikkati Erin’deydi.

“İncelememi tamamladım. Sadece galaksinin sınırlarını değil, evrenin sınırlarına da dokunmayı başarmış tek uygarlık. Başlangıcından sonuna, 6441 Gond yılı ve 9 Gond Ayı sürdü. Şu anda sanırım ikinci haftasındayız. Çok havalı bir şekilde günleri, saatleri, dakikaları ve saniyeleri falan da saymak isterdim ama bir noktada gerçekten saçma olacağına karar verdim ve zaten ucunu da kaçırdım” dedi.

Bunu söyleyebilmeli çok uzun zamandır bekliyordu ki neredeyse oracıkta huzurla ölebilirdi.

“Esrod, bunu kaç defa yaptın? Ne kadar süredir yapmaktasın?” dedi yorgun bir sesle.

Adam da gözlerini onun elindeki dönüp duran paraya dikmişti. “Şu anda hatırlamıyorum. Bir noktada hatırlamamayı seçmek en iyisi. Edindiğin tüm dostların, tanıştığın herkes, ellerinde ölenlerin ve doğanların hepsi, halen, hep oradalar.” dedi daha o sormadan.

“tekrar ve tekrar, istediğim kadar.”

“Seni uyarmıştım Erin.”

“Biliyorum.”

Uzun bir sessizlik oldu. O sırada Esrod yere bağdaş kurdu ve Erin’e daha aşağıdan bir pozisyondan boynunu kaldırarak baktı.

Erin’e sordu, “Hiç aşık oldun mu?”

Kadın şaşırdı.

Erin rapor ile ilgili, imparatorluk hakkında sorular bekliyordu. Beklediği soru kesinlikle bu değildi. Fakat şaşkınlığı uzun sürmedi.

“Hayır ama buraya geldiğimde zaten çoktan aşık olduğumu anladım.” dedi.

“İstediğim zaman bırakıp gidebileceğimi ve onu görebileceğimi bilmek, kaldığımız yerden her gün yine konuşabileceğimize emin olmak her gün, yaptığımı yapmaya devam edebilyior olmama yetti.” dedi çok sıradan bir şeymiş gibi.

“Peki sana aşık olanlar?” dedi adam duraksamadan.

Esrod’un yüzüne bakmaya devam etti ve bir tür alaycı ifade görmeyi istedi. Hayır, adam çok sertti.

“Elbette, çok fazla. Birkaçı, benim dostumdu.”

“Hiç birisi ile zaman geçirmeyi denedin mi? Birinin veya birkaçının ömrü senin için bir hiç.” dedi adam daha da deşercesine.

Kadın durup düşündü. Hatırlamaya çalıştığı ayrıntılar vardı. Her şeyi Esrod gibi muntazam şekilde canı istediğinde unutup canı istediğinde hatırlayamıyordu. “Bir defasında, ormanda baktığım bir çocuk vardı. Büyürken beni bir defa bile annesi veya bakıcısı gibi görmedi. Yeterince büyüdüğünde benimle evlenmek istedi ve…”

Adam tamamladı, “…yaşlanıp ölene kadar bu isteğinden bir gün bile vaz geçmedi.” dedi.

“Evlenmedim veya onunla romantik bir ilişki yaşamadım.” dedi Erin ağır başlılıkla.

Adam, “Pekala.” dedi.

Uzun bir sessizlik oldu.

“Hatırlamanı istedim. Çünkü eğer hatırlamaya son verirsen, makineleşirsen, işime yaramazsın.” diye tamamladı. Yüzünde çok sert bir ifade vardı.

Erin hüzünlü görünmüyordu ama önce sağ sonra sol gözünden birer göz yaşı süzüldü.

“Onun gibi baktığım pek çok çocuk vardı. Çocukların yalnız büyümesini istemedim. Öksüzler, sokakta uyuyanlar. Açlar. Dayanamadım.” dedi sesi titrerken.

“Ve yüzlerce bin yılı aşkın süre boyunca kaç tanesinin hayatını daha çekilebilir kıldın?” dedi adam.

“Yeterince değil.” dedi kadın hemen.

“Önce bunun kökünü düzeltmeye teşebbüs ettim. Tüm uyarılarına ve derslerine rağmen, nasılsa bir zararı yoktu, gerçek mutlaktır. Bir cam kırılırsa onu kimin kırdığının önemi olamaz. Kırıldığı gerçeği asla değişmez ve kainattaki yerini alır.” dedi unutmadığını göstermek için.

“Fakat görevin bu değil.” dedi adam ona hatırlatırcasına. “Yapmanda bir sakınca yok ancak aklını kaçırmana veya ruhunu zayıflatmana izin veremem.” dedi bu defa azarlarcasına sesi yükselerek.

“Eğer ki, şefkat gösterirsen ve zamanın akışına müdahale ederken sever veya sevilirsen, iyi veya kötü, sonuçlarını hatırlamakla hükümlüsün. Unutamazsın, bilmek zorundasın. Kaçmana izin veremem. Acı çekerek öğrenmek zorundasın, aranda mesafe bırakmayı öğrenmek zorundasın. Yoksa eninde sonunda bir canavara dönüşürsün. Her şeye rağmen, eğer yapmakta diretiyorsan, acıya katlanacaksın. Çünkü sana saçma gelebilir ama sevgi gerçekten fazla güçlü bir konsept ve artık sadece sen onları unutmadığın müddetçe gerçekten var olacaklar.” dedi çok önemli bir detayın üzerinden tekrar geçerken.

“Metafor bile olsa, camın kırıldığını bir defa deneyimlersen, camı kıranı seversen veya camı kıran seni severse, bunu unutamazsın. Yoksa onu kıran herkes de birlikte yok olurlar.”

Erin ona dehşet dolu gözler ile baktı.

“Eğer zamancının çizgisinden çıkarlarsa Erin, yani senin müdahalene maruz kalırlarsa, sonuç aslında hiç değişmese bile, buna rağmen, sadece sen onları hatırladığın müddetçe, değiştirilmiş, yağmalanmış zamanda var olmaya devam edebilirler.”

Erin diğer eli ile başını tutuyordu. Gözlerini kapatmış acı dolu bir ifade ile “biliyorum” dedi.

“Tek çareleri Gond’a gelmek olur çünkü orada diğer zaman bükücülerin akıllarında da yer edebilirler. Ancak oraya herkesi tıkamayız.”

“Onları bir defa tamamen unutursan, isimlerini, seslerini, gülüşlerini, sözlerini, dokunuşlarını, kokularını, hepsini unuttuğun anda, bir daha geriye dönüp onları aradığında onların orada hiç olmadıklarını göreceksin.” dedi ve sustu.

Göz yaşları sandalyenin kumaşına damladıkça kumaş onları bir güzel emdi. Küçük ıslak izlere dönüştüler ve kısa sürede yok oldular.

“Tamamen?” dedi emin olmak için. “Onları yazabilirim?”

“Ruhları, bedenleri ve tüm var oluşları silinir. Zamanını büktüğün biri asıl zamanda var olamaz. Onlar ile ilgili anıları kayıt altına aldığında başka problemler ortaya çıkarlar. Kimisi, kendi evreninin tüm zamanını emerek aynı o unutulmuş tanrılar gibi açlık içinde gezintiye çıkarlar, kitabın içinden fırlayan canavarlar yaratırsın. Büyülü kitapların büyük kısmı aslında unutulmuş evrenlerin kadim canlılarının fark edilmeden oluşturulmuş kayıtlarıdır.

“Bu şekilde kendi kendini yaratmış tuhaf bir slime ile bile tanıştım.” dedi Esrod’ta görülmesi nadir bir şaşkınlık ile.

“Bükücü veya büyücü, artık bir önemi yok, sorumluluk almak zorundadır. Eğer bu sorumluluğu kabul etmiyorsa müdahale etmemeyi benimsemelidir. Gördüklerin ne kadar acı verici olurlarsa olsunlar, hiç bir şey bir ruhu söndürmek kadar elem dolu olamaz.” dedi en soğuk kelimelerle.

“Unutmayacağım. Ancak daha önce, deneyimlemeden önce seni anlamamıştım. Onları unutmaktan korkacağımı düşünmemiştim.” dedi kadın. Sesi halen titriyordu ama göz yaşları bir şekilde dinmişti.

“Çünkü en az bir defa bu acıyı tatmadığın müddetçe anlayamayacaktın.” dedi adam.

“Çok fazla kişiye yardım etmediğinden emin oldum. Merak etme. Onlar ile ilgili hafızanı tazelemek üzere geri dönmekte serbestsin. Ancak dersini almadığını hissedersem, tekrar yardım ettiğini görürsem, yeni bir dalın daha oluşmasına sebep olursan, daha farklı önlemler almak mecburiyetindeyim.”

Erin parayı döndürme bırakmış, avucunda sıkı sıkı tutmaktaydı.

“Neden?” dedi sonunda.

Kadının sesi netti, “Tüm bunları neden yapıyoruz? Neden bu yerlere gitmeliyiz ve zamanın birazını çalmalıyız. Ateşleri sönerken, artık zamanları kalmadığında, son canlılar da nefes verdiğinde kalan her şeyi aldım. Hepsi burada” dedi kalbini işaret ederek.

Esrod ona bakmak ile yetindi.

“Sence?”

Düşündü ama uzun sürmedi.

“Zaman Gond için.”

Bu defa daha kendinden emin bir sesle. Ancak sonra, işaret parmaklarını olumsuz şekilde iki yana salladı. Hatalıydı.

“Hayır.” dedi kafasınıda sallayarak, “Neden gittiğimi biliyorum. Neden insanlar insanlara karşı bu kadar kötüler?” dedi.

Esrod bu konuşma esnasında ilk defa yumuşak bir tebessüm gösterdi, “Sayısız çağlar, farklı ırklar ve farklı gezegenler gördüm ama bu sorunun cevabını halen bulamadım.” dedi.

Erin dudak büktü, “Benim bir teorim var.”

“Bence hepsinin de doğduğunda, ilk başta içi boş veya çürük.” dedi kadın tükürürcesine.

Esrod, “Doğduğu anda konuşabilen ve Tanrıdan sözler ile tebaasını aydınlatan ilginç insanlar da olmadı değil Erin.”

“Kesin büyük bir dolandırıcıdır.” diyerek cevapladı.

Esrod şen bir kahkaha attı.

Erin, “Sayısız tanrıya inanıyorlar ve arada bazısı Zamancıya inanmayı başarıyor. Düz mantık ile buluyor veya rüyasında görüyor, sonra hepsini peşinden sürüklüyor. Zamancı da eğlenmek için onlara tuhaf şeyler gönderiyor, bunları saymıyorum elbette.” dedi Erin çocuksu bir tavırla.

Esrod ile buna bir süre devam ettiler ve gülüştüler.

Esrod sonra tekrar ciddileşti, “Peki ne düşündün, şu anda çok uzun zamandır yaşamış birisisin, belki bu zamanın çoğunu çok gereksiz şeyler ile geçirmiş de olabilirsin ama belli bir tecrüben oluştuğuna inanıyorum.”

Erin dudaklarını yaladı,

“Zamancı bir dahi. Ne kadar bozuk bir şeyi düzeltmek istersem, o kadar yeni alternatif dünyanın yaratılmasına sebep oluyorum.” dedi çaresiz bir sesle.

Esrod, “Öyle mi dersin?” dedi.

Erin anlamadı, “Ben bir şey değiştirdiğimde, yeni zaman çizgisini yaratan kişi Zamancı değil mi?”

Esrod kocaman gülümsedi. “Hayır, biziz. Bu yüzden bizler benzersiziz ve sadece ne olacağını merak ettiği için var olmamıza izin verip yenilerinin oluşmasına izin veriyor. Suda dalgalar yaratmak gibi ama bazen ilginç desenlerin oluşmasını sağlayabiliyoruz. Bir bakıma haklısın, bu alternatif zamanların oluşmasına en temelde izin veren O, ancak aslında birazını çalmamız karşılığında onları yaratmamızı istiyor. Farkında değilsin ama köşebaşında yediğin pizza, ormanda kurtardığın çocuk veya satın aldığın bu gökdelen, hepsi, bir şekilde önemli değişikliklere sebep oldular.”

Erinin elindeki para aniden kızarmaya başladı. Bedenindeki enerji düzeyinde ağır bir dalgalanma olmuştu.

Esrod gözlerini kıstı, “Sakin ol ve beni dinle.”

Erin daha sık nefes alıp veriyordu

“Bu çok korkunç, tüm o kötüye giden her şeyi ben mi yarattım?”

Esrod kafasını olumlu şekilde salladı, “Kime göre kötü? Kime göre iyi? Onlar memnundular.”

Kadın kafasını iki elinin arasına aldı, para yere düşerken sekmedi ama eriyik bir metal olarak yapışıp kaldı.

“Tüm etik değerleri manyakçaydı, ilk döngüde sonlara doğru, delirdiklerini düşündüm. Bir yerden bir yere ışınlanırken, eski bedenlerini imha ederek yeni bir beden yaratıyorlardı! Bunu bilerek ve gönüllü olarak yapıyorlardı!”

Esrod tamamladı, “Sadece keşfetmek ve gezmek için. Ve sen de bunu keşfeden bilim adamlarını başka ilkel zamanlara gönderdin.” dedi neşeyle. “Ben olsam ben de ilk bunu denerdim.” dedi kabullenmiş şekilde.

“Bu defa o bilim adamlarının bıraktıkları antik kayıtları bulan birileri daha korkunç bir şey yaptı, ışınlanmadan önce ölümsüz bedenlere sahip olmaları gerektiğini kavradılar ve artık ölümsüzdüler de. Bu da yanında ölümsüz olabilen ve olamayan sınıfların farkını getirdi. Tam bir kaostu, savaşlar oldu, çok kan döküldü.” dedi neredeyse çığlık atarak.

Esrod sonunda kalkıp ona sarıldı.

“Ve yine sıfırladığında, herkes finalde akıllarını intergalaktik birer bilgisayar ağına yüklediler, sonunda tamamen özgürdüler, hep istedikleri aslında buydu. Evrenin dışına çıkabilmek için, daha azı yetmezdi.”

Esord daha sıkı sarıldı, “Sen Zamancının ihtiyaç duyduğu farktın. Zaman bükücüler, yani biz dışarıdan bakıp müdahale ederek durumu gerçekten istenen ama istendiğinin bilinmediği sonuca götürmeye teşebbüs edebiliriz. Anlatması güç ama bunu birebir yaşadın. Zamancı istediğini aldığı müddetçe, zamanını almamıza izin verir.”

Adam devam etti, “Merak ediyorsan söyleyeyim, tüm evrenlerin sınırından çıkıp geçmeyi başaran bir süper bilgisayar gerçekten oldu. Onun gördüğü ve deneyimlediği yeni hiç bir şeyi ben dahi henüz gözlemleyemedim.” dedi neşeyle.

Erin sonunda sakinleşti, “Her defasında buna mı benzeyecek?”

“Hayır sayın çırağım. Arada sırada sadece cheeseacke ve kremalı soda içtiğin, oturup güneşlendiğin sönük küçük ve yalnız galaksilerin olacak. Bazen sadece hayatında başka bir yerde duyamayacağın müzikler işiteceksin ve dinlemekten başka bir işin olmayacak. Müzik bittiğinde, zaman senin olacak. Hep, bu kadar ağır değil.”

“Peki daha ağır olacak mı?”

“Hiç birini öldürmek zorunda kaldın mı?”

“Hayır.”

Adam duraksadı ama yine de cevapladı.

“Evet olacak.”

Erin da ona sarıldı bu defa. Bu sözün anlamını fark ettiğinde Esrod’un da bir tür teselliye ihtiyacı olduğunu hissetti.

“Şimdi aşkına dön. Belki o da anlar ne dersin?”

Erin sırıttı ama biraz zorlamaydı, “Sanmam, ancak döneceğim, sadece biraz zaman ver.”

Esrod bir kaşını kaldırdı, “Evlat, tüm zaman sizin.”

Bölüm 21 İçin: https://nihbrin.com/kitap-1-desen-b%C3%B6l%C3%BCm-21-82e04ea1d913

Kitap 1: DESEN: Bölüm 20 was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Bu yıl hem hayatımın en uzun, yıpratıcı ve yorucu yılı oldu hem de en güzel, tatlı ve unutulmaz yılı olmayı başardı. Ömrüm boyunca 2022’yi asla unutmayacağıma eminim.

Bu yıl hikayemi yayınlamaya başladım. Desen’i her baştan okuduğumda yeni gördüğüm hatalarıma rağmen çok seviyorum ve sonunu getirmeyi de çok istiyorum. Notlarım 15 yıllık ama çoktan o notların bana sunduğu iskeleden saptım gittim. Bakalım nerelere varacak.

Desen başarılı olsun olmasın, okunsun veya okunmasın aynı 2022 gibi, her daim benim için çok özel bir yere sahip olacak.

Bu yıl çeşitli hastalıklar ile başa çıkmak zorunda kaldım. Şu an için ciddi bir sorun yok ama yıl biterken bile yeni yeni başka problemler baş gösteriyor. 35’inize geldiyseniz sağlığınıza artık dikkat etmelisiniz.

Birtakım önemli kararlar aldım ve onlara riayet etmeye özen gösteriyorum. Şu an için bana büyük faydası oldu.

Bu yıl işimi sevdiğimi ama çalışma ortamımdan çok mutlu olmadığıma kesin karar verdiğim yıl oldu. Ancak yediğim kaba pislememek gibi bir kuralım var ve işin sonunu görmek istedim.

Bu yıl Nisan ayı gibi bitmesi gereken iş, şu anda 30 Aralık itibariyle bitti ve her şeyin sonunda tam da istediğim gibi çalışmadı. Mutsuzum, canım sıkkın ve belki biraz da öfkeliyim çünkü tüm yılımı bu işe verdim.

Buna rağmen, kalbim ağır değil. Elimden geleni yaptım. Stresli değilim ve evet mutsuzum ama bu mutsuzluk bir oyunun maçı bittiğinde kaybettiğinizi görmek gibi basit bir mutsuzluk düzeyinde. Peki bu neden böyle? Başka zaman olsaydı yıkılabilirdim ama bu sefer değil.

Çünkü bu yıl hayatımın aşkı ile tanıştım ve ilişkimiz aylardır giderek daha güzel bir hal aldı. 2023’e girerken kafamda sadece olumlu düşünceler var. Her şey daha güzel olacak.

Kendim hakkında konuşacaklarım bu kadarlar.

Bu yılın anime ve mangalarından bahsetmek istiyorum ama hepsini şıp diye hatırlayabilecek miyim emin değilim. Güncelden geriye doğru gidelim.

Yakın zamanda izlediğim en iyi anime Bocchi the Rock oldu. Gerçekten 10/10 verebileceğim kalitedeydi ve tek sıkıntısı bence kısa sürmesiydi. Manga’yı takip ederse daha uzun bir yolu var, 2. Sezonun geleceğini umut ederek sayfasını kapattık. K-ON’a benzediğini düşünmüyorum ama size benzediğini söyleyenler olacaktır, K-ON sevmiyorsanız pek kulağa asmayın ancak K-ON seviyorsanız da bence hiç kulağa asmayın.

Haksızlık yapılan anime JoJo Part 6 oldu sanırım. Netflix cehenneminde kayboldu. Finalini izleyen kimse finali hakkında konuşamıyor çünkü haftalık yayınlanmadı ve sadece maratonlayanlar biliyorlar. Kim, hangi bölümde, izledi mi izlemedi mi? Böyle asla spoiler-free bir konuşma gerçekleştirilemeyecek olmanın gazabının altında ezilmeye mahkum. Haftalık hype’ten çok fayda sağlayan seriler var (örneğin şu anda yayınlanan Bleach epey on fire) ama örneğin güncel Bleach bölümlerini bir defada verseler sizce böyle olur muydu? Veya o “OMG FMA’YI MAL’DA GEÇMİŞ!” meme’ini jojo için de görür müydük? Kim bilir, asla bilemeyeceğiz. JoJo 7 gelmiş geçmiş en ağır şekilde beklediğim serilerden biri ve anime olduğunda yine Netflixe düşerse çok ağır söveceğim.

Bu yılın en büyük hayal kırıklığı Biscuit Hammer oldu benim için. Ne hayallerim vardı ama bir hayli düşük kalitede prodüksyiona sahip olması, sanatçıların sanki silah zoruyla seslendiriyormuş gibi oynamaları, hikayenin sakız gibi gereksiz yere uzatılması, güzel kısımlara gelmenin zorlaştırılması derken güzelim seriyi hiç etmişler. Yine hiç izlememiş birine mangayı önerebilirim ama animeyi önermekte gönülsüzüm.

Lycoris Recoil’i o kadar çok sevdim ki sadece onun hakkında ayrı bir yazı yazasım geldi ama sonra vaz geçtim. Mutlaka izlenmesi gereken bir anime olduğunu düşünüyorum, harika \o/

Bu yıl orijinal bir anime kalbimi çaldı. Paripi Koumei mükemmel bir açılış şarkısı ve videosuna sahip ama bundan da öte, şarkıları, konunun işlenişi, en karanlık günlerimden birinde gelen ilk bölümü ile beni hayata bağladı. Çok dramatik bir övgü yaptım ama gerçekten benim için bu yıl yeri ayrı. Eiko ftw!

Popüler olup izlemeyi reddettiğim animeler de yok değildi. Örneğin Summertime Render, Tomodachi game, Aharen-San ve hatta Spy x Family birkaç bölümden öte izlemedim. Manganın çoktan sunduğundan fazlasını sunmadılar, esprileri ve görselleri mest edecek bir şekilde bonusla renklendirmediler, orijinallik katmadılar, güzeldiler ama çoktan hikayeyi bilen benim canımın sıkılmasına mani olacak kadar değildiler.

Öte yandan Chainsaw Man ve Kaguya-Sama 3. Sezon tam aksine, her şeylerini bilmeme rağmen mükemmeldiler. CSM’nin tekrar yapılması için imza toplayanlar zıkkım yesinler.

Gundam Merkür Cadısı şu anda çok tatlı ilerliyor ve 2023’e bir kısmı sarkacak olmasına rağmen 2022’nin olumlu şekilde hatırlayacağım animelerinden olacak.

Shokei Shoujo no Virgin Road güzel başlayıp meh biten bir orijinal isekai örneğiydi, hani daha önce hiç isekai izlememiş birine veya bu türden kesinlikle keyif almayan birine (wink) asla önermem ama orijinal hikayeler denenmesini seviyorum sanırım. Hikaye güzeldi ama sunum sınıfta kaldı galiba.

Üç diğer isekai bu yılın beğendiğim isekaileri oldular: Yuusha Yamemasu, Kage no Jitsuryokusha ni Naritakute ve Tensei Shitara Ken Deshita. Üçü de güzeldi ve benim kişisel lezzet paletimde ufak garnitürler olarak yerlerini aldılar.

Daeimon bu yılın sevdiğim taking easy animesi oldu. Relax, basit, dümdüz anime. Seviyorum arada böyle şeyler izlemeyi.

Kunoichi Tsubaki de bu açıdan benzer nitelikteydi, arada böyle kalbi ısıtacak basit animeler gerçekten önemli. Bu karakter tasarımlarının kendilerine has bir bonus komedi faktörü var gibi geliyor böyle, çok ciddiye alamıyorum bir türlü.

Birdie Wing bu yılın garip şekilde kaliteli ve güzel animesiydi. Golf’ü izlenesi kılmayı başarmışlar.

Biraz da mangalardan bahsedelim.

Aslında şu aşamada yazacak o kadar çok seri olduğunu fark ettim ki dehşete kapıldım. Hepsini tek paragrafa katamari yapıp üzerinize salacağım. Bu sene okuduğum çoğu seriyi severek tükettim ve birazdan sayacaklarım 2022’de başlamamış olsalar da ya 2022’de ben yeni başladım ya da 2022’de severek okumaya devam ettim

CSM 2. Kısım sürükleyici gidiyor, Frieren çok fazla ara verdi bu yıl ama gittiği kadarıyla masterpiece benim gözümde, Super no Ura de Yani Suu Hanashi adında garip bir tiryaki mangası okuyorum, kişisel dirty little secret’ım. Şu anda adını hatırlayamadığım bir manga var, bir anne oğlunu kaybettikten sonra onun isekailendiğine inanıp eski lise arkadaşından yardım alarak isekailenmeye çalışıyordu. Her şey iyi güzel ama çok gerçekçi bir seriydi ve her bölümde kalbim biraz daha kırılıyordu. Sanırım ismini hatırlamayı reddedeceğim. Bu yıl okuduğum en iyi manga ödülünü sanırım Kaoru Hana wa Rin to Saku’ya verebilirim. Artık böyle seriler çıkmıyor sanıyordum ve beni çok güzel ters köşe şaşırttı. Mükemmel bir romance & slice of life. Bu yıl okuduğum en iyi shounen ne yazık ki CSM-2 değildi (csm’i artık bir manga gibi değil de film manuscripti gibi görmeye başladım ve bundan şikayetçi değilim) ama Dandadan ve Akane-banashi oldular. İkisini de shounen altın madalyası ile ödüllendirebilirim.

Kaoru hana’yı böyle yüksekten övdüm ama Oshi no Ko’nun da arkada kalır bir yanı yok, sona sakladım çünkü 2023’te animesi geleceği için sabırsızım. Umarım en az Kaguya kadar sevilir.

2023’ün en hype beklediğim anime serisi ise, elbette, tartışılmaz şekilde, Tomo-Chan!

Bu yıl öyle çok film izleyecek zamanım olmadı ama izlediklerim arasında Everything Everywhere All at Once beni en çok etkileyeni oldu. Sanırım bir gün onu tekrar izlemek isteyebilirim.

Bu yıl yine on yıldır olduğu gibi Guild Wars 2 oynamaya devam ettim. Guild Master’ım benim karakterlerimden birinin fan artını yaptırttı doğum günü hediyem olarak, yayınlayacak kadar çok sevmedim ama yapılan hareketin anlamı benim için çok büyüktü. Fallout76’ya geri döndüm; Eskisinden misli ile iyi, sorunsuz, herkese önerebileceğim bir mmo olmayı başarmış. Lost Ark ile ilgili kötü anılarım olması ve grindy game için zamanımın olmadığına karar vermemden ötürü tamamen defterini kapattım ama gameplayi harikaydı. Bu yıl beni yine karanlıklardan çıkarıp akıl sağlığımı korumama sebep olan (ironik değil mi?) oyun Elden Ring oldu. Elden Ring’i oldukça sevdim ve sanırım oyunda yapılabilecek her şeyi yaptım, her yere gittim ve her bossu farklı birkaç build ile dövdüm. Pişman değilim. GoTY almasına fanatik bir düzeyde olmasa da sevindim zira kalbimde yeri ayrı.

Genshin’den bahsetmeme gerek bile yok sanırım, bu yıl sadece 3 ay boyunca hiç oynamadım.

2023’te hepinize sağlık ve mutluluk dilerim.

Uzun günler ve hoş geceler hepinize!

2022 Yıl Sonu Yazısı was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

* * *

Yalnızlık bağımlılık yapan bir zehirdir ve tek tedavisi de sizinle birlikte yalnız olabilecek bir başkasıdır.

* * *

Odaya girerken tedirgin değildi. Yalnızlığı son bulduğundan beri hiç bir şeyden korkmuyordu. Her yerde koşuşturan, konuşan, yaşayan ve genellikte ona nefret ile bakan kişiler vardı. Bir kısmı kitaplardaki insanlara benziyorlardı, bir kısmı da tarif edilmez mahluklardı.

İyi veya kötü, çirkin veya güzel; konuşacak birilerinin olması harikaydı.

Onu gördüklerinde ayak topuğuna doğru tükürerek ağza alınmaması gereken sözcükler zikrediyorlardı ama olsun, yine de harikaydı.

Hayal olmayan birileri, gerçek birileri.

Hatta, çok yüce birileri.

İçeriden, tek ton bir ses ona gelmesini söyledi. Kapı açıldığında gün ışığı gibi tatlı bir ışık yüzünü aydınlattı.

Rynn bu güzel kişinin adının Sabah Yıldızı Lucifer olduğunu söylemişti. Slime için ise sadece kitaplarda adı geçen bir başkasıydı.

Lucifer’in açısından ise sinir bozucu bir vaziyet söz konusuydu.

Slime içeriye girdiğinde, adam masasına iki elini koymuş dimdik ona bakıyordu. “Oturun.”

Slime gözlerini ondan alamadı. Lucifer gerçekten fazla güzeldi.

Rynn ona bir isim seçmesini söylemişti. O da Rynn’den kendisine bir isim vermesini önermişti. Kadın uzun uzun düşünmüştü ama hiç bir ismin ona tam uymadığını üzülerek bildirmişti.

“Bir isim sana ait olsaydı onu çoktan görürdüm, sen bilmeseydin bile ben bilirdim, senin gerçek anlamda bir ismin yok, bir isminin olabilmesi için Zamancı’nın zamanının bir parçası olman gerekiyor. Şu anda adeta bir hayaletsin, burada olmamalısın, nefes almamalı ve konuşmamalısın. Buna benzer bir başkası daha var, epey sorun yaratan ve herkesin aradığı biri. Bu yüzden, bir şey bulmak zorundasın, onun durumuna düşmemelisin.” Demişti ama slime da bir isim bulamamıştı.

Dev camekanlara sahip odaya girdiğinde aklında bir isim canlandığını düşündü. O sırada camın kenarında ince bir çatlak oluştu.

Tüm sıcağa ve çoraklığa rağmen güzel bir yerdi. Okuduğu kitaplarda belli başlı eserler Cehennemden bahsederlerken pek yanılmamışlardı ama hayal gücünden yoksundular. Gerçeğe bu kadar yaklaşmış olmaları taktir edilesi bir konuydu zira bu durumda kitapların diğer içerikleri de haklılık ve gerçeklik payı olabilirdi.

Bir isim. Kendisini o kitapların anlattığı inançların içinde bulan biri kendisine ne isim verebilirdi? Vücudunun %99'u deniz suyu olan biri kendisine nasıl bir isim verebilirdi? Ona ait olmalıydı.

Sanki o bunu düşünürken hava biraz olsun serinledi.

“…Zamancı’nın zamanının bir parçası…”

Peki çaldığı zamanı kullanamaz mıydı? Kendi ismini onunla zikretseydi kaderi diğer herkesin kaderine karışmaz mıydı?

Dışarıda, kale avlusunda keskin bir çığlık duyuldu. Lucifer ise hiç oralı olmalı.

Slime oturdu. Dışarıdan bakan birisinin gözünde, kendisine güveni sıfır biri gibi görünüyor olmalıydı. Elleri dizlerindeydi, sırtı hafif kamburdu ve karşısındaki onu incelerken, o odayı inceliyordu.

Duvarlarda çeşitli yağlı boya resimler vardı. Ürpertici şekilde hepsi de Lucifer’in çeşitli pozlarını ve hallerini işlemekteydi. Her yer kitaplar, türlü vazolar, biblolar, süs eşyaları ve heykeller ile doluydu. Heykellerin büyük kısmı Lucifer’i sembolize eden farklı kültürlerin ikonlarından oluşmaktaydı. Sadece, Lucifer’in ardındaki dev tek parça camdan pencerenin de üstünde, çok yüksek tavana oldukça yakın bir konumda, küçücük bir nesne asılıydı ve odadaki her şeyden farklı, mütevazı bir havaya sahipti. Tek bir daire. Demir gibi bir malzemeden yapılmışa benziyordu ve yaklaşık bir karış çapındaydı. Demirden bir simit gibiydi ama biraz inceydi.

Lucifer’in alnı kırıştı ve ister istemez camdan dışarıya baktı. “Uykudaki bir volkan uyanmış olmalı” dedi yavaşça. Slime demir simide bakarken ciddi bir yer sarsıntısı başlamıştı.

İsmi bulduğuna emin oldukça sarsıntıların şiddeti artmaktaydı. Havada bir tür karıncalanma da vardı sanki. Ancak pek umursamıyordu, o ismi söyleyecekti. Tabi sorulursa.

Lucifer beyaz kısa saçları olan koyu kırmızı takım elbiseli, çok parlak bir beyaz kravat takan, siyah saten eldivenli, oldukça uzun boylu, güçlü bir burnu olan ama çenesi ne sivri ne de fazla yuvarlak, geniş gök mavisi gözleri zeka ve güç ile parıldayan, cinsiyetinin ayırt edilmesi imkansız biriydi.

“Buraya gelen her ölümlü çoktan yargılanmış olur. Buraya gelen ölümsüzlerin bir kısmı cezasını çekmek için gelmiştir, bir kısmı da özel sebeplerden dolayı buradadır. Örneğin, tüm gece konuştuğunuz hanımefendi gibi. Ancak bugüne kadar hiç kimse, buraya zorla girmedi, tarifsiz bir zarar ve kıyım yaratmadı ve sonra da yargılanmadı. Eğer isteseydiniz çoktan gitmiş olabileceğinizi düşünmüyor değilim. Hatta, eğer haklıysam, deneseydik bile sizi öldüremez veya yok edemezdik. Ancak sizi hapsedebiliriz ve bunu bir hayli uzun süre için gerçekleştirebileceğimize oldukça eminim. Bu yüzden, sizden ricam, bana kendinizden bahsetmeniz. Buna isminiz ile başlayalım?”

“Adım Ni…”

Sarsıntı binanın temellerini sarstı, taş örme duvarlardan bir kısmı yerinden döküldü ve dev çatlaklar oluştu. Sanki yer altından dev bir şahmerdan binanın kemiklerine vurmaktaydı. Bir deprem olamayacak kadar keskin ve kısaydı. Lucifer gözlerinin içine bakarak “Lütfen tamamlayın” dedi tüm keşmekeşi görmezden gelerek. Hafif bir gülümseme mi vardı yüzünde? Emin olmak güçtü.

“Nihbrin”

Gürültü ve titreşimler bıçak gibi kesildiler.

Bu defa sadece bir sessizlik vardı. Lucifer onun ruhunu tartıyor gibiydi. “Birisine gerçek isminizi söylediğinizde ruhunuzun ederinin ondan ağır olması gerektiğini biliyor olmalısınız.” dedi alnı dakikalardır ilk defa rahatlarken.

“Veya uğraşmaya değmeyecek kadar yakın bir ağırlığı olmalı, boyunduruk altına almak için isimler kullanılabilirler ve kontrol edilebilirsiniz.” dedi önündeki bir deftere not almaya başlayarak.

Kafasını tekrar kaldırıp ona baktı.

“Bana bir an yalan söylediğinizi düşündüm. Şimdi, anlatın, lütfen.”

Ve Nihbrin de ona anlattı. Her şeyi anlattı. Anlatmaması için bir sebep göremiyordu. Birilerine bir şeyler anlatabiliyor olmak onun için tatlı bir histi. Hayata nasıl başladığını, gezegenini, kitaplarını, sanat eserlerini, toprağı ve denizi, yıldızları, kendi ölen yıldızını ve son kaçışını. Ta ki, atmosferden giriş yaptığı ana kadar her şeyi bitirdiğinde, Lucifer kendisine bir puro yakmış ve çoktan bitirmişti. Defter ise okuyamadığı notlar ile kaplıydı. Ah o defteri yemeyi ne kadar da çok isterdi.

Oda artık kesif bir tür yanık yaprak kokuyordu. Kötü bir koku değildi ama farklıydı. Ona mı öyle geliyordu yoksa duvarlardaki ve camdaki çatlaklar o hikayesini anlatırken yavaşça kapanmışlar mıydı?

“Üç problemimiz var.” dedi mavi gözler ile ona bakmaya son verirken ve tekrar notlarına göz atarken.

“İlki, seni yargılayamayız, buradaki herkesi yok etmiş olsaydın bile yapamazdık. Nereye gönderebiliriz ki? Zaten buradasın.”

“İkincisi senin bir tür ceza alman veya fedakarlıkta bulunman gerekiyor, yoksa lordlar sırtımdan bıçaklamaya çalışacaklar. Onları tatmin etmeliyiz.”

“Üçüncü problem ise… arkanda.”

Nihbrin arkasını döndüğünde kapı girişinde dikilen Esrod’u gördü. Bu defa onu gördüğüne şaşırdı,

“Daha ziyade bir çözüm diyelim, olur mu? Majesteleri.” dedi abartılı bir reverans yaparken. Lucifer yüzünü ekşitirken güldü.

Esrod konuşmaya devam etti, “Sizi buradan çıkarabileceğim konusunda majesteleri ile anlaşmaya vardık.” dedi göz kırparken.

Slime şaşırarak başını sola eğdi, “Biz?”

“Sen ve Rynn, ikinizin öğrencilerim olmanızı istiyorum. Karşılığında Lucifer’in lordlarından birine borcumu siz ödeyeceksiniz. Tabi kabul ederseniz. Rynn hanım çoktan kabul etti bile.” dedi kocaman gülümserken.

Slime dönüp Lucifer’e baktı, “Yalan söylemiyor. Bugüne kadar bir defa bile yalan söylemedi.” Dedi hayal kırıklığıyla. Slime onlar arasında ‘yalan’ üzerine kurulu bir tür anlaşma veya iddia olduğu izlenimine kapıldı.

“Kabul ediyorum.” dedi olayın bu kadar kolay çözüldüğüne şaşırırken.

“Hemen sevinmezdim” dedi Lucifer tekrar ketumlaşarak, “Sör Gaap ve Leydi Amaymon senden iki talebeni istediler. Tuhaf bir problem ile karşı karşıyalar ve bu ikisi şu andan itibaren senin talebelerin olduklarına göre, hemen yarın, belirtilen süre içinde çözüme ulaşılsın ya da ulaşılmasın senin adına borç ödeyecekler.” dedi ve elinde bir hançer ile Nihbrin’e yöneldi. Hançer’in keskin ucu, Lucifer kendisine bakacak şekilde uzattı. “Kanın akmalı”

Slime kanı var mı emin değildi. Yani, belki kendisini keserek su akmasını sağlayabilirdi. Böyle de yaptı. Eylem kan ile olduğundan çok, o hançerin içindeki büyü ile alakalıymış gibiydi. Veya aslında hiç bir önemi yoktu ve sadece eylemin kendisinin getirdiği psikolojik bir bağlayıcılık söz konusuydu. Sonuç ne olursa olsun, problemin barışçıl şekilde çözülebileceğini görmek güzeldi.

Akşam yemeğine çağrıldılar.

Dev bir masada sadece dördü vardı. Lucifer, Esrod, Nihbrin ve Rynn. Sonra onlara Gaap ve Amaymon da katıldılar.

Adı artık Nihbrin olan Rynn’e neşe ile isminden bahsetti. Bu esnada sofradaki kristal bardaklardan ikisi tuzla buz olup infilak ettiler.

Kimse, ancak kimse bu tip kazalara aldırmıyor gibiydi.

Gaap derbeder bir haldeydi. Her yerinde yaralar vardı. Sol kolu tamamen askıdaydı. Amaymon ise sadece yorgun görünüyordu. Lucifer’in önünde diz çöktüler ve onlara oturup yemeleri söylenene kadar bu vaziyette kaldılar.

Yemekte ördek vardı. Çok normal bir yemek gibi görünüyordu, gerçi slime için tabakta kıvır kıvır solucanlar veya çakıl parçaları olsaydı da bir şey değişmezdi. Yemek zorunda değildi ama canlıları veya bir zamanlar canlı olan bir şeyleri yemek onun için ilginç bir tecrübeydi. Uzun zaman önce ölmüş olsa dahi o canlının tüm anıları ona geçerdi. Nadiren fosillerden dahi bu tip bilgiler edindiği olmuştu. Onların yaşadıklarını görmek, her lokmada kendisine yeni yaşanmışlıklar katmak garipti. Bu kadar taze bir pişmiş karkas tüketmesi ise bir tür ilkti. Ördeğin göl üzerinde yavruları ile dolaştığı anlar, uçuşu, daldığı yüzdüğü mutlu anlar, kıtlık zamanları, ve bir avcının okunun yaşattığı kısa acı. Aslında onu şaşırtan cehennemde ördeklerin olmasıydı.

Yemek bittiğinde Lucifer bıçak ile Gaap’a işaret etti, “Konuşun, ne kadar çabuk bitirirsek o kadar iyi, başka bir yerde olmam gerekiyor.” dedi aceleyle.

Adam tartışılmaz bir saygıyla boynunu büktü ve hiç bekletmeden konuşmaya başladı. Diğerleri bilmiyorlardı ama Gaap’ın bu görüntüsü Esrod’u çok eğlendiriyordu.

“Amaymon’un icat ettiği bir labirentte kendi adamlarımız sıkıştılar. Ölümlüler için bir tür ceza olması için tasarlanmıştı. Ancak hayallerimizin ötesinde bir güce sahip oldu, zamanla evrim geçirdi ve şu anda biz dahi ona yaklaşamıyoruz. Kendi iradesi var ve dizginlerin tekrar ele geçirilebilmesi için, bir defa yenilmesi gerekiyor.” dedi tane tane, ne gereğinden hızlı ne de gereğinden yavaş konuşmuştu.

Lucifer dudaklarını genişçe bir beyaz ipek mendil ile silerken sordu, “Bu labirente ne isim veriyorsunuz?”

“Otome Game.”

Esrod yudumladığı şarabı püskürttü. Kahkahalar atıyordu. Nihbrin ve Rynn’e dönerek, göz yaşlarını silerken “bol şans!” dedi ve yerinden kalkıp her ikisinin de ellerini sıktı.

Amaymon devam etti, “Labirente sizi yarın götüreceğiz. Bedenen değil, zihnen girmenizi gerektiren bir labirenttir. Özel bir dünyadaki oyun cihazlarından biri vasıtasıyla erişiliyor…” derken Esrod’un kahkahaları odayı doldurdu. Lucifer kızgın olmaktan uzak bir rahatsızlık ile sordu,

“Bu kadar komik olan nedir, sayın isimsiz?” dedi bir tür yaraya tuz basar gibi sesle.

“Tüm yaşamı boyunca iradesi dışında, kainattaki mutlu çiftleri ayırmaya zorlanmış bir ölümsüzü ve ne olduğunu bile yeni yeni kavrayan orijinal bir yaratığı, hayali erkeklerin kalplerini çalmaya gönderdiğinizin farkındasınız değil mi?”

Şaşkınlık sırası Luciferdeydi, “Bu labirent, kime ceza vermek içindi?” Dedi Amaymon’a doğru,

“Eşim ve ona benzeyen tüm ölümlüler” dedi Amaymon bir an bile duraksamadan.

“Halen içeride mi?” dedi Lucifer de gülmeye başlarken.

“Evet efendim.” dedi Amaymon terlemeye başlarken, yapmaması gereken bir şey yapmıştı ve şimdi çözümü için başkalarına güvenmek zorundaydılar. Bu durum Lucifer için aşağılayıcı olmalıydı ve Amaymon alabileceği cezaları düşündükçe daha gergin bir hal alıyordu.

Masada uzun bir sessizlik oldu. Herkes tatlısı ile oynuyordu ama tamamen mutlulukla yiyebilenler sadece Esrod ve Nihbrin oldular.

“Öyleyse dinlenin, yarın sabah uyandırılacaksınız ve tekrar besleneceksiniz. Sonrasında bedenleriniz gözetimimiz altında tutulacaktır. İkiniz de yüksek ısıdan etkilenmeyen varlıklarsınız ve sanırım sayın isimsiz de bunu başından beri böyle planladı. Bunun bir ceza olmasından bağımsız olarak, umarım başarılı olursunuz. Ancak başarmazsanız bile süre bitiminin sonunda azat edileceksiniz. Siz de Rynn hanım.” dedi gözlerini şaraptan ayırmadan.

Nihbrin kadının neden böyle kolay bir şekilde salıverildiğini merak ediyordu. Onlar için önemli biri değil miydi? Gözleri Esrod’un gözleri ile karşılaştı. Adam ona hızla bir göz kırptı ve eliyle sessiz olmasını işaret etti.

Esrod onlar için ne yapmıştı? Başarılı olamasalar dahi bırakılacaklardı, öyleyse Esrod çoktan bir tür diyet ödemiş olmalıydı.

Onlar ile el sıkıştığında avuçlarına bir şey bırakmıştı. Bir tür haça benziyordu ama kısa kenarında asil bir hayvan kafası vardı. Kuşa benziyordu. Uzun tarafında da ona dolanan spirallere benzer işlemeler vardı. Soğuktu ve metalikti. Çok hafifti ancak avucunda sıktığında canını çok acıtıyordu. Bu şey her ney ise, tüm gücü ile paramparça etmek istese dahi başarısız olacağını düşünmeden edemedi. Tanıdığı hiç bir moleküler yapıda değildi. Nesneye bakmak için odasına gitmeyi bekleyecekti. Ne işe yaradığını bilmiyordu ama altından bir zincir yaratarak onunla boynuna astı. Kafanın arkasında zincire geçirebileceği bir deliği vardı.

Gün tekrar doğduğunda kapıları çalındı, tepsilerde onlara basit birer yemek getirildi ve kapılarının önlerinde onlar bitirene kadar birileri onları bekledi. Rynn’e Amaymon, Nihbrin’e de Gaap yol gösterdiler. Sonunda derin dehlizlerden ve geniş hollerden geçtikten sonra küçük sayılabilecek bir ahşap zeminli ve duvarlı odaya girdiler. Odada teller kablolar ve çelik çubuklar ile dolu 2 koltuk vardı. Ortalarında da siyah bir kutu durmaktaydı. Tüm kablolar bu kutuya bağlıydılar. Odanın köşesinde kemikleşmiş cesetler bulunuyordu. Kötü bir koku yoktu ama sanki kokmalıymış izlenimi hakimdi. Sadece koltuklardan, hafif bir yanık insan kokusu yükselmekteydi. “Akılları kavrulduğunda bedenleri de onları takip etmekte.” dedi Gaab sıradan bir şeymiş gibi.

Köşedeki cesetlerden biri hareket etti. Aslında ölmemişlerdi, sadece ölmeyi dilemekteydiler. Rynn onlara bakmamak için elinden geleni yapıyordu. Önceki günden beri çok mutlu görünmüyordu ancak o anda odada, her an bayılıp düşebilecek gibiydi.

“Herhangi bir kural yok, oyun basit, gerçek mutlu sonu açmak zorundasınız. Her mağlubiyetiniz bir miktar can puanına mal olacak. Sonunda, tekrar başlamanıza yetecek kadar puanınız kalmadığında oyun biter, yanarsınız, bir ölümlüyü yakar kavurur ama size ne olur bilmiyorum. Ruhunuz ise sonsuza kadar oyun içinde mahsur kalır.”

Onlar söylenenleri düşünürlerken, “Biri onu daha sonra yense de yenmese de.” dediler ikisi beraber, aynı ağızdan.

“İkiniz birlikte oynayacaksınız. Biriniz yanlış bir karar verirse ikiniz beraber bir önceki en doğru noktadan başlayacaksınız. Can puanlarınızı paylaşacaksınız. Bu sayede daha uzun süre oynayabileceğinizi düşünüyoruz. Bu, bir ceza olmaktan ziyade, kurtarma harekatı olarak görmeniz gereken bir süreç. Hile yapmaktan kaçınmak zorunda değilsiniz ama yapacağınız hiç bir şey aslında hile olmayacak. Sadece, şunu aklınızdan çıkarmayın; oyun aptal değil ve sizin birer yabancı olduğunuzu anlamamalı. Fakat süreciniz sıfırlandığında, oyun sizi daha önce tanımış ve fark etmiş olsa dahi, artık hatırlamıyor olacak.” dedi bu defa sadece Amaymon. Kendinizi ele vermemeniz adına size daha fazla ayrıntı vermeyeceğim.

Nihbrin sordu, “Süre bitiminde oyun bitmezse ve biz halen yenilmemiş olursak?”

Gaap cevap verdi, “fişi çekeceğiz ve kavrulmamanız için dua edeceğiz.” dedi elinde kabloyu döndürerek sallarken.

Nihbrin Rynn’e dönerek hızla onun da kolye veya bileklik takıp takmadığını kontrol etti. Esrod’un hediyesini üzerinde bulundurmalıydı. Kadın bir an ne olduğunu anlayamadı ve epey utandı. “Haç, üzerinde değil mi?” dedi slime fısıldayarak, “Ah… evet.” dedi kadın iyice yılmış bir şekilde.

~

Son 2 gündür çok tuhaftı. Olayları akışına bırakmıştı ama bu kadarı da fazlaydı. Otome game? de neydi?

“Ben ne yapıyorum?” dedi kendi kendine Rynn. İç bulandırıcı koltuğa yarı yatar vaziyette uzandığında bileğine asılı nesneyi düşündü. Esrod nesne ile beraber küçük bir kağıt da vermişti.

Üzerinde çok ince harfler ile “Oyunu kurtarın” diyordu.

Nihbrin de oturduğunda yan yanaydılar. Esrod’un ondan ne istediğini ona söylemedi. Önce olayların nasıl gelişeceğini gözlemleyecekti.

Ancak slime hiç beklemediği bir şey yaptı ve elinden tuttu, “Merak etme, sorun olmayacak.” dedi gülümseyerek.

Rynn, “Buna nasıl emin olabilirsin?” dedi hafif bir alayla.

“Çünkü ben buradayım.” dedi kendinden emin bir şekilde.

Amaymon tedirgin bir ses tonuyla “Şimdi rahatlamaya çalışın. Uyuyacaksınız veya uykuya daldığınızı hissedeceksiniz. Koltuklarınız sizi oyunun içine ulaştıracak. Başarılar dileriz.” dedi.

Son duydukları şey buydu. İkisi de birbirlerinin ellerini sıktı ve hiç bırakmadı.

Bölüm 20 İçin: https://nihbrin.com/kitap-1-desen-b%C3%B6l%C3%BCm-20-8dbe7d575e38

Yazarın Notu: bu hikayenin iskeleti büyük ölçüde 15 yıl önce yazıldı. İsimlerdeki benzerlikler tamamen tesadüfi değildir. Bir kısmı, sevgili slime gibi karakterler, belli başlı d&d seanslarının sonunda kemik bulmuş oyunculardır. Umarım mahlasımın hikayede yer alması sizi de benim kadar rahatsız etmez.

Kitap 1: DESEN: Bölüm 19 was originally published in Nihbrin on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.