29 — Bi’şey
29
Yoğun bir tatlıyı yerken ağzını kırpıştırmak gibi bazen düşünmek..
O anlarımda çok sessiz oluyorum.
O zamanlarıma tanık olmak isteyeceklerin sayısının azımsanmayacak olduğunu düşünüyorum.
Düşünmeyi hayal kurmak sananlar arasında kalmış olanlar gayet iyi bilir, sevilmesi gereken bir eylem değildir, bilmek. Bir hayat algısıdır.
Ondandır belki de bazen büyük gelir söylenenlerin bedeni, anlamadığını bildiğinden midir; yaşamak?
30’larına doğru giderken de — o anlamsız çıtayı aşarken — ve diğer zamanlarının anıştırmalarının ‘’iyi’’ olması gerektiğini söyler hayat. İşin özüne bakıldığında, dünümün bugünüme öykünmesi gerektiğini düşünmem. Düşünülecek kadar derinleştiğinde bile süreçlerin istemsiz bir el tarafından günüme getirildiğini hissederim. Bu aforiğin dillendiği zamanlarda uzun soluklu — hatta bazen haftalarca süren — günlük okumaları yapardım. Sevgili, arkadaş, yarkadaş demeden, nereden-nereye,ne-nasıl,ne şekilde vb. sorgu cümleleri ile başlayan, sarmallanarak nereye gittiğini hiçbir zaman kestiremediğim düşünsel süreçler içinde girerdim. Dışarıdan bakıldığında alelade bir düşünüş, kahve içiş, düşüncelere dalış olan bu algı.. iç dünyamın yangınlarının, şiddetengiz depremlerinin savruluşları idi.
Bir tatlının keskinliğine atfen oluşan bencileyin tavrın süresiydi, kamaşımlarım. Kendimi parçalara ayıran ruhum, her bedende yenilenerek sınanıyordu. Bedenlerüstü sohbetleri başlatamamanın mazlumluğunu anlatacak bir cümle — yine çoğu zaman olduğu gibi — bulunamamaktaydı.
O zamanlarıma tanık olamayanların, bu zamanlarıma şahitlikleri geçersiz sayılacağından, kendimi ancak ve ancak kendimle temize çekebildim.
Kelimeler ile.. Kendim ile..
Eylül 2019
ilgili paylaşıma ilintilenilmiştir:
Get Morten Baris’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
