Czas
Czas podobno leczy rany. Ale to złudzenie, to głupia nadzieja, bo czas jest jak gumowy młotek — wali po głowie tak długo, aż rany tracą swoją intensywność i stają się niby drobne zadrapania.
“Nawet nie wiesz, jak bardzo nic się nie zmieni” — napisał Jakub Żulczyk. “Ślepnąc od świateł” to powieść, której lektura utwierdziła mnie w kilku moich dosyć pesymistycznych przekonaniach. A życie zweryfikowało ten piękny cytat i teraz jestem skłonny bardziej optować za “Jeśli jest szansa, że cokolwiek się zmieni, to zmieni się tylko na gorsze”.
Teraz czytam kolejną książkę o wiele mówiącym tytule “Sny o utopii” — o poszukiwaniach współczesnych wspólnot oraz kwitnącego w nich idealizmu. Lektura ta odbywa się w przełomowym momencie mojego życia. Jeszcze kilka miesięcy temu sam byłem idealistą niosącym pieśń najwyższej wartości bycia dobrym człowiekiem oraz wiary w lepsze jutro, w to, że dobrzy ludzie zbudują dobrą przyszłość.
Get Robert M. Wysocki’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Ale ten czas przeminął, teraz prezentuję raczej archetyp współczesnego trzydziestolatka (oh, wait…) rysowany przez autora — Tobiasa Jones’a — jako skrajnie zindywidualizowanego cynika do głębi swojego zepsutego szpiku kości przekonanego o nieuchronnej zagładzie, o atomowym grzybie czającym się gdzieś w temporalnych przestrzeniach kreślonych przez przeklęte wyrazy typu: “jutro” czy “przyszłość”.
Jeśli coś ma szansę się zmienić, to co najwyżej na gorsze. Nie ma dobra a ludzie to okrutne dzieci i bezwolne pluszaki w jednym — bawimy się sobą nawzajem a jedyne, co dla nas się liczy, to własne zadowolenie, swoiste samozadowalanie się innymi, którzy byli na tyle naiwni, aby dać się wmanewrować w bycie zapychaczami naszego czasu, zajmowaczami naszych rąk; nagrodami w tym konkursie bycia jak najbardziej bezlitosnymi stworzeniami na tej planecie.
Dlatego też dziwnie czyta mi się teraz tę książkę — bo opowiada o świecie, w który przestałem wierzyć. To trochę odróżnia mnie od autora, bo on nigdy takiej wiary nie posiadał. Ja posiadałem, ale życie nauczyło mnie, aby więcej nie dać sobie mydlić oczu.
Co w tym wszystkim najciekawsze i najbardziej ironiczne to to, że książka ta jest prezentem od osoby, znajomość z którą stała się przyczynkiem do tej tak diametralnej zmiany mojego nastawienia. Podobno, jak to zostało przez tę osobę zapisane w dedykacji, książka zdaje się być napisana dla mnie. Cóż. Może dla przeszłego mnie; dla mnie, którego to mnie już nie ma.
