Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας.

Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γί’ αυτό άφησε με εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου.

Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και… παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας.

Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.

Εμπιστευτείτε στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σας οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη.

Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε… Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωϊσμού…

Προσέχετε τον εγωϊσμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος. Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, δημιουργείται ύστερα από έναν δίκαιο έλεγχο. Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού.

Μία είναι η αληθινή θλίψη… Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση της ψυχής μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.

Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. Προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση.

Διδαχές Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Είμαι λάθος…

Υπάρχει μια φωνή μέσα σου που καμιά φορά λέει:

«Είμαι λάθος…

δεν έπρεπε να υπάρχω…

 δεν έχω λόγο ύπαρξης».

Αλλά αυτή η φωνή λέει ψέματα…

Μπορεί να μη σε σχεδίασαν οι άνθρωποι.

Μπορεί να ήρθες μέσα από δυσκολίες, μέσα από αστοχίες, μέσα από πληγές.

Μπορεί κάποτε να σε είπαν «τυχαίο».

Όμως για τον Θεό δεν υπάρχει τυχαίο.

Δεν υπάρχουν λάθη στο σχέδιό Του.

Γιατί πριν ακόμη υπάρξει ο κόσμος, σε είχε ήδη επιλέξει. Ναι, εσένα, εμένα, το καθένα από εμάς.

 «Καθώς μας διάλεξε πριν θεμελιώσει τον κόσμο, να γίνουμε δικοί του δια του Χριστού…

Μας προόρισε με την αγάπη του να γίνουμε παιδιά του δια του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το καλόβουλο του σχέδιο για εμάς… » (Προς Εφεσίους 1:4)

Πριν γεννηθείς… σε είχε σκεφτεί.

Πριν αναπνεύσεις… σε είχε θελήσει.

Πριν να γίνεις τέλειος και σωστός, ανέβηκε για σένα στο Σταυρό.

Δεν είσαι ένα ατύχημα…

Είσαι μια απόφαση του Θεού.

Και η ζωή σου έχει σκοπό.

π. Λίβυος

Μήπως θα ήταν καλύτερα να φύγω;

Να μένεις εκεί που έχεις χώρο να πετάς και κανείς δεν θα κόψει τα φτερά σου. Τα πουλιά με τα φτερά τους, δεν μπορούν μόνο να απολαμβάνουν μακρινά ταξίδια, αλλά μπορούν και να φεύγουν και από τόπους που πληγώνονται.

 Κάποιες φορές το να φεύγεις δεν είναι δειλία αλλά ανδρεία και δύναμη. Μια ηρωική έξοδος από το σκοτάδι στο φως. Πολλές φορές η υπομονή μπορεί να σε σκοτώσει ή να γίνει καρκίνωμα αντί για θεραπεία. Τα πάντα θέλουν διάγνωση και αξιολόγηση σύμφωνα με τις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας, αλλά με το βλέμμα στα έσχατα και στη Βασιλεία του Θεού. Όχι όλα για το εδώ και το τώρα, αλλά όλα να ξεκινάνε από εδώ με πορεία προς στην αιωνιότητα.

Μπορεί λοιπόν να χρειαστεί να φύγεις, όχι όμως για να σώσεις, με την εγωιστική έννοια, το τομάρι σου, αλλά για να σώσεις την ψυχή σου και να μην τραυματιστούν και άλλοι. Μια φυγή για να σταματήσει το κακό.

Αν είσαι σε κατάσταση που μπορείς να αλλάξεις την πυξίδα, με τη δύναμη του Θεού πάντα, κάτσε, αλλιώς όλα θα οδηγηθούν στον γκρεμό.

Η υπομονή δεν είναι μια ξερή εντολή, διότι να θυμάσαι, δεν έχουν όλα τα σακιά το ίδιο βάρος ούτε όλες οι πλάτες αντέχουν τα ίδια κιλά. Αν κάνεις υπομονή ενώ δεν είσαι καλά και πιέζεσαι, θα διαλυθείς. Οι Άγιοι δεν κάνουν υπομονή για να αγιάσουν. Είναι Άγιοι και κάνουν υπομονή. Υπάρχει μεγάλη διαφορά σε αυτό.

Η φυγή δεν είναι πάντα δειλία. Σε περίπτωση πυρκαγιάς αν δεν μπορείς να σβήσεις τη φωτιά, θα πρέπει να φύγεις, αλλιώς θα καείς.

Και τι να κάνω; Κάνε το προσευχή και πήγαινε το πρόβλημα στον Χριστό όχι για να βρεθεί απαραίτητα λύση, αλλά για να βγάλεις τα διαμάντια που κρύβει μέσα του το πρόβλημα.

Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας λύσει τα προβλήματά μας, αλλά για να Τον ψάξουμε μέσα στα προβλήματα. Να Τον αναζητήσουμε και να σχετιστούμε μαζί Του μέσα από τις κραυγές τις αγωνίας και του πόνου. Να βρούμε το καντηλάκι του Χριστού μέσα στα σκοτάδια των δυσκολιών μας.

Το ποιόν θα αναζητήσεις στο πρόβλημα είναι απόδειξη για το πώς βλέπεις το πρόβλημα. Δεν έχουν όλα τα προβλήματα λύσεις, έχουν όμως μαθήματα. Και πολλά μαθήματα θα σου πουν να αλλάξεις δρόμο. Και τότε το πρόβλημα γίνεται ευεργεσία, αρκεί να το δεις έτσι μέσα από την προοπτική της Βασιλείας του Θεού.

Σε πολλά προβλήματα ίσως χρειαστεί να φύγουμε, να σιωπήσουμε, να υπομένουμε, να τρέξουμε μακριά. Ό,τι δεν λύνεται, είτε κόβεται, είτε απλά πάει στην άκρη και συνεχίζουμε να προχωράμε.

Ένα πινέλο στον καμβά ξεκινάει την διαδρομή του εμποτισμένο με χρώμα και κάνει ελιγμούς, όχι για να διαγράψει τα προηγούμενα βήματα, αλλά με σκοπό να δημιουργήσει κάτι νέο, κάτι καινούργιο, κάτι όμορφο.

Το πότε θα περιμένεις και το πότε θα φύγεις δεν είναι ερωτήσεις με μια απάντηση. Η απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι απόσταγμα μετά από διάγνωση, διάκριση και προσευχή. Όχι όμως για να γίνει το δικό μου θέλημα, διότι μπορεί να μην με συμφέρει. Να γίνει το θέλημα του Θεού στη ζωή μου, ανοίγοντας τη ζωή μου στη δική Του ζωή. Καλές αποφάσεις.

π. Σπυρίδων Σκουτής

H προσωπική ευθύνη στο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως.

Στην πνευματική ζωή έχουμε προσωπική ευθύνη 100%. Αυτή η ευθύνη δεν μεταβιβάζεται ούτε ανταλλάσσεται, αλλά αν θέλουμε μπορούμε να την αποποιηθούμε. Δεν θα μας πει ο πνευματικός τι θα κάνουμε: πχ. Ποιον να παντρευτούμε, αν θα χωρίσουμε, αν θα κάνουμε 3 ή 6 παιδιά. Ο πνευματικός απλά θα μας βοηθήσει να πάρουμε τη σωστή απόφαση για τη δική μας τη ζωή. Θα μας βοηθήσει να ξεκαθαρίσουμε λίγο το θολωμένο τοπίο της εσωτερικής μας κατάστασης για να μπορέσουμε ελεύθερα να πάρουμε την καλύτερη απόφαση με ευθύνη και φυσικά να την ακολουθήσουμε με αποφασιστικότητα ανοίγοντας την καρδιά μας στη χάρη του Θεού.

Με ένα απλό παράδειγμα, ο πνευματικός θα μας δώσει τα χρώματα, τον καμβά, τα πινέλα και θα μας μάθει πνευματικά πως θα τα χρησιμοποιήσουμε, από εκεί και πέρα όμως τι εικόνα θέλουμε να σχεδιάσουμε είναι δική μας επιλογή και φυσικά θα κριθούμε γι’ αυτό που θα φτιάξουμε. Φυσικά θα είναι μια κρίση αγάπης, διότι η εικόνα που θα δημιουργήσουμε σημαίνει ότι θα την ακολουθήσουμε στη ζωή μας.

Υπάρχουν δυστυχώς πνευματικά ανώριμοι άνθρωποι οι οποίοι αρνούνται να πάρουν αποφάσεις για τη ζωή τους και όταν κάτι πάει στραβά θέλουν «να ρίξουν το μπαλάκι» στον πνευματικό και να του ρίξουν ευθύνες. Άλλοι πηγαίνουν στον πνευματικό και λένε : «Αχ! Πάτερ μου ο Θεός μου τα έφερε χάλια τα πράγματα στη ζωή μου». Όχι! Εμείς τα κάνουμε μαντάρα και πολλές φορές αντί να πάμε στο Χριστό τα πράγματα, τα πάμε στον γκρεμό διαμέσου των φίλαυτων αποφάσεων μας. Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας. Και πάλι όμως αν έρθουν κάποια στραβά γεγονότα και συνθήκες στη ζωή που δεν οφείλονται σε εμάς, μπορούμε να τα μεταμορφώσουμε όλα εν Χριστώ και ο πόνος να γίνει εισιτήριο για τον παράδεισο.

Υπάρχουν άνθρωποι που κλαίγονται για ψιλοπράγματα και άλλοι που τους έχουν συμβεί «οι πληγές του Φαραώ» και βαδίζουν με χαμόγελο στον δρόμο της χαράς και της αγιότητας, διότι είδαν το πρόβλημα ως ευκαιρία για αγώνα και πνευματική καλλιέργεια ξέροντας ότι ο Χριστός είναι το Α και το Ω στη ζωή τους.

Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου είναι ξεκάθαρος: Προς Κορινθίους Α΄ (γ΄ 9-17) «Ἀδελφοί, Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.»

Στην εξομολόγηση έχουμε ευθύνη για το τι λέμε, πώς το λέμε, γιατί το λέμε και πού θέλουμε να πάμε. Αν κρύψουμε πάθη και αμαρτήματα έχουμε μεγάλο κατάκριμα και φυσικά ο πνευματικός δεν θα μπορέσει να προχωρήσει σε καθαρή διάγνωση για να δώσει τα κατάλληλα φάρμακα για τη θεραπεία.

Δεν πάμε στην εξομολόγηση για να πάρουμε απλά μια «ευχούλα» για να συμμετάσχουμε σε μια τυπική θρησκευτική λατρεία, ώστε να μας έχει καλά ο Θεός. Αντίθετα αφήνουμε τα αμαρτήματά μας και ανοίγουμε την καρδιά μας και τη ζωή μας στον Χριστό ακολουθώντας τα βήματά Του. Η μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου είναι κάτι πολύ σοβαρό και οφείλουμε να το δούμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Είμαστε υπεύθυνοι όταν λέμε στον εαυτό μας δικαιολογίες μπας και κοροϊδέψουμε αργότερα και τον εξομολόγο και μπούμε στη Βασιλεία των ουρανών από το παράθυρο; Τέτοιες μηχανορραφίες, δυστυχώς για κάποιους, στα πνευματικά δεν περνάνε. Με τέτοιο φρόνημα, τσάμπα κοπιάζουμε.

Ας σταθούμε λοιπόν αδερφοί μου, στον Χριστό με ανδρεία, ειλικρίνεια και καθαρότητα. Με άμεσο λόγο, απόφαση και ομολογία ας τον ακολουθήσουμε. Ας εγκαταλείψουμε τις πονηριές στα πνευματικά, διότι είναι σαν να παίζουμε με τη φωτιά. Τον παπά και τον εξομολόγο μπορούμε να τους κοροϊδέψουμε, τον Χριστό όμως δεν μπορούμε να τον κοροϊδέψουμε με τίποτα.

Δύο πόρτες έχει ζωή, λέει ένα λαϊκό άσμα. Κι εμείς έχουμε δύο επιλογές μπροστά μας. Να ακολουθήσουμε τον Χριστό ή να τον αρνηθούμε. Δεν υπάρχει ούτε μέση λύση, ούτε μισόλογα, ούτε λίγο από εδώ και λίγο από εκεί. Θα πούμε το μεγάλο ναι ή όχι ;

Στην απάντηση που θα δώσουμε απλώνεται το μεγαλείο της προσωπικής μας ελευθερίας που είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας έχει δοθεί από τον ίδιο τον δημιουργό.

π. Σπυρίδων Σκουτής

Αφάνταστα μικρή

Η ζωή στη γη είναι πολύ μικρή, αφάνταστα μικρή.

Αλλά μας έχουν δοθεί πολλά σ’ αυτή τη μικρή χρονική περίοδο της ζωής μας, προκειμένου να μπορέσουμε να στραφούμε προς τον Θεό εκ βάθους καρδίας.

Εκείνος είναι που μπορεί να μεταμορφώσει και να αναστήσει τις ψυχές μας. Οι χριστιανοί είμαστε πράγματι πολύ τυχεροί, που έχουμε την Υπεραγία Θεοτόκο να πρεσβεύει για μας ενώπιον του θρόνου του Θεού.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ο πόλεμος των λογισμών

Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.

Για να κοπάσει αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις πότε αμαρτάνεις και πότε όχι: Δεν αμαρτάνεις όταν ο νους, η βούληση, δεν συγκατατίθεται στους λογισμούς, πολύ περισσότερο όταν τους αποστρέφεται ή τους περιφρονεί.

Αμαρτάνεις, κάποτε και θανάσιμα, όταν ο νους αυτοπροαίρετα συγκρατεί τους λογισμούς και η καρδιά ηδύνεται και ευχαριστείται μ’ αυτούς.

Όποιος πολεμείται από πονηρούς λογισμούς και δεν τους αποδέχεται, ταράζεται όμως νομίζοντας ότι αμάρτησε, αυτός είναι μικρόψυχος, εμπαίζεται από τον διάβολο και δεν γνωρίζει να διακρίνει μεταξύ προσβολής και συγκαταθέσεως.

Μην παραξενεύεσαι που οι ίδιοι λογισμοί φέρνουν μαζί τους και θάνατο και ζωή, αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή.

 Σ’ εκείνον που τους αποδέχεται προκαλούν θάνατο.

 Σ’ εκείνον που τους αποστρέφεται και τους πολεμά χαρίζουν ζωή και αυξάνουν τον μισθό του στον ουρανό.

Συμβαίνει κάποτε να έρχονται λογισμοί απιστίας ή βλασφημίας κατά του Θεού, της Υπεραγίας Θεοτόκου ή των αγίων. Καμιά φορά, αντικρίζοντας τα άχραντα και θεία Μυστήρια ή τις άγιες εικόνες, πέφτουν επάνω σου σαν μαύρο σύννεφο βλάσφημες σκέψεις.

Περιφρόνησε αυτούς τους λογισμούς. Αδιαφόρησε.

Μην ανησυχείς και μη θλίβεσαι, γιατί έτσι χαροποιείς τον διάβολο. Του αρκεί να σε βλέπει θλιμμένο και συγχυσμένο, αν δεν κατορθώσει κάτι χειρότερο. Θα επαυξήσει τότε τους λογισμούς σου, για να εξουθενώσει τελείως τη συνείδησή σου.

 Όταν όμως σε δει να περιφρονείς τους βλάσφημους λογισμούς, θα απομακρυνθεί ντροπιασμένος.

Πρόσεξε, και θα διαπιστώσεις ότι και τα τρία είδη των λογισμών γεννιούνται συχνά από την κατάκριση.  Μην κατακρίνεις τον αδελφό σου και θα καταφέρεις γενναίο πλήγμα στους πονηρούς λογισμούς.

Επειδή όμως ο πόλεμος των λογισμών ταλαιπωρεί συνήθως τους υπερήφανους και φθονερούς, ο πιο σίγουρος τρόπος για ν’ απαλλαγείς απ’ αυτόν είναι να καλλιεργήσεις μέσα σου την ταπείνωση και την ακακία.

Οι άγιοι Πατέρες διδάσκουν και υποδεικνύουν τα μέσα και τους τρόπους που θα χρησιμοποιήσεις για να νικήσεις τους λογισμούς και να καταισχύνεις τους δαίμονες που τους σπέρνουν μέσα σου: Να τους φανερώνεις στον πνευματικό σου με την εξομολόγηση. Να προσεύχεσαι στον Κύριο με θέρμη, αναθέτοντας σ’ Εκείνον την ασθένειά σου και ομολογώντας την αδυναμία σου.

Να καλλιεργείς μέσα σου τη συντριβή του νου, την αυτομεμψία και, γενικά, ταπεινό φρόνημα.

Ν’ αγαπήσεις τη νηστεία, που θανατώνει προπαντός τους σαρκικούς λογισμούς.

Ν’ αγαπήσεις τους σωματικούς κόπους και μόχθους, που ταπεινώνουν το σώμα και πνίγουν μέσα στον ιδρώτα σου τις πανουργίες των δαιμόνων.

Να ζεις συνέχεια με τη μνήμη του θανάτου και της φοβερής κρίσεως του Θεού.

Ν’ αντιπαραθέτεις στους ρυπαρούς λογισμούς άλλους λογισμούς, υγιείς και θεάρεστους.

Τέλος, αν είσαι δυνατός, περιφρόνησε και περιγέλασε τους λογισμούς, κι ύστερα προσπέρασέ τους αδιάφορα.

Ο τελευταίος αυτός τρόπος εξευτελίζει τελείως τους δαίμονες.

Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ

Η νυχτερινή Προσευχή λυγίζει τον Θεό

Αυτός ο λόγος μου, απευθύνεται και στους άνδρες και στις γυναίκες.

Κάμψε τα γόνατά σου, στέναξε, παρακάλεσε τον Κύριο να σου δείξη ευσπλαχνία˙ περισσότερο συγκινείται κατά την διάρκεια των νυκτερινών προσευχών, όταν τον καιρό της αναπαύσεως εσύ τον κάνεις καιρό θρήνων.

Θυμήσου ποια λόγια έλεγε ο βασιλιάς:

“Εκοπίασα με τους στεναγμούς μου. Θα λούσω κάθε νύκτα το κρεβάτι μου με δάκρυα και το στρώμα μου θα το πλημμυρίσω με τα δάκρυα μου” (Ψαλμ.6,7).

Όση απολαυστική ζωή και αν κάνης, δεν είναι τόσο απολαυστική όσο η ζωή εκείνου. Όσο πλούσιος και αν είσαι, δεν είσαι πιο πλούσιος από τον Δαυίδ.

Και πάλι ο ίδιος λέγει: “Μέσα στα μεσάνυχτα σηκωνόμουν για να εξομολογηθώ μπροστά στην δικαιοσύνη σου τα κρίματά μου” (Ψαλμ. 118,62).

Την ώρα εκείνη δεν ενοχλεί η κενοδοξία˙ διότι πώς μπορεί να γίνη αυτό την ώρα που όλοι κοιμούνται και δεν βλέπουν; την ώρα εκείνη δεν μας επιτίθεται η αδιαφορία και το χασμουρητό˙ διότι πώς μπορεί να γίνη αυτό τη στιγμή που η ψυχή διεγείρεται από τόσα πολλά;

Μετά από τις παννυχίδες αυτού του είδους και ο ύπνος είναι γλυκύς και αποκαλύψεις γίνονται θαυμάσιες.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Το πρόβλημα της αμαρτίας.

Μετά την πτώση, που ο άνθρωπος είναι μέσα στην αμαρτία, ο σκοπός του ανθρώπου σ’ αυτόν τον κόσμο είναι να σωθεί από την αμαρτία. Όχι απλώς από κάποια προβλήματα ή από κάποιες δυσκολίες.

Τα περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα θα είναι ανύπαρκτα, όταν θα λύσουμε το ένα αυτό πρόβλημα, το πρόβλημα της αμαρτίας.

Σκοπός λοιπόν του ανθρώπου είναι να σωθεί.

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και πήρε το όνομα Ιησούς, που σημαίνει Σωτήρ.

 Ήρθε ως Σωτήρας. «Ιδού γαρ ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί τω λαώ, ότι ετέχθη υμίν σήμερον σωτήρ», είπε ο άγγελος στους ποιμένες (Λουκ. 2:10-11).

Ο Χριστός ήρθε να σώσει τον κόσμο από την αμαρτία. Και όταν κάποιος δεν σκέπτεται τη σωτηρία, δεν νοιάζεται για τη σωτηρία, αλλά πνίγεται μέσα σε όλα τα άλλα πράγματα, αυτός ζει ασώτως. Δεν είναι ανάγκη να μοιάζει πέρα για πέρα με τον άσωτο· να ξοδεύει δηλαδή την περιουσία του πατέρα του ή κάτι άλλο.

Εφόσον περνάει τον καιρό του σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς να νοιάζεται για τη σωτηρία, είναι άσωτος.

Και η σωτηρία είναι να σωθούμε από την αμαρτία.

Τι έγινε με την αμαρτία που είναι μέσα σου; Καθάρισε η ψυχή σου από την αμαρτία;

Γλίτωσες από την αμαρτία;

Γιατρεύτηκε η ψυχή σου;

Διότι, όπως λένε και ο άγιος Ιωάννης ο ευαγγελιστής και ο απόστολος Παύλος, εκείνος ο οποίος πιστεύει στον Χριστό, εκείνος που μπολιάζεται με τον Χριστό, εκείνος που βαπτίζεται στο όνομα της Αγίας Τριάδος – βαπτίζεται μέσα στην κολυμβήθρα και βγαίνει από κει καινούργιος άνθρωπος – έχει πεθάνει ως προς την αμαρτία. «Μη ουν βασιλευέτω η αμαρτία εν τω θνητώ ημών σώματι», λέει ο απόστολος Παύλος (Ρωμ. 6:12). «Πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί», λέει ο απόστολος Ιωάννης (Α’ Ιω. 3:9). Και: «Πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού ουχ αμαρτάνει». Δεν έχει καμιά θέση η αμαρτία στον σεσωσμένο, δεν έχει καμιά θέση η αμαρτία σ’ αυτόν που πέθανε με τον Χριστό και αναστήθηκε με τον Χριστό.

Δεν κάνουμε καθόλου καλά που τα κανονίζουμε έτσι τα πράγματα: και με τις αμαρτίες μας και χριστιανοί. Δεν γίνεται. Ούτε να πει κανείς: «Μα, ο άνθρωπος είναι αδύναμος». Βεβαίως είναι αδύναμος ο άνθρωπος.

 Όμως πιστεύεις στον Χριστό;

Πήγες σ’ αυτόν;

Έβαλες μέσα σου τον Χριστό;

Είσαι ενωμένος μαζί του;

Άμα πιστέψεις στον Χριστό και έλθει μέσα στην ψυχή σου και ζει μαζί σου, θα σε γιατρέψει. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν μέσα σου και Χριστός και αμαρτία μαζί.

 Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βγάλει από την ύπαρξή του την παραμικρή αμαρτία. Μόνο ο Χριστός το κάνει αυτό το έργο. Αλλά θα το κάνει σ’ εκείνον ο οποίος εμπιστεύεται την ύπαρξή του σ’ αυτόν. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Και να μου επιτρέψετε σ’ αυτό το σημείο να τονίσω κάτι που φοβερά με λυπεί, καθώς το παρατηρώ να συμβαίνει στις ημέρες μας. Ίσως είναι το χειρότερο πράγμα στη σημερινή κοινωνία και το χειρότερο πράγμα που συνέβη ποτέ σ’ αυτόν τον κόσμο.

Κάποτε οι άνθρωποι αμάρταναν, αλλά είχαν μια συναίσθηση ότι αμαρτάνουν.

Ακόμη και οι γυναίκες του δρόμου, και αυτές ακόμη, ένιωθαν κάποια στιγμή ότι κάτι δεν κάνουν καλά· και κοιτούσαν κρυφά να πάνε σε καμιά εκκλησία, σε καμιά εικόνα της Παναγίας, να κλάψουν λίγο, να πουν ότι είναι αμαρτωλές, να ζητήσουν κάποια συγχώρηση. Άλλο τώρα ότι πάλι συνέχιζαν· αλλά είχαν μια κάποια συναίσθηση. Και όλοι γενικώς οι άνθρωποι.

Τώρα, τι κακό είναι αυτό!

 Οι άνθρωποι σήμερα όχι απλώς αμαρτάνουν, αλλά υπάρχει μια τάση να κάνουν ανενόχλητα την αμαρτία και να μην έχουν καμία αίσθηση ότι αμαρτάνουν.

 Το κακό αυτό, που υπάρχει σε όλον τον κόσμο, μπήκε και μέσα στις χριστιανικές ομάδες, μέσα στους ανθρώπους, ας πούμε, της Εκκλησίας, στους ορθόδοξους χριστιανούς. Ξεκίνησε από την Αμερική, ήρθε στην Ευρώπη, έφθασε στην Ελλάδα.

Αυτό το πράγμα να το προσέξουμε πάρα πολύ. Και οι χριστιανοί αρκετά έχουμε επηρεαστεί από αυτό το πνεύμα.

Δεν μας συνέχει, δεν μας καίει, δεν μας πονάει το θέμα της αμαρτίας. Άνετα κάνει κανείς τις αμαρτίες. Θα θυμηθεί να πάει να εξομολογηθεί, ώστε κάπως να τακτοποιηθεί, θα κοινωνήσει κιόλας, αλλά γενικότερα – δεν δυσκολεύομαι να το πω, εξ όσων γνωρίζω – δεν καθαρίζουμε καλά την καρδιά μας.

Γενικότερα δεν τα παίρνουμε σοβαρά τα πράγματα ενώπιον του Θεού και δεν αποφασίζουμε, επιτέλους, να δώσουμε τον εαυτό μας στον Χριστό, ο οποίος είναι Σωτήρ, για να μας σώσει όντως από την αμαρτία, για να μας κάνει δικούς του ανθρώπους, θεραπευμένους και καθαρούς από την αμαρτία, και μέρα με την ημέρα να μας καθαρίζει όλο και περισσότερο, και να μας αγιάζει, να μας θεώνει.

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Η αξία της ευχής και του κομποσχοινιού

Ήταν ένας μοναχός – διηγήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ – και είχε πέσει σε αμέλεια πολλή, τόσο που και τον κανόνα του άφησε και στρεφόταν προς τον κόσμο. Πήγε στην πατρίδα του Κεφαλληνία, όπου ως γνωστόν προστρέχουν οι δαιμονιζόμενοι χάριν θεραπείας στον Άγιο Γεράσιμο. Και λοιπόν, πηγαίνοντας και αυτός να προσκυνήσει τον Άγιο, αφού βρέθηκε στην πατρίδα του, τον συναντά μία δαιμονισμένη στον δρόμο και του λέγει:

– Ξέρεις τι κρατάς στο χέρι σου; Αχ, να ήξερες, ταλαίπωρε, τι κρατάς στο χέρι σου! Να ήξερες πόσο με καίει εμένα αυτό το κομποσχοίνι σου· και συ το κρατάς έτσι από συνήθεια, για τον τύπο!

Εμβρόντητος έμεινε ο μοναχός. Από Θεού ήταν να μιλήσει έτσι το δαιμόνιο. Συνήλθε. Τον φώτισε ο Θεός και λέγει στον εαυτό του:

– Για δες τι κάνω ο ανόητος! Κρατώ στο χέρι μου το δυνατότερο όπλο και δεν μπορώ να χτυπήσω έναν διάβολο. Και όχι μόνο να τον χτυπήσω δεν μπορώ, αλλά με σέρνει και αιχμάλωτο όπου θέλει. Ήμαρτον, Θεέ μου!

Και την ίδια εκείνη στιγμή αναχωρεί μετανοημένος για το Μοναστήρι του. Και ερχόμενος έβαλε πάλι καλή αρχή. Και τόσο πρόκοψε στην ευχή και την άλλη μοναχική πολιτεία, που έγινε υπόδειγμα ωφελείας σε πολλούς. Τον πρόλαβε και η ταπεινότητά μου αυτόν τον Γέροντα.

Δεν άκουγες από το στόμα του άλλο παρά το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”! Ακατάπαυστα. Του έλεγες κάτι, σου έλεγε δυο λέξεις και η γλώσσα του γύριζε ευθύς στην ευχή. Τόσο την είχε συνηθίσει. Τόσο τον είχε αλλοιώσει. Και να σκεφτεί κανείς ότι την αξία της ευχής και του κομποσχοινιού τού την αποκάλυψε – χωρίς βέβαια να θέλει – ο διάβολος, κατά τα κρίματα και τις ανεξιχνίαστες βουλές του Υψίστου.

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, Ελπιδοφόρες διδαχές με πατρικές οδηγίες.

«Όταν ο Θεός μοιάζει να σιωπά»

Εγώ που έζησα με τόσες απορίες και παράπονα, νιώθω πλέον ότι θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ Θεέ μου. Πλέον μετά από τόσα χρόνια μπορώ να πω ότι αναγνωρίζω την παρουσία Σου στη ζωή μου, που φανερώθηκε ως «απουσία» και «σιωπή».

 Με ράγισες αλλά με άνοιξες στο φως Σου, με πόνεσες αλλά με βάθυνες.

Πολλές φορές αισθάνθηκα ότι ήσουν απών.

Ότι με είχες εγκαταλείψει.

Τι σιωπή είναι αυτή που αντέχεις Θεέ μου;

Κι όμως ήσουν πάντα εκεί.

Στην κραυγή μου κι εσύ βραχνιασμένος, στον πόνο μου κι εσύ δακρυσμένος, στην δοκιμασία μου κι εσύ σταυρωμένος, ναι, ήσουν εκεί σε όλα.

Όμως έπρεπε να μη σε βλέπω για να μεγαλώσει το βλέμμα μου. Έπρεπε να μην σε βρίσκω για να σε ψάξω αληθινά και με πάθος.

Σε ευχαριστώ Θεέ μου που με έμαθες να ζω δίχως έτοιμες απαντήσεις. Γιατί ο νους δεν έχει απαντήσεις αλλά και η καρδιά ερωτήσεις.

Όσες φορές σου ζήτησα απαντήσεις «σιώπησες». Έτσι με τον καιρό έμαθα να ζω δίχως απαντήσεις για όλους και για όλα. Να αποδέχομαι το μυστήριο που κατακλύζει τα πάντα.

Να συμφιλιώνομαι με το γεγονός ότι δε γίνεται να τα μάθω ή να τα γνωρίζω όλα και το σημαντικότερο αυτό να μη με τρομάζει, να μην ακυρώνει ο φόβος του θανάτου την δίψα μου για τη ζωή.

Θυμάμαι πόσες φορες σε ρώτησα «γιατί»; Δεν με μάλωσες. Μα δεν απάντησες κιόλας. Απλά σιωπούσες και με έσπρωχνες προς την ζωή, να μάθω να ζω και να κοιμάμαι δίχως να τα έχω όλα λύσει.

Ποτέ δεν έκανες αυτό που μπορούσα να κάνω εγώ. Με έσπρωξες όσο μπορούσες να γίνω εαυτός μου. Να αφήσω ρόλους, να βγάλω μάσκες, να σταματήσω να θαυμάζω και να συγκρίνουμε με τους άλλους, να ζω στη σκιά τους.

Είσαι ένας θεός που του αρέσει περιπέτεια, αγαπάς τους τολμηρούς που ξέρουν να κάνουν λάθη, να μαθαίνουν, να μετανοούν.

 Θέλεις οι άνθρωποι να ζουν με πάθος τη ζωή που τους χάρισες. Να μην κρύβονται πίσω από το όνομα και τις εντολές Σου. Την ανάσα που φύσησες στα σωθικά τους θέλεις να την ζήσουν.

π. Λίβυος 

Ο αναστάς Ιησούς η ελπίδα μας.

Την αγία και λαμπρά νύκτα της Αναστάσεως, στον Όρθρο και στη Θεία Λειτουργία όλα αστράπτουν και λάμπουν στο φως του Αναστάντος Κυρίου μας. Το φως αυτό φωτίζει και χαροποιεί τους Χριστιανούς και όλη την κτίση, ορατή και αόρατο, «ουρανόν τε και γην και τα καταχθόνια».

Ο Αναστάς Κύριος έρχεται εν μέσω του λαού Του και εκπληρώνει την υπόσχεση Του: «η λύπη ημών εις χαράν γενήσεται… και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:20, 22).

Η χαρά της Αναστάσεως είναι αναφαίρετος. Είναι η μόνη αληθινή χαρά.

Ο μεγάλος θεολόγος της Εκκλησίας μας άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας εξηγεί ότι ο Κύριος έγινε άνθρωπος «ίνα γένηται της αναστάσεως και της αιωνίου ζωής αρχηγός και πίστωσις, λύσας την απόγνωσιν· ίνα υιός ανθρώπου γενόμενος και της θνητότητος μεταλαβών υιούς Θεού τους ανθρώπους απεργάσηται, κοινωνούς ποιήσας της θείας αθανασίας».

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι λοιπόν ο αρχηγός και η βεβαίωσις της αναστάσεως και της αιωνιότητός μας. Έγινε άνθρωπος και συμμερίστηκε την θνητότητά μας, ώστε να μας κάνη υιούς Θεού κοινωνούς της θείας αθανασίας. Έτσι έλυσε την απόγνωση.

Πράγματι, ό,τι και να κάνη ο αλύτρωτος από τον θάνατο άνθρωπος, στο τέλος τον περιμένει η απόγνωσις γιατί όλα «θάνατος διαδέχεται». Όλα εκμηδενίζονται και αφανίζονται.

Ο ενωμένος όμως με τον Αναστάντα Ιησού άνθρωπος όσα βάσανα, δοκιμασίες, αρρώστιες, κατατρεγμούς, θανάτους και εάν περάσει, στο βάθος έχει χαρά, γιατί γνωρίζει ότι συμμετέχων στον Σταυρό του Κυρίου του συμμετέχει στην Ανάσταση και την αιώνιο ζωή Του.

Τώρα εμείς οι χριστιανοί μπορούμε να αγωνιζόμαστε, να χαιρόμαστε, να εορτάζουμε, να ελπίζουμε. Ο Κύριος μας έλυσε την απόγνωση.

Χωρίς τον Αναστάντα Ιησού, οι εορτές των ανθρώπων είναι πένθιμες και γι’ αυτό κατ’ ουσίαν δεν είναι εορτές. Είναι προσπάθειες φυγής από την μονοτονία, την πλήξι, την μοναξιά. Είναι θορυβώδεις εκδηλώσεις για να μη ακούεται ο τρομακτικός απόηχος του μηδενός.

Ο Ιησούς Χριστός, που λύει την απόγνωση, είναι η Εορτή μας, γιατί είναι το Πάσχα μας, η διάβασις από το θάνατο στην ζωή.

Για τον πιστό χριστιανό όλη η ζωή είναι Πάσχα και Εορτή, γιατί όλη η ζωή του φωτίζεται, χαριτώνεται και αγιάζεται από την Χάρι του Αναστάντος. Οι εκκλησιαστικές Εορτές είναι αφετηρίες για να γίνεται όλη η ζωή εορτή.

Πολύ αδικούν τον λαό μας όσοι θέλουν να τον απομακρύνουν από τις Εορτές του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων με άθεες εορτές, αθλητικές, πολιτιστικές, ιστορικές, οικογενειακές.

Τον ξαναφέρουν στην απελπισία και στην απόγνωση.

Στα νέα αναγνωστικά του Δημοτικού Σχολείου πρέπει να επανέλθει ο Χριστός, η Αιωνιότης, οι Εορτές της Ορθοδοξίας και του λαού μας. Αλλιώς ετοιμάζουμε τα παιδιά δίχως την ελπίδα της εκ νεκρών αναστάσεως.

Στην ελληνορθόδοξο παιδεία μας τα παιδιά μορφώνονται σε «υιούς της Αναστάσεως». Στην άθεο παιδεία σε «υιούς του θανάτου».

Ο ελληνορθόδοξος χριστιανικός λαός μας, παρά τις αδυναμίες του, έχει την ευλογία να είναι λαός της Αναστάσεως. Η κατ’ εξοχήν εορτή των Ελλήνων είναι το Πάσχα. Γι’ αυτό και ο λαός μας έχει πάντα ελπίδα.

Συμμαρτυρεί προς τούτο το πλήθος των αγίων Νεομαρτύρων της Τουρκοκρατίας και ο πιστός μάρτυς της ελληνορθοδόξου Παραδόσεώς μας Μακρυγιάννης.

Όσοι μάχεσθε για τον αθεϊσμό, μη προσπαθείτε να τον επιβάλετε στον λαό μας.

 Σεβασθείτε την παράδοση και την ελευθερία του.

Πιστεύω ότι η αθεΐα δεν εκφράζει ούτε τον ιδικό σας βαθύτερο εαυτό, αφού και σεις είστε βαπτισμένοι και προέρχεσθε από τα σπλάχνα του ορθοδόξου λαού μας.

Αφήστε τον λαό μας να είναι αναστάσιμος, ορθόδοξος, να ελπίζη και η ζωή του να είναι Εορτή.

Μη σκοτώνετε την ελπίδα από τους ανθρώπους.

Αδελφοί μου, «δεύτε λάβωμεν Φως εκ του Ανεσπέρου Φωτός και δοξάσωμεν Χριστόν τον Αναστάντα εκ νεκρών».

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους

Αποδέξου το και προχώρα !

Πολλοί άνθρωποι γκρινιάζουν και παραπονιούνται συνεχώς. Δεν μπορούν να χωνέψουν και να αποδεχτούν καταστάσεις στη ζωή τους διότι ο εγωισμός ουρλιάζει!

Γιατί εκείνο, γιατί το άλλο, γιατί σ’εμένα, γιατί όχι σ’εμένα αυτό.

Σταμάτα να γκρινιάζεις. Άσε τις κλάψες και προχώρα.

Αναρωτήθηκες ποτέ αν κάνεις γι’αυτά που ζητάς;

Είναι ευλογημένο; Μήπως δεν κάνεις στην τελική για αυτό που ζητάς; Μήπως δεν το αξίζεις; Αναρωτήθηκες ποτέ ; ; ;

Στην τελική ποιος νομίζεις ότι είσαι; Ο Άγιος Παϊσιος έλεγε τον εαυτό του ντενεκέ και το βίωνε μέσα του, άλλοι Άγιοι ένιωθαν χειρότεροι πάσης κτίσεως.  Εσύ δηλαδή το παίζεις κάποιος;

«Μα γιατί πάτερ ; ; ; !»

Γιατί έτσι ! Πες ένα να’ ναι ευλογημένο και προχώρα.

Πες ένα δόξα τω Θεώ για ό,τι σου έχει δώσει και για ότι σε έχει γλυτώσει και κάνε τον αγώνα σου ευχαριστιακά και όχι με κλάψες.

Δεν ξέρεις τι είναι προς το συμφέρον σου και τι όχι.

Μην ξεχνάς ότι το ΟΧΙ του Θεού είναι και αυτό απάντηση και μάλιστα σωτηριολογική.

Σταμάτα να συμπιέζεις τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Κάποια στιγμή αυτά τα αναπάντητα «γιατί» θα σε σκοτώσουν ή θα σε αρρωστήσουν. Άφησέ τα όλα στον Θεό και προχώρα. Σταμάτα τις γκρίνιες και το μουρμούρισμα. Τα πάντα έχουν τον λόγο τους.

Μην ψάχνεις απαντήσεις στα γιατί!

Διότι δεν πρέπει να μάθεις και στην τελική δεν χρειάζεται. Δεν χρειάζεται να τα μάθουμε και όλα, έτσι, για να δοκιμαζόμαστε.

Προχώρα λοιπόν και ο Θεός μαζί σου …..

π. Σπυρίδων Σκουτής

Ο ΘΕΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΤΙΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ ΣΑΝ ΚΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ.

Ο Θεός βλέπει από κοντά τις ταλαιπωρίες των παιδιών Του και τα παρηγορεί σαν καλός Πατέρας.

 Γιατί, τι νομίζεις, θέλει να βλέπει το παιδάκι Του να ταλαιπωρείται; Όλα τα βάσανά του, τα κλάματά του, τα λαμβάνει υπ’ όψιν Του και ύστερα πληρώνει. Μόνον ο Θεός δίνει στις θλίψεις την αληθινή παρηγοριά.

 Γι’ αυτό, άνθρωπος που δεν πιστεύει στην αληθινή ζωή, που δεν πιστεύει στον Θεό για να Του ζητήσει το έλεός Του στις δοκιμασίες που περνάει, είναι όλο απελπισία και δεν έχει νόημα η ζωή του. Πάντα μένει αβοήθητος, απαρηγόρητος και βασανισμένος σ’ αυτήν την ζωή, αλλά καταδικάζει και αιώνια την ψυχή του.

Οι πνευματικοί όμως άνθρωποι, επειδή όλες τις δοκιμασίες τις αντιμετωπίζουν κοντά στον Χριστό, δεν έχουν δικές τους θλίψεις. Μαζεύουν τις πολλές πίκρες των άλλων, αλλά παράλληλα μαζεύουν και την πολλή αγάπη του Θεού. Όταν ψάλλω το τροπάριο «Μη καταπιστεύσης με ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα», καμιά φορά σταματώ στο «αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου…». Αφού δεν έχω θλίψη, πως να πω «θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι»; Ψέμματα να πω; Στην πνευματική αντιμετώπιση δεν υπάρχει θλίψη, γιατί, όταν ο άνθρωπος τοποθετηθεί σωστά, πνευματικά, όλα αλλάζουν.

Αν ο άνθρωπος ακουμπήσει την πίκρα του πόνου του στον γλυκύ Ιησού, οι πίκρες και τα φαρμάκια του μεταβάλλονται σε μέλι.

Αν καταλάβει κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό, τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του.

 Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνει την ψυχή.

Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται.

Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν. Αλλιώς είναι βάσανο· ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.

Είτε χορτάτος είναι κανείς είτε νηστικός, είτε τον επαινούν, είτε τον αδικούν, πρέπει να χαίρεται και να τα αντιμετωπίζει όλα ταπεινά και με υπομονή. Τότε ο Θεός συνέχεια θα του δίνη ευλογίες, ώσπου να φθάσει η ψυχή του σε σημείο να μη χωράει, να μην αντέχει την καλοσύνη του Θεού. Και, όσο θα προχωράει πνευματικά, τόσο θα βλέπει την αγάπη του Θεού σε μεγαλύτερο βαθμό και θα λειώνει από την αγάπη Του.

Άγιος Παΐσιος, (ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ΄ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ)