Sitemap
raaf

raaf

1986. Surrealism. Realism.

Bibliotheek

6 min readOct 5, 2020

Ik zat op een rustige plek in de bibliotheek Het Grote Dinosaurusboek te lezen, toen er op mijn rug werd getikt. “Excuseer, als het niet zo dringend was, zou u van mij verder mogen lezen. Maar ik zit met een viooltjesprobleem.”

Ik draaide mijn hoofd. Naast me stond de uitbaatster van de bloemenwinkel. “Een viooltjesprobleem?”

“De dinosaurus heeft gisteren alle viooltjes van mijn bloemenwinkel opgegeten. Ik had ze buiten zo mooi uitgestald. Het is al de derde keer deze maand.”

“Dat klinkt inderdaad als een viooltjesprobleem.”

“Voorlopig vallen de kosten mee. Ik heb gelukkig een goede verzekering. Al kan het zo niet blijven duren. Daarom — ”

Ik onderbrak haar. “Een verzekering? Ik wist niet dat er een verzekering tegen dinosaurussen bestond.”

Met de top van haar wijsvinger drukte de uitbaatster van de bloemenwinkel haar bril wat hoger op haar neus. “Eigenlijk niet. Althans, toch niet specifiek. Maar ik heb wel een verzekering tegen wilde dieren. Natuurlijk heeft het me de nodige moeite gekost om de verzekeringsmaatschappij ervan te overtuigen dat de dinosaurus een wild dier is. Hij doet namelijk geen vlieg kwaad. Ik had een beetje geluk, geloof ik. Toen de controleur langskwam moest de dinosaurus net niezen. Dat ging gepaard met zulk een ongelooflijke brul dat het de controleur de stuipen op het lijf joeg. Mijn viooltjeskosten werden meteen vergoed.”

Ik knikte. Ik had er nog niet bij stilgestaan hoeveel veranderingen een dinosaurus in een dorp met zich meebracht. Zelfs bloemenwinkels en verzekeringsmaatschappijen moesten zich aanpassen.

De uitbaatster van de bloemenwinkel ging verder. “Ik hoopte hier in de bibliotheek wat meer informatie te vinden over dinosaurussen en hun voorliefde voor viooltjes. Staat er in het boek misschien iets over te lezen?”

Ik wierp een blik op de bladzijde voor me. “Voorlopig niet. Maar ik zat nog maar aan het eerste hoofdstuk.” Ik wees naar de titel van het hoofdstuk. “De Dinosaurus: Een Potentiële Kameraad Voor Het Leven. Maar misschien is er verder in het boek wel viooltjesinformatie te vinden.” Ik bladerde terug naar de inhoudsopgave en liet mijn wijsvinger over de titels glijden: Bevriende Dieren Van De Dinosaurus, Een Dinosaurus Wassen, De Dinosaurus En Zijn Staart. De titels waren divers en behandelden allerlei soorten onderwerpen, maar nergens zag ik wat over viooltjes staan.

“Hier,” zei de uitbaatster van de bloemenwinkel plots. Ze wees naar een hoofdstuk dat ik had gemist. “Het Voedselhoofdstuk: Lekkere En Minder Lekkere Dingen,” las ze voor. “Pagina zevenenveertig.”

Ik bladerde door naar de betreffende bladzijde. Daar stond een lange introductie, gevolgd door een lijst met het favoriete voedsel van een dinosaurus en daaronder een lijst met het minst favoriete voedsel. “Viooltjes,” las ik, toen ik ze in de lijst van favoriet voedsel vermeld zag staan. Ik las voor. “Viooltjes behoren tot het absolute lievelingsvoedsel van een dinosaurus.” Ik knikte. Dat viel niet te betwisten. Dit hadden we allebei proefondervindelijk ervaren en nu stond het ook nog eens zwart op wit gedrukt.

“En?” vroeg de uitbaatster van de bloemenwinkel.

“En?” herhaalde ik. Ik was niet zeker wat ze met haar vraag bedoelde.

“Wat staat er verder over de viooltjes?”

“Oh. Wat ik zei. Dat viooltjes tot het absolute lievelingsvoedsel van een dinosaurus behoren.”

“Meer staat er niet?”

“Meer staat er niet.”

Even werd het stil. De uitbaatster van de bloemenwinkel stond er een beetje verslagen bij. Vreesde ze haar winkeltje te moeten verkopen? Dat zou bijzonder jammer zijn. De bloemenwinkel uitbaten was haar passie. Voor Oscars begrafenis had ze prachtige bloemen geleverd.

Get raaf’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Ik wilde haar helpen, dus las ik verder in het Voedselhoofdstuk. Maar al snel werd duidelijk dat er geen verdere informatie beschikbaar was over dinosaurussen en viooltjes. Misschien was er helemaal niets aan te doen.

“Kijk uit,” klonk het van opzij.

Ik keek op. Er kwam een man aangelopen met een enorme stapel boeken in zijn armen. Het waren er zeker twintig, de ene dikke pil op de andere. De stapel was zo hoog dat hij tot boven de man zijn hoofd kwam. Hij zag niet eens meer waar hij naartoe liep. De stapel boeken zwaaide vervaarlijk heen en weer. De uitbaatster van de bloemenwinkel stapte opzij. De man ontweek haar maar net, maar schoof vervolgens uit over een losliggende dichtbundel. De man viel op zijn billen op de grond. De boeken vlogen alle kanten uit. Het leek wel of het boeken regende.

De uitbaatster van de bloemenwinkel knielde naast de man neer. “Gaat het, meneer?”

De man kreunde. “Het spijt me. Het spijt me werkelijk.” Hij kroop weer recht en begon de boeken bij elkaar te rapen. “Ik neem altijd veel te veel boeken met me mee. Ik lees zo graag.”

De uitbaatster van de bloemenwinkel begon meteen te helpen. Ook ik nam enkele boeken van de grond. Al snel hadden we ze allemaal verzameld. De man verontschuldigde zich nog een keer en maakte zich vervolgens uit de voeten.

“Nu zit ik nog steeds met een viooltjesprobleem,” zei de uitbaatster van de bloemenwinkel.

“Misschien wel,” zei ik, terwijl ik nadacht. Ik dacht aan het dikke knutselboek dat ik zonet had opgeraapt en weer aan de man had gegeven. “Of misschien ook niet.” Ik nam Het Grote Dinosaurusboek weer bij de hand en bladerde naar het Voedselhoofdstuk. Daar bekeek ik het minst favoriete voedsel.

Een wortel.

Even dacht ik aan de gebeurtenissen in de dierentuin. Nog niet zo lang geleden hadden verzorgers van de dierentuin geprobeerd om de dinosaurus met een wortel uit het park te lokken. Dat was niet gelukt. Maar bij dit probleem kon een wortel wel de oplossing vormen.

“Wat je kan proberen,” zei ik tegen de uitbaatster van de bloemenwinkel, “is om met enkele wortels aan de slag te gaan. Met wat knip- en plakwerk en een beetje verf kan je een wortel in een bloempot plaatsen en op een viooltje doen lijken. Als de dinosaurus dan van zo’n wortelviooltje eet, zal hij het niet lusten. Met wat geluk eet hij nooit meer van je kraampje.”

De uitbaatster van de bloemenwinkel knikte. “Dat klinkt als een goed idee. Al ben ik niet zo handig.”

“Ik heb thuis nog veel wortels,” zei ik. “Oscar at ze graag.” Ik dacht aan de schilder die enkele dagen geleden was langsgekomen. “En ik heb ook nog wat verf liggen. Zal ik morgen enkele wortelviooltjes komen brengen?”

De uitbaatster van de bloemenwinkel kreeg een blos op haar wangen. “Dat is bijzonder aardig van u. Hoeveel vraagt u daar voor?”

“Ach, het is geen moeite. Ik ben blij dat ik voor u iets terug kan doen. De bloemen voor Oscars begrafenis waren prachtig. Zeker de paarse. Dat was Oscars lievelingskleur.”

“Dan kan ik u alleen maar nogmaals bedanken,” zei de uitbaatster van de bloemenwinkel.

Opnieuw vertelde ik haar dat het geen moeite was. We spraken met elkaar af en wensten elkaar gedag. De uitbaatster van de bloemenwinkel liep naar de uitgang van de bibliotheek. Ik bleef achter met Het Grote Dinosaurusboek in mijn handen. Ik was naar de bibliotheek gekomen om wat meer te leren over de dinosaurus. Ik wilde zijn afkomst kennen. Maar toen ik de inhoudsopgave raadpleegde, vond ik daar nergens informatie over. En toen het avond was en ik het ganse Grote Dinosaurusboek had uitgelezen, kwam ik tot de conclusie dat er over de afkomst van de dinosaurus helemaal niets bekend was.

Het deed me denken aan Oscar.

Oscar was ook op een zeker moment onaangekondigd in mijn leven gekomen. Hij was vanonder het kreupelhout gekropen en was door de open achterdeur mijn huis in gekomen. Hij had geen chip in zijn oor en er hing geen briefje met aanwijzingen rond zijn nek. Ik had nooit ontdekt vanwaar hij precies was gekomen.

Misschien is het niet belangrijk om te weten waar de dinosaurus vandaan komt, dacht ik. Hij is er nu. En we passen ons allemaal aan zijn aanwezigheid aan.

Ik liep naar de afdeling met de dierenboeken en plaatste Het Grote Dinosaurusboek in het rek. Vlak naast Het Grote Bijtschildpaddenboek. De dinosaurus naast de bijtschildpad. Ik kon het niet meer aan hem vragen, maar ik vermoedde dat Oscar dat graag zo gewild zou hebben.

--

--

raaf
raaf

Written by raaf

1986. Surrealism. Realism.