Schilderij
Nadat hij twee uur lang in mijn achtertuin roerloos voor de schilder had geposeerd, schraapte de dinosaurus met zijn linker voorpoot over de grond, ademde enkele keren diep in en uit, en kwam in beweging. Aan een gezapig tempo waggelde hij voorbij de appelboom, liep met een boogje om Oscars graf heen en zette koers richting de straat. Nog geen dertig tellen later was hij uit het zicht verdwenen.
De schilder keek hem verbouwereerd na.
Ik zat naast de achterdeur op een stoel verse croissants te eten. “Dat doet hij soms,” zei ik.
“Hoe bedoel je?” vroeg de schilder.
“De dinosaurus. Soms blijft hij lange tijd staan, maar dan gaat hij plots aan het lopen. Er is helemaal niets aan te doen.”
“Je bedoelt … Je bedoelt dat de dinosaurus echt is?” De schilder klonk verbaasd.
“Natuurlijk is de dinosaurus echt. Zo echt als jij en ik.” Ik drukte met mijn wijsvinger op de croissantkruimels op mijn bord en bracht ze naar mijn mond. “Wist je dat dan niet?”
“Ik dacht dat dinosaurussen niet meer bestonden.”
“De meeste niet. Maar deze wel.”
De schilder had een mooie lange baard. Hij was oorspronkelijk wit van kleur, maar nu zat hij onder de verfspatten. Groen, geel, roze, paars en rood. Het leek wel alsof iemand er een handvol confetti in had gestrooid. De schilder draaide de punt van die mooie kleurige baard om zijn wijsvinger heen. Het zag eruit alsof hij niet wist wat te zeggen.
“Jij bent vast niet van hier, als je de dinosaurus niet kent,” zei ik.
“Dat klopt. Ik kom uit de stad.” De schilder wierp een korte blik op het schildersdoek en keek vervolgens naar de plek waar de dinosaurus zonet nog had gestaan.
Ik nam een nieuwe croissant uit de broodzak naast mijn stoel. “Ga je de dinosaurus achtervolgen?”
“Hoe bedoel je?”
“Om je schilderij af te werken. De andere schilders doen dat soms.”
“Komen er vaak andere schilders?”
“Af en toe.”
Get raaf’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Even dacht ik aan de schilder die enkele dagen geleden was langsgekomen. Bij hem was de dinosaurus nooit langer dan een minuut blijven stilstaan. Elke keer de schilder zijn penseel naar zijn mengpalet bracht, was de dinosaurus een eindje verder gelopen. Zo had de schilder zijn schildersezel en verfpotjes telkens moeten verplaatsen. Na een uur had hij het opgegeven.
De schilder rolde de punt van zijn kleurige baard opnieuw om zijn wijsvinger. Hij keek in de richting waar de dinosaurus was verdwenen. “Om eerlijk te zijn, ik dacht dat het een standbeeld was. Ik breng graag dingen die niet bestaan tot leven. Maar deze dinosaurus bestaat al. Dus heeft het voor mij weinig zin meer om hem nog te schilderen.”
“Ik begrijp het.” Ik nam een hap van mijn croissant.
“Ik zal maar eens wat opruimen.” De schilder knielde neer en begon op de grond zijn penselen proper te maken. Hij verzamelde het vuile water en raapte een stel vodden van de grond.
“Oscar bestaat niet meer,” zei ik plots. “Misschien kan je hem schilderen.”
“Oscar?”
“Mijn bijtschildpad. Hij is een tijdje geleden overleden.” Ik wees naar Oscars graf.
De schilder zette zijn spullen neer en ging naar het graf. Hij las de gedenksteen en keek naar de viooltjes.
“Ik kan je een foto van hem bezorgen. Al moet ik eerst wel de juiste foto selecteren. Ik heb een fotoalbum.”
Een tijdlang bleef de schilder bij Oscars graf staan. “Ik zou heel graag een schilderij willen maken van Oscar,” zei hij tenslotte, waarna hij naar me toe kwam. “Al zou ik niet durven stellen dat Oscar niet meer bestaat.”
Ik probeerde een hap croissant door te slikken, maar het voelde alsof er een brok in mijn keel bleef zitten. “Nee?”
“Je bent hem nog niet vergeten, toch?”
“Oscar?”
De schilder knikte.
“Ik denk nog elke dag aan hem.”
“Wel dan, misschien is het zoals bij de dinosaurus. Eigenlijk kan de dinosaurus niet bestaan. En toch bestaat hij wel. Op dezelfde manier bestaat Oscar eigenlijk niet. Maar ook weer wel. ”
Ik staarde naar Oscars graf. Ik probeerde zijn aanwezigheid te voelen. Dat lukte me.
“Kijk eens aan.” De schilder haalde hij uit zijn broekzak een visitekaartje tevoorschijn. “Laat maar iets weten als je een mooie foto hebt gevonden. Ik zal proberen een mooi schilderij van hem te maken. Van Oscar.”
De schilder liep terug naar zijn spullen en ging verder met op te ruimen. Ondertussen hield ik het visitekaartje in mijn hand. Ik keek ernaar, lange tijd, zelfs tot na de schilder weer was verdwenen. Toen stond ik op, nam mijn bord en de broodzak in de hand, liep naar binnen en sloot de deur. Ik voelde me niet alleen.






