Sitemap
raaf

raaf

1986. Surrealism. Realism.

Dierentuin

4 min readJun 25, 2020

Ik stond in de dierentuin bij de afdeling reptielen naar de bijtschildpadden te kijken, toen achter me een vrouwenstem klonk. “Goedemiddag meneer, zou u alstublieft uw dinosaurus uit de dierentuin kunnen verwijderen? Hij maakt de leeuwen bang.”

In de toegang stond een beveiligingsagente. Ik keek naar links en naar rechts. Er waren slechts twee aanwezigen op deze afdeling. Zij en ik. De beveiligingsagente had de woorden naar mij gericht.

“Mijn dinosaurus? Ik heb helemaal geen dinosaurus.”

De beveiligingsagente haalde een bundel papieren tevoorschijn, likte aan de top van haar wijsvinger en bladerde door de papieren. Af en toe stopte ze om te lezen en knikte ze goedkeurend. “Volgens deze informatie bezit u wel degelijk een dinosaurus.”

“Over welke informatie gaat het hier, als ik dat mag vragen?”

“Informatie uit de Centrale Dierendatabank.”

“De Centrale … ? Daar heb ik nog nooit van gehoord.”

“De Centrale Dierendatabank. Daarin staat alle informatie over de dieren in het land. Hoeveel wandelende takken er zich per bos bevinden, welke koe het hoogste kan springen … dat soort nuttige dingen. En natuurlijk informatie over de dinosaurus.” De beveiligingsagente zwaaide met de papieren. “Volgens deze informatie bevindt de dinosaurus zich vaak bij u in de achtertuin. Hij blijft er zelfs overnachten. Daaruit kan enkel worden besloten dat u de eigenaar bent.”

“Dat is niet helemaal juist,” zei ik. “De dinosaurus komt vaak in mijn achtertuin, dat klopt. Soms blijft hij overnachten, dat klopt ook. Maar hij gaat altijd weer verder. Je kan hem eerder beschouwen als een bezoeker. Ik ben dus zeker niet de eigenaar.” Ik dacht na. “Om eerlijk te zijn ben ik niet eens zeker wie de dinosaurus eigenlijk komt bezoeken, mij of Oscar.”

“Oscar?”

“Mijn bijtschildpad. Hij is vorige week overleden.” Kort vertelde ik de beveiligingsagente over Oscars overlijden, zijn begrafenis in de achtertuin en hoe de dinosaurus was komen opdagen.

“Dat is een bijzonder verhaal,” zei de beveiligingsagente. “Zoiets heb ik nooit eerder gehoord.” Ze kwam naar me toe en liep vervolgens nog een paar passen verder, tot ze vlak voor het glas van het bijtschildpaddenverblijf stond.

Ik draaide me om en kwam naast haar staan. De bijtschildpadden hadden een mooi verblijf, met een rivierstroompje, varens en grassen. De voederplekken waren proper, er waren hittelampen aanwezig en er lagen meerdere takken waar ze hun bijttechniek op konden oefenen.

“Gaat u een nieuwe nemen?”

“Een nieuwe bijtschildpad?”

Ze knikte.

Ik dacht na. “Ik denk het niet. Het zou niet hetzelfde zijn.”

“Maar u houdt wel van bijtschildpadden.”

Get raaf’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

“Dat weet ik eigenlijk niet,” antwoordde ik eerlijk. “Ik hou van Oscar, daar ben ik zeker van. Maar ik weet niet of ik van bijtschildpadden hou. Wat ik leuk vind is als een van de bijtschildpadden iets doet dat me herinnert aan Oscar. Dat bezorgt me een blij gevoel. Alsof hij nog niet echt dood is, begrijpt u? Als dat betekent dat ik van bijtschildpadden hou, dan wel. Maar anders weet ik het niet zo.” Ik fronste. “Het spijt me, dit klinkt vast allemaal behoorlijk verwarrend.”

Op de schouder van de beveiligingsagente was een walkie talkie bevestigd. Daaruit klonk gekraak en vervolgens een stem. “We hebben met zijn allen aan de staart van de dinosaurus getrokken, maar hij verroerde geen vin. Of geen stekel, moet ik zeggen. Nu gaan we over naar plan vijf. We gaan een wortel aan een stok bevestigen en hem zo proberen mee te lokken.”

“Begrepen,” antwoordde de beveiligingsagente. Ze slaakte een korte zucht. Het klonk alsof ze weinig vertrouwen had in het nieuwe plan.

Ik sloot mijn ogen en probeerde me een voorstelling te maken van de situatie. Ik zag een beeld voor me van de dinosaurus die al urenlang op het pad vlakbij de leeuwen stond. Waarom stond hij bij de leeuwen? En waarom wilde hij niet vertrekken? Het leek alsof hij ergens op wachtte.

“Je zou het met viooltjes kunnen proberen,” zei ik. “In plaats van met een wortel.”

De beveiligingsagente draaide zich naar me toe. “Hoe bedoel je?”

“De dinosaurus lust heel graag viooltjes. Als je hem dus met viooltjes probeert te lokken in plaats van met een wortel is de kans groter dat het zal lukken.” Ik wees naar haar bundel papieren. “Kijk het maar na in de informatie van de Centrale Dierendatabank.”

De beveiligingsagente fronste, maar begon toch door de papieren te bladeren. Na een minuut had ze de informatie gevonden. “Je hebt gelijk. Hier staat het. In de kleine lettertjes.” De beveiligingsagente drukte op de knop van haar walkie talkie en gaf het bevel door om de wortel te vervangen door een bosje viooltjes.

“Begrepen,” klonk het door de luidspreker.

Het bleef enkele minuten stil. De beveiligingsagente en ik keken ondertussen naar de bijtschildpadden. Een van hen zwom door het riviertje, zijn snuit onder water, op zoek naar algen of aas. Zijn schild glinsterde onder het licht van de lampen. Ik dacht aan een dag in het verleden, in de tuin met Oscar, onder een fikse regenbui, waarna uiteindelijk de zon was doorgebroken en zijn schild de kleur van een regenboog had gekregen.

“De dinosaurus is onderweg,” klonk het uit de walkie talkie. “De viooltjes achterna. We leiden hem naar buiten.”

De beveiligingsagente trok haar wenkbrauwen op.

Enkele minuten later kraakte de walkie talkie opnieuw. “Dinosaurus is uit de dierentuin. Over en uit.”

“Over en uit,” antwoordde de beveiligingsagente. Ze glimlachte. Daarna omklemde ze mijn hand met de hare en schudde ze stevig. “Hartelijk bedankt vanwege de dierentuinorganisatie. U hebt ons echt geholpen.”

“Ik ben blij dat ik iets kon betekenen.”

“Je kent de dinosaurus goed. Beter dan wie ook. Wie weet ben je toch zijn eigenaar.” Ze bedankte me nogmaals, groette me en liep naar de uitgang van de afdeling.

Ik bleef alleen achter. Een tijdlang keek ik naar de bijtschildpadden, terwijl ik nadacht over de woorden van de beveiligingsagente. Ze had gezegd dat ik misschien toch zijn eigenaar was. Maar dat klopte niet. Ik schudde mijn hoofd. De dinosaurus had geen eigenaar.

Maar misschien was ik zijn gezel.

Of een goede vriend.

--

--

raaf
raaf

Written by raaf

1986. Surrealism. Realism.