Περὶ «φωτισμένων ἱεραρχῶν» καὶ παραμορφωτικῶν προτύπων: ἡ περίπτωση τοῦ Ἀρχιεπίσκοπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου. Νεκτάριου Δαπέργολα

Νεκταρίου Δαπέργολα Δρ. Βυζαντινῆς ἱστορίας

Τό κείμενο αὐτό γράφτηκε μέ ἐσκεμμένη μικρή καθυστέρηση, περιμένοντας νά καθίσει πρῶτα λίγο ἡ σκόνη ἀπό τόν ὑμνολογικό κουρνιαχτό πού σήκωσε ἡ ἐκδημία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου,

Θεία Λειτουργία μὲ πανθρησκειακὸ ἄρωμα γιὰ τὸ περιβάλλον στὴν Ραβέννα τὸ 2002. (μὲ ντοκουμέντα καὶ Ὀπτικοακουστικὸ ὑλικό)

Βασιλικὴ Ἁγίου Ἀπολλιναρίου, 5 Ἰουνίου 2002. Χοροστάτησαν ὁ πατριάρχης Κων/Πόλεως Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος.
Συλλειτούργησαν Περγάμου Ζηζιούλας, Μουένος Ἄιρες Ταράσιος, Ἰταλίας Γεννάδιος, Ρηγίου Ἐμμανουὴλ (ὁ σημερινὸς Χαλκηδῶνος), Δημητριάδος Ἰγνάτιος.

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος. Τὸν ἀδίκησε ἡ ἐποχή του.

Εὐλόγιος

Συγκλονίζεσαι ὄντως διαβάζοντας τὸ βιογραφικὸ τοῦ ἐκδημήσαντος Ἀρχιεπισκόπου τῆς Ἀλβανίας, Ἀναστασίου. Τέτοιοι ἄνθρωποι βγαίνουν κάθε 1000 χρόνια.
Ὑπερχαρισματικὸς κληρικὸς ποὺ ἐργάστηκε καὶ πολλαπλασίασε τὰ τάλαντά του γιὰ τὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν βοήθεια πρὸς τὸν ἄνθρωπο.