Τί ἄλλαξε μετὰ ἀπὸ πενῆντα χρόνια κι ὁ κόσμος ἔχασε τὸ ἡρωϊκό του πνεῦμα καὶ αὐτὸ τὸ πνεῦμα αὐτοθυσίας, ποὺ ἔκανε τοὺς μεγάλους εὐεργέτες τοῦ τόπου μας νὰ στολίσουν τὴν πατρίδα τους μὲ ἔργα ἀγάπης, ποὺ ἀπ’αὐτὰ συνεχίζεται μέχρι καὶ σήμερα ἡ πατριωτικὴ φιλανθρωπία ;
Στὰ χρόνια τὰ δικά μου εἴδα ἀνθρώπους ποὺ μὲ ἐνθουσιασμὸ ξεκινοῦσαν νὰ πᾶνε νὰ πολεμήσουν γιὰ τὴν πατρίδα τους, νὰ θυσιαστοῦν, ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ποὺ διέθεταν ὅλη τους τὴν περιουσία γι’αὐτὴ κι ἔπειτα ἀποτραβιόνταν στὸ περιθώριο, ἔχοντας ζέση στὴν καρδιά τους γιὰ τὸν τόπο τους.
Γιατί λιγόστεψαν τέτοιοι ἄνθρωποι στὴ σημερινή μας ἐποχή, ἰδιαίτερα τώρα ποὺ ἡ μόρφωση, ἡ πληροφόρηση καὶ οἱ ἐπιστῆμες εἶναι πιὸ προσιτὰ ἀπὸ ποτέ;
