Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. (Μέρος Δ')

  Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. (Μέρος Δ')

Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Μ’  ὅλα τοῦτα ὁ Γρηγόριος παραμέρισε τούς δισταγμούς καί διηγήθηκε στή μητέρα ἕν’ ἄλλο του ὄνειρο, πρόσφατο αὐτό. Τῶν τελευταίων ἡμερῶν τῆς παραμονῆς του στήν Καισάρεια.  Τό ἔκανε γιά νά τήν καθησυχάσει. Γιά νά τῆς πεῖ ὅτι ἄρχισαν κι ὅλας οἱ πειρασμοί τοῦ κόσμου, ἄλλ’ ἐκεῖνος, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἔμαθε ν’ ἀντιστέκεται, νά βγαίνει καθαρά νικητής μέ ἀντίπαλο τό Σατανά.
-Μιά νύχτα, διηγεῖται ὁ Γρηγόριος ποιητικά, στό πυκνό σκοτάδι καί στόν βαθύ τόν ὕπνο, ἐμφανίστηκε ὁ διάβολος. Ἤτανε λαμπρός καί ὁλόφωτος.  Φοροῦσε ὄμορφα ροῦχα καί προσπάθησε νά σαγηνέψει τό νεαρό Γρηγόριο.  Μεταξύ διαβόλου καί Γρηγορίου ἔγινε διάλογος:

Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. (Μέρος Γ΄)

Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. (Μέρος Γ΄)

Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἡ Νόννα πανευτυχής ἀκούει.... Κάποια στιγμή γονάτισε ἀθόρυβα νά προσκυνήσει τό Θεό πού τόσο θαυμαστά καθοδηγοῦσε τό βλαστάρι της.
-Κι ἐνῶ, συνεχίζει ὁ Γρηγόριος, εἶχαν χαμηλωμένο τό κεφάλι, τό ἀνασήκωσαν λίγο, μέ κοίταξαν καλά καί μοῦ εἶπαν μαζί: «Ἔλα, λοιπόν παιδί μου, ἕνωσε τό νοῦ σου μέ τό δικό μας καί τή λαμπάδα σου μέ τή δική μας. Ἔτσι θά σέ ὁδηγήσουμε ὁλόλαμπρο μεσ’ ἀπό τούς αἰθέρες καί θά σέ στήσουμε δίπλα στό φῶς τῆς ἀθάνατης Τριάδας».
Τά ἔλεγε αὐτά στή μητέρα του ὁ Γρηγόριος καί ἦταν κυριολεκτικά συνεπαρμένος ἀπό τίς μορφές τῶν δύο κοριτσιῶν καί ἀπό αὐτό πού τοῦ ὑποσχεθήκανε.

Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. (Μέρος Β')

Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. (Μέρος Β')

Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

  Ὅμως κάτι συνέβαινε μέ τή Νόννα.  Μέσα της φούντωνε ὧρες-ὧρες μιά ὑπόκωφη ἀνησυχία. Ὁ σημαδεμένος ἀπό τό Θεό γιός της, ὁ Γρηγόριος τί θά ἔκανε τελικά; Τόν εἶχε ἀφιερώσει στό Θεό.  Καί ’κεῖνος, μικρότερος ὅταν ἦταν, συμφωνοῦσε.
Τώρα, τώρα πού ἔγινε σχεδόν ἄντρας, εἴκοσι χρονῶν παλληκάρι; τί σκέπτεται καί πῶς βλέπει τά πράγματα; Περίμενε μιά καλή εὐκαιρία, νά τοῦ μιλήσει ἰδιαίτερα.  Νά εἶναι μόνο οἱ δύο τους καί νά εἶναι τό παλληκάρι ἀπόλυτα ἤρεμο.
Ἕνα πρωί, πού ὁ πατέρας βγῆκε νωρίς παίρνοντας μαζί του τόν Καισάριο, ἡ Νόννα ἔκατσε κοντά στόν Γρηγόριο μέ μάτια πού ρωτοῦσαν καί θαύμαζαν τό γιό της. Ἄρχισε πρώτη:

Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. (Μέρος Α΄)

Δύο σπουδαῖα ὄνειρα. (Μέρος Α΄)
Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἡ Καισάρεια μέ τά σπουδαῖα σχολεῖα της δὲν ἀπογοήτευσε τό Γρηγόριο. Ἀντίθετα μάλιστα. Οἱ δάσκαλοι ἐκεῖ ἐργάζονταν τόσο καλά, πού ἄναψαν μεγάλον ἔρωτα στό πνεῦμα τοῦ Γρηγορίου γιά τά γράμματα. Ὅσα ἐδῶ στήν Καισάρεια ἔμαθε τοῦ φαινόταν μόνο εἰσαγωγή.
Ἕνα μικρὸ ρηχό λιμάνι, πέρα ἀπό τό ὁποῖο ἀνοιγότανε σαγηνευτική καί μεγάλη θάλασσα. Τήν ἐρωτεύτηκε τή θάλασσα τούτη κι ἤθελε νά κολυμπήσει στά νερά της.  Νά τήν γνωρίσει, νά τήν ὑποτάξει, νὰ τὴν πιεῖ ὁλόκληρη, ἄν  ἦταν δυνατό.  Καί πῆρε τήν ἀπόφαση νά συνεχίσει σπουδές. 
Μίλησε γι’ αὐτές πολύ καί πολλές φορές μέ τόν ἀδελφό του Καισάριο καί μέ τούς δασκάλους.

Πρώτη παιδεία στήν πατρίδα. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Πρώτη παιδεία στήν πατρίδα

Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.
Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη

Μέ πολλά σημεῖα ὁ Θεός ἔδειχνε στούς γονεῖς ὅτι ὁ μικρός Γρηγόριος προοριζόταν γιά μεγάλη ἀποστολή στήν Ἐκκλησία. Οἱ γονεῖς, ὅσο ἔπαιρναν τά μηνύματα, τόσο φρόντιζαν νά καλλιεργοῦν τό πνεῦμα τοῦ γιοῦ τους.  Πάσχιζαν γιά τό ἦθος καί γιά τήν κατάρτισή του.
 Ἀπαραίτητα καί τά δύο. Ὁ μικρός χαριτωμένος βλαστός δεχότανε τήν πνευματική ἀκτινοβολία τῶν γονέων. Ἦταν τό πρώτιστο.
Ὁ πατέρας τοῦ ἔμαθε τά πρῶτα γράμματα, ἡ μήτέρα τίς πρῶτες προσευχές.
Γιά περισσότερα γράμματα, ὁ σχεδόν ἑξηντάρης πατέρας του , δέν ἦταν καί τόσο κατάλληλος.

Ἡ γέννηση τοῦ Γρηγορίου Θεολόγου. Μέρος Β', Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἡ γέννηση τοῦ Γρηγορίου Θεολόγου. (Μέρος Β').
Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.
Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη.

Γεννήθηκε λοιπόν ὁ Γρηγόριος.  Ποῦ ἀκριβῶς γεννήθηκε; Στή Ναζιανζό λένει οἱ πολλοί.  Πιθανόν ὅμως καί στήν Ἀριανζό, ἕνα χωριό, στό ὁποῖο οἱ γονεῖς του εἶχαν χτήματα πολλά καί σπίτια.
Τό νήπιο Γρηγόριος μεγάλωνε σ’ ἕνα περιβάλλον κυριολεκτικά ἄνετο.  Τά χρήματα καί τό ὑπηρετικό προσωπικό ἄφθονα στό σπιτικό, πού ἔμοιαζε λίγο μέ παλάτι.
 Στήν κούνια του ἔτρεχε ὄχι μόνο ἡ στοργική καί χαριτωμένη μητέρα του. Ὑπηρέτριες καί γυναῖκες πού δούλευαν γιά τό σπίτι ἦταν πολλές.  Μόλις ἄρχισε νά μεγαλώνει καί νά κάνει τά πρῶτα βήματα, εἶδε μέ τά μικρά ματάκια του κήπους καί περιβόλια, τό ποταμάκι Καρασού καί τ’ ἀμπέλια

Ἡ γέννηση τοῦ Γρηγορίου Θεολόγου. Μέρος Α', Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη

Ἡ γέννηση τοῦ Γρηγορίου Θεολόγου. (Μέρος Α').
Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.
Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη.

Ἱερό τό ζευγάρι! Ἀπό τήν ὥρα τούτη, Νόννα καί Γρηγόριος, προαισθάνονταν ὅτι τή μεγάλη εὐλογία θ’ ἀκολουθήσει κι ἄλλη μεγαλύτερη. 
Βαθιά μέσα τους ἔνιωθαν ὅτι κάποιο σπουδαῖο ρόλο θά τούς ἀναθέσει ὁ Θεός.  Κάτι μεγάλο θά ἐπιτελέσουν στήν Ἐκκλησία καί γιά τήν Ἐκκλησία.  Τί θά ἦταν αὐτό;  Δέν τό ἤξεραν.  Προσεύχονταν, περίμεναν ν’ ἀκούσουν τή φωνή τοῦ Θεοῦ, προετοιμάζονταν πνευματικά.
Τοῦ Γρηγορίου ἡ ζωή ἄλλαξε ριζικά. Ἡ μεγάλη κτηματική του περιουσία, τά εὐρύχωρα σπίτια, οἱ κολλῆγοι σκλάβοι, πού δούλευαν στά χωράφια του, τ’ ἀκριβά ἔπιπλα καί τά ὡραῖα ἀντικείμενα τῶν σπιτιῶν, ἔγιναν ἀλλιώτικα.

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή.( Μέρος Δ'). Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη.

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή.( Μέρος Δ'). Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη.

Οἱ χριστιανοί τῆς Ναζιανζοῦ ἦσαν ὅλοι μέσα κι ἔξω ἀπό τό ναό, γιά νά πάρουν τήν εὐλογία τῶν ἐπισκόπων καί νά τούς εὐχηθοῦν ἐπιτυχία στή Σύνοδο.  Καί οἱ κατηχούμενοι τῆς περιοχῆς, ἐπίσης ἐκεί. Ἔτυχε ἡ πόλη νά μήν ἔχει τότε ἐπίσκοπο.
Γι’ αὐτό οἱ ἱερεῖς ζήτησαν ἀπό τό Λεόντιο, στόν ὁποῖο ἐκκλησιαστικά ὑπάγονταν, νά διαβάσει ἐκεῖνος τήν εἰδική εὐχή γιά τούς κατηχουμένους.
Ἦταν ὡραία εὐκαιρία καί ὁ Λεόντιος προχώρησε.  Στάθηκαν ἐνώπιόν του οἱ κατηχούμενοι –μαζί καί ὁ πρώην ὑψιστάριος Γρηγόριος, ὁ συγκλητικός τῆς Ναζιανζοῦ, τό πιό ἐπίσημο πρόσωπο μεταξύ τῶν κατηχουμένων.

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή.( Μέρος Γ'). Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή. Μέρος Γ΄.  Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη. Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Οἱ ἐπίσκοποι ὅλοι πῆραν τό μήνυμα μέ τό αὐτοκρατορικό ταχυδρομεῖο κι ἑτοιμάζονταν νά εἶναι στή Νίκαια, τό Μάιο του 325.
Ἀκριβῶς τήν ἐποχή τούτη, ὁ ὑψιστάριος Γρηγόριος, πού λάτρευε τό ὕψιστο ὄν μέ φλόγες καί φωτιές, εἶδε ὄνειρο σημαδιακό.
Βέβαια, ὅσο περνοῦσαν τά χρόνια ὁ Γρηγόριος δέν ἤταννε ἀπόλυτος στίς ἀπόψεις του. 
Δέν ἀντιδροῦσε, ὅταν ἡ Νόννα τοῦ ἔλεγε νά διαβάζει τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Ἀλλά καί δέν ὑποχωροῦσε, δέ διάβαζε τούς Ψαλμούς.  Καί τώρα συνέβη τό ἑξῆς θαυμαστό.  Νύχτα. Ὁ Γρηγόριος ξύπνησε μέ συναισθήματα παράξενα. Ἡ Νόννα κάτι κατάλαβε καί ἀνασηκώθηκε στό κρεββάτι. 

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή. Μέρος Β'. Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη

Πῶς ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλλαγή. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη

Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἤτανε ἡ μεγάλη ὥρα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, μονοκράτορας πλέον, ἀπόλυτος ἄρχοντας Ἀνατολῆς καί Δύσης, πῆρε ὁριστικά τήν Ἐκκλησία ἀπό τίς κατακόμβες καί τήν ἔστησε, ἐλεύθερη τώρα, στό κέντρο τῆς κοινωνίας.  Κάτι περισσότερο.
 Ἀπό διωκόμενη πού ἦταν τήν ἔκανε εὐνοούμενη τοῦ ἰσχυροῦ καί ἀπέραντου ρωμαϊκοῦ κράτους.  Ζοῦσε, λοιπόν, ἡ μαρτυρική Ἐκκλησία ἕνα πανηγύρι, πού δέν τό καλοπίστευε. Ἀνάπνεε τόν ἀέρα τῆς ἐλευθερίας καί τό δημιουργικό της ἔργο ἔγινε πελώριο.
Δέν μποροῦσε, τίς ὧρες αὐτές τῆς χαρᾶς καί τῆς δοξολογίας, νά φανταστεῖ πόση δοκιμασία καί

Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη. Ὁ ὑψιστάριος Γρηγόριος

Ὁ ὑψιστάριος Γρηγόριος. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδικὰ ἔτη

Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ὁ ὑψιστάριος Γρηγόριος 
Οἱ φλόγες ὑψώνοντας δύο καί τρία μέτρα.  Στό ξέφωτο ἐκεῖνο τοῦ βουνοῦ εἴχανε μαζευτεῖ ἐκλεκτοί Ὑψιστάριοι. Μόλις ἡ μεγάλη φωτιά δυνάμωσε καί οἱ φλόγες στήθηκαν ἀγέρωχες, τά πρόσωπα πλησίασαν.  Ὁ Γρηγόριος ἅπλωσε ὁριζόντια τά χέρια του, λές καί θ’ ἀγκάλιαζε ὅλη τή φωτιά νά τήν κρατήσει στό στῆθος του.
Τά μάτια του, πλάνα πρός τίς φλόγες, γέμιζαν πῦρ κι ἔχαναν τή λάμψη τους. Τό κορμί του, λιγνό καί ψηλό, ἔμενε ἀκίνητο, ἀλλά διέκρινε σ’ αὐτό κανείς μιάν ἀστάθεια.  Τό πρόσωπό του μακρόστενο κι εὐγενικό, εἶχε ἀκαθόριστη ἀβεβαιότητα, πού φαινότανε ξεκάθαρη στά μάτια.

Θέα του παραδείσου. Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης - Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος Ομότ. Καθ. Παν. Αθηνών(Μέρος Δ' τελευταίο)

Θέα του παραδείσου

Δεν του λείψανε του γέροντα και άλλου είδους δωρεές. Είχε μικρή γεύση του παραδείσου με θέα φυσικών καλλονών και εσωτερική ευφροσύνη. Αυτό έγινε, μάλλον για πρώτη φορά, το 1989. Τον παίδευε λογισμός και ζητούσε από το Θεό να καταλάβει τη σημασία του Κυριακού λόγου «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισίν».
Ο Θεός του απάντησε και, μέσα στο κελί, σταυροπόδι και με σταυρωμένα τα χέρια, διηγήθηκε με άφατη αγαλλίαση και συνοπτικά στον Δ. Τ.:

–Χθες, κύριε Δημήτρη μου, έβλεπα ότι ήμουνα στους ουρανούς, σ’ ένα ωραίο κήπο. Και υπήρχανε βιολέτες διαφόρων χρωμάτων και διάφορα άνθη. Εκεί βρισκόμουν μετέωρος, δεν πάταγα. Και ήταν ένας άλλος μοναχός με ράσο, που μου έδειχνε ωραία σπιτάκια και μού ’λεγε «προχώρα Ιάκωβε». 

Το Ηγουμενείο και το ταγάρι που δεν άδειαζε. Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης - Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος Ομότ. Καθ. Παν. Αθηνών(Μέρος Γ')

Το Ηγουμενείο και το ταγάρι που δεν άδειαζε

Κάποιοι, τρία χρόνια μετά, τον προτρέπανε να φτιάξει ένα καλό Ηγουμενείο, γιατί λείπει στη Μονή. Και τους ξένους, από διάκο μέχρι πατριάρχη κι από κλητήρα μέχρι υπουργό, συνήθως τους δεχότανε σε μια στενή, απέριττη και χωριάτικη τραπεζαρία, εκεί που τρώγανε και τρώνε οι μοναχοί. 
Ένα δωμάτιο με λίγες καλές καρέκλες επάνω, είναι κι αυτό ανεπαρκές. Δεν του άρεσε η ιδέα του μεγάλου Ηγουμενείου και, όταν τον πίεσαν, τα είπε κάπως αυστηρά:
–Άκουσε. Εγώ ούτε ηγουμενεία ζήλεψα, ούτε δόξα ζήλεψα, ούτε κτίρια, ούτε τιμές. Ζήλεψα τον παράδεισο! Ο άγιος Δαβίδ, που ζούσε στα σπήλαια και στις ερήμους και δεν είχε αυτά, τι έκανε; 
Με την απλότητα και την ταπείνωση κέρδισε τον παράδεισο. Διάβασες σε κανένα Βίο αγίων ότι φτιάξανε το τάδε ηγουμενείο, το τάδε κτήριο και κερδίσανε τον παράδεισο; 

Ο πολλαπλασιασμός του Προσφόρου και της μανέστρας. Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης - Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος Ομότ. Καθ. Παν. Αθηνών(Μέρος Β')

Ο πολλαπλασιασμός του Προσφόρου και της μανέστρας

Τον Αύγουστο του 1963 ήρθανε στη Μονή 75 λιβαναταίοι. Εργαστήκανε για τη στέρνα της Μονής, το Αγιονέρι, εθελοντικά. Το έχουν τάμα πολλοί από τις Λιβανάτες, την πατρίδα του Οσίου Δαβίδ, να προσφέρουν κάτι στη Μονή του συμπατριώτη τους, χρήματα ή εργασία. 
Έτσι φτάσανε τότε 75 άντρες για να κάνουν το έργο της στέρνας. Και στη Μονή βρισκόσανε άλλοι 15, για να βοηθήσουν. Ο π. Ιάκωβος συντόνιζε γενικές εργασίες, μα ήταν και ο μόνος που έπρεπε να φροντίσει για το φαγητό και τη διαμονή των καλών αυτών ανθρώπων.

Χρησιμοποίησε ότι υπήρχε και δεν υπήρχε στην αποθήκη. Μια μέρα τα τρόφιμα τελείωσαν. Χρήματα δεν είχε. Έψαξε όλα τα ράφια, όλες τις γωνίες. Κατόρθωσε να βρει δυόμισι οκάδες μανέστρα. Και από ψωμί μόνο μισό Πρόσφορο. Του έδωσε και ο γέρο-Ευθύμιος μισό καρβελάκι. Ποσότητες αστείες για σχεδόν εκατό πρόσωπα, που δουλεύανε όλη την ημέρα χειρονακτικά.

Διαβάζει Ευχές, προσεύχεται και θεραπεύει! Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης - Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος Ομότ. Καθ. Παν. Αθηνών

Διαβάζει Ευχές, προσεύχεται και θεραπεύει! 

Μόλις έμαθε τα πρώτα γράμματα στο σχολείο, άρχισε κιόλας να διαβάζει με ζήλο τα εκκλησιαστικά βιβλία. Τον ενθάρρυνε η μητέρα, μα τον πρόσεξε και ο παπα-Θοδόσης, ο πατήρ Δημήτριος Θεοδοσίου, που πήγαινε στη Φαράκλα να λειτουργεί κάθε δεύτερη Κυριακή.
Φυσικά, δεν καταλάβαινε τόσο μικρός τα νοήματα. Σε λίγους μήνες –θα πήγαινε στη δευτέρα δημοτικού, οκτώ-εννέα ετών δηλαδή– τα διάβαζε με άνεση. Και όχι μόνο αυτό. Στην ανάγνωση των Ύμνων ή των Ευχών η φωνή του έπαιρνε τόνο αλλιώτικο. Επίσημο θα ’λεγες, σοβαρό. Κι ακόμα περισσότερο, τόνο ιερόπρεπο. Νόμιζες ότι έρχεται από κάπου αλλού, από μακρινή ιερή πηγή.
Αυτό, δηλαδή την καλή φωνή του Ιακώβου, την είχανε προσέξει γονείς και στενοί συγγενείς. Γιατί τα βράδια, στις γιορτές κυρίως, ο πατέρας του ο Σταύρος έβγαζε το μπαγλαμαδάκι και τους έπαιζε τραγουδάκια.