Άτυπος δαιμονισμός και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος

Άτυπος δαιμονισμός και βλασφημία του Αγ. Πνεύματος

 Α] Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται περίτρανα η κακία του πονηρού πνεύματος. Στο Ευαγγέλιο της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γεργεσηνών παρουσιάζεται η καταστροφική δράση του κακού, το οποίο δεν είναι απρόσωπο και ακαθόριστο, αλλά προσωπικό και συγκεκριμένο.

Τα 5000 δαιμόνια, η λεγεώνα που είχαν μπεί μέσα στον δυστυχισμένο εκείνο άνθρωπο, είχαν εξαχρειώσει την εικόνα του Θεού, την είχαν κάνει ένα ερείπιο. Ο δαιμονισμένος των Γεργεσηνών δεν είχε δυστυχώς δική του προσωπικότητα. Είχε διαλυθεί σε 5000 κομμάτια.
Ρούχο δε φορούσε, σε σπίτι δεν έμενε, ξημεροβραδιαζόταν στις ερημιές και κατοικούσε στα μνήματα. Γυμνός και αλλοπρόσαλλος, τον τραβούσαν τα πονηρά πνεύματα μια από δώ και μια από κεί, χαρίζοντάς του συγχρόνως δυνάμεις υπερφυσικές ώστε να σπάει τις αλυσίδες και να βγάζει τις χειροπέδες, που του έβαζαν οι συνάνθρωποι, για να περιορίσουν το κακό, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των περιοίκων, της περιοχής καλύτερα. Πρόκειται ασφαλώς για περίπτωση εμφανούς και ενεργού δαιμονισμού.

Κυριακή ΣΤ. Λουκά. Ομιλία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, περί της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρινών.

Ομιλία του Αγίου Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, περί του: «Εξελθόντι τω Ιησού εις την γην υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως ος είχεν δαιμόνια εκ χρόνων ικανών».

«Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει», λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού, και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του Ουρανίου Πατρός, και γίνεται «κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού». Όποιος όμως παρακούει τον Θεό, διαπράττει την αμαρτίαν, και επιδίδεται σ’ αυτήν αμετανοήτως.
Είναι δούλος της αμαρτίας και ουκ έστιν εκ του Θεού, αλλά εκ του πονηρού», αφού με την κακήν προαίρεση μεταπλάσσει την φύση την οποίαν έλαβεν από τον Θεόν, και την εξομοιώνει με τον πατέρα της απωλείας.
Γι’ αυτό και ο Κύριος έλεγε στους Ιουδαίους, «υμείς εκ του πατρός υμών του διαβόλου εστέ, και τας επιθυμίας αυτού θέλετε ποιείν».
Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι αθλιότεροι και από τους φανερά δαιμονιζομένους, έστω και αν διαφεύγουν την προσοχή των πολλών.

Πράγματι, ενώ οι δαιμονιζόμενοι κατακόπτουν τα σώματά τους και μερικές φορές βλάπτουν σωματικώς όποιους συναντούν, εκείνοι που δια των πονηρών επιθυμιών έχουν εξομοιωθεί με τον αρχέκακον εχθρό, διαφθείρουν τις ψυχές τις ιδικές τους και όσων τους συναναστρέφονται απρόσεκτα.