Ρεΐκι: Θεραπεία ή αποκρυφισμός; Ελένης Ανδρουλάκη

Ρεΐκι: Θεραπεία ή αποκρυφισμός; 

Ελένης Ανδρουλάκη, καθηγήτριας

Εκ του περιοδικού "ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ"
ΜΑΙΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 2006
ΤΕΥΧΟΣ 48

1.    Η έννοια της θεραπείας

Έχετε σκεφτεί ποτέ πόση αλλοίωση υφίστανται οι γλωσσικοί όροι σήμερα; Πόσο έχουν απομακρυνθεί οι λέξεις από το περιεχόμενό τους; Πώς κατέληξε η λέξη θεραπεία να σημαίνει ο,τιδήποτε άλλο εκτός από έγκυρη, επιστημονική, ιατρική πράξη; Κάθε αμφιλεγόμενη πρακτική, κάθε παράλογη κι επικίνδυνη μέθοδος αποκαλείται σήμερα «θεραπεία».
Οι μελετητές της Νέας Εποχής βέβαια έχουν από καιρό επισημάνει ότι η «θεραπεία» βρίσκεται στο κέντρο της Νέας Εποχής, της οποίας βασικό δόγμα είναι «μπορούμε να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας, τους άλλους, την ανθρωπότητα, τον πλανήτη μας». Οι άνθρωποι της Νέας Εποχής αρέσκονται να αυτο-αποκαλούνται «θεραπευτές», «φωτισμένοι», «ευλογημένες υπάρξεις», «εργάτες του φωτός». «Είμαι ένα με το φως. Είμαι γεμάτος με φως. Είμαι φωτισμένος από το φως. Είμαι το φως του κόσμου»1.
Άνθρωποι που βιώνουν υποκειμενικές, παραπλανητικές εμπειρίες πραγματοποιούν πάμπολλες ψευδοθεραπείες, διακηρύσσοντας υπεροπτικά ότι συνεργάζονται «με το Θεό, τη θεότητα, τους Αγγέλους, την Ανώτερη Δύναμη, το Σύμπαν, την Ενέργεια κτλ. για το καλό όλης της ανθρωπότητας». Άνθρωποι που κινούνται ταχύτατα μέσα από συγκεκριμένα, οργανωμένα δίκτυα για να προσελκύσουν πλήθος, συχνά απληροφόρητων οπαδών-θυμάτων.

Ντισκορντιανισμός και νέες εναλλακτικές θρησκείες. Ελένη Ανδρουλάκη

Ντισκορντιανισμός και νέες εναλλακτικές θρησκείες

Ελένης Ανδρουλάκη

1. Εισαγωγή
Ο 20ος και ο 21ος αιώνας είδαν τη γέννηση αρκετών νέων θρησκειών, οι οποίες διαφοροποιούνται σημαντικά από τις παραδοσιακές θρησκείες του παρελθόντος. Τα νέα αυτά θρησκευτικά ρεύματα βασίζονται σε εναλλακτικές μορφές πνευματικότητας που επικεντρώνονται στον εαυτό, τη φύση, την αναζήτηση. Πρόκειται για μεταμοντέρνες εκφράσεις θρησκευτικότητας, όπου η ατομικότητα και η υποκειμενική εμπειρία έχουν πάρει τη θέση της κοινότητας και της απόλυτης, αποκεκαλυμμένης αλήθειας.

Σοβαροί μελετητές χρησιμοποιούν τον όρο «επινοημένες θρησκείες», κάτι που δείχνει ξεκάθαρα την αντίθεση αυτών των θρησκειών προς το Χριστιανισμό, ο οποίος -ως γνωστόν- έχει να κάνει με την θεία αποκάλυψη.
Κάποιες από αυτές τις εναλλακτικές θρησκείες έχουν μικρή διάρκεια και επιρροή, ενώ άλλες βρίσκουν ενθουσιώδεις οπαδούς και εξαπλώνονται δυναμικά ακόμα και μέσα σε παραδοσιακές κοινωνίες. Για τις περιπτώσεις εκείνες που ανήκουν στο χώρο των καταστροφικών λατρειών, τα πράγματα είναι, φυσικά, ιδιαιτέρως ανησυχητικά.

«Θεραπείες» μέσω τεχνών: Γ΄ Δραματοθεραπεία. Ελένη Ανδρουλάκη, Καθηγήτρια

Σε συνέχεια των ολιστικών /ενεργειακών θρησκειών /θεραπειών  Χορο-θεραπεία,   Μουσικο-θεραπεία που δημοσιεύσαμε, συνεχίζουμε με την μελέτη της κ. Ελένης Ανδρουλάκης στην Δραματο-θεραπεία.

Πηγή Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας   Ενημέρωση και αναδημοσίευση από Άλλη Όψη

 ______________________________________________

1. Ορισμός και στόχοι της δραματοθεραπείας

Η δραματοθεραπεία είναι «μια ολιστική μέθοδος ψυχοθεραπείας», η οποία δηλώνει ότι χρησιμοποιεί το θέατρο για να απευθυνθεί στο «όλον» του ανθρώπου με σκοπό «την πρόληψη και τη θεραπεία»[1].
Εμφανίστηκε στη Μ. Βρετανία στις αρχές της δεκαετίας του 1960[2], ενώ στη χώρα μας έφτασε τη δεκαετία του 1980. Χαρακτηρίζεται ως «μια βιωματική μέθοδος η οποία προωθεί τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, τη γνώση, την εσωτερική αναζήτηση και εξέλιξη»[3].
Ανήκει στις ψυχοδυναμικές θεραπείες και αντλεί τις γνώσεις της από την ψυχοθεραπεία, την κοινωνική ανθρωπολογία και το θέατρο. Εκτός αυτού, όπως επισημαίνουν οι ίδιοι οι δραματοθεραπευτές, η δραματοθεραπεία τροφοδοτείται και από άλλους κλάδους όπως η φιλοσοφία, η ψυχολογία, η μεταφυσική κλπ[4].

«Η δραματοθεραπεία έχει τις ρίζες της στο αρχαίο θέατρο και στις αρχαίες θεραπευτικές τελετουργίες που ήταν συνδεδεμένες με την ψυχική και σωματική υγεία και που χρησιμοποιούντο για την αντιμετώπιση του αγνώστου, για θρησκευτική λατρεία, αλλά και για τον εξορκισμό μιας επιδημίας, για τη γονιμοποίηση της γης ή μιας στείρας γυναίκας και για ό,τι άλλο ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη να ζητήσει από κάποια ανώτερη δύναμη»[5].

«Θεραπείες» μέσω τεχνών: Α΄ Μουσικοθεραπεία. Ελένη Ανδρουλάκη, Καθηγήτρια

Σχόλιο Αναβάσεων: Στον μάτι του κυκλώνα της Νέας εποχής, στο οποίο βρισκόμαστε, αναρριχήθηκαν στην επιφάνεια από την άβυσσο, κάθε αρχαιο-ειδωλολατρική ολιστική θρηκεία, και   κάθε ξεχασμένη ολιστική,  μαγική "θεραπεία" του ανθρώπου διαμέσου του αποκρυφισμού και των παρακλαδιών του που για χιλιετίες είχαν εξαφανιστεί.

Έτσι πέρα από τις γνωστές ολιστικές θρησκείες, γιόγκα, ομοιοπαθητκή, ρέικι, βελονισμό, κ.λ.π μπορείτε να ανακαλύψετε και μόνοι σας μια ακόμη ολιστική θεραπεία-θρησκεία, βάζοντας σαν συνθετικό μια (όποια) λέξη και προσθέτωντας την κατάληξη «..θεραπεία» (π.χ αρωματο-θεραπεία, χορο-θεραπεία, αλατο-θεραπεία, χρωματο-θεραπεἰα, κ.λ.π), και το θαύμα έγινε!!

Όχι βεβαίως για τους υποτιθέμενους "ασθενείς" που χρήζουν τέτοιας "εφευρετικής" "θεραπείας", αλλά για τις τσέπες αυτών που τις σκαρφίστηκαν!!

Παρακάτω θα δούμε την μελέτη της κ. Ελένης Ανδρουλάκη στην «Μουσικο-θεραπεία»
______________________

Αναμφισβήτητη είναι η αξία της τέχνης που αποτελεί για τον άνθρωπο μέσο έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργίας. Παρά τις απόψεις των αρνητών της τέχνης, η μουσική, ο χορός, το θέατρο, η ζωγραφική έχουν τη θέση τους στη ζωή μας και μπορούν να αποτελέσουν εργαλεία καλλιέργειας, έκφρασης, ψυχαγωγίας, ανθρώπινης προσέγγισης.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιείται η βυζαντινή μουσική και η αγιογραφία για να εκφράσει ο άνθρωπος τη λατρεία του προς το Θεό και την αγάπη του για τους Αγίους. Είναι όμως οι τέχνες θεραπευτικές; Και γιατί όλη αυτή η εμμονή για την «θεραπεία μέσω τεχνών» που έκανε την εμφάνισή της τον 20ο αιώνα;
Δε μιλάμε πια για τη χρήση των τεχνών, αλλά για την απολυτοποίησή τους. Όπως επισημαίνεται σε έρευνα για το ρόλο των τεχνών σήμερα, «οι επιστήμονες, βασιζόμενοι σε εθνολογικές και ανθρωπολογικές μελέτες, ανακάλυψαν τις θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης και τις μεθόδευσαν για να αντιμετωπίζουν ψυχοσωματικά προβλήματα.
Είναι μάγοι του 20ου αιώνα, που δεν χρησιμοποιούν βότανα, ξόρκια ή άλλου είδους γιατροσόφια, απλώς θέλουν να επαναφέρουν τη χαμένη μαγεία της τέχνης στους ανθρώπους της σύγχρονης ασφυκτικής πόλης, να τους μυήσουν στην τελετουργία της δημιουργίας» [1].

«Θεραπείες» μέσω Τεχνών - Χοροθεραπεία: Μία ἀκόμη νεοεποχίτικη ἀποκρυφιστική ἀπάτη

«Θεραπείες» μέσω Τεχνών - Χοροθεραπεία της Ελένης Ανδρουλάκη

	1. Ορισμός και στόχοι της χοροθεραπείας Όταν λέμε «χοροθεραπεία» δεν εννοούμε φυσικά το χορό. Η χοροθεραπεία είναι μια εναλλακτική, ολιστική μέθοδος ψυχοθεραπείας που χρησιμοποιεί την κίνηση και το χορό «για να προάγει την συναισθηματική, κοινωνική, γνωστική και σωματική ολοκλήρωση του ατόμου», για να «εναρμονίσει το νου, το σώμα και την ψυχή» του ανθρώπου και να τον οδηγήσει στην «προσωπική εξέλιξη» και την «αυτογνωσία»[1]. Η χοροθεραπεία αποτελεί «μια αναζήτηση αυτοθεραπείας διαμέσου της σωματικής κίνησης»[2]. Βασίζεται σε δύο αξιώματα : πρώτον ότι «το σώμα καθρεφτίζει την ιστορία, την προσωπικότητα και τη συναισθηματική κατάσταση του ατόμου»[3] και δεύτερον ότι «οι αλλαγές στην κινητική συμπεριφορά επιφέρουν αλλαγές στην ψυχή»[4] ή «την προσωπικότητα». Με απλά λόγια, το σώμα ανάγεται σε μέσο αξιολόγησης, αλλά και θεραπείας.[5] Για παράδειγμα, «χρόνιες μυϊκές εντάσεις σε ορισμένα σημεία του σώματος εκφράζουν παράλληλα χρόνια καταπίεση ορισμένων συναισθημάτων»[6]. Επίσης, «κινητικές δυσκαμψίες αντανακλούν αντίστοιχους περιορισμούς στην προσωπικότητα του ατόμου»[7], ενώ για να γνωρίσεις τον εαυτό σου και τους άλλους απαραίτητη προϋπόθεση θεωρείται «το εύρος της κίνησης». Σε σχετικά

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τα παραμύθια.

Άρθρο της Ελένης Ανδρουλάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τα παραμύθια.

Τα θυμόμαστε οι περισσότεροι με νοσταλγία. Τα παραμύθια που αγαπήσαμε ως παιδιά πέθαναν. Τα παραμύθια που διαπαιδαγώγησαν γενιές παιδιών έγιναν σήμερα αντι-παραμύθια, εργαλεία διαστροφής, εφιάλτες παιδικής κακοποίησης. Λόγια και εικόνες φρίκης μέσα από πολύχρωμες, φανταχτερές σελίδες ή εντυπωσιακά κινούμενα σχέδια καταστρέφουν το μέλλον και την ελπίδα μας.

Στις 11 Φεβρουαρίου [είχαμε] και στην Ελλάδα την πρεμιέρα της αμερικανικής ταινίας κινουμένων σχεδίων «Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος», του Walt Disney. Και ποιος δεν έχει ακούσει το παραμύθι των αδελφών Γκριμ; Και πόσοι γονείς άραγε θα προστρέξουν με τα παιδιά τους στους κινηματογράφους πιστεύοντας ότι θα δουν εκείνη την παιδική ιστορία με τον πρίγκιπα που μεταμορφώθηκε -χωρίς πολλές-πολλές εξηγήσεις- σε βάτραχο και την επαναφορά του σε πρίγκιπα μόλις η πριγκίπισσα τον πέταξε στον τοίχο -σύμφωνα με το κλασικό παραμύθι- ή μόλις τον φίλησε- σύμφωνα με νεώτερες εκδοχές του μύθου; Τουλάχιστον αυτό περιμέναμε να δούμε εμείς ξεκινώντας να παρακολουθούμε την ταινία. Το σοκ ακολούθησε σε λίγα λεπτά.