Συνέπειες της αμαρτίας. Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Συνέπειες της αμαρτίας

Η παραβολή του Ασώτου Υιού

   Δαπανήσαντος δε αυτού πάντα εγένετο λιμός ισχυρός κατά την χώραν εκείνην, και αυτός ήρξατο υστερείσθαι. Και πορευθείς εκολλήθη ενί των πολιτών της χώρας εκείνης, και έπεμψεν αυτόν εις τους αγρούς αυτού βόσκειν χοίρους. Και επεθύμει γεμίσαι την κοιλίαν αυτού από των κερατίων ων ήσθιον οι χοίροι, και ουδείς εδίδου αυτώ.
   Ο άσωτος υιός, αφού διεσκόρπισε τις θείες δωρεές, διαπίστωσε ότι στη χώρα που ζούσε υπήρχε μεγάλη πείνα, δηλαδή "παντελής έλλειψη των πνευματικών τροφών που συντηρούν την ψυχή". Αυτή η έλλειψη των θείων αγαθών είναι συνέπεια της αμαρτίας. "Διότι όπου δεν καλλιεργείται το σιτάρι του θείου φόβου, εκεί υπάρχει λιμός ισχυρός, όχι από ψωμί αλλά από αρετή".
 Η έλλειψη αρετών προκαλεί πείνα πνευματική: "Όπου η άμπελος της εγκρατείας δεν έχει φυτευθεί, εκεί υπάρχει λιμός ισχυρός. Όπου το σταφύλι της αγνείας δεν πατιέται, εκεί λιμός ισχυρός. Όπου δεν αναβλύζει το λάδι της φιλανθρωπίας, εκεί λιμός ισχυρός".
   Στη χώρα της αμαρτίας ο άσωτος τρέφεται από τις εφήμερες ηδονές. Του λείπει η τροφή που τρέφει και παρηγορεί την καρδιά, διότι του λείπει η αγάπη και τα φιλάνθρωπα σπλάχνα του πατέρα του:
   Χαλινούς αποπτύσας τους πατρικούς, αστάτω φρενί, τοις κτηνώδεσι της αμαρτίας λογισμοίς συνέζησα, όλον μου τον βίον δαπάνησα ασώτως ο τάλας εγώ. Τροφής δε λειπόμενος βεβαιούσης καρδίαν, προς καιρόν λιπαίνουσαν ηδονήν εσιτούμην.

Αποδημία και σκορπισμός των θείων δωρεών. Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Αποδημία και σκορπισμός των θείων δωρεών
 Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Και μετ' ου πολλάς ημέρας συναγωγών άπαντα ο νεώτερος υιός απεδήμησεν εις χώραν μακράν. Και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως.
   Ο νεώτερος υιός, αφού έλαβε από το φιλάνθρωπο πατέρα τις θείες δωρεές, έμεινε λίγο ακόμη στον πατρικό Οίκο και στη συνέχεια ανεχώρησε σε χώρα μακρινή.
   Τα πρώτα βήματα προς την αμαρτία γίνονται σε ρυθμό που φαίνεται να ελέγχει ο άνθρωπος. Με το δόλωμα μιας υποτιθέμενης ελευθερίας "ο Διάβολος με πανουργία μας ξεγελά, ψιθυρίζοντας: ... "Μπορείς και μόνος σου να διακρίνεις το σωστό και να μην απομακρυνθείς από τον καλό δρόμο, χωρίς να πηγαίνεις στην Εκκλησία και χωρίς να ακούς το κήρυγμα που γίνεται εκεί".
 "Όταν όμως αποσπάσει κάποιον από τις ιερές ακολουθίες και την υπακοή προς τους ιερούς διδασκάλους, τον απομακρύνει και από τη θεία επίβλεψη, παραδίνοντάς τον στα έργα της κακίας. Ο Θεός βέβαια είναι παντού. Ένα πράγμα μόνο βρίσκεται μακριά από τον καλό Θεό, η κακία, και όταν με την αμαρτία φθάνουμε σ' αυτήν, αποδημούμε μακριά από το Θεό. Ου γαρ διαμένουσι παράνομοι κατέναντι των οφθαλμών σου, λέγει ο Δαυίδ στο Θεό".
   Αυτό έκανε ο άσωτος υιός: έφυγε εις χώραν μακράν, δηλαδή μακριά από τον οίκο της πατρικής αγάπης. Κι εμείς "όταν αμαρτάνουμε φεύγουμε από το Θεό, δραπετεύουμε, πηγαίνουμε σε ξένη χώρα".

Ο νεώτερος υιός. Η παραβολή του Ασώτου Υιού.

Ο νεώτερος υιός

 Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Και είπεν ο νεώτερος αυτών τω πατρί˙ Πάτερ, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας. Και διείλεν αυτοίς τον βίον.
   Η ιδιαίτερη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο φανερώθηκε στη δημιουργία με το γεγονός ότι ο άνθρωπος πλάσθηκε ελεύθερος και αυτεξούσιος.
 Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο "αναμάρτητο κατά τη φύση και αυτεξούσιο κατά τη θέληση. Αναμάρτητο, όχι επειδή δεν ήταν δεκτικός αμαρτίας, διότι μόνον ο Θεός είναι ανεπίδεκτος αμαρτίας, αλλά επειδή δεν είχε τη ροπή προς την αμαρτία μέσα στη φύση του, αλλά μάλλον στην προαίρεσή του.
Είχε δηλαδή την εξουσία να παραμένει σταθερός και να προοδεύει στο αγαθό, βοηθούμενος από τη θεία Χάρη, αλλά επίσης και να παρεκτραπεί από το καλό και να καταλήξει στο κακό, κατά παραχώρηση Θεού για το αυτεξούσιο. Διότι ό, τι γίνεται με τη βία δεν είναι αρετή". "Η αρετή είναι πράγμα ελεύθερο και εκούσιο".
   Ο Θεός τίμησε τον άνθρωπο με το αυτεξούσιο, ώστε τα αγαθά που με τη θέλησή του επιλέγει ο άνθρωπος, να τα έχει δικά του όχι λιγότερο από όσο ανήκουν στο Θεό. Αυτό φανερώνει ο λόγος του πατέρα προς τον πρεσβύτερο υιό: Τέκνον, πάντα τα εμά σα εστί.

Η παραβολή του Ασώτου Υιού. Ο Θεός είναι αγάπη

Η παραβολή του Ασώτου Υιού. Ο Θεός είναι αγάπη

Άνθρωπός τις είχε δύο υιούς

   Ο Ιησούς Χριστός με τη διδαχή και τη σταυρική Θυσία Του μας απεκάλυψε την αλήθεια για το Θεό Πατέρα. Επειδή "ο Θεός Πατέρας είναι ορατός μόνο στον κατά φύση Υιό Του".
 Έτσι μας βεβαίωσε ο ευαγγελιστής και Θεολόγος Ιωάννης: Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε˙ Ο μονογενής Υιός, ο ων εις τον κόλπον του Πατρός, Εκείνος εξηγήσατο.
Ο Χριστός λοιπόν μας εξήγησε ότι ο Θεός Πατήρ είναι μία πατρική Αγάπη, που συνεχώς προσφέρεται στον άνθρωπο.
 Και για να κατανοήσουμε την αλήθεια αυτή, ο Χριστός χρησιμοποίησε μία παραβολή, την παραβολή του σωθέντος ασώτου υιού.
   Άνθρωπός τις. "Ο Κύριος ονομάζει παραβολικά τον εαυτό Του άνθρωπο, και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Διότι αν έγινε πραγματικά άνθρωπος για τη σωτηρία μας, τι το παράδοξο να προβάλει τον εαυτό Του ως έναν άνθρωπο για την ωφέλειά μας, αυτός που είναι πάντοτε προστάτης της ψυχής και του σώματός μας, ως κύριος και δημιουργός και των δύο;