Η επιστροφή των Ασώτων. Ομιλία π. Σεραφείμ Ζαφείρη στην Κυριακή του Ασώτου

Η επιστροφή των Ασώτων

Ομιλία π. Σεραφείμ Ζαφείρη στην Χριστιανική Εστία Λαμίας
Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 3 Μαρτίου 2013 -Κυριακή του Ασώτου




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)
Αρχείο Αναβάσεων

Συνέπειες της αμαρτίας. Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Συνέπειες της αμαρτίας

Η παραβολή του Ασώτου Υιού

   Δαπανήσαντος δε αυτού πάντα εγένετο λιμός ισχυρός κατά την χώραν εκείνην, και αυτός ήρξατο υστερείσθαι. Και πορευθείς εκολλήθη ενί των πολιτών της χώρας εκείνης, και έπεμψεν αυτόν εις τους αγρούς αυτού βόσκειν χοίρους. Και επεθύμει γεμίσαι την κοιλίαν αυτού από των κερατίων ων ήσθιον οι χοίροι, και ουδείς εδίδου αυτώ.
   Ο άσωτος υιός, αφού διεσκόρπισε τις θείες δωρεές, διαπίστωσε ότι στη χώρα που ζούσε υπήρχε μεγάλη πείνα, δηλαδή "παντελής έλλειψη των πνευματικών τροφών που συντηρούν την ψυχή". Αυτή η έλλειψη των θείων αγαθών είναι συνέπεια της αμαρτίας. "Διότι όπου δεν καλλιεργείται το σιτάρι του θείου φόβου, εκεί υπάρχει λιμός ισχυρός, όχι από ψωμί αλλά από αρετή".
 Η έλλειψη αρετών προκαλεί πείνα πνευματική: "Όπου η άμπελος της εγκρατείας δεν έχει φυτευθεί, εκεί υπάρχει λιμός ισχυρός. Όπου το σταφύλι της αγνείας δεν πατιέται, εκεί λιμός ισχυρός. Όπου δεν αναβλύζει το λάδι της φιλανθρωπίας, εκεί λιμός ισχυρός".
   Στη χώρα της αμαρτίας ο άσωτος τρέφεται από τις εφήμερες ηδονές. Του λείπει η τροφή που τρέφει και παρηγορεί την καρδιά, διότι του λείπει η αγάπη και τα φιλάνθρωπα σπλάχνα του πατέρα του:
   Χαλινούς αποπτύσας τους πατρικούς, αστάτω φρενί, τοις κτηνώδεσι της αμαρτίας λογισμοίς συνέζησα, όλον μου τον βίον δαπάνησα ασώτως ο τάλας εγώ. Τροφής δε λειπόμενος βεβαιούσης καρδίαν, προς καιρόν λιπαίνουσαν ηδονήν εσιτούμην.

Ἂς κλάψουμε…Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Ἂς κλάψουμε…

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου (Λουκ. 15,11-32)

«Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου…» (Λουκ. 15,18,21)

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Θὰ ἔπρεπε πάντοτε, ὅλες τὶς Κυριακές, οἱ Χριστιανοὶ νὰ σπεύδουν στὸ ναό, ἰδιαιτέρως ὅμως σήμερα· γιατὶ τὴν Κυριακὴ αὐτὴ ἑορτάζουμε ὅλοι. Ἑορτάζουμε ὅλοι; μὰ τί περίεργος λόγος εἶν᾽ αὐτός; θὰ πῆτε.  Ἐμεῖς, ἄντρες - γυναῖκες, ἔχουμε ὀνόματα ἁγίων καὶ γιορτάζουμε σὲ διάφορες ἡμερομηνίες, πῶς ἐσὺ λὲς ὅτι σήμερα γιορτάζουμε ὅλοι;

Ἑορτάζουμε, ἀγαπητοί μου, γιατὶ σήμερα εἶνε Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου καὶ λίγο ἢ πολὺ ὅλοι εἴμαστε ἄσωτοι, μοιάζουμε μὲ τὸν ἄσωτο τοῦ εὐαγγελίου, συνεπῶς ἔχουμε τὴν πανήγυρί μας. Καὶ γιὰ νὰ δῆτε ὅτι αὐτὸ εἶνε ἀλήθεια, θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς δείξω, ὅτι τὸ καρτ-ποστάλ, ἡ φωτογραφία αὐτὴ ποὺ παρουσιάζει σήμερα ὁ φακὸς τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελίου, εἶνε φωτογραφία καὶ δική μου καὶ δική σας καὶ ὅλου τοῦ κόσμου.

Αποδημία και σκορπισμός των θείων δωρεών. Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Αποδημία και σκορπισμός των θείων δωρεών
 Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Και μετ' ου πολλάς ημέρας συναγωγών άπαντα ο νεώτερος υιός απεδήμησεν εις χώραν μακράν. Και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως.
   Ο νεώτερος υιός, αφού έλαβε από το φιλάνθρωπο πατέρα τις θείες δωρεές, έμεινε λίγο ακόμη στον πατρικό Οίκο και στη συνέχεια ανεχώρησε σε χώρα μακρινή.
   Τα πρώτα βήματα προς την αμαρτία γίνονται σε ρυθμό που φαίνεται να ελέγχει ο άνθρωπος. Με το δόλωμα μιας υποτιθέμενης ελευθερίας "ο Διάβολος με πανουργία μας ξεγελά, ψιθυρίζοντας: ... "Μπορείς και μόνος σου να διακρίνεις το σωστό και να μην απομακρυνθείς από τον καλό δρόμο, χωρίς να πηγαίνεις στην Εκκλησία και χωρίς να ακούς το κήρυγμα που γίνεται εκεί".
 "Όταν όμως αποσπάσει κάποιον από τις ιερές ακολουθίες και την υπακοή προς τους ιερούς διδασκάλους, τον απομακρύνει και από τη θεία επίβλεψη, παραδίνοντάς τον στα έργα της κακίας. Ο Θεός βέβαια είναι παντού. Ένα πράγμα μόνο βρίσκεται μακριά από τον καλό Θεό, η κακία, και όταν με την αμαρτία φθάνουμε σ' αυτήν, αποδημούμε μακριά από το Θεό. Ου γαρ διαμένουσι παράνομοι κατέναντι των οφθαλμών σου, λέγει ο Δαυίδ στο Θεό".
   Αυτό έκανε ο άσωτος υιός: έφυγε εις χώραν μακράν, δηλαδή μακριά από τον οίκο της πατρικής αγάπης. Κι εμείς "όταν αμαρτάνουμε φεύγουμε από το Θεό, δραπετεύουμε, πηγαίνουμε σε ξένη χώρα".

Ο νεώτερος υιός. Η παραβολή του Ασώτου Υιού.

Ο νεώτερος υιός

 Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Και είπεν ο νεώτερος αυτών τω πατρί˙ Πάτερ, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας. Και διείλεν αυτοίς τον βίον.
   Η ιδιαίτερη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο φανερώθηκε στη δημιουργία με το γεγονός ότι ο άνθρωπος πλάσθηκε ελεύθερος και αυτεξούσιος.
 Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο "αναμάρτητο κατά τη φύση και αυτεξούσιο κατά τη θέληση. Αναμάρτητο, όχι επειδή δεν ήταν δεκτικός αμαρτίας, διότι μόνον ο Θεός είναι ανεπίδεκτος αμαρτίας, αλλά επειδή δεν είχε τη ροπή προς την αμαρτία μέσα στη φύση του, αλλά μάλλον στην προαίρεσή του.
Είχε δηλαδή την εξουσία να παραμένει σταθερός και να προοδεύει στο αγαθό, βοηθούμενος από τη θεία Χάρη, αλλά επίσης και να παρεκτραπεί από το καλό και να καταλήξει στο κακό, κατά παραχώρηση Θεού για το αυτεξούσιο. Διότι ό, τι γίνεται με τη βία δεν είναι αρετή". "Η αρετή είναι πράγμα ελεύθερο και εκούσιο".
   Ο Θεός τίμησε τον άνθρωπο με το αυτεξούσιο, ώστε τα αγαθά που με τη θέλησή του επιλέγει ο άνθρωπος, να τα έχει δικά του όχι λιγότερο από όσο ανήκουν στο Θεό. Αυτό φανερώνει ο λόγος του πατέρα προς τον πρεσβύτερο υιό: Τέκνον, πάντα τα εμά σα εστί.

Κυριακὴ του Ασώτου. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Κυριακὴ του Ασώτου

Κεφ. 15, χωρία 11 έως 32

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

            Συμβαίνει σε κάθε οικογένεια να υπάρχουν προβλήματα, που πάντοτε απασχολούν τους γονείς.  Και στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ένας πατέρας αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα με τον δευτερότοκο γιο του.   Ο νεώτερος γιος εύρισκε πληκτική την ζωή μέσα στο πατρικό του σπίτι.  Τον τραβούσε ο έξω κόσμος, που πίστευε ότι ήταν ένας παράδεισος απολαύσεων, ανέσεων και ελευθερίας.  Πίστευε, ότι μακριά από το πατρικό σπίτι, θα μπορούσε να ζήσει χωρίς δεσμεύσεις και έλεγχο

Ζήτησε, λοιπόν, από τον πατέρα του περιουσία που δεν του ανήκε. Ο πατέρας με ψυχικό πόνο παρακολουθούσε το δράμα του παιδιού.  Δεν θέλησε να τον κρατήσει με τη βία.  Του έδωσε πλούτη από τα πλούτη του.  Και ο γιος, χωρίς καν να ευχαριστήσει, ούτε να χαιρετίσει, έφυγε σε μακρινή χώρα, σε χώρα όπου οι κάτοικοι ζούσαν αμαρτωλά και μέσα σε κάθε είδους ασωτίας και ηθικής ακαθαρσίας.  Εκεί, μακριά από την στοργική προστασία του πατέρα, σπαταλά όλη την πατρική περιουσία «ζων ασώτως».

Οι αμαρτωλές διασκεδάσεις, οι κόλακες, οι κακοί φίλοι και φίλες, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα τον απογυμνώνουν απ’ όλα του τα αγαθά.  Και, όταν εκείνοι τον είδαν πτωχό και πεινασμένο, τον εγκαταλείπουν αβοήθητο.  Εκείνος, για να μην αποθάνει από την πείνα, στην αφιλόξενη εκείνη χώρα, ζήτησε να εργασθεί. 

Η παραβολή του Ασώτου Υιού. Ο Θεός είναι αγάπη

Η παραβολή του Ασώτου Υιού. Ο Θεός είναι αγάπη

Άνθρωπός τις είχε δύο υιούς

   Ο Ιησούς Χριστός με τη διδαχή και τη σταυρική Θυσία Του μας απεκάλυψε την αλήθεια για το Θεό Πατέρα. Επειδή "ο Θεός Πατέρας είναι ορατός μόνο στον κατά φύση Υιό Του".
 Έτσι μας βεβαίωσε ο ευαγγελιστής και Θεολόγος Ιωάννης: Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε˙ Ο μονογενής Υιός, ο ων εις τον κόλπον του Πατρός, Εκείνος εξηγήσατο.
Ο Χριστός λοιπόν μας εξήγησε ότι ο Θεός Πατήρ είναι μία πατρική Αγάπη, που συνεχώς προσφέρεται στον άνθρωπο.
 Και για να κατανοήσουμε την αλήθεια αυτή, ο Χριστός χρησιμοποίησε μία παραβολή, την παραβολή του σωθέντος ασώτου υιού.
   Άνθρωπός τις. "Ο Κύριος ονομάζει παραβολικά τον εαυτό Του άνθρωπο, και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Διότι αν έγινε πραγματικά άνθρωπος για τη σωτηρία μας, τι το παράδοξο να προβάλει τον εαυτό Του ως έναν άνθρωπο για την ωφέλειά μας, αυτός που είναι πάντοτε προστάτης της ψυχής και του σώματός μας, ως κύριος και δημιουργός και των δύο;

Τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς. Κυριακὴ ΙΕ΄ Λουκᾶ. Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου

 Κυριακὴ ΙΕ΄ Λουκᾶ

 Τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς καί ἡ ἀπόδοσή του στήν νεοελληνική

Κατά Λουκάν Εὐαγγέλιο  Κεφ. 15, χωρία 11 ἕως 32

῾Ο ἄσωτος υἱὸς

11 Εἶπεν ὁ Κύριος  τὴν παραβολὴν ταύτην· · ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.
14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. 16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.
17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! 18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. 19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. 20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
21 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.

Ὁμιλίες (3) π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή τοῦ Ἀσώτου

1. Τό πρόσωπον τοῦ Πατέρα μέ τά θεϊκά χαρακτηριστικά του - Ὁ Θεός ἀποκαλύπτεται εἰς τήν Κ.Δ. ὡς Πατήρ (δ. 24')
Ὁμιλίες π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή τοῦ Ἀσώτου. (Λουκ. 15, 11-32)
Πραγματοποιήθηκε στίς 22-02-1981


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


2. Ἡ φυσιογνωμία τοῦ Θεοῦ Πατρός (δ. 24')
Ὁμιλίες π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή τοῦ Ἀσώτου. (Λουκ. 15, 11-32)
Πραγματοποιήθηκε στίς 14-02-1982


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


3. Ἡ «οὐσία» τοῦ Πατέρα εἶναι τό ἐν ἡμῖν «κατ᾿ εἰκόνα» (δ. 29')
Ὁμιλίες π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή τοῦ Ἀσώτου. (Λουκ. 15, 11-32)
Πραγματοποιήθηκε στίς 06-03-1983


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)

Τα ηχητικά αρχεία είναι από το arnion.gr 

Διαβάστε περισσότερα πατῶντας  Κυριακή τοῦ Ἀσωτου

Αποδοχή αμαρτωλότητος, Μετάνοια, Προσευχή, Ομολογία, Άφεσις. Ομιλία π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου στην Κυριακή του Ασώτου

Κυριακή τού Ασώτου 2009

Ως γνωστόν το Κίεβο είναι μια από τις ιερότερες πόλεις της Νότιας Ρωσίας, της σημερινής ανεξάρτητης Ουκρανίας. Εκεί ο Ορθόδοξος μοναχισμός έδειξε όλο το μεγαλείο του, μέσα στη δόξα που χάρισε ο Θεός σε αγιασμένους μοναχούς ειδικότερα βέβαια της Λαύρας του Κιέβου. Εκεί δεκάδες ενάρετοι μοναχοί που έφτασαν σε μεγάλα ύψη αρετής, τα σώματά των ετιμήθησαν με αφθαρσία μετά την οσιακή κοίμησή τους.

Σε έναν Έλληνα ιερέα ο οποίος πήγε προσκυνητής στον ιερό αυτό τόπο, και συχνά πηγαίνουν τώρα, ο ηγούμενος της Λαύρας μεταξύ των άλλων θαυμαστών αφηγήθηκε και το εξής. Όχι μόνον αναφέρθηκε στη γνωστή ιστορία, του Οσίου Λουκά επισκόπου Συμφερουπόλεως, αλλά και την εξής ιστορία:
Στη δεκαετία του 1980 (χίλια εννιακόσια ογδόντα), βρισκόμασταν δηλαδή προς το τέλος και προς την κατάρρευσιν του αθέου κομμουνιστικού καθεστώτος, ένας μοναχός της Λαύρας, ονειρεύθηκε έναν όσιο μοναχό του παρελθόντος, μέσα σε ουράνιο φως και δόξα πολλή. Ο οποίος του υπέδειξε ένα συγκεκριμένο μέρος μέσα στην αυλή της μονής και του ζήτησε να σκάψουν εκεί και να ξεθάψουν και να κάμουν ανακομιδή του λειψάνου του.
Ο μοναχός το είδε αυτό τρείς τέσσερις φορές, στην αρχή δεν του έδιδε σημασία, κατόπιν αναγκάστηκε να το πει στον ηγούμενο της Λαύρας. Εντυπωσιάστηκε εκείνος, αλλά δεν προέβη στην ανακομιδή. Τότε ο Άγιος εμφανίστηκε και στον ηγούμενο, και του επανέλαβε την εντολή της ανακομιδής.

Κυριακή τοῦ Ἀσώτου. Τὸ μαῦρο πουλί. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Κυριακή τοῦ Ἀσώτου

(Λουκ. ιε΄ 11-32)

Τὸ μαῦρο πουλί.

«Καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν

οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως».

(σελ.224-228)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μόνον ὁ Κύριος, ὁ θεῖος καὶ ἀνυπέρβλητος διδάσκαλος, ἠμποροῦσεν ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, νὰ ζωγραφίσῃ μὲ τὸσον χτυπητὰ χρώματα, μὲ τέτοιες δραματικὲς φράσεις, μὲ τόσην ἀριστουργηματικὴν ἀληθινὰ πλοκὴν τὰς συνεπείας τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ νεωτέρου παιδιοῦ τῆς συγκλονιστικῆς Παραβολῆς τοῦ Ἀσώτου.

Καθὼς ἠκούσαμεν σήμερα τὸ Ἱ. Εὑαγγέλιον, ἐνόμιζες, ὅτι ἐζωντάνευαν ἐμπρός σου τὰ πρόσωπα, ὅτι ἦταν ἕτοιμα νὰ σοῦ ὁμιλήσουν. Ὁ δυστυχὴς ἄσωτος!.....

Ἀκουμπισμένος στὸ φτωχικό του ραβδί, στὴ σκιὰ κάποιου δένδρου, μέσα στὴν παγερή του μόνωσι, βλέπει τὴ σημερινὴ εἰκόνα τῆς ζωῆς του. Θλιμμένος, πονεμένος νοσταλγὸς ρίχνει τὴν καυτερή του τὴ ματιὰ στὰ περασμένα.... Τότε ἦταν ἀληθινὸς πρίγκηψ, ἐλεύθερος, χρυσοκέντητος, χορτᾶτος, ἀξιοπρεπὴς κύριος μέσα σὲ ὁλόκληρη στριὰ προθύμων ὑπερητῶν.

Τώρα ὅμως!..... Ἀλλοίμονον!  Χοιροβοσκός, ἔρημος, κουρελιασμένος, πεινασμένος μέσα σὲ μιὰ ἀγέλη λασπωμένων καὶ βρωμερῶν χοίρων.

«Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν»...

Κυριακή τοῦ ἀσώτου. Θεοφυλάκτου Ἀρχιεπισκόπου Βουλγαρίας

Κυριακή τοῦ ἀσώτου

Λουκ. ιε΄ 11-32

Θεοφυλάκτου Ἀρχιεπισκόπου Βουλγαρίας

Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν, κεφάλαιον ιε΄

Στήν παραβολή τοῦ Ἀσώτου (Ἁγίου Νικοδήμου, Πνευματικά γυμνάσματα). Ομιλία π.Σάββα Αγιορείτη

Π. Σάββας 2010-01-31_ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ_(ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ_ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ)


Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 31-01-10 (Συνάξεις Κυριακῆς στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).



Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla)

Πηγή αρχείου και εικόνας hristospanagia3.blogspot.com

Κυριακή ΙΖ΄ Λουκά. Κυριακή του Ασώτου

Κυριακή του Ασώτου
Το Ευαγγέλιο της Κυριακής,
η απόδοσή του  στην νεοελληνική 

 Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο

Κεφ. 15, χωρία 11 έως 32

῾Ο ἄσωτος υἱὸς

11 Εἶπεν ὁ Κύριος  τὴν παραβολὴν ταύτην· · ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. 16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. 17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! 18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. 19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. 20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.

Λόγος εις την Παραβολή του Ασώτου. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

«... Πατέρα μου, αμάρτησα... Πάρε με ως ένα
δούλον σου...! Εγώ, τέκνον, τί είχα να κάμω
σ’ αυτά τα συγκλονιστικά λόγια; Ημπορούσα
να μη ελεήσω τον δικόν μου υιόν, που επέστρεψε;...                                      
Ο Κύριος Ιησούς».

Παρ’ ότι εκκλησιαστικώς-λατρευτικώς η Παραβολή του Ασώτου πέρασε, όμως ως περιεχόμενο και διδαχή η Παραβολή αυτή, όχι μόνο είναι πάντοτε επίκαιρη, αλλά είναι αναπόσπαστη από την προσωπικήν εμπειρία των αμαρτωλών και αγίων. Γι’ αυτό και χάριν των εν Χριστώ αδελφών μετέφρασα την ερμηνείαν της από τον χρυσούν Άγιον, τον Χρυσόστομον.

Ως γνωστόν Παραβολή είναι μία πλασματική ιστορία χάριν διδαχής. Και προκειμένου περί της Παραβολής του Ασώτου, έχει λεχθεί, ότι ήταν αρκετή αυτή, για να θεωρηθή ως Θεός αυτός που την έπλασε. Πράγματι, στην Παρα­βολήν, ως κεντρική ιδέα, αποκαλύπτεται η άπειρη αγάπη και ευσπλαγχνία του Θεού στα πλάσματά Του.
 Και για να καταφανεί η σε απίστευτον βαθμόν αγάπη του Θεού-Πατρός, πλάθει και τον πρεσβύτερον υιόν, που εκπροσωπεί τον μέσον τύπον του δικαίου, εκφραζομένου με την λογικήν, με το μέτρον και το δίκαιον. Δύναται δε να υποστηρι­χθεί, ότι και καλός χριστιανός δεν ήτο, αφού δεν εσκέπτετο το «ουδέν δύνασθε ποιείν άνευ εμού» και το Αποστολικόν: «Τί έχεις ω άνθρωπε, ο ουκ έλαβες; Και ει έλαβες, τί καυχάσαι ως μην λαβών;».