Λόγοι Μεγάλου Ἀθανασίου

Λόγοι Μεγάλου Ἀθανασίου

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στὸν λόγο του «Εἰς τὸν Μέγαν Ἀθανάσιον» τονίζει «Ἐγκωμιάζοντας τὸν Ἀθανάσιον θὰ ἐγκωμιάσω τὴν ἀρετήν. Εἶναι τὸ ἴδιον νὰ ὁμιλήσης δι᾽ αὐτὸν ἤ νὰ ἐπαινέσης τὴν ἀρετήν… Καὶ ἐγκωμιάζοντας τὴν ἀρετὴν, θὰ ἐγκωμιάσω τὸν Θεόν, ποὺ ἔδωσεν τὴν ἀρετὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους».1
 Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος γράφει τὰ ἑξῆς γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ νοοῦμε τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Λόγος δὲν εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ κτίσματα, ἀλλὰ εἶναι ὁ δημιουργὸς αὐτῶν.
 Διότι ἔτσι μόνο νοεῖται ὅτι προσέλαβε τὸ κτιστὸ ἀνθρώπινο σῶμα, γιὰ νὰ τὸ ἀνακαινίσει αὐτὸ ὡς δημιουργὸς (κατὰ τὴν ἐνανθρώπηση), νὰ τὸ θεοποιήσει αὐτὸ μὲ τὸ νὰ εἶναι ἑνωμένο ἀχωρίστως μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἔτσι νὰ εἰσάγει ὅλους ἐμᾶς εἰς τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, λόγῳ τῆς ὁμοιότητός μας πρὸς τὸ σῶμα Του.
 Ἐκτὸς τῶν ἄλλων δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ θεοποιηθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ νὰ συνδεθεῖ μὲ κτίσμα, ἐὰν δὲν ἦταν Θεὸς ἀληθινὸς ὁ Υἱὸς καὶ δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ παρουσιασθεῖ ὁ ἄνθρωπος στὸν Πατέρα, ἐὰν ὁ Λόγος, ὁ ὁποῖος ἐφόρεσε ἀνθρώπινο σῶμα, δὲν ἦταν γνήσιος καὶ ἀληθινὸς Λόγος αὐτοῦ.
 Καὶ ἀκόμα δὲν θὰ εἴχαμε ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία».2

Μέγας Αντώνιος «Σε όποιον ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα»

Σε όποιον ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα

Απόσπασμα από τον Βίο του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου που συνέγραψε ο Μέγας Αθανάσιος

«Κάποτε λοιπόν δύο φιλόσοφοι ήλθαν προς αυτόν, ειδωλολάτρες, που νόμιζαν ότι μπορούν να ελέγξουν τον Αντώνιο. Ήταν στο όρος το έξω. Ο Αντώνιος κατάλαβε ποιοί άνθρωποι είναι όταν τους είδε και εξήλθε προς αυτούς και είπε με διερμηνέα: “Γιατί τόσο πολύ κοπιάσατε να έλθετε, ω φιλόσοφοι, προς ανόητο άνθρωπο;” Όταν είπαν αυτοί ότι δεν είναι ανόητος, αλλά και πολύ φρόνιμος, είπε προς αυτούς: “Αν μεν προς ανόητο ήλθατε, περιττός ο κόπος σας.
 Αν όμως θεωρείτε ότι είμαι φρόνιμος, να γίνετε όπως είμαι εγώ. Επειδή πρέπει να μιμούμαστε τα καλά. Και αν μεν εγώ ερχόμουν προς εσάς, τότε θα εμιμόμουν εσάς.
 Αν όμως εσείς (ήλθατε) προς εμένα, να γίνετε όπως εγώ. Επειδή είμαι Χριστιανός. Αυτοί θαυμάζοντας ανεχώρησαν επειδή έβλεπαν και τους δαίμονες να φοβούνται τον Αντώνιο...

Ο Χριστός μεσίτης Θεού και ανθρώπων κατά τον Μέγα Αθανάσιο.

Απόσπασμα από την Δ’ Ομιλία Κατά Αρειανών

Ως προς την ασθενή και ανθρωπίνην σκέψιν των Αρειανών, επειδή υπονοούν ότι ο Κύριος έχει ανάγκην όταν λέγει ούτος «Ἐδόθη μοι» (Ματθ. 28.18), και «έλαβα», και δι’ αυτά που λέγει ο Παύλος «διά τοῦτο ὑπερύψωσεν αὐτόν» (Φιλ. 2.9), και, «Ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ» (Κολ. 3.1), και τα παρόμοια, πρέπει να ἀπαντήσωμεν ότι ο Κύριος ημών, ενώ είναι Λόγος και Υιός του Θεού, εφόρεσε ανθρώπινον Σώμα και έγινε Υιός ανθρώπου, ώστε, αφού γίνει μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, να υπηρετεί τα μεν του Θεού εις εμάς, τα δεν ιδικά μας εις τον Θεόν.

Όταν λοιπόν λέγεται ότι πεινά, και δακρύζει, και κουράζεται και «Θεέ μου, Θεέ μου», ενώ είναι ανθρώπιναι αδυναμίαι και ιδικά μας παθήματα, τα παίρνει από εμάς και τα δίδει εις τον Πατέρα, παρακαλών υπέρ ημών δια να εξαφανισθούν δι’ αυτού.

Όταν δε λέγει «Ἐδόθη μοι εξουσία» και «ἔλαβον» (Ιω. 10.18), και «Διά τοῦτο ὑπερύψωσεν αὐτόν ο Θεός», αυτά είναι χαρίσματα που λαμβάνονται εκ του Θεού και δι’ αυτού δίδονται εις εμάς.

Διότι δεν είχε ανάγκη ο Λόγος, ούτε αυτός εδημιουργήθει κάποτε˙ ούτε πάλιν οι άνθρωποι ήσαν ικανοί να υπηρετήσουν προς χάριν των αυτά, αλλά δια του Λόγου δίδονται εις εμάς˙ δι’ αυτό, ως προσφερόμενα εις αυτόν δίδονται εις εμάς˙ δι’ αυτό, άλλωστε, ενηνθρώπισε, ώστε χαριζόμενα εις αυτόν να μεταβιβασθούν εις εμάς.

Ὁμιλίες (4) π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου μὲ ἀφορμή τὴν Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου

1. Οἱ περιπέτειες τοῦ Μ. Ἀθανασίου γιά τήν Ὀρθοδοξία (δ. 26')
Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου
Πραγματοποιήθηκε στὶς 18-01-1998


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


2. Πολύτιμα λόγια του μεγάλου Πατρός (δ. 28')
Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου
Πραγματοποιήθηκε στὶς 18-01-2000


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


3. Φιλία ἀνάμεσα σέ δυό μεγάλους (β΄ ἔκδοσις) (δ. 19')
Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου
Πραγματοποιήθηκε στὶς 17-01-2002 Μνήμη Ἁγίου Ἀθανασίου - εἰς τόν ἑσπερινόν


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


4. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί οἱ αἱρέσεις (β΄ ἔκδοσις) (δ. 27')
Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου
Πραγματοποιήθηκε στὶς 18-01-2002 Μνήμη Ἁγίου Ἀθανασίου - ἀνήμερα


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)

Τα ηχητικά αρχεία είναι από το arnion.gr 

Κυριακή ΙΓ. Λουκά. Λόγοι Μ. Βασιλείου και Μ. Αθανασίου περι ακτημοσύνης και μοναχικής αποταγής.

Α) Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας του Μεγάλου
Β) Αγίου Αθανασίου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας του Μεγάλου

Λόγοι περί ακτημοσύνης και μοναχικής αποταγής

«Έτι εν σοι λείπει. Πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτωχοίς,
και έξεις θησαυρόν εν ουρανοίς, και δεύρο ακολούθει μοι»

Α.Ο φιλάνθρωπος Θεός, που φροντίζει για την σωτηρία μας, όρισε για τους ανθρώπους δύο τρόπους ζωής, την συζυγία και την παρθενίαν. Ώστε όποιος δεν ημπορεί να υπομείνη το άθλημα της παρθενίας, να έρθη σε κοινωνία γάμου με γυναίκα, γνωρίζοντας ότι θα ζητηθή λόγος για την σωφροσύνη, τον αγιασμό και την ομοίωσή του με τους αγίους εκείνους που είχαν σύζυγο και ετεκνοτρόφησαν.
Τοιούτος ήταν στην Παλαιά Διαθήκη ο Αβραάμ, το μέγα καύχημα του οποίου ήταν ότι προετίμησε τον Θεόν και εδέχθη να θυσιάση τον μονογενή υιόν του χωρίς οίκτον.
Είχε δε και τις θύρες της σκηνής του ανοικτές, έτοιμος να δεχθή αυτούς που επρόκειτο να φιλοξενηθούν. Δεν ήκουσε το «πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος τοις πτωχοίς». Ακόμη μεγαλυτέραν αρετήν επέδειξεν ο Ιώβ και άλλοι πολλοί, όπως ο Δαυίδ και ο Σαμουήλ. Στην Καινή Διαθήκη τοιούτοι υπήρξαν ο Πέτρος και οι άλλοι Απόστολοι.

Μη λέτε ψέμματα ο ένας στον άλλο. Μέγας Αθανάσιος

Ο απόστολος Παύλος δεν είπε ψέμματα σε όσα υποσχέθηκε. Αλλά και αφού τήρησε την υπόσχεσή του στο Θεό, αξιώθηκε και αυτός να λάβει από το Θεό, το δίκαιο κριτή, αμετάβλητη την επαγγελία, το στεφάνι δηλαδή που χαρίζει ο Κύριος σαν βραβείο στη δικαιοσύνη και την αρετή (Β’ Τιμ. 4, 7-8).
Γι’ αυτό λοιπόν μας συμβουλεύει και λέει: «Μη λέτε ψέμματα ο ένας στον άλλο».
Και πάλι: «Κανένα ψέμμα να μη βγαίνει από το στόμα σας». Θέλοντας να γίνουμε μιμητές του, γράφει: «Λέω αλήθεια, δεν ψεύδομαι» (Α’ Τιμ. 2, 7), επειδή και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο ρητώς προστάζει να προσέχουμε τα λόγια μας, να αγαπάμε την αλήθεια. Και όταν λέμε Ναι, να είναι πράγματι Ναι. Όταν πάλι λέμε Όχι, να είναι πράγματι Όχι.

(Μέγας Αθανάσιος)

Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας - Λόγος γιὰ τοὺς κοιμηθέντες

Μὴν ἀρνεῖσαι νὰ προσφέρεις λάδι καὶ νὰ ἀνάβῃς κεριὰ στὸν τάφο του, ἐπικαλούμενος Χριστὸν τὸν Θεὸν, καὶ ἂν ἀκόμα ὁ κοιμηθεὶς τελείωσε εὐσεβῶς τὴ ζωή του καὶ τοποθετήθηκε στὸν οὐρανό. Γιατί αὐτὰ εἶναι εὐπρόσδεκτα ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ προσκομίζουν μεγάλη τὴν ἀνταπόδοσή Του, γιατί τὸ λάδι καὶ τὸ κερὶ εἶναι θυσία καὶ ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἐξιλέωση. Ἡ δὲ ἀγαθοεργία φέρνει τελικὰ προσαύξηση μὲ κάθε ἀγαθὴ ἀνταπόδοση. 

Ὁ σκοπὸς τοῦ προσφέροντος, γιὰ τὴν ψυχὴ κοιμηθέντος, εἶναι ἴδιος μὲ τὰ ὅσα κάνει ὅποιος ἔχει μικρὸ παιδὶ ἄρρωστο καὶ ἀδύναμο, γιὰ τὸ ὁποῖο προσφέρει στὸν ἱερὸ ναὸ κεριὰ, θυμίαμα καὶ λάδι μὲ πίστη καὶ τὰ χαρίζει ὅλα γιὰ τὸ παιδί του. Τὰ κρατάει καὶ τὰ προσφέρει μὲ τὰ χέρια του σὰν νὰ τὰ κρατάει καὶ νὰ τὰ προσφέρῃ τὸ ἴδιο τὸ παιδὶ, ἀκριβῶς δηλαδὴ ὅπως γίνεται ὅταν στὸ βάπτισμα ἀποκηρύσσεται ὁ σατανᾶς ἀπὸ τὸν ἀνάδοχο γιὰ λογαριασμὸ τοῦ νηπίου.

Παρομοίως πρέπει νὰ θεωρεῖται καὶ ὅποιος πέθανε πιστὸς στὸν Κύριο, ὅτι κρατάει καὶ προσφέρει τὰ κεριὰ καὶ τὸ λάδι, καὶ ὅλα ὅσα προσφέρονται γιὰ τὴ λύτρωσή του.Ἔτσι μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ προσπάθεια ποὺ γίνεται μὲ πίστη δὲ θὰ πάει χαμένη.

Ἀθανάσιος ὁ Μέγας. Ἐγκώμιον εἰς τὸν Ἅγιον Ανδρέαν τὸν Ἀπόστολον

Ἑλληνικὴ Πατρολογία Μιγνίου (Migne), τ. 28ος, σ. 1101 κ' ἑξῆς, ἢ ΒΕΠΕΣ, τ. 36ος, σ. 303-306.

Α' . Ὁρῶν τὴν λαμπρὰν ταύτην ἀγέλην τοῦ Πνεύματος καὶ εἰς τὸ γαληνὸν ἀληθῶς καὶ ἀκύμαντον πέλαγος, ἀποστολικὴν ὑπερβεβλημένην σαγήνην, τῆς δεσποτικῆς φωνῆς ὑπομιμνήσκομαι βοώσης• «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»(2). Ὢ φωνῆς ἐνεργοῦς! Ὢ ρημάτων διὰ πραγμάτων γνωριζομένων! Ὢ τῆς ἀληθοῦς ὑποσχέσεως καθ' ἡμέραν αὐξανομένης! Τίνος γὰρ ἡ πολυάνθρωπος αὕτη θήρα; Τὶς ὁ τὴν περιφανῆ ταύτην ἀθροίσας πανήγυριν, ἢ δῆλον, ὡς ὁ περιφανὴς τῶν ἀποστόλων Ἀνδρέας; ὁ ἁπλώσας τῆς γλώττης καὶ τῆς μνήμης τὰ θήρατρα• ἵνα, τὴν ἱεράν ταύτην ἐμπλήσας ὁλκάδα(3) τοῖς οἴαξι(4) τῆς ἀποστολῆς, πρὸς οὐρανὸν ἰθύνη(5) τὸ σκάφος. Καὶ ποῖα τὰ τῆς ἄγρας πρωτεῖα; Ποῖα δὲ τῶν καμάτων τὰ ἀκροθίνια(6); Οἱ τὸν τῆς ἱερωσύνης περίβολον ταῖς ἀρεταῖς περιφαιδρύνοντες. 
Οἱ πρῶτοι τὰς ἀποστολικὰς ταύτας ὑπερθέντες(7) ἀγκάλας, καὶ τοὺς ἔξω πλανωμένους πρὸς σωτηρίαν ἀγρεύσαντες. Ἀλλ' ἢ καὶ τῆς παρούσης ἡμῖν πανηγύρεως ὁ μέγας οὗτος Ἀνδρέας τὰς προφάσεις δέδωκεν• ἀλλ' ὅ γε πᾶς τῶν ἀποστόλων συνεκτιμᾶται χορός. Οὕς γὰρ ἡ χάρις συνῆψεν, οὐ διίστησι τόπος. 
Καὶ καθάπερ εἴ τις τῶν ἐκ πολυτελείας διηνθισμένων λίθων ἐπαινεῖν ἐθελήσειε στέφανον, ὅτου ἂν τοῖς ἐπαίνοις περιδράξηται μέρους, τὸν ὅλον συνθαυμάζει τοῖς μέρεσι• ἢ καθάπερ, χρυσῆν τινα σειρὰν ὁρῶν τις, ὅπη(8) ἂν ἅψαιτο(9), τὸ πᾶν συνεκίνησεν• οὕτω καὶ ὁ πρὸς ἕνα τῶν ἀποστόλων λόγος βαδίζων δι' αὐτοῦ συνέχει τοὺς ἅπαντας κατὰ τὴν τοῦ θεσπεσίου Παύλου φωνὴν• «Εἰ χαίρει ἕν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη»(10). 
Ποίαν γὰρ ἂν μελῶν ἁρμονίαν οὕτως ἡ φύσις ἐξύφηνεν, ὡς τὴν τῶν ἀποστόλων χορείαν ἡ τοῦ Πνεύματος χάρις συνήρμοσε; Μία γὰρ ὄντως χάρις, ἡ τοὺς ἀποστόλους τῷ Δεσπότῃ στρατολογήσασα.

Αθανασίου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας του Μεγάλου. «Λόγος κατά ειδώλων»

Μετάφραση (Αρχιμ. Δωρόθεος Πάπαρης)

Εισαγωγή - Περίληψη

Ο λόγος αυτός του Μ. Αθανασίου γράφτηκε πιθανόν περί τα έτη 317-319 μ.Χ., και όπως φαίνεται και από τον τίτλο του, καταφέρεται κατά της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας που επικρατούσε στον τότε γνωστό κόσμο σε διάφορες συγκριτιστικές παραλλαγές.
Στο πρώτο μέρος ο άγιος Αθανάσιος καταγγέλει το ψέμα της ειδωλολατρείας. Θεωρεί ως αιτία της την κακία. Αναιρεί την ειδωλολατρεία αποδεικνύοντας τον παραλογισμό και την ασέβεια μιας τέτοιας πίστης.
Στο δεύτερο μέρος του λόγου περιγράφει την οδό της ανύψωσης προς την αληθινή γνώση του Θεού και Λόγου με την ενόραση και τη θεώρηση του εξωτερικού κόσμου μέσα στην αρμονία και ωραιότητά του.
Η γνώση του Θεού ξεκινά από τη γνώση της ψυχής. Η οδός του Θεού είναι μέσα μας. Για να γνωρίσει όμως η ψυχή μας το Θεό πρέπει να είναι καθαρή. Η γνώση του Θεού συνεχίζεται με την ενόραση της κτίσεως. Η τάξη και η αρμονία της μας οδηγεί στο Λόγο του Θεού. Ο Υιός και Λόγος κινεί και προνοεί τον κόσμο ως εκπρόσωπος του Πατέρα. Επομένως, μέσω της κτίσεως γνωρίζουμε τον Λόγο και Αυτός μας οδηγεί στον Πατέρα.
Σε μια εποχή που φυτρώνουν παράξενες θρησκείες μη λογικές· που γίνονται προσπάθειες να επανέλθουμε σε μια νέα μορφή ειδωλολατρείας· αξίξει, νομίζουμε, να μελετήσει κανείς το λόγο του Μ. Αθανασίου, διότι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον τα επιχειρήματά του για την απόρριψη της ειδωλολατρείας· ταυτόχρονα, μας προσανατολίζει στην ορθή πίστη στο μόνο αληθινό Θεό.

Περισσότερα με παράθεση του αρχαίου κειμένου και μετάφραση ΕΔΩ

Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας - Λόγος γιὰ τοὺς κοιμηθέντες

Μὴν ἀρνεῖσαι νὰ προσφέρεις λάδι καὶ νὰ ἀνάβῃς κεριὰ στὸν τάφο του, ἐπικαλούμενος Χριστὸν τὸν Θεὸν, καὶ ἂν ἀκόμα ὁ κοιμηθεὶς τελείωσε εὐσεβῶς τὴ ζωή του καὶ τοποθετήθηκε στὸν οὐρανό. Γιατί αὐτὰ εἶναι εὐπρόσδεκτα ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ προσκομίζουν μεγάλη τὴν ἀνταπόδοσή Του, γιατί τὸ λάδι καὶ τὸ κερὶ εἶναι θυσία καὶ ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἐξιλέωση. Ἡ δὲ ἀγαθοεργία φέρνει τελικὰ προσαύξηση μὲ κάθε ἀγαθὴ ἀνταπόδοση. Ὁ σκοπὸς τοῦ προσφέροντος, γιὰ τὴν ψυχὴ κοιμηθέντος, εἶναι ἴδιος μὲ τὰ ὅσα κάνει ὅποιος ἔχει μικρὸ παιδὶ ἄρρωστο καὶ ἀδύναμο, γιὰ τὸ ὁποῖο προσφέρει στὸν ἱερὸ ναὸ κεριὰ, θυμίαμα καὶ λάδι μὲ πίστη καὶ τὰ χαρίζει ὅλα γιὰ τὸ παιδί του. Τὰ κρατάει καὶ τὰ προσφέρει μὲ τὰ χέρια του σὰν νὰ τὰ κρατάει καὶ νὰ τὰ προσφέρῃ τὸ ἴδιο τὸ παιδὶ, ἀκριβῶς δηλαδὴ ὅπως γίνεται ὅταν στὸ βάπτισμα ἀποκηρύσσεται ὁ σατανᾶς ἀπὸ τὸν ἀνάδοχο γιὰ λογαριασμὸ τοῦ νηπίου.
Παρομοίως πρέπει νὰ θεωρεῖται καὶ ὅποιος πέθανε πιστὸς στὸν Κύριο, ὅτι κρατάει καὶ προσφέρει τὰ κεριὰ καὶ τὸ λάδι, καὶ ὅλα ὅσα προσφέρονται γιὰ τὴ λύτρωσή του.Ἔτσι μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ προσπάθεια ποὺ γίνεται μὲ πίστη δὲ θὰ πάει χαμένη. Νὰ εἶστε σίγουροι ὅτι οἱ Θεῖοι ἀπόστολοι καὶ οἱ Θεοδίδακτοι διδάσκαλοι καὶ οἱ Θεόπνευστοι πατέρες, ἀφοῦ πρῶτα ἑνώθηκαν μὲ τὸ θεῖο καὶ φωτίσθηκαν καθόρισαν μὲ τρόπο θεάρεστο τὶς λειτουργίες, τὶς προσευχὲς καὶ τὶς ψαλμωδίες, ποὺ γίνονται κάθε χρόνο στὴ μνήμη ἐκείνων ποὺ πέθαναν. Καὶ ὅλα αὐτὰ μέχρι σήμερα, πάντα μὲ τὴ χάρη τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ, αὐξάνονται καὶ συμπληρώνονται σ᾿ ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος γιὰ νὰ δοξάζεται καὶ νὰ ἐξυμνεῖται ὁ Κύριος τῶν κυρίων καὶ Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων.

phys.uoa.gr

"Στύλος γέγονας Ορθοδοξίας"

(Έπἰ τῇ μνήμη Ἁγίου Ἀθανασίου, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, τοῦ Μεγάλου).

Στὶς 18 Ἰανουαρίου Ἐκκλησία μας τιμᾷ καὶ γεραίρει τὴ μνήμη ἑνός Στύλου της, ὅπως τὸν χαρακτηρίζει, τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, τοῦ Μεγάλου. Καὶ πραγματικά, πρόκειται γιὰ ἕναν Μέγα Ἰεράρχη καὶ Οἰκουμενικὸ Διδάσκαλο, ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει τὴν Ἐκκλησία μὲ τὰ θεῖα δόγματα ποὺ ἀνέπτυξε διὰ τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Γεννήθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ εὐσεβεστάτους γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τὸν γαλούχησαν μὲ τὰ ἄχραντα νάματα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, καὶ τοῦ μετέδωσαν ἀκριβῶς τὴν παρακαταθήκη τῶν Ἁγίων Πατέρων περὶ τῆς Μοναδικότητος αὐτῆς τῆς πίστεως. Ἀπὸ πολὺ μικρὸς διέφερε ἀπὸ τὰ παιδιὰ τῆς ἡλικίας του στὴν φρόνηση, στὴν σύνεση καὶ ἐν γένει στὶς ἐν Χριστῷ ἀρετές, γεγονὸς ποὺ διέγνωσε ὁ οἱκεῖος Ἱεράρχης, ὁ ἐπίσης Μεγάλος Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος Ἀλεξανδρείας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὸν θέσει ὑπὸ τὴν προστασία του καὶ νὰ φροντίσει τόσο γιὰ τὴν θύραθεν ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ἀγωγή του, δηλαδή γιὰ νὰ μάθει τὰ ἱερὰ γράμματα. Ὁ ἴδιος Ἅγιος Πατριάρχης τὸν χειροθέτησε ἀναγνώστη, ὑποδιάκονο, καὶ στὴ συνέχεια τὸν χειροτόνησε διάκονο. Ἐξαιτίας τόσο τῆς μεγάλης τοῦ ἀρετῆς, τῆς ἀκριβοῦς γνώσεως τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων, ἀλλὰ καὶ τοῦ ὁμολογιακοῦ καὶ ἀσυμβίβαστου φρονήματος ποὺ εἶχε στὰ ζητήματα τῆς πίστεως, διάκονος ὤν, παρευρέθηκε στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ. ὡς Ἀρχιδιάκονος τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ὅπου μὲ θάρρος ὑπεραμύνθηκε τοῦ Ὁμοουσίου τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν Θεὸν Πατέρα, δηλαδὴ ὅτι τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι Θεὸς ἀληθινός, καὶ ἔτσι κατήσχυνε τὸν Ἄρειο καὶ τὶς βλασφημίες του ποὺ ἀμφισβητοῦσε τὴν ὠς ἄνω Ἀλήθεια. Ἀμέσως μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου χειροτονεῖται καὶ ἐνθρονίζεται Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας. Ἀπὸ τότε καὶ γιὰ 40 περίπου χρόνια ἡ
ζωὴ τοῦ Ἀγίου θὰ εἶναι γεμάτη διωγμούς, συκοφαντίες, ἐξορίες, ἀπὸ ὄχι ἕναν ἄλλὰ τρεῖς αὐτοκράτορες, τὸν Κωνστάντιο, τὸν Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη, ἀπὸ τὸν Οὐάλεντα, ἀπὸ τοπικοὺς ἡγεμόνες καὶ ἀπὸ ψευδοσυνόδους τῶν αἱρετικῶν ἀρειανοφρόνων, οἱ ὁποῖοι παρ’ ὅλη τὴν συνοδικὴ καταδίκη τους, χρησιμοποιώντας τὴν κοσμικὴ ἐξουσία, κινοῦσαν διωγμοὺς ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων μὲ κύριο στόχο τὸν Μέγα Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος μόνος κρατοῦσε ἀπαραχάρακτον τὴν Διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν μετέπειτα Ἁγίων Πατέρων, καθὼς αὐτὸς ἀντιμετώπισε συστηματικὰ τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, μὲ λόγους καὶ συγγράμματα, ποὺ ἔγραφε ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ἐξορία καὶ ἀπὸ τὰ μέρη ποὺ κρυβόταν, μὲ τὰ ὁποὶα τροφοδοτοῦσε τὸν Ὀρθόδοξο λαό, ὥστε νὰ ἀναδειχτεῖ πραγματικὸς ἡγέτης τῆς Ἐκκλησίας, ἁγόμενος ὑπὸ τοῦ ἐν αὐτῷ κατοικοῦντος Ἁγίου Πνεύματος. Πέρασε πολλὰ χρόνια τῆς ζωῆς του σε ὑπόγεια, ἀπομονωμένος σὲ σπίτια, ὅπου πιστοὶ τὸν ἔκρυβαν, ἀκόμη καὶ σὲ ξεροπήγαδα καὶ ὄντως «ἐν ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς». Γνώρισε πολλὲς φορὲς τὴν ἐπανενθρόνιση ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξορία, ὄμως ὁ λαὸς καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν Πατριαρχῶν καὶ Ἱεραρχῶν τῆς Α΄ Οἰκουμενικὴς Συνόδου ἦταν στὸ πλευρό του, καὶ μάλιστα πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐμαρτύρησαν οὕτως ὥστε νὰ μὴν τὸν καταδώσουν στοὺς διῶκτες.

Τὸ νὰ ὁμιλήσει κανεὶς γιὰ τὶς ἀρετὲς τοῦ Μεγάλου Πατρός, καθίσταται ἰδιαίτερα δύσκολο, εἰδικὰ