Σύγχρονα Πνευματικά θέματα. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος. Μέρος Γ. Τελευταῖο

 Σύγχρονα Πνευματικά θέματα. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος. Μέρος Γ'

Καί συνέχισε ὁ Γέροντας λέγοντας: «Ἄν μποροῦσε, ὑποθετικά, νά γίνη μεταμόσχευση μυαλοῦ, ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο, ὁ μεταμοσχευόμενος ἄνθρωπος, δέν θά εἶχε τήν ἐξυπνάδα ἤ τήν ἡλιθιότητα, τούς καλούς ἤ τούς κακούς λογισμούς, τά πάθη ἤ τίς ἀρετές κ.λ.π. τοῦ Δότη, -διότι ὁ Δότης- εἶχε τήν δική του πνευματική καρδία».
Διότι σέ Ἐκεῖνον πού θά ἐγίνετο, -ὑποθετικά πάντα-, ἡ Μεταμόσχευσις, ὁ δικός του νοῦς, ἡ δική του πνευματική καρδία-θά ἐκινοῦσε τό ὄργανο ἐγκέφαλος καί εἶπε ὁ Γέροντας ὅτι· Ὁ νοῦς -ἡ πνευματική καρδία τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι σάν τόν σκληρό δίσκο τοῦ Ὑπολογιστή.
Ὅ,τι ἀποθηκεύει ἐκεῖ, αὐτά δίνει στόν ἐπεξεργαστή του ἐγκέφαλο. Ὅπως βλέπουμε παρομοίασε, ἀγαπητοί ἀδελφοί ὁ Γέροντας, τήν πνευματική καρδία τοῦ ἀνθρώπου, μέ τόν λογισμό καί τό λειτουργικό σύστημα τῶν Ὑπολογιστῶν.
Ὅ,τι ἀποθηκεύει ἐκεῖ, αὐτά δίνει εἰς τόν ἐπεξεργαστή του ἐγκέφαλο. Ὅ,τι διά της μετανοίας σβύνει ἐκεῖ, δέν ἐπανέρχεται καί μπορεῖ διά τῆς μετανοίας καί τοῦ Ἁγιασμοῦ, νά σβύση ἐντελῶς τήν ψυχική του ἀσθένεια, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοί μας! 

Σύγχρονα Πνευματικά θέματα. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος. Μέρος Β'

 Σύγχρονα Πνευματικά θέματα. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος. Μέρος Β'

Τώρα ἄς περάσουμε, σέ ἕνα ἐντελῶς διαφορετικό σύγχρονο θέμα καί πρόβλημα, πού εἶναι οἱ Μεταμοσχεύσεις, ὁ Ἐγκεφαλικός θάνατος καί τά ἐν γένει θέματα βιοηθικῆς.
Κατ’ ἀρχάς νά διασαφηνίσουμε ὅτι σεβόμεθα τόν ἀνθρώπινο πόνο.  Ἀσφαλῶς στήν ἐκκλησία ὑπάρχει καί ἡ ἀκρίβεια καί ἡ οἰκονομία, ἀλλά στά θέματα τῆς πίστεως καί στά θέματα διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνθρωπολογία, δέν χωρεῖ συγκατάβασις.
Δέν μποροῦμε νά νοθεύσουμε τήν Διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί ἀνθρώπου, ἀνθρωπίνης ψυχῆς κ.λ.π. καί αὐτό φυσικά ἀπό πραγματική ἀγάπη γιά τήν αἰώνια σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.  Λοιπόν ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου κτίζεται –δημιουργεῖται ἀπό τόν Θεό ἀρρήτως καί ἀγνώστως κατά τήν σύλληψη τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ πνευματική καρδιά, ὁ νοῦς, εἶναι ὁ ὀφθαλμός, τό κέντρο ἄν μποροῦσαμε νά ποῦμε, τό πιό καθαρό μέρος τῆς ψυχῆς. Ἡ ζωή στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ὀφείλεται, στήν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς του.
Γι’ αὐτό λένε οἱ Πατέρες, ὅταν κοπῆ ἕνα μέρος τοῦ σώματος, δέν κόβεται ἀντίστοιχα καί ἕνα μέρος τῆς ψυχῆς. Οὔτε ἄν προστεθεῖ ἕνα ξένο σῶμα, ὅπως συμβαίνει καί στίς μεταμοσχεύσεις, πού προστίθεται ἕνα ζωτικό ὄργανο, οὔτε τότε ἡ ψυχή ἀλλοιώνεται, οὔτε διαφοροποιεῖται.

Σύγχρονα Πνευματικά θέματα. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος. Μέρος Α'

Σύγχρονα Πνευματικά θέματα

1.Κάρτα  πολίτη – χάραγμα
2.Μετανάστευσις
3.Μεταμοσχεύσεις-ἐγκεφ. Θάνατος
4.Μεταπατερική αἵρεσις

Σεβαστοί μου Πατέρες
καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ σήμερα, ποῦ τιμᾶμε τούς τοπικούς Ἁγίους μας, νά κάνουμε κάποιες νήξεις, σέ ὁρισμένα σύγχρονα πνευματικά θέματα.
Καί εὐθύς ἀμέσως ἀναφερόμεθα στήν ἠλεκτρονική κάρτα, ἤ μᾶλλον στήν ἠλεκτρονική φάκα, πού δέν εἶναι κάρτα χρήσιμη τοῦ πολίτη·  εἶναι κάρτα τοῦ κράτους θύτη, γιά τόν ἀνυποψίαστο θῦμα πολίτη. Ἡ κάρτα αὐτή, πρέπει νά μήν ἐπιτρέψουμε νά κυκλοφορήση, νά μή νομιμοποιηθῆ. Καί δέν πρέπει νά περάση, πρωτίστως γιά λόγους πνευματικούς καί κατόπιν γιά ὅλες τίς ὑπόλοιπες παρενέργειες.
Γιά τήν νομιμοποίηση, φυσικά θά εὐθυνόμαστε καί ἐμεῖς, ὅπως εὐθυνόμαστε καί γιά τόσα ἄλλα.
Βεβαίως καί εἶναι πρόδρομος καί παγίδα τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ὅλα αὐτά, εἶναι πρόδρομοι, ὅπως ἐπίσης καί ὅλοι οἱ κωδικοί πού μᾶς ἐπέβαλαν.  Εἴτε αὐτό λέγεται Α.Φ.Μ., εἴτε κάρτα –δηλαδή «χάφτα», πού ὅλα τά χάφτουμε, καί ἀρχίζουν οἱ πλάνες καί οἱ ἐπαναπαύσεις, ὅτι δηλαδή γιά κάποια ἀπό αὐτά δέν ὑπογράψαμε. Ἡ ὑπογραφή εἶναι μόνο; Τό ὅτι τά χρησιμοποιοῦμε δέν εἶναι σημαντικό;

Υπερ της παροχής ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες, της Νεοεποχίτικης «ετερότητας», της «διαπολιτισμικής κοινωνίας», ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, σε συνέντευξη στην Καθημερινή Κυριακής

Η συνέντευξη του Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου στον Νίκο Παπαχρήστο.

«Πώς να ξεχωρίσω ένα παιδί μεταναστών που γεννήθηκε εδώ, όταν ο κάθε ένας που απολαμβάνει της ελληνικής παιδείας είναι Έλληνας; Πώς, λοιπόν, θα κάνω αυτή τη διάκριση; Όταν το παιδί αυτό έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, έχει σπουδάσει στα ελληνικά σχολεία, γιατί πρέπει να τον διακρίνω από τους άλλους;».
Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, με δηλώσεις του στην «Κ», σημειώνει ότι «δεν υπάρχουν πλέον κάστες και κλειστές κοινωνίες στον χώρο που ζούμε» και προσθέτει: «Ζούμε σε μια διαπολιτισμική κοινωνία, όπου οι Εκκλησίες, και στον χώρο της Ευρώπης και εδώ στην πατρίδα μας, πρέπει να συμβάλουν σε αυτή τη διαλεκτική μεταξύ των ανθρώπων και, κυρίως, να διακηρύττουν τον σεβασμό στην ετερότητα.
Και ο σεβασμός στην ετερότητα σημαίνει πως αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι και όχι όπως εγώ θα ήθελα να είναι, κομμένο και ραμμένο στα δικά μου μέτρα. Τον σέβομαι, έμπρακτα ανταποκρίνομαι σε αυτόν, τον έχω ως έναν ισότιμο και ισόκυρο συνομιλητή μου».

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας υπενθυμίζει πως «η Εκκλησία από την ίδια τη φύση και την ταυτότητά της δεν μπορεί να εξαιρέσει κανέναν. Δεν κάνει κανένα διαχωρισμό, μεριμνά ώστε τα παιδιά κυρίως, αλλά και οι μεγάλοι, να βρουν αυτό που αναζητούν, έναν καλύτερο κόσμο εδώ στην πατρίδα μας. Η Εκκλησία μπορεί με τον καλύτερο τρόπο να ανταποκριθεί σε αυτούς τους ανθρώπους και να μείνει μακριά από οποιαδήποτε άλλη διένεξη που αφορά το νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο προσπαθεί η εκάστοτε κυβέρνηση να λύσει ή να αντιμετωπίσει το λεγόμενο μεταναστευτικό πρόβλημα».

Ο κ. Χρυσόστομος χαρακτηρίζει απηρχαιωμένες τις απόψεις εκείνων που υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία και υπενθυμίζει πως, αν επικρατούσε αυτή η αντίληψη μεταπολεμικά, όταν χιλιάδες Ελληνες αναζητούσαν καλύτερη τύχη στην Αμερική και στην Γερμανία, «σήμερα δεν θα υπήρχε ο ελληνισμός της διασποράς που ξέρουμε όλοι τον θετικό και ουσιαστικό ρόλο που παίζει στην ανάπτυξη και στην ευημερία του τόπου μας».
Απαντώντας σε εκείνους τους Ιεράρχες που ανησυχούν ότι κινδυνεύει να χαθεί η «καθαρότητα» της Ελλάδας και του Ελληνισμού σημειώνει: «Ο Ελληνισμός ποτέ δεν σκέφτηκε με κριτήρια αρίας φυλής να διαφυλάξει την φερεγγυότητα του ελληνικού πολιτισμού. Ο ελληνικός πολιτισμός έχει άλλα κριτήρια και άλλες αρχές, την ελευθερία του ανθρώπου και τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου, μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται διαχρονικά».

Καθημερινή 17-01-2010