«Θολοκουλτούρα»: Ἡ πληγή τῆς συγχρόνου θεολογίας

«Θολοκουλτούρα»: Ἡ πληγή τῆς συγχρόνου θεολογίας

Φαίνεται ὅτι ἡ «θολοκουλτούρα» ἔβαλε πλώρη ὁλοταχῶς γιὰ τὴ Θεολογικὴ Ἐπιστήμη. Ἐμεῖς γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη παράδοσή μας, ὅτι ἡ Θεολογία εἶναι ἡ γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία ἀποβαίνει σὲ δοξολογία γιὰ τὸν Τριαδικὸ Θεό. Ὁ ἅγιος Νεῖλος ὁ ἀσκητὴς ἔγραψε πὼς «Εἰ θεολόγος εἶ, προσεύξῃ ἀληθῶς. Καὶ εἰ ἀληθῶς προσεύχῃ, θεολόγος εἶ».

Αὐτὰ ὅμως εἶναι «ψιλὰ γράμματα» γιὰ τοὺς θολοκουλτουριάρηδες νέους θεολόγους. Γιʼ αὐτοὺς ἡ Θεολογία εἶναι τρόπος νὰ «φιλοσοφήσουν» καὶ ὄχι νὰ διακονήσουν τὴν Ἐκκλησία. Δεῖτε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ συνέντευξη τοῦ Προέδρου τοῦ τμήματος Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ., γιὰ νὰ καταλάβετε τί ἐννοοῦμε:
«Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε μία θεολογικὴ σχολή, δὲν ἔχουμε χαρακτηρισμὸ ὁμολογιακὸ ὀρθόδοξο ἢ κάτι ἄλλο ἐκ τοῦ νόμου, δὲν ἀνήκουμε στὴν Ἐκκλησία, ἀνήκουμε στὸ Ὑπουργεῖο καὶ στὸ Κράτος. Ὅμως ἀπʼ τὴν ἄλλη πλευρὰ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα κομμάτι τοῦ νεοελληνικοῦ μας πολιτισμοῦ καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας εὐρύτερα καὶ ἐμεῖς διακονοῦμε γνωσιολογικὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Δὲ θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε κάτι ἄλλο, (ὄντας) σὲ διάλογο μὲ τὴ δυτικὴ Χριστιανοσύνη καὶ τὰ θρησκεύματα τοῦ κόσμου»!

Ο Όρος «Μεταπατερικότητα» και οι αμφίσημες τοποθετήσεις του Μητροπολίτου Δημητριάδος του Ιωάννου Ν. Μαρκά

Ο Όρος «Μεταπατερικότητα» και οι αμφίσημες τοποθετήσεις του Μητροπολίτου Δημητριάδος

«Ω Τιμόθεε, την παρακαταθήκην φύλαξον, εκτρεπόμενος τας βεβήλους κενοφωνίας και αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως, ην τινες επαγγελλόμενοι περί την πίστιν ηστόχησαν» (Α΄ Τιμοθ. στ΄ 20-21)

                                                                                                                                              

του Ιωάννου Ν. Μαρκά

   Η νέα προσπάθεια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος, κ. Ιγνατίου, να «καθησυχάσει», διά μέσου μίας εγκυκλίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, το ποίμνιο της Ι.Μ. Δημητριάδος, σχετικά με τον όρο «μεταπατερικότητα», και το θόρυβο που προκλήθηκε πανελληνίως, αλλά και πανορθοδόξως, ύστερα από την αποκαλυπτική ημερίδα της Ι.Μ. Πειραιώς, ήταν αναμενόμενη, όσο και προβλεπόμενη. 

Διά μία εισέτι φορά, ο Σεβασμιώτατος, δεν απήντησε επί της ουσίας, αλλά προτίμησε να «θολώσει τα νερά», και παραπλανητικά –κατά την ταπεινή μας άποψη- να αλλοιώσει εννοιολογικά τον όρο «μεταπατερικότητα», τονίζοντας με έμφαση πως ο συγκεκριμένος όρος «δεν είναι «αντιπατερική» θεολογία, αλλά θεολογία «μετά», δηλ. μ α ζ ί με τους Αγίους Πατέρες»! 

Είναι όμως έτσι τα πράγματα, ή ο Μητροπολίτης Δημητριάδος απαξιώνει παντελώς και υποτιμά τη νοημοσύνη όλων σκοπίμως; Όλοι,  και οι στοιχειώδεις φιλολογικές γνώσεις έχοντες, γνωρίζουν ότι στις περιπτώσεις αυτές η πρόθεση «μετά» έχει χρονική έννοια και σημαίνει την υπέρβαση, το ξεπέρασμα κάποιας εποχής, όπως οι όροι μεταποστολική εποχή, μεταβυζαντινή, μετανεωτερική, μεταχριστιανική κ.α.

Δημοσιογράφοι εκκλησιαστικών ειδήσεων και θεολόγοι της «καλής ζωής» με ειδικότητα στην παραπλάνηση και στην προπαγάνδα. Ιωάννης Μαρκάς

Σε κατάσταση πανικού τα «παπαγαλάκια» των μεταπατερικών, μετά τις φοβερές αποκαλύψεις της ημερίδας της Ι.Μ. Πειραιώς

«Tὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά» (Α΄ Κορ. α΄ 27)

του Ιωάννου Ν. Μαρκά

   Ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο, για τους γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα, ποια θα ήταν η «επόμενη ημέρα», από τη διεξαγωγή της επιστημονικής-θεολογικής ημερίδας με θέμα «πατερική θεολογία ή μεταπατερική αίρεση», που διοργάνωσε η Ι.Μ. Πειραιώς. 

Ήδη τα γνωστά «παπαγαλάκια» των μεταπατερικών κύκλων, είχαν αρχίσει να δραστηριοποιούνται μέρες πρίν, εις τρόπον ώστε να διαμορφώσουν κλίμα «προσωπικής αντιπαράθεσης» (κυρίως) μεταξύ του μητροπολίτου Πειραιώς και του μητροπολίτου Δημητριάδος, και επιπρόσθετα να «πιέσουν» ψυχολογικά την οργανωτική επιτροπή μέσα από την επισταμένη καλλιέργεια αυτού του κλίματος. 

Η ίδια ακριβώς αντίδραση ακολουθήθηκε από τους «πρόθυμους» προπαγανδιστές του οικουμενιστικού συστήματος και μετά την τέλεση της ημερίδας. Γνωστός δημοσιογράφος-διαχειριστής μιας ηλεκτρονικής «πύλης» εκκλησιαστικών ειδήσεων, «χτύπησε» πρώτος, με το συνηθισμένο προβοκατόρικο ύφος και ήθος που τον διακρίνει, κάνοντας λόγο για «ημερίδα με σκοπό και στόχο». 

"Μια κυοφορούμενη αίρεση στην Ορθόδοξη Εκκλησία" . Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

Η λέξη αίρεση προέρχεται από το ρήμα αιρέομαι-ούμαι και δηλώνει την επιλογή και προτίμηση μιας επί μέρους πλευράς μιας διδασκαλίας που απολυτοποιείται σε βάρος της καθολικότητος, της όλης αληθείας.

Από πλευράς Ορθοδοξίας αίρεση είναι η απόκλιση από την καθιερωμένη διδασκαλία της Εκκλησίας, όπως διατυπώθηκε από τους Αποστόλους, τους Πατέρας της Εκκλησίας, κυρίως στις Τοπικές και τις Οικουμενικές Συνόδους.

Για παράδειγμα, η διδασκαλία για την ένωση των δύο φύσεων στον Χριστό διατυπώθηκε στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, σύμφωνα με την οποία η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώθηκαν «ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως» στην υπόσταση του Λόγου.

Όταν κάποιος υπερτονίζη την θεία φύση σε βάρος της ανθρωπίνης φύσεως, περιπίπτει στην αίρεση του μονοφυσιτισμού. Όταν κάποιος άλλος υπερτονίζη την ανθρωπίνη φύση σε βάρος της θείας φύσεως και κυρίως σε βάρος της ενότητος των δύο φύσεων, τότε περιπίπτει στην αίρεση του νεστοριανισμού.

Το προηγούμενο δείχνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε τα δόγματα της Εκκλησίας τα οποία διατυπώθηκαν στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, δηλαδή στα κείμενα των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων, οι τελευταίοι δε τα διετύπωσαν στις Τοπικές και Οικουμενικές Συνόδους, γιατί διαφορετικά, αλλοιώνεται η αποκεκαλυμμένη αλήθεια της πίστεως, και κυρίως αυτή η αλλοίωση γίνεται με στοχασμούς και ευσεβείς σκέψεις πάνω σε δογματικές αλήθειες της Εκκλησίας.

Οι «πατρομάχοι» της ακαδημίας θεολογικών σπουδών και οι όψιμοι υπερασπιστές τους

Ι    ω    ά    ν    ν    η            Ν.            Μ    α    ρ    κ    ά

      

  ΟΙ  «ΠΑΤΡΟΜΑΧΟΙ»  ΤΗΣ  ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ  ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

                        ΚΑΙ  ΟΙ  ΟΨΙΜΟΙ  ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ

                                ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ  ΘΕΣΕΩΝ  ΤΟΥ  ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ,  π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΚΟΛΛΑ  

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  

   Πρίν από λίγο καιρό κυκλοφορήθηκε στο διαδίκτυο (1) ένα εξαιρετικό κείμενο του φωτισμένου, πολυγραφότατου και πραγματικώς νηφάλιου, π. Μωυσή του Αγιορείτη, που εξέφραζε τον προβληματισμό του σχετικά με τον ρόλο και την δεκαετή παρουσία της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών, της Ι. Μ. Δημητριάδος, στα θεολογικά δρώμενα. 

Θα σταθούμε σε ένα ρητορικό ερώτημα – εκ των πολλών άλλων- που έθεσε ο λόγιος αυτός μοναχός, εις τρόπον ώστε να χρησιμοποιηθεί ως βάση για το θέμα που θα αναπτύξουμε παρακάτω: «…κληρικοί και μάλιστα ιεράρχες, θεολόγοι και απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν μια διαφορετική άποψη;» (σ σ. εννοεί από αυτήν της «Ακαδημίας» και υπονοώντας τις επιθέσεις που δέχονται όσοι κριτικάρουν το έργο της). 

Μεταποστολικὴ θεολογία! Νικολάου Σωτηροπούλου.

ΜΕΤΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ!
Τοῦ κ. Νικολάου Ἰω. Σωτηροπούλου,
Θεολόγου-Φιλολόγου

Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος ᾿Ιγνάτιος, σφόδρα οἰκουμενιστής, μὲ τὴν περιβόητη ᾿Ακαδημία του στὸ Βόλο, ᾿Ακαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, στὸν ἔσχατο τοῦτο καιρὸ διατύπωσε τὴ θεωρία τῆς Μεταπατερικῆς Θεολογίας ἢ Θεολογίας τῆς συναφείας.

Καὶ τί σημαίνει αὐτὴ ἡ Θεολογία; Σημαίνει ὅτι ἡ Θεολογία τῶν Πατέρων τῆς ᾿Εκκλησίας, τοῦ ᾿Ιγνατίου τοῦ Θεοφόρου, τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τοῦ ᾿Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καὶ τῶν ἄλλων Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς ᾿Εκκλησίας δὲν ἰσχύει πλέον, εἶνε ἕωλη, ξεπερασμένη.

Καὶ γιατί; Διότι ἄλλη ἦταν ἡ ἐποχὴ τῶν Πατέρων, καὶ ἄλλη εἶνε ἡ σημερινὴ ἐποχή.
Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ὑπάρχουν νέα προβλήματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἡ Θεολογία τῶν Πατέρων δὲν δύναται νὰ ἔλθῃ σ᾿ ἐπαφὴ καὶ νὰ τὰ λύσῃ.

Αὐτὰ λέγουν οἱ δημιουργοὶ τῆς Μεταπατερικῆς Θεολογίας ἢ Θεολογίας τῆς συναφείας, ὅλοι οἰκουμενισταί. ᾿Επίσης λέγουν, ὅτι οἱ Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας ἦταν φανατικοί, ἀντιφεμινισταὶ καὶ φονταμενταλισταί.

῾Ωραία θεωρία! Καὶ ἡ κορυφὴ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἐγκρίνει, ὅπως φαίνεται, τὴ νέα θεωρία, διότι καμμία ἀντίρρησι δὲν ἔφερε σ᾿ αὐτή. 
᾿Αλλὰ καὶ οἱ πλεῖστοι ῾Ιεράρχες τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος δὲν ἔφεραν ἀντίρρησι. Οὔτε κατέκριναν οὔτε ἁπλῶς ἔκριναν τὴ θεωρία τοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ τους ᾿Ιγνατίου. ῾Ωραία θεωρία!

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν τὴν αὐθεντικὴν καὶ ἀπλανῆ ὁδὸν τῆς Θεολογίας καὶ τῆς Σωτηρίας. Ἀρχιμ. Ἐφραίμ καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου (και σχετικό βίντεο)

Εὐθεῖα ἀπάντησις τοῦ καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου Ἀρχιμ. Ἐφραίμ εἰς τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν τῆς Ἱ. Μ. Δημητριάδος

Εἰς ἐκδήλωσιν, ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τὴν 28ην Ἰανουαρίου, εἰς τὰς Ἀθήνας, πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ, ὡμίλησαν διὰ τὸν Ἅγιον ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἄρτης, οἱ ὁμότιμοι καθηγηταὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς κ.κ. Δημ. Γόνης, Σπυρίδων Κοντογιάννης, ἐνῶ ἔγινε καὶ παρουσίασις τοῦ βιβλίου τοῦ Δι- κηγόρου κ. Κων. Τσιλιγιάννη ὑπὸ τὸν τίτλον: «Ἡ δίκη τοῦ Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ».

Εἰς τὴν ἐκδήλωσιν συμμετεῖχε, ἐπίσης, ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου Ἀρχιμανδρίτης κ. Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος ὡμίλησεν διὰ τὸν Ἅγιον, ἀλλὰ ἐστράφη καὶ ἐναντίον ὅλων ἐκείνων τῶν Δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι ἀνεκάλυψαν τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν καὶ ζητοῦν τὴν περιθωριοποίησιν καὶ τὴν κατάργησιν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

«Οἱ Πατέρες ὅμως ἀποτελοῦν τὴν αὐθεντικὴν καὶ ἀπλανῆ ὁδὸν τῆς θεολογίας καὶ τῆς σωτηρίας. Οἱ Πατέρες εἶναι οἱ συνεχιστὲς τοῦ ἔργου καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων», ὑπεγράμμισε.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος περί μεταπατερικής θεολογίας.

Μακαριστός αρχιμανδρίτης πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος

Απάντηση στην «θεολογική ακαδημία» του Μητροπολίτου Δημητριάδος περί μεταπατερικής-νεοπατερικής-συναφειακής θεολογίας

Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή τo θέμα της «Κάρτας του Πολίτη», μελετήσαμε το 13ο κεφ. της Αποκαλύψεως του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και επικεντρωθήκαμε ιδίως στον στίχο 17, όπου ο θεόπνευστος συγγραφεύς αναφέρει περί του χαράγματος, του ονόματος του θηρίου και του αριθμού του ονόματός του.
Για την μελέτη μας αυτή χρησιμοποιήσαμε τις ομιλίες στην Αποκάλυψη του καλλίστου ερμηνευτού θεολόγου του 20ου αιω. του μακαριστού αρχιμανδρίτου και ηγουμένου πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου, οι οποίες κυκλοφορούν και σε ψηφιακή μορφή (CD) και υπάρχουν απομαγνητοφωνημένες, άριστη δουλειά για την οποία πάσχισαν πνευματικά παιδιά του μακαριστού γέροντος.

Ανάμεσα στα πολύ σημαντικά και ενδιαφέροντα, που λέει ο μακαριστός Γέροντας, υπάρχει και μία αναφορά του στα όσα συμβαίνουν στις έσχατες και αποκαλυπτικές ημέρες μας, ιδίως με τις βλάσφημες και αιρετικές θέσεις της «θεολογικής ακαδημίας» της Ι.Μ.Δημητριάδος περί μεταπατερικής, νεοπατερικής και συναφειακής θεολογίας, και η οποία αναφορά αποτελεί, νομίζουμε, απάντηση στις καινοφανείς και φλήναφες θέσεις της Ακαδημίας.
Η ομιλία αύτη εξεφωνήθη την Κυριακή 21 Νοεμβρίου 1982 στην Ι.Μ. Αγίου Δημητρίου Κομνηνείου Στομίου, με τίτλο «Σκιαγράφησις του προσώπου και των ημερών του Αντιχρίστου και τέλος του 13ου κεφ. της Αποκαλύψεως».

Ο θεολογικός εκμοντερνισμός (στην Ορθοδοξία και στη Δύση), η Ι. Μητρ. Δημητριάδος και η ζωντανή Ιερή Παράδοση

Το παρόν κείμενο συνεγράφη με αφορμή δύο πρόσφατες δημοσιεύσεις, οι οποίες αναφέρονται στο μάθημα το θρησκευτικών, στη λειτουργική αναγέννηση, στη μοντερνιστική θεολογία και στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος (1, 2).
Εδώ και αρκετές δεκαετίες επικρατεί στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική ένα νέο πνεύμα εκσυγχρονιστικής θεολογίας. Τα θέματα τα οποία συζητήθηκαν στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών του Βόλου (βλέπε τα δύο προαναφερθέντα κείμενα 1, 2) δεν αποτελούν μια ελληνική ή Ορθόδοξη επινόηση, αλλά είναι εκφράσεις - αναμασήσεις αυτής ακριβώς της νέας θεολογίας.
Αυτά τα θέματα αποτελούν διαρκές αντικείμενο συζήτησης στους κύκλους των Προτεσταντών και των Ρωμαιοκαθολικών, αλλά και των διαφόρων οικουμενιστικών συναντήσεων. Έρχονται με καθυστέρηση αρκετών δεκαετιών στον Ορθόδοξο χώρο, και προβάλλονται ως νέες ιδέες, οι οποίες υποτίθεται ότι "θα βοηθήσουν το σύγχρονο άνθρωπο να πλησιάσει το υπερβατικό στοιχείο".

Στο χώρο της Ορθοδοξίας δεν χρειαζόμαστε:
   - ούτε τη θρησκειολογία της νέας τάξης πραγμάτων (ήδη σε αρκετές δυτικές χώρες τα θρησκευτικά αντικαταστάθηκαν από την θρησκειολογία, ενώ το επόμενο στάδιο – το οποίο άρχισε να εφαρμόζεται – είναι η αντικατάσταση της θρησκειολογίας από ένα ακόμη πιο αόριστο και γενικόλογο μάθημα, την "ηθική"),