Κανείς δεν ανέβηκε στον ουρανό με άνεση.
Ο Χριστιανός σ’ όλη του τη ζωή φροντίζει να μη δίνει καμιά αφορμή
σκανδάλου. Όλα τα γεγονότα της ζωής του, είτε είναι εξωτερικές πιέσεις
και θλίψεις είτε εσωτερικές πνευματικές καταστάσεις, τα αντιμετωπίζει
σωστά και αποδεικνύει πως είναι άξιος της διακονίας και των χαρισμάτων
που του έδωσε ο Θεός. Ο πιστός φροντίζει να είναι καθαρός από κάθε μέμψη
και κατηγορία, αλλά και να αποδεικνύει θετικά και με καλά έργα τη ζωή
του.
Ο Οικουμένιος παρατηρεί πως ο Παύλος δεν είπε «φαινόμενοι», αλλά
«συνιστώντες, ο έστιν αποδεικνύοντες», δηλ. όχι απλώς να φαινόμαστε,
αλλά και να είμαστε. Ανάμεσα στ’ άλλα που μας προτρέπει να
αντιμετωπίσουμε σωστά, είναι και οι θλίψεις. Ας δούμε πώς οι παντοειδείς
θλίψεις που είναι αρνητικά γεγονότα, μπορούν να επιδράσουν θετικά σ’
εμάς.
Τα είδη των θλίψεων
α.
Πρώτα-πρώτα υπάρχουν οι σωματικές θλίψεις. Ο άνθρωπος, όταν έπεσε στην
αμαρτία, η φύση του άρχισε να διαφθείρεται. Τότε παρουσιάσθηκαν οι
ασθένειες και τα σωματικά ελαττώματα στη φύση μας. Ο μέγας Αντώνιος
έλεγε πως «τας σωματικάς αλγηδόνας», δηλ. τους σωματικούς πόνους και
πληγές, πρέπει να γνωρίζουμε, επειδή το σώμα μας είναι φθαρτό και υλικό,
ότι είναι συνυφασμένες με αυτό. Έχουμε μια φυσική φθορά του σώματος.
Λένε πως για τα μάτια η φθορά αρχίζει να παρουσιάζεται μόλις γεννηθεί το
βρέφος. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν κατηγορούμε το Θεό, επειδή
επέτρεψε τις ασθένειες του σώματος, αλλά με καρτερία και υπομονή
αντέχουμε τις φυσικές από το χρόνο ή άλλες μη αμαρτωλές αιτίες και
θλιβερές καταστάσεις. Πολλές φυσικές ασθένειες δεν έχουν σχέση με
προσωπικές αμαρτίες. Παράδειγμα ο Ιώβ.