Επιστολή απάντησις και έκκλησις προς τον Νικ. Σωτηρόπουλον του Νικ. Ἰατρίδη Ταξ/χου ἐ.ἀ, Δικηγόρου (Αφορά την Κάρτα του Πολίτη) Β΄ Μέρος.

Τοῦ κ. Νικ. Ἰατρίδη, Ἀναθεωρητοῦ Γ´, Ταξ/χου (Δ) ἐ.ἀ, Δικηγόρου

Το πρώτο μέρος της επιστολής ΕΔΩ

Δὲν εἶναι θέμα «περισσότερου ἡρωισμοῦ» κάποιων ἀστυνομικῶν καὶ «λιγότερου ἡρωισμοῦ» τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖο «δὲν δύνανται νὰ δείξουν ὅλοι» καὶ ποὺ «...ἂν παραλάβωμε τὴν κάρτα... δὲν χάνουμε τὶς ψυχές μας, δὲν πηγαίνουμε στὴν κόλασι», ὅπως τὸ παρουσιάζετε στὸ κείμενό σας.

Οὔτε εἶναι τὸ θέμα «...νά μὴ πάθωμε πανικό, ἂν τὸ κράτος...διὰ τῆς βίας ἐπιβάλη τὴν κάρτα», ὅπως μᾶς συμβουλεύετε. Εἶναι θέμα πτώσεως τῶν πιστῶν, ποὺ θὰ τὴν ἀποδεχθοῦν, οἱανδήποτε δικαιολογία κι ἂν ἐπικαλεστοῦν.
Εἶναι θέμα «ἄρνησης τοῦ Χριστοῦ καὶ σύνταξης μὲ τὸν διάβολο», ὅπως ἐκφράζεται στὴν ἐπιστολὴ τοῦ π. Σαράντη πρὸς τὸν Μακαριώτατο (διαδικτυακὴ σελίδα 4/14).

Πτώσεως, ποὺ δυστυχῶς καὶ νὰ θέλει δὲν ἐπιδέχεται μετανοίας, ἐὰν τὴν ἀποδεχθεῖ. Ταυτοποιεῖται ὁ πιστὸς μὲ αὐτὸ ποὺ εἶναι αὐτή, μὲ τὸν ἀριθμὸ τοῦ θηρίου, χάνει τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καὶ δὲν ξαναγιάζεται ὁ πιστὸς –ἂν μετανοήσει καὶ ἀπορρίψει τὴν ἀρχικῶς ἀποδεχθεῖσα Κάρτα– ὅπως τὸ νερὸ ὅταν μεταβληθεῖ σὲ ἀνθρώπινο οὖρο δὲν ἐπιδέχεται νέου ἁγιασμοῦ. 

Επιστολή απάντησις και έκκλησις προς τον Νικ. Σωτηρόπουλον του Νικ. Ἰατρίδη Ταξ/χου ἐ.ἀ, Δικηγόρου (Αφορά την Κάρτα του Πολίτη) Μέρος Α΄

Τοῦ κ. Νικ. Ἰατρίδη, Ἀναθεωρητοῦ Γ´, Ταξ/χου (Δ) ἐ.ἀ, Δικηγόρου

Το δεύτερο μέρος ΕΔΩ

(1ον) Κ. Διευθυντά, Ἀνέγνωσα μετὰ πολλῆς προσοχῆς τὴν ἐπιστολὴ πρὸς τὴν ἐφημερίδα σας τοῦ κ. Ν. Σωτηροπούλου, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ φ. 1853 τῆς 12ης Νοεμ. 2010 (σ. 7) μὲ τίτλο «Αἱ θέσεις τοῦ κ. Ν. Σωτηροπούλου διά τήν Κάρταν τοῦ Πολίτου».
Κατ' ἀρχήν, ὀφείλω νὰ διευκρινήσω δύο πράγματα:
α) ὅτι ἀκολουθῶ τὸ νέο ἡμερολόγιο καὶ παλαιότερα παρακολουθοῦσα τὶς ὁμιλίες τοῦ ἐκλεκτοῦ θεολόγου στὴν αἴθουσα τοῦ Σταυροῦ, σχεδὸν ἀνελλιπῶς κάθε Κυριακὴ ἀπόγευμα καὶ
β) ὅτι ἀναγνωρίζω τὴν μέχρι σήμερα ἐκκλησιαστικὴ προσφορά του, τὸ θεολογικὸ ἔργο του ἀλλά καὶ τὸν ἔνθερμο ζῆλο του γιὰ μιὰ «ζῶσα καὶ ἐλεύθερη ἐκκλησία», μὲ τελευταῖο τίτλο «τιμῆς» δι᾽ αὐτὸν τὸν τελείως ἄδικο ἀφορισμὸ του ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου.

Εἶναι, παρ᾽ ὅλα αὐτά, θλιβερὲς οἱ θέσεις τοῦ κ. Σωτηροπούλου – «πτώση» του ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, θὰ τολμοῦσα νὰ τὴν χαρακτηρίσω!– τὶς ὁποῖες ἐπανειλημμένα ἔχει τελευταίως λάβει εἰδικὰ στὸ θέμα αὐτὸ ὁ κ. Σωτηρόπουλος καὶ συμπυκνώνονται στὸ ὅτι «ἐὰν παραλάβωμε τὴν Κάρτα τοῦ Πολίτη, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ συναλλασσώμεθα μὲ τὶς Τράπεζες, νὰ νοσηλευώμεθα, δὲν χάνουμε τὶς ψυχές μας, δὲν πηγαίνουμε στὴν κόλασι...» (ὅπως γράφει), μὲ τὶς ὁποῖες ὁ κ. Σωτηρόπουλος οὐσιαστικά μᾶς λέει, ὅτι δὲν πειράζει τὴν σωτηρία μας ἡ συγκεκριμένη ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα (μὲ τὸν ἀριθμὸ τοῦ θηρίου) καὶ ἄρα μᾶς συστήνει «νά τὴν πάρωμε, ἂν ὑποχρεωθοῦμε κατ' ἀνάγκην ἀπὸ τὸ κράτος», διότι ὅπως λέει «δὲν εἶναι αὐτὴ τὸ Σφράγισμα...» (κατ' αὐτόν).

Στὸν κ. Σωτηρόπουλο, δυστυχῶς, ἐπαληθεύεται ἐν προκειμένῳ τὸ Ἁγιογραφικὸν «διότι θὰ πλανήσει ἐὰν εἶναι δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς...».