Απόσπασμα από το κείμενο «Ἡ Μοναδικότητα τῆς Παραδόσεως τῆς Ὀρθοδοξίας» του Φώτη Κόντογλου με αναφορά στην γελοιοποίηση της ορθοδόξου παραδοσιακής βυζαντινής μουσικής από την φράγκικη τετραφωνία!

Το κείμενο είναι απόσπασμα από το κείμενο «Ἡ Μοναδικότητα τῆς Παραδόσεως τῆς Ὀρθοδοξίας» του μακριστού Φώτη Κόντογλου. Αναφέρεται στην αλλοίωση και γελοιοποίηση της παραδοσιακής βυζαντινής μουσικής παραδόσεως της Εκκλησίας μας,
Το πλήρες κείμενο (μπορείτε να το διαβάστε ΕΔΩ)  προήλθε από απάντηση σε «συγχρονιστή» - «μοντερνιστή» - όπως συνήθιζε να λέει ο ίδιος - αρχιμανδρίτη Αθηνών την Μεγάλη Παρασκευή του 1960.

______________________

«.... Μὲ ἄλλα λόγια θέλεις νὰ πεῖς πὼς τὸ περιεχόμενο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἄσχετο μὲ τὰ ἔργα τῆς λειτουργικῆς μουσικῆς καὶ τῆς ἁγιογραφίας, μὲ τὰ ὁποῖα ἐκφράζεται ἐπὶ αἰῶνες. Πὼς αὐτὰ εἶναι κάποια συμβατικὰ στολίδια τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ πρέπει νὰ τ᾿ ἀλλάξουμε, δηλαδὴ κάποιο φόρεμα ποὺ πάλιωσε, καὶ πὼς πρέπει νὰ τῆς φορέσουμε ἄλλο, καινούργιο.
Ἀληθινά, μοναχὰ ἕνας «ἐπιστημονικός» θεολόγος μπορεῖ νὰ ἔχει τόσο λίγη εὐαισθησία καὶ τόση ψυχικὴ ἀμορφοσιά, μ᾿ ὅλα τὰ πτυχία τῆς Εὐρώπης, γιὰ νὰ λέγει τέτοια ἀσύστατα πράγματα!
Μοναχὰ μιὰ ψυχὴ ποὺ λείπει ἀπὸ μέσα της ἡ θερμὴ αἴσθηση τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ποὺ τὴν ἔχει ξεράνει ὁ χιονιᾶς τοῦ ὀρθολογισμοῦ, ψυχὴ ποὺ τὴν στέγνωσε ἡ πρακτικὴ βορεινὴ μεθοδολογία, καὶ γιὰ νὰ πῶ μ᾿ ἕναν σύντομο λόγο, ποὺ λείπει ἀπὸ μέσα της ὁλότελα ἡ βλογημένη καὶ δροσερὴ πνοὴ ποὺ λέγεται ποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας, κι ἡ κατάνυξη ποὺ τὴν μεθᾶ μὲ τὸν οὐράνιον οἶνον, μιὰ τέτοια ψυχὴ μοναχὰ μπορεῖ νὰ πεῖ καὶ νὰ γράψει παρόμοια λόγια.