Οι Άγγελοι πάσχουν από Ανεργία. Αρχιμ.π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου – «Υπεύθυνοι για όλα»

Οι Άγγελοι πάσχουν από Ανεργία 

 «Υπεύθυνοι για όλα»

Αρχιμ.π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Υπάρχουν άνθρωποι πού ζητούν την προσευχή από τους άλλους, άλλα οί ίδιοι δεν προσεύχονται γιατί θεωρούν τόν εαυτό τους αμαρτωλό. Λένε π.χ. στούς Ιερείς και Μοναχούς: «Προσευχηθείτε για μας, πάτερ, εσείς που είσαστε κοντά στον θεό και σας ακούει. Εμείς είμαστε αμαρτωλοί και ο Θεός δεν μας ακούει!».

Είναι ο εκ δεξιών πειρασμός. Μια δικαιολογία γεμάτη ταπεινολογία, για να αποφύγουν τη δίκη τους ευθύνη για την προσευχή, αλλά και τό δικό τους αγώνα.

Γράφει ένας αγιορείτης ιερομόναχος:
«Καμία προσευχή δεν πάει χαμένη. Οι Άγιοι Άγγελοι, επιτρέψτε μου νά το πώ παραστατικά, πάσχουν από ανεργία, γιατί δεν προσεύχονται οι πι­στοί όσο έχουν ανάγκη. Γι’ αυτό, μόλις βγει μία προσευχούλα από την καρ­διά, τόν νου και τά χείλη κάθε πιστού, οι Άγγελοι την αρπάζουν και. με λα­χτάρα, προσθέτοντας και τις δικές τους πρεσβείες, την προσφέρουν στον φρι­κτό θρόνο του Τριαδικού μας Θεού.
Οι Άγιοι Πατέρες, έχοντας την πείρα αυτή, επιμένουν νά γίνουμε άνθρωποι προσευχόμενοι πρωτίστως και έπειτα σκεπτόμενοι, άνθρωποι αγιασμένοι και όχι ορθολογιζόμενοι».

Ἐμοῦ προσευχόμενου, σοῦ δὲ κοιμωμένου». Από το βιβλίο «Υπεύθυνοι για όλα» του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Ἐμοῦ προσευχόμενου, σοῦ δὲ κοιμωμένου». 

Από το βιβλίο «Υπεύθυνοι για όλα» του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου 

 π.Νεκτάριος Αντωνόπουλος

Πολλοί άνθρωποι, άν και δεν προσεύχονται ιδιαίτερα, αναγνωρίζουν όμως τή δύναμη καί την άξια της προσευχής και σε πολύ δύσκολες στιγμές προστρέ­χουν στις εκκλησίες η στά μοναστήρια και παρακαλούν τους Ιερείς η τους μο­ναχούς νά προσευχηθούν γι' αυτούς.
Δεν είναι άσχημο αυτό, αλλά μήπως η κίνηση αύτη σημαίνει πώς δεν θέλουν νά αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη; Μή­πως δεν θέλουν νά μπουν στον κόπο της προσευχής; (Γιατί πράγματι η προ­σευχή είναι κόπος.) "Αν όμως μας πονάει κάτι, εμείς είμαστε οι καταλληλό­τεροι νά προσευχηθούμε.
Τότε η προσευχή μας αποκτάει μία ιδιαίτερη θέρ­μη καί μπορεί νά εισακουστεί από τόν Θεό. Καί βέβαια η προσευχή μας αύτη θά πρέπει νά έχει αντίκρυσμα στη ζωή μας. Νά συνδυάζεται με εντονότερο πνευματικό αγώνα.

Κάποιος πατέρας επισκέφθηκε τόν π. Παΐσιο. Με πολύ πόνο του είπε:
Γέροντα, προσευχήσου, κάνε κάτι. Το παιδί μου είναι βαριά άρρωστο.
Ό Γέροντας απάντησε: - Έγώ θα κάνω κάτι, αλλά εσύ τι θά κάνεις; Κάτι θά πρέπει να κάνεις.
~ Τι να κάνω, Γέροντα; Πέστε μου, ό,τι μου πείτε θα κάνω.