Έμειναν μόνο τα αίματα. Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου Αντωνοπούλου

 Έμειναν μόνο τα αίματα

 Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου Αντωνοπούλου

ΟΔΗΣΣΟΣ  2002. Σε θάλαμο μεγάλου κρατικού νοσοκομείου της Ουκρανικής πόλης ακούγονται τά βογκητά ενός ηλικιωμένου άρρωστου.Ό καρκί­νος διάσπαρτος. Οι πόνοι φρικτοί. Τά παυσίπονα δέν επαρκούν, μέρες καί νύχτες άγρυπνος. Ό ασθε­νής περιμένει τό θάνατο σάν λύτρωση.
Πολλές φο­ρές φτάνει στό χείλος τού θανάτου, άλλα αυτός σάν νά αδιαφορεί. Μήνες τώρα παλεύει μεταξύ ζωής καί θανάτου. Οι απλοί άνθρωποι θά έλεγαν: «Δέν τού βγαίνει ή ψυχή».
Κάποια μέρα ο ταλαίπωρος αυτός άνθρωπος σάν νά άνένηψε. Ζήτησε απεγνωσμένα έναν Ιερέα.
Οί δικοί του έτρεξαν σέ κάποια Εκκλησία καί παρα­κάλεσαν τόν εφημέριο νά έρθει στό νοσοκομείο. Ό Ιερέας, χωρίς χρονοτριβή, επισκέφθηκε τόν ασθενή.
Σοκαρίστηκε άπό τή θλιβερή όψη καί κατάσταση του, περισσότερο όμως άπό όσα άκουσε. Ό ηλικιω­μένος άρρωστος, χωρίς προλόγους καί εισαγωγές. σάν νά πιεζόταν άπό κάτι. άρχισε νά ξεδιπλώνει τά κρίματά του στον άγνωστο Ιερέα.
- "Ακουσε, παπά μου. Έγώ άπ' τά νιάτα μου ή­μουν άθεος, μαχητικός άθεος. "Ημουν μέλος τού κόμ­ματος, ανέβηκα στην ιεραρχία καί κάποτε έγινα δι οικητής   σέ   στρατόπεδο   «αναμορφωτικής  εργα­σίας» στη Σιβηρία. Μισούσα τους χριστιανούς καί περισσότερο τους παπάδες. Στό στρατόπεδο είχα πολλούς κρατούμενους, αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς καί μοναχές.

Η πρώτη αγάπη. Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Η πρώτη αγάπη

Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου Αντωνοπούλου

«Ας μου επιτρέψει ό αναγνώστης μιά προ­σωπική εξομολόγηση. Γράφοντας το θαυμαστό  βίο καί πολιτεία τού συγχρόνου Αγίου Αρχιεπισκόπου Λουκά του Ιατρού, πολ­λές φορές θαύμασα, συγκλονίστηκα, προβληματίστηκα.

'Αναπόλησα τή δική μου προσωπική πορεία. Γύρισα τό χρόνο, τότε πού μαζί μέ άλλους νέους αδελφούς, φίλους, συμφοιτητές, φτιάχναμε τά ονειρά μας, τους οραματισμούς μας μέσα από τή λαχτάρα της αφιέρωσης στό Θεό. Μάς έλεγαν τότε μεγαλύτεροι, σοφότεροι καί εμπειρότεροι πνευματικοί πατέρες: «Ό μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τους κληρικούς καί μοναχούς είναι ή εξοικείωση, ή ραθυμία καί ή αδιαφορία. Στην αρχή ό Ιερέας φοβάται τό Θεό, έπειτα ό Θεός φοβάται τον Ιερέα...!» Και όταν χειροτονήθηκα, φίλος Ιερέας μου ευχήθηκε: «Εύχομαι να θυμάσαι πάντα την ευλάβεια της πρώτης σου λειτουργίας». Τότε δεν καταλάβαινα το νόημα αυτών των φράσεων. Περνώντας τα χρόνια άρχισα να καταλαβαίνω. Πόσο μακριά είναι αυτή ή «πρώτη αγάπη», ή πρώτη ευλάβεια, οι πρώ­τοι οραματισμοί και τα νεανικά όνειρα.

Εμπιστεύθηκα τους προβληματισμούς μου σε άλλους αδελφούς, όχι μόνο Ιερείς καί Μοναχούς. άλλα καί γιατρούς, εκπαιδευτικούς κ.λπ. πού ξεκίνησαν μέ παρόμοια αφετηρία, πού οραματίζονταν μιά πορεία ουσιαστική διακονώντας τό Θεό καί τόν άνθρωπο.

«Έγώ εδώ μένω, μου αρέσει πολύ έδω...». π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου «Ταχύς εις βοήθειαν»

«Ἐγὼ ἐδῶ μένω, μοῦ ἀρέσει πολὺ ἐδῶ...»

«Ταχὺς εἰς βοήθειαν»

π.Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου

Μετὰ τὴν γεννήση τοῦ δευτέρου παιδίου μας  τὸ 2003 παρουσίασα κάποιες ἀλλοιώσεις στὴ μήτρα, οἱ ὁποίες ἀνησύχησαν τὸ γιατρό μου.

Χρειάστηκε τότε νὰ γίνει μιὰ μικρὴ ἐπεμβάση, ὥστε νὰ ἀφαιρεθοῦν αὐτὲς οἱ ἀλλοιώσεις. "Ἔτσι κι ἔγινε. Μετὰ τὴν ἐπεμβάση χρειάστηκε νὰ γίνει βιοψία, τὰ ἀποτελέσματα τῆς ὁποίας θὰ ἔπαιρναν κάποιες μέρες γιὰ νὰ βγοῦν. Οἱ γονεῖς μας κι ἐμεῖς εἴχαμε φοβηθεῖ πολύ.

Στὸ σπίτι μας εἴχαμε ἕνα ρίνισμα ἀπὸ τὴν καρδία τοῦ ἁγίου Λουκᾶ. Τὴν ἡμέρα ποῦ ἔγινε ἡ ἐπεμβάση, ἦλθε στὸ σπίτι ἡ πεθερά μου, ἡ ὁποία δὲν ἤξερε ὅτι εἴχαμε αὐτὴ τὴν εὐλογία τοῦ ἁγίου Λουκᾶ.  Μᾶς εἶπε τότε ὅτι εἶδε ἕνα παράξενο ὄνειρο, ποῦ δὲν μποροῦσε νὰ ἐξηγήσει.  Μᾶς εἶπε ὅτι εἶχε ἔλθει στὸ σπίτι μας καὶ εἶδε νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ δωμάτιο μας ἕνας ψηλὸς ξανθωπὸς γιατρός,  ποῦ ἔμοιαζε σὰν ξένος. Τοῦ εἶπε νὰ καθίσει καὶ τὸν ρώτησε μὲ ἀγωνία:

-Γιατρέ μου, τί συμβαίνει μὲ τὴν Κ.; Τί ἔχει; Ἐκεῖνος ἀπάντησε:

Οι Άγγελοι πάσχουν από Ανεργία. Αρχιμ.π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου – «Υπεύθυνοι για όλα»

Οι Άγγελοι πάσχουν από Ανεργία 

 «Υπεύθυνοι για όλα»

Αρχιμ.π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Υπάρχουν άνθρωποι πού ζητούν την προσευχή από τους άλλους, άλλα οί ίδιοι δεν προσεύχονται γιατί θεωρούν τόν εαυτό τους αμαρτωλό. Λένε π.χ. στούς Ιερείς και Μοναχούς: «Προσευχηθείτε για μας, πάτερ, εσείς που είσαστε κοντά στον θεό και σας ακούει. Εμείς είμαστε αμαρτωλοί και ο Θεός δεν μας ακούει!».

Είναι ο εκ δεξιών πειρασμός. Μια δικαιολογία γεμάτη ταπεινολογία, για να αποφύγουν τη δίκη τους ευθύνη για την προσευχή, αλλά και τό δικό τους αγώνα.

Γράφει ένας αγιορείτης ιερομόναχος:
«Καμία προσευχή δεν πάει χαμένη. Οι Άγιοι Άγγελοι, επιτρέψτε μου νά το πώ παραστατικά, πάσχουν από ανεργία, γιατί δεν προσεύχονται οι πι­στοί όσο έχουν ανάγκη. Γι’ αυτό, μόλις βγει μία προσευχούλα από την καρ­διά, τόν νου και τά χείλη κάθε πιστού, οι Άγγελοι την αρπάζουν και. με λα­χτάρα, προσθέτοντας και τις δικές τους πρεσβείες, την προσφέρουν στον φρι­κτό θρόνο του Τριαδικού μας Θεού.
Οι Άγιοι Πατέρες, έχοντας την πείρα αυτή, επιμένουν νά γίνουμε άνθρωποι προσευχόμενοι πρωτίστως και έπειτα σκεπτόμενοι, άνθρωποι αγιασμένοι και όχι ορθολογιζόμενοι».

Φύγε! Θα εκτελεστώ εγώ στην θέση σου. (Ρώσοι Νεομάρτυρες καὶ ὁμολογητές π. Νεκτάριος Ἀντωνόπουλος)

Φύγε! Θὰ ἐκτελεστῶ ἐγὼ στὴν θέση σου

Ρώσοι Νεομάρτυρες καὶ ὁμολογητές

π. Νεκτάριος Ἀντωνόπουλος

«Στὰ χρόνια τοῦ ἐμφυλίου πολέμου στην Ρωσία, ὅταν τὰ ἀντίθετα στρατεύματα διεκδικούσαν τὴν ἐξουσία, μιὰ μικρὴ πόλη. ἢ ὁποία εἶχε μείνει στην κατοχὴ τῶν αὐτοκρατορικὼν στρατευμάτων, τελικὰ ἔπεσε στὰ χέρια τοῦ "κόκκινου στρατοῦ".
Μιὰ γυναῖκα βρέθηκε ἐκεῖ μὲ τὰ δυὸ παιδάκια της, τεσσάρων καὶ πέντε ἐτῶν. "Ἀντιμετώπιζαν μεγάλο κίνδυνο, γιατὶ ὁ σύζυγός της ἀνῆκε στὸ ἀντιθετο στρατόπεδο.
Κρύφτηκε, λοιπόν, σὲ ἕνα ἐγκαταλελειμμένο σπίτι, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ κατόρθωνε νὰ διαφύγει.
Ἕνα βραδὺ μιὰ νέα γυναῖκα, ἡ Ναταλία, τῆς ἰδίας μὲ αὐτὴν ἡλικίας, λίγο πάνω ἀπὸ εἴκοσι ἐτῶν, κτύπησε τὴν πόρτα καὶ τὴν ῥώτησε ἂν ἤταν ἡ τάδε... Ὅταν ἡ μητέρα εἶπε ὅτι αὐτή ἤταν, ἡ Ναταλία τὴν προειδοποίησε ὅτι τὴν ἀνακαλύψαν καιὶ ὅτι θὰ τὴν ἔπαιρναν τὴν ἴδια νύχτα για να τὴν ἐκτελέσουν. Καὶ ἡ νέα προσθεσε:
-Πρέπει νὰ φύγεις ἀμέσως.
Ἡ μητέρα κοίταξε τὰ παιδιὰ της καὶ εἶπε:

Δέν ἄφησε τόν δαίμονα νά κάψει τήν Ἐκκλησία. π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου «Ταχύς εἰς βοήθειαν…»

Δέν ἄφησε τόν δαίμονα νά κάψει τήν Ἐκκλησία 

 π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου «Ταχύς εἰς βοήθειαν…» 

π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου

«Το παρεκκλήσι του Αγίου Λουκά βρίσκεται στή νότια πλευρά του Ναού κι επικοινωνεί με μία πόρτα.
Τήν ώρα τής θείας Λειτουργίας κά­ποιος ενορίτης προσκύνησε τά ιερά λείψανα του Αγίου Λουκά που βρί­σκονται στό παρεκκλήσι, έκανε μία υπόκλιση καί κοίταξε μέσα από τό κουρτινάκι στό Ιερό Βήμα.

Βλέπει τότε έκπληκτος μπροστά στην αγία Τράπεζα έ'ναν Αρχιερέα ντυμένο την αρχιερατική του στολή, σκυφτό, μέ τά χέρια του λίγο υψωμένα σέ στάση δέησης. Του έκανε εντύπωση πώς δέν κοιτούσε μπροστά, άλλα κάπως λοξά στραμμένος προς τόν κυρίως ναό. Δέν είδε τή φυσιογνωμία του, αλλά σκέφτηκε «τί νά ζητά εδώ αυτός ό Αρχιερέας;», τήν ώρα που οι υπόλοιποι κληρικοί λειτουργούσαν στον κυρίως Ναό. Στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου καί Παύλου  στα Γαννιτσά τήν Κυριακή της Όρθοδοξίας 2008 συνέβη καί τό εξής περιστατικό :

Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός καί τό κάπνισμα π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου «Ταχύς εἰς βοήθειαν»

Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός καί τό κάπνισμα

π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου «Ταχύς εἰς βοήθειαν»

π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου

Στις 11 Ιουνίου του 2004, ημέρα της μνήμης του Αγίου Λουκά του Ιατρού και ημέρα των εγκαινίων του Ιερού Παρεκκλησίου στα Γιαννιτσά, η κυρία αυτή προσευχήθηκε θερμά και παρακάλεσε τον Άγιο Λουκά να την βοηθήσει και να της συμπαρασταθεί στον αγώνα της. Και ο Άγιος έκανε το θαύμα του.

Τρείς μήνες αργότερα η κυρία έφερε μια χρηματική δωρεά στην Εκκλησία, στον Άγιο Λουκά.
Ήταν το «ευχαριστώ» στον Άγιο, ήταν τα χρήματα που θα ξόδευε στο χρονικό αυτό διάστημα για το πάθος του καπνίσματος, ήταν η συμφωνία της με τον Άγιο Λουκά.
Κάποια κυρία, η οποία ταλαιπωρούνταν για χρόνια από το πάθος του καπνίσματος, ίσως εξαιτίας των προβλημάτων της ζωής της, αν και είχε κάνει πολλές προσπάθειες στο παρελθόν να το κόψει, δεν τα είχε καταφέρει.

Ἐμοῦ προσευχόμενου, σοῦ δὲ κοιμωμένου». Από το βιβλίο «Υπεύθυνοι για όλα» του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Ἐμοῦ προσευχόμενου, σοῦ δὲ κοιμωμένου». 

Από το βιβλίο «Υπεύθυνοι για όλα» του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου 

 π.Νεκτάριος Αντωνόπουλος

Πολλοί άνθρωποι, άν και δεν προσεύχονται ιδιαίτερα, αναγνωρίζουν όμως τή δύναμη καί την άξια της προσευχής και σε πολύ δύσκολες στιγμές προστρέ­χουν στις εκκλησίες η στά μοναστήρια και παρακαλούν τους Ιερείς η τους μο­ναχούς νά προσευχηθούν γι' αυτούς.
Δεν είναι άσχημο αυτό, αλλά μήπως η κίνηση αύτη σημαίνει πώς δεν θέλουν νά αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη; Μή­πως δεν θέλουν νά μπουν στον κόπο της προσευχής; (Γιατί πράγματι η προ­σευχή είναι κόπος.) "Αν όμως μας πονάει κάτι, εμείς είμαστε οι καταλληλό­τεροι νά προσευχηθούμε.
Τότε η προσευχή μας αποκτάει μία ιδιαίτερη θέρ­μη καί μπορεί νά εισακουστεί από τόν Θεό. Καί βέβαια η προσευχή μας αύτη θά πρέπει νά έχει αντίκρυσμα στη ζωή μας. Νά συνδυάζεται με εντονότερο πνευματικό αγώνα.

Κάποιος πατέρας επισκέφθηκε τόν π. Παΐσιο. Με πολύ πόνο του είπε:
Γέροντα, προσευχήσου, κάνε κάτι. Το παιδί μου είναι βαριά άρρωστο.
Ό Γέροντας απάντησε: - Έγώ θα κάνω κάτι, αλλά εσύ τι θά κάνεις; Κάτι θά πρέπει να κάνεις.
~ Τι να κάνω, Γέροντα; Πέστε μου, ό,τι μου πείτε θα κάνω.

«Ηρέμησε, μή φοβάσαι» Από το βιβλίο «Ταχύς εις βοήθειαν» του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

«Ηρέμησε, μή φοβάσαι» 

Από το βιβλίο «Ταχύς εις βοήθειαν» 

 π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου
 

Στα τέλη του 2010 διαγνώστηκε ότι είχα καρκίνο καί προγραμμα­τίστηκε εγχείρηση.
Στίς 10 Δεκεμβρίου του 2010 στον Ί. Ναό Μεταμορ­φώσεως Σωτήρος στον Βύρωνα είχαν εκτεθεί προς προσκύνηση τά Ιερά Λείψανα του Αγίου Λουκά του ιατρού. Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας. Πήγα κι εγώ νά προσκυνήσω καί νά προσευχηθώ στον Άγιο νά με βοηθήσει.

Μετά άπό λίγες μέρες, καί συγκεκριμένα στίς 20 Δεκεμβρίου 2010. Υποβλήθηκα σέ εγχείρηση (γενικός καθαρισμός λεμφαδένων τραχήλου ,λόγω καρκίνου) στό Ευγενίδειο Θεραπευτήριο. Κατά τη διάρκεια της  χειρουργικής επέμβασης καί ενόσω ήμουν βέβαια εν υπνώσει, είδα έναν  ύψηλόσωμο άνδρα μέ μακριά γενειάδα, φέροντα στολή ιατρού καί γυαλιά νά στέκεται όρθιος στην αριστερή πλευρά τού κρεβατιού, πολύ σοβαρός, καί να μού λέει:

«Μαμά, τή νύχτα ήρθε εκείνος ό παππούλης», Από το βιβλίο του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου «Ταχύς εις βοήθειαν»

«Μαμά, τή νύχτα ήρθε εκείνος  ό παππούλης»

 Από το βιβλίο του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου «Ταχύς εις βοήθειαν»

π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Το έτος 2004 ήλθα γιά προσκύνημα στην Ί. Μονή Σαγματά με τίς κόρες μου καί ό Γέροντας, π.Νεκτάριος, μας έδωσε ευλογία μιά είκονίτσα του αγίου Λουκά του Ιατρού μ' ένα κομματάκι άπ' τό φέρετρο του Αγίου.

Είμαστε άπό τή Θεσσαλονίκη. Τό βαπτιστήρι μας, ή Χριστίνα, τριών χρονών, παρουσίασε ένα πρόβλημα. Στην κάτω γνάθο, αριστερά, είχε ένα έξογκωματάκι κι έδειχνε μελανό. Οι γονείς τό πήγαν στον παιδίατρο, ό όποιος τους συνέστησε υπέρηχο, γιά νά δουν τί είναι. Ό υπέρηχος έδει­ξε ένα ογκίδιο καί ό γιατρός είπε πώς πρέπει νά αφαιρεθεί. Στό σπίτι έπεσε πανικός. Άρχισαν νά τό τρέχουν σέ διάφορους γιατρούς.
Γυρίζοντας άπό τό προσκύνημα, τους έδωσα τήν μία εικονίτσα καί ή μητέρα τήν έβαλε τό βράδυ στό μαξιλαράκι του παιδιού. Τό πρωί, όταν ξύπνησε τό παιδί, είπε στή μητέρα του:
- Μαμά, τή νύχτα ήλθε εκείνος ό παππούλης. Δέν μέ πείραξε, ούτε φοβήθηκα. Μέ κοίταξε, χαμογέλασε κι έφυγε!
Είχαν πάει μέχρι τότε σέ 14 γιατρούς καί όλοι τους σύστησαν εγχεί­ρηση γιά νά βγει τό ογκίδιο. Τελευταία σκέφθηκαν νά πάνε καί σ' ένα χειρουργό στό 424 στρατιωτικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.

Γιατί..«.Den eklepsa». Από το βιβλίο «Ταχύς εἰς βοήθειαν…» του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Γιατί ..«.Den eklepsa»

Από το βιβλίο «Ταχύς εἰς βοήθειαν…» 

π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Ο Α.Μ. πού κατάγεται από τήν Θήβα καί εργάζεται στην Αθήνα, μας διηγήθηκε ενα μάλλον χαριτωμένο περιστατικό πού του συνέβη καί είχε σχέση μέ τόν άγιο Λουκά.
«Πρίν από καιρό είχα πάρει καινούργιο αυτοκίνητο καί τό είχα παρ­κάρει έξω από τό σπίτι μου. Πηγαίνοντας ένα πρωινό νά πάρω τό αυτο­κίνητο, είδα πώς τό είχαν διαρρήξει. Είχαν ανοίξει τήν πόρτα καί μέσα όλα ήταν άνω κάτω. Σκέφθηκα αμέσως πώς ό διαρρήκτης θά είχε κλέψει τό ραδιοκασετόφωνο καί ό,τι άλλο μπορούσε.

Παρηγορήθηκα όμως, μέ τή σκέψη ότι δέν έκλεψε όλο τό αυτοκίνητο. Μπήκα μέσα καί άρχισα νά ψάχνω. Κατάπληκτος διαπίστωσα ότι ό διαρρήκτης είχε κάνει μεν άνω κάτω τήν καμπίνα του αυτοκινήτου, άλλα δέν είχε κλέψει απολύτως τί­ποτα. "Εμεινα μέ τήν απορία. Τί συνέβη καί ό διαρρήκτης έφυγε άπρα­κτος;

Ό διάφανος τοίχος. Από το βιβλίο «Ταχύς εις βοήθειαν…» του Καθηγουμένου π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Ό διάφανος τοίχος

Από το βιβλίο «Ταχύς εις βοήθειαν…»  του Καθηγουμένου π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Μιά νέα κοπέλα πήγε νά χειρουργηθεί σέ νοσοκομείο τής Συμφερούπολης. Ή κατάσταση της ήταν πολύ σοβαρή καί ή εγχείρηση δύσκο­λη κι επικίνδυνη. Ή γιατρός πού θά τη χειρουργούσε κάλεσε τή μητέρα τής ασθενούς καί τής είπε:

  -  Ή εγχείρηση είναι πολύ δύσκολη κι επικίνδυνη. Δέν μπορώ νά σάς εγγυηθώ τίποτα. Δέν ξέρω άν ή κόρη σας βγεί ζωντανή.

Δέν υπήρχε άλλη επιλογή. Ή νέα οδηγήθηκε στό χειρουργείο.
Σ' όλη τή διάρκεια τής εγχείρησης ή μητέρα καθόταν στην αυλή του νοσοκο­μείου καί μέ δάκρυα στά μάτια προσευχόταν στον άγιο Λουκά τον Ιατρό καί στον άγιο Παντελεήμονα νά βοηθήσουν.
Σέ κάποια στιγμή μπροστά στά μάτια τής μητέρας εκτυλίχθηκε ένα καταπληκτικό γεγονός:
Ο τοίχος του νο­σοκομείου έγινε διάφανος, σάν τζάμι. Φάνηκε ή αίθουσα του χειρουργείου. Στό χειρουργικό κρεβάτι ήταν ή κόρη της καί γύρω ή γιατρός που τή χειρουργούσε μέ τους συναδέλφους της. Δίπλα της στεκόταν ή νοσοκόμα-έργαλειοδότρια πού κρατούσε τά χειρουργικά εργαλεία.

Η δύναμη της αδυναμίας. Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, ένας ευλογημένος επίσκοπος. π.Διονύσιος Ταμπάκης

Η δύναμη της αδυναμίας. Ένας ευλογημένος επίσκοπος

Πρεσβ. Διονύσιος Ταμπάκης Ι.Ναός Παναγίας Ναυπλίου

 Ο  Άγιος Λουκάς ο  Ιατρός, όπως ανέφερε ο  π.Νεκτάριος, (καλεσμένος από τον οικείο Μητροπολίτη κ.κ.Αλέξανδρο) απέδειξε στον εαυτό του την δύναμη της ομολογίας. Αγάπησε το μαρτύριο, γιατί όπως έλεγε, μόνο αυτό μπορεί να  καθαρίζει τόσο βαθιά την ψυχή.
Απέδειξε  ο Άγιος πως η δύναμη της Εκκλησίας φανερώνεται στην «αδυναμία» της στην βασανισμένη και πονετική της πορεία, σε αντίθεση πάντα με την  επιβολή, την βία  και την τυραννία των διάφορων κατά καιρούς ανθρώπινων συστημάτων.
Γι΄ αυτό και οι Εκκλησίες στο Άγιον Όρος έχουν πορφυρό χρώμα για να ευαγγελίζονται την δύναμη του αίματος και της θυσίας.
Ο Άγιος Λουκάς ήταν ο Άγιος της Αγάπης και ευσπλαχνίας. Και πάντα θα ομολογεί πως η αγάπη δεν απαιτείται αλλά προσφέρεται. Να προσφέρεις και να  προσφέρεσαι με  ανιδιοτέλεια και τότε ακριβώς  αρχίζεις να ζείς.