Ὀρειβάτες, ἀναρριχητές, ἀλπινιστὲς. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ὀρειβάτες, ἀναρριχητές, ἀλπινιστὲς!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Στ’ ἀλήθεια, καλοί μου φίλοι, ὅλα τὰ ἀθλήματα εἶναι καταπληκτικά, γιατί προϋποθέτουν ἀγώνα. Ὁ,τιδήποτε ἀπ’ αὐτὰ μᾶς γοητεύει, στὴν οὐσία δὲν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἴδιας τῆς προσπάθειας, τοῦ μόχθου, τοῦ κόπου τοῦ πολὺ καὶ τῆς ἀγρύπνιας, ποὺ ἐμπεριέχουν.
Ἡ ὀρειβασία ὅμως, ἡ ἀναρρίχηση καὶ ὁ ἀλπινισμός, στὰ σίγουρα ἔχουν κάτι τὸ μοναδικό. Ξεχωρίζουν ὁπωσδήποτε ἀπ’ ὅλα τὰ ἀθλήματα. Σαφῶς ὑπερέχουν!

 * * *

Καὶ νὰ γιατί… Πρῶτα – πρῶτα οἱ ἀλπινιστὲς καὶ οἱ ὀρειβάτες, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄλλους ἀθλητές, βρίσκονται καθ’ ὅλη σχεδὸν τὴν διάρκεια τῆς ἀγωνιστικῆς τους προσπάθειας, μακριὰ ἀπ’ τὶς κάμερες, τοὺς φωτογραφικοὺς φακοὺς καὶ τὴ δημοσιότητα.

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον!(2ον). Τελευταῖον. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον! (2ον.–Τελευταῖον)

Οἱ ἀντιλήψεις τῶν ἀνορεκτικῶν

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος 

Χωρὶς τὴν ἀνορεξία αἰσθάνονται μηδαμινοί, ἕνα «τίποτε»! Περιγράφουν τὸν ἑαυτό τους ὡς κενὸ χωρὶς τὴν «Ana», τιποτένιο! Μὲ τὴν «Ana» ὅμως, εἶναι σημαντικοί, ἔχουν ταυτότητα, ὑπάρχουν καὶ ζοῦν! Τί φοβερό! Τί διαβολικό! Κι ἐκεῖνο τὸ «Ana» τὸ γράφουν πάντα μὲ κεφαλαῖο, τὸ ἀποκαλοῦν θεά, δέχονται τὶς ὅποιες προσταγὲς ὡς αὐτῆς τῆς θεᾶς, στὴν ὁποία ἀπόλυτα ὑπακούουν! Θεέ μου! Μέλη τοῦ ἐν λόγῳ «κινήματος» εἶναι ἔφηβες κοπέλλες ἢ καὶ νεαρὲς γυναῖκες δυτικῶν χωρῶν, ποὺ πάσχουν ἀπὸ ἀνορεξία, ποὺ δημιουργοῦν μία ἄτυπη ὡστόσο δὲ συμπαγῆ κλειστὴ κοινότητα!
Στὶς σχετικὲς ἱστοσελίδες μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς τὰ πάντα. Ἀπὸ διαιτολόγια, θερμιδομετρητὲς καὶ φωτογραφίες ἀνορεκτικῶν μοντέλων, μέχρι ποιήματα καὶ ἄλλα κείμενα προώθησης τῆς ἰδεολογίας, ἀλλὰ καὶ τρόπους νὰ μείνει κρυφὸ τὸ πρόβλημα ἀπ’ τὴν οἰκογένεια! Στὶς ἱστοσελίδες αὐτὲς δίνουν κουράγιο ὁ ἕνας στὸν ἄλλο καὶ ἀναπαράγουν ἐντολὲς-παραινέσεις σὰν αὐτές: – «Ἂν δὲν εἶσαι ἀδύνατη, εἶσαι χοντρή»! – «Αὐτὸ ποὺ θέλουν οἱ γιατροὶ εἶναι νὰ σὲ κάνουν χοντρὸ ἀμερικανάκι»! – «Τὸ νὰ εἶσαι ἀδύνατη εἶναι πιὸ σημαντικὸ ἀπ’ τὸ νὰ εἶσαι ὑγιής»!
Ἀλλ’ εἶναι πολὺ σημαντικὰ αὐτὰ ποὺ γράφει ἡ ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα». Ἂς τὰ προσέξουμε:

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον!(1ον). Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον!(1ον)

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τελευταῖα γίνεται πολὺ συζήτηση γιὰ τὶς ἀποκαλούμενες «διατροφικὲς διαταραχές», ποὺ δὲν εἶναι ἄλλες ἀπὸ τὴν νευρικὴ ἀνορεξία καὶ τὴ βουλιμία, οἱ ὁποῖες ἔχουν μεγάλη ἔκταση στοὺς νέους καὶ ἰδιαίτερα στοὺς ἐφήβους.
Ἡ νευρικὴ ἀνορεξία πλήττει πολὺ πιὸ συχνὰ τὰ κορίτσια ἀπ’ ὅτι τὰ ἀγόρια καὶ ἐμφανίζεται ἀκόμη καὶ στὴν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν, εἶναι σοβαρότερη ὡς πάθηση ἀπὸ τὴν βουλιμία κι ἔχει τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ θνησιμότητας (20%)!
Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ἡ νευρικὴ ἀνορεξία ἐξελίσσεται πλέον σὲ κίνημα, μὲ χαρακτήρα ἀκόμη καὶ ἰδεολογικό, μὲ καταστρεπτικὲς συνέπειες στὴ νέα γενιά. Οἱ ἀνορεκτικοὶ φθάνουν νὰ καταδικάζουν τὸν ἑαυτό τους σὲ συνειδητὴ αὐτοκαταστροφὴ διὰ τῆς ἀσιτίας, ἡ ὁποία ἐνέχει ὑποσυνείδητη ἐπιθυμία θανάτου, ὅπως ἀναφέρουν οἱ εἰδικοί!

Τά παράθυρα τῆς ζωῆς μας. Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τά παράθυρα τῆς ζωῆς μας

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἔχετε φανταστεῖ, παιδιά, τό σπίτι μας χωρὶς παράθυρα; Θὰ ἦταν κόλαση πραγματική! Ἔξω, ἂς ποῦμε, νὰ εἶναι ἡμέρα, χαρὰ Θεοῦ, ὁ οὐρανὸς νὰ εἶναι καταγάλανος καὶ ὁ ἥλιος νὰ καταλάμπει καὶ μέσα στὰ σπίτια μας νὰ ὑπῆρχε τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι.
Θὰ ἦταν χειρότερα καὶ ἀπ’ τὰ κελιὰ μιᾶς φυλακῆς! Καὶ δὲν εἶναι μόνο τὸ φῶς, ποὺ φέρνουν στὸ σπίτι μας τὰ παράθυρα. Εἶναι καὶ ὁ ἐξαερισμὸς καὶ ἡ ὅλη ἀνανέωση, ποὺ παρέχουν. Κι εἶναι βέβαια καὶ ἡ θέα τοῦ γύρω μας κόσμου ἀκόμη καὶ ὑπὸ δυσμενεῖς καιρικὲς συνθῆκες.
Κι ὅλα αὐτὰ ἀνάλογα βέβαια μὲ τὸ μέγεθός τους καὶ τὴ θέση στὴν ὁποία βρίσκονται. Νὰ γιατί ἀκόμη καὶ παράθυρο ἀπὸ παράθυρο διαφέρει.

Ὁ πειρασμός τῆς… «Μιάς φοράς»! Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ὁ πειρασμός  τῆς… «Μιάς φοράς»!

 Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος 

«Ἐπιτέλους, μεγάλωσες. Δὲν εἶσαι παιδάκι. Ἔλα στὴν παρέα μας. Πᾶμε στὸ μπάρ, στὸ κλάμπ… Ἔλα νὰ κάνεις παρέα μὲ τὶς φίλες καὶ τοὺς φίλους μας. Δοκίμασε καὶ τὸ τσιγάρο. Ἄφησε πιὰ τούς… παπά- δες καὶ τοὺς Ἁγίους. Δοκίμασε μόνο μία φορά. ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. Κι ἔπειτα μὴ ἔρχεσαι πάλι…».

* * *

 Τὴν προσέξατε τὴν… «συμβουλὴ» τοῦ «φίλου»; Μόνο μία φορά, λέει. Κι ὄχι ἄλλο! Ἀλλὰ πόσο ἑλκυστικὸ εἶναι αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα! Ἀληθινὸ δόλωμα. Ἀλλὰ κι ἐμεῖς, πόσες φορὲς ἀπὸ μόνοι μας, δὲν ἐπαναλαμβάνουμε αὐτὴ τὴ φράση στὸ νοῦ μας καὶ πολλὲς φορὲς μάλιστα; Ἔρχεται σὰν πειρασμός. Λέμε γιὰ παράδειγμα: «Τί ἆραγε ἔχω νὰ πάθω ἂν πάω, ἂν δοκιμάσω μία φορά; Ἀφοῦ τὸ ‘χω πάρει ἀπόφαση. Δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἐπαναλάβω. Ἔπειτα, θὰ ᾽χω καὶ μία σχετικὴ πεῖρα. Δὲν θὰ μπορεῖ νὰ μοῦ μιλήσει κανείς. Γιατί θὰ τὰ ἔχω δοκιμάσει ὅλα. Δηλαδή, ἡ δοκιμὴ ποὺ γίνεται μόνο μία φορά, εἶναι ἀκίνδυνη καὶ μᾶλλον ὠφέλιμη»!

* * * 

Εἶναι ἆραγε τὰ πράγματα ἔτσι; Λοιπόν, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ «φίλος» προβάλλει αὐτὸ σὰν ἐπιχείρημα – δόλωμα, πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσει. Γιατί ἆραγε τὸ λέει αὐτό; Ἂν εἶναι ἀκίνδυνο, γιατί τὸ προβάλλει μὲ τόση ἔμφαση; Γιατί ἐπιστρατεύει τόσα ἐπιχειρήματα; Γιατί ἐπιμένει; Κι ἔπειτα, γιατί μᾶς ἀναστατώνει μία τέτοια σκέψη, ὅποτε κι ἂν ἔρχεται αὐτὴ στὸ νοῦ μας;

Σήματα πορείας. Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Σήματα πορείας

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος 

Ὅλοι οἱ δρόμοι σήμερα, οἱ πλατεῖες, τὰ δύσκολα καὶ ἐπικίνδυνα περάσματα, εἶναι γεμάτα ἀπὸ τὰ λεγόμενα «σήματα πορείας». Πινακίδες καὶ φανάρια (σηματοδότες). Γιὰ τοὺς ὁδηγούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς πεζούς. Πρόσεχε ἐκεῖνο, ἀπαγορεύεται τὸ ἄλλο, ὑποχρεωτικὰ πηγαίνεις ἀπ’ αὐτὸ τὸν δρόμο, μὴ μπεῖς σ’ ἐκεῖνον γιατί ὁδηγεῖ σὲ ἀδιέξοδο! Δὲν τὸ συζητᾶμε!
 Ἡ ζωή μας δίχως τὰ σήματα πορείας, ζούγκλα θὰ ἦταν καὶ χάος! Τίποτα δὲ θὰ μποροῦσε νὰ κυκλοφορήσει στοὺς δρόμους, κανένας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ πάει κάπου, νὰ φθάσει σ’ ἕνα προορισμὸ καὶ μάλιστα γρήγορα, ἄνετα καὶ μὲ ἀσφάλεια.
Στὰ σίγουρα μᾶς προειδοποιοῦν, ἀλλὰ καὶ μᾶς δεσμεύουν. Καὶ κάποια μᾶς ὑποχρεώνουν κιόλας! Ἀλλὰ ποιὸς τότε, σκέφτεται ὅτι… χάνει τὴν ἐλευθερία του; Ἴσα – ἴσα, μὲ τὸν τρόπον αὐτὸ τὴν κερδίζει! Προχωρεῖ στὶς δραστηριότητές του, ὁλοκληρώνει τὶς δουλεῖες του, ἀκατάπαυστα ἐνεργεῖ.

Ἀπελπίστηκες; Δόξα σοὶ ὁ Θεὸς! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἀπελπίστηκες; Δόξα σοὶ ὁ Θεὸς!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 Εἶναι πολλοὶ οἱ δρόμοι, καλοί μου φίλοι, ποὺ ὁδηγοῦν στὴ λύτρωση καὶ τὴ σωτηρία. Ἕνας ἀπʼ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ δρόμος τῆς… ἀπελπισίας!
 Ὁ Θεὸς σεβόμενος τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἐπιτρέπει κάποτε νὰ βαδίσουμε ἀκόμη κι αὐτὸ τὸν δρόμο, προκειμένου νὰ Τὸν γνωρίσουμε! Νὰ τί θέλουμε νὰ ποῦμε…

* * *

 Κάποιος νέος πῆγε σʼ ἕνα πνευματικὸ, γιὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ. Τὸν πνευματικὸ αὐτὸ τὸν σεβόταν πάρα πολὺ καὶ τὸν ἤξερε ἀπὸ παιδί. Ὡς τὰ μαθητικά του χρόνια τὸν ἐπισκεπτόταν συχνά, ἄκουγε τί συμβουλές του, ἀκολουθοῦσε τὸ πνευματικὸ πρόγραμμα, ποὺ τοῦ εἶχε ὁρίσει.
Ὅταν ὅμως ἔγινε φοιτητής, γοητευμένος ἀπʼ τὶς «χαρὲς» τοῦ κόσμου, παρασυρμένος ἀπʼ τὰ «ἔξυπνα» συνθήματα τοῦ στὺλ «ἔτσι κάνουν ὅλοι», «γιατί ἐγὼ νὰ ἀποτελῶ ἐξαίρεση;», «τί θὰ ποῦν γιὰ μένα τὰ παιδιά;», «τὸ νὰ κάνω αὐτὸ κι ἐκεῖνο ἢ νὰ πάω ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἔ δὲν ἔγινε καὶ τίποτα», «ὁ νέος πρέπει νὰ χαίρεται τὰ νιάτα του καὶ νὰ γλεντάει» κ.λπ., θεώρησε ἐχθρό του πλέον τὸν πνευματικὸ καὶ τὸν ἐγκατέλειψε μὲ μιᾶς!
Ἐκεῖνος δὲν ἔπαυσε νὰ ἐπικοινωνεῖ μαζί του, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια του καὶ νὰ προσεύχεται γιʼ αὐτὸν πολύ. Ὅμως τοῦτο τὸ παιδὶ χάραξε ἄλλο δρόμο. Αὐτὸν τῶν ἡδονῶν καὶ τῶν διασκεδάσεων! Τὰ ʻβάλε καὶ μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ μὲ ὅποιον προσπαθοῦσε νὰ τὸν συμβουλεύσει τὸ σωστό!

Ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἰς τὴν ….. ψυχιατρικὴν κλινικὴν! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 

Ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἰς τὴν ….. ψυχιατρικὴν κλινικὴν!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Εἶναι ὄντως μέγα τεχνολογικὸ ἐπίτευγμα ἡ ἀποκαλούμενη «ψηφιακὴ ἐπανάσταση», καλοί μου φίλοι.
Δὲν τὸ συζητᾶμε! Καθημερινὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν πληθώρα τῶν ἐφαρμογῶν της. Ἦρθε γιὰ νὰ μείνει καὶ γιὰ νὰ ἀλλάξει ριζικὰ τὴ ζωή μας. Ἆραγε τί γίνεται ὅμως μὲ τὸν «ψηφιακὸ ἄνθρωπο», τὸν ὁποῖο δημιουργεῖ καὶ διαμορφώνει χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε καὶ πολύ;
Ὅλους ἐμᾶς δηλαδὴ πού ζοῦμε μὲ τὶς ἐφαρμογές της ἢ κι ἐκείνους πού ζοῦν γιʼ αὐτὲς κι εἶναι ἡ ἴδια τους ἡ ζωή; Νὰ ἕνας ἔντονος προβληματισμὸς ποὺ ἀναδύεται στὶς μέρες μας…

* * *

Καθημερινὰ πληθαίνουν τὰ ἐπιστημονικὰ συνέδρια, τὰ ἐκδιδόμενα βιβλία, οἱ ἔρευνες πού γίνονται ἀπὸ τὰ Πανεπιστήμια, οἱ μελέτες πού δημοσιεύονται σὲ ἐπιστημονικὰ περιοδικά, τὰ δημοσιεύματα τῶν εἰδικῶν, τὰ ὁποῖα τί κάνουν; Μιλοῦν μʼ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις τῆς ψηφιακῆς ἐπανάστασης στὴ ζωή μας.

Ἄλλο «ἀποτυχῶν» καὶ ἄλλο «ἀποτυχημένος». Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἄλλο «ἀποτυχῶν» καὶ ἄλλο «ἀποτυχημένος» 

  Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τὸ κάνουμε πολλὲς φορὲς τοῦτο τὸ λάθος, φίλοι… Ταυτίζουμε, δηλαδή, τὸν ἀποτυχόντα μὲ τὸν ἀποτυχημένο. Τὸ κάνουμε ἀκόμη καὶ κατὰ τοῦ ἰδίου μας τοῦ ἑαυτοῦ. Καὶ κυρίως κατʼ αὐτοῦ! Καλὸ εἶναι, λοιπόν, νὰ διευκρινίσουμε τὰ πράγματα…
Ἀποτυχόντα λέμε αὐτὸν ποὺ δὲν πέτυχε σὲ κάτι ποὺ προσπαθοῦσε καὶ ἤθελε πολύ. Ὅπως γιὰ παράδειγμα στὶς ἐξετάσεις κάποιου μαθήματος ἢ γιὰ τὴν εἴσοδό του σὲ συγκεκριμένη πανεπιστημιακὴ σχολή. Ναί, μόνο σὲ κάτι. Ἀποτυχημένο ὅμως λέμε ἐκεῖνον ποὺ δὲν πέτυχε σὰν μαθητής, σὰν φοιτητής, σὰν ἐπιστήμονας, σὰν ἐπιχειρηματίας, σὰν ὑπάλληλος, σὰν οἰκογενειάρχης. Ἀναφερόμαστε ὁπωσδήποτε σὲ μία μακρινὴ χρονικὴ περίοδο.
Γιʼ αὐτὸ καὶ ὁ ἀποτυχημένος εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἐπιτύχει σὲ πολλά, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε σὲ ὅλα, σʼ ἕνα σύνολο ὁλόκληρο γεγονότων καὶ καταστάσεων. Τὸν ἀποτυχόντα τὸν ἔκρινε ἡ στιγμή. Τὸν ἀποτυχημένο ἡ ζωή!

Προχώρα! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Προχώρα!

Θὰ ἔχετε ἀσφαλῶς δεῖ, καλοί μου φίλοι, τὴ στιγμὴ ποὺ στεφανώνεται κάποιος Ὀλυμπιονίκης ἢ κάποιος ἄλλος νικητὴς στὸ στίβο. Τὴ στιγμὴ ποὺ τοῦ δίνουν τὸ μετάλλιο. Τὸν κυριεύει ὁλοκληρωτικὰ ἡ χαρὰ τῆς νίκης του!
Τὰ χειροκροτήματα καὶ τὰ παιανίσματα, εἶναι τὸ συμπλήρωμα τῆς χαρᾶς του.
Ὡστόσο ἡ χαρά του αὐτή, δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο τελικά, παρὰ ἡ ἴδια ἡ κατάληξη τῶν κόπων, τῶν μόχθων, τῶν προσπαθειῶν καὶ τῶν στερήσεών του ἀκόμη.
Στʼ ἀλήθεια πόσος ἱδρώτας ἔχει χυθεῖ! Ὁλόκληρος ὅμως ὁ ἀγώνας του αὐτός, ὁ ὄντως μεγάλος, ὁ πολυσχιδής, τὸν δυνάμωσε, τὸν μεγάλωσε, τὸν γιγάντωσε λές, καὶ νὰ τώρα ποὺ τὸν καταξίωσε. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐκφράζει τούτη ἡ χαρά του!

Ἡ ντροπή εἶναι ὅπλο καί στολίδι! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ ντροπή εἶναι  ὅπλο καί στολίδι!

Ναί, παιδιά, ἡ ντροπὴ ἔχει αὐτὰ τὰ ὑπέροχα χαρακτηριστικά. Καὶ θὰ δεῖτε στὴ συνέχεια τὸ πῶς καὶ τὸ γιατί… Τὴν ἀφορμὴ γιὰ ὅλα ὅσα θὰ ἀναπτυχθοῦν ἔδωσε μία ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, ποὺ ἦρθε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας.
Ἡ ἔρευνα αὐτὴ ἔγινε ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Καλιφόρνιας μεταξὺ 60 φοιτητῶν1.
Καὶ τί ἔδειξε; Πώς «ἀποτελεῖ κρυφὸ πλεονέκτημα τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ντροπαλός»! Πὼς «οἱ ντροπαλοὶ ἀποδεικνύονται πιὸ ἔμπιστοι καὶ πιὸ γενναιόδωροι»!
Καὶ πὼς «νοιώθει κανεὶς πιὸ ἄνετα, ὅταν ἐμπιστεύεται ντροπαλοὺς ἀνθρώπους καὶ μάλιστα θέλει νὰ συσχετιστεῖ μαζί τους»! Ὅπως δὲ τόνισαν οἱ εἰδικοὶ κοινωνικοὶ ψυχολόγοι – ἐρευνητὲς «ἡ συστολὴ εἶναι ἔνδειξη ἀρετῆς»!

***

Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε ἡ ντροπὴ εἶναι πολὺ μεγάλη ἀρετή. Οἱ ἀρχαῖοι τὴν ἀποκαλοῦσαν αἰδώ, τὴν δὲ ἔλλειψη τῆς ἠθικῆς συστολῆς καὶ τὴν ἀδιαντροπιά, τὴν ἀποκαλοῦσαν ἀναίδεια! Παράλληλες ἔννοιες εἶναι ἡ αἰσχύνη καὶ ἡ ἀναισχυντία! Λέγεται, μάλιστα, πὼς στοὺς ἀρχαίους ἡ αἰδὼς εἶχε καὶ τὴν ἔννοια τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς εὐλάβειας πρὸς τὸν Θεὸ ἢ τοὺς ἄρχοντες, καθὼς καὶ τῆς συστολῆς κάποιου ἀπὸ φόβο μήπως τοὺς δυσαρεστήσει.

Νά εἶσαι , ὄχι νά φαίνεσαι!. Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Νά εἶσαι , ὄχι νά φαίνεσαι!

Καλοί μου φίλοι, δὲν ξέρω, ἂν τὸ ἔχετε προσέξει. Σήμερα δίνεται πολὺ μεγάλη σημασία στὸ «φαίνεσθαι» καὶ ἐλάχιστη ἢ καὶ καθόλου στὸ «εἶναι». Δηλαδὴ στὸ ποιὸς εἶσαι ἐξωτερικὰ καὶ καθόλου στὸ ποιὸς εἶσαι ἐσωτερικά! Αὐτὸ ποὺ μετράει, εἶναι ἡ ἐξωτερική σου εἰκόνα καὶ καθόλου ἡ ἐσωτερική.
Ἢ μὲ ἄλλα λόγια δίνεται βάση στὸ περιτύλιγμα καὶ καθόλου στὸ περιεχόμενο, ποὺ ἀσφαλῶς εἶναι καὶ ἡ οὐσία τῶν πραγμάτων.
Βλέπετε ἡ κοινωνία μας σήμερα δίνει ἰδιαίτερη σημασία στὸ λεγόμενο «πρεστίζ», ἀκόμη δὲ καὶ σʼ ἐκεῖνο τὸ καπιταλιστικὸ «ἔχειν» καὶ σχεδὸν καθόλου στὸ ποιοὶ εἴμαστε πραγματικά. Δηλαδὴ δίνει βάση στὸ προσωπεῖο καὶ τὴ μάσκα, ποὺ φορᾶς κι ὄχι στὸ ἴδιο τὸ πρόσωπο κι αὐτὸ ποὺ ὄντως εἶσαι!
Κι ἐμεῖς ἐνεργώντας σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ αὐτὴ τί κάνουμε; Μὰ τὰ πάντα γιὰ τὴν εἰκόνα μας πρὸς τὰ ἔξω!
Κι ὄχι μόνο δὲν κάνουμε κάτι γιὰ τὸ μέσα, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια μας τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ψυχή μας, ἀλλὰ τὰ θυσιάζουμε κιόλας αὐτὰ γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τούτη τὴν εἰκόνα μας πρὸς τὰ ἔξω. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὅλα μᾶς παρασύρουν στὸ νὰ μὴ ἐξετάζουμε καὶ νὰ μὴ ἀσχολούμαστε μὲ τὸ βάθος τῶν πραγμάτων.

Ξεκόλλα, μὴ εἶσαι κολλημένος! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ξεκόλλα, μὴ εἶσαι κολλημένος!

Τὸ πρῶτο, ποὺ θὰ ἀκούσεις, ὅταν εἶσαι σταθερὸς καὶ ἀταλάντευτος στὶς ἀρχές σου, εἶναι πώς… εἶσαι κολλημένος! Κι ἂν ἀπʼ τὸν διάλογο, ποὺ θὰ γίνει, ἀντιληφθοῦν πὼς δὲν μποροῦν νὰ σὲ πείσουν νὰ ἀκολουθήσεις τὶς δικές τους ἀτραπούς, δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ μὴ ἀκούσεις τὸ «ξεκόλλα»! Ἀξίζει νὰ τὸ δοῦμε…

* * *

Κατ᾽ ἀρχὴν εἶναι μεγάλο προτέρημα καὶ εὐλογία ἀπʼ τὸν Θεό, τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ἀρχές, ἀξίες, ἰδανικά, ὁράματα, σκοπούς, καὶ στόχους, ἰδιαίτερα στὴν τόσο ἰσοπεδωτικὴ ἐποχή μας. Ἂν κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο πάσχουν σήμερα πολλοὶ νέοι, εἶναι αὐτὰ ἀκριβῶς!
Ὁ νέος δέ, ποὺ διακατέχεται ἀπὸ αὐτά, ἀσφαλῶς γνωρίζει τί θέλει, ποῦ βρίσκεται καὶ ποῦ θέλει νὰ φθάσει. Καὶ κάτι ἀκόμη γνωρίζει. Πώς γιὰ νὰ εἶναι συνεπὴς μὲ τὶς ἀρχές του καὶ προκειμένου νὰ ἐπιτύχει τὰ ὁράματα καὶ τοὺς σκοπούς του, πρέπει ἀσφαλῶς νὰ ἔχει ὅρια καὶ φραγμούς.
Νὰ εἶναι σταθερός, ὅπως ἡ πυξίδα ποὺ δείχνει πάντοτε τὸν βορρὰ σὲ ὅλες τὶς συνθῆκες, ἀκόμη καὶ στὶς μεγαλύτερες καταιγίδες καὶ τὶς φουρτοῦνες, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁδηγεῖ τὸ πλοῖο στὸν προορισμό του, στὸ ποθητὸ λιμάνι, ποὺ προγραμμάτισε πρὶν ξεκινήσει. Ἀλλιῶς τὸ πλοῖο πουθενὰ δὲν θὰ φθάσει καὶ θὰ χαθεῖ στὰ πέλαγα τοῦ βίου…

Ζωή… MULTITASKING; Μέρος Β. Τελευταῖο. Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

2. Ζωή… MULTITASKING; Τελευταῖον

Πρόκειται γιὰ μία νέα πραγματικότητα τῆς τεχνολογικῆς ἐποχῆς μας. Ἕνα ἄλλο εἶδος ζωῆς κυρίως γιὰ τὴ νέα γενιὰ ἡ ὁποία – ἕνεκα αὐτοῦ – ἀπὸ «γενιὰ Χ», ποὺ ὀνομαζόταν ἐκεῖ στὰ τέλη τοῦ 20οῦ αἰώνα, τώρα ἀποκαλεῖται «γενιὰ Μ», δηλαδὴ «multitasking generation»!
Πρόκειται γιὰ ἕνα φαινόμενο ποὺ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ταχύτητα, ποὺ ἐνεργοῦμε χρησιμοποιώντας ὅλα τὰ σύγχρονα τεχνολογικὰ μέσα. Ὡστόσο ἔχει πολὺ μεγάλες συνέπειες ὄχι μόνο στὴν παραγωγικότητα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴν ποιότητα τῆς σκέψης μας.
Λένε πὼς ἔχει νὰ κάνει ἀκόμη μὲ τὴ διανοητικὴ σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας! Κατέληξε δὲ νὰ γίνεται ἀκόμη καὶ τρόπος ζωῆς! Στὸ προηγούμενο φύλλο ἀναφέραμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει ἐπʼ αὐτοῦ, τί σημαίνει ὁ ὅρος «multitasking », ἀπαντήσαμε στὸ ἂν ὑπάρχουν ὀφέλη καὶ ἀρχίσαμε νὰ ἀπαριθμοῦμε τὶς ἐπιπτώσεις του στὴ ζωή μας.
Τώρα θὰ συνεχίσουμε κατʼ ἀρχὴν μὲ αὐτὲς καὶ θὰ ὁλοκλη ρώσουμε τὸ θέμα μας…

2. Μειώνει τὴν παραγωγικότητα!

Ζωή… MULTITASKING; Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

1. Ζωή… MULTITASKING;

Πρόκειται γιὰ μία νέα πραγματικότητα τῆς τεχνολογικῆς ἐποχῆς μας. Ἕνα ἄλλο εἶδος ζωῆς κυρίως γιὰ τὴ νέα γενιὰ, ἡ ὁποία – ἕνεκα αὐτοῦ – ἀπὸ «γενιὰ Χ», ποὺ ὀνομαζόταν ἐκεῖ στὰ τέλη τοῦ 20οῦ αἰώνα, τώρα ἀποκαλεῖται «γενιὰ Μ», δηλαδὴ «multitasking generetion »!
Πρόκειται γιὰ ἕνα φαινόμενο, ποὺ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ταχύτητα, ποὺ ἐνεργοῦμε χρησιμοποιώντας ὅλα τὰ σύγχρονα τεχνολογικὰ μέσα.
Ὡστόσο ἔχει πολὺ μεγάλες συνέπειες ὄχι μόνο στὴν παραγωγικότητα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴν ποιότητα τῆς σκέψης μας. Λένε πὼς ἔχει νὰ κάνει ἀκόμη καὶ μὲ τὴν διανοητικὴ σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας!
 Κατέληξε δὲ νὰ γίνεται ἀκόμη καὶ τρόπος ζωῆς! Ἀξίζει νὰ τὸ δοῦμε…

Τί ἀκριβῶς συμβαίνει; 

Ζοῦμε κυριολεκτικὰ στὴν ἐπανάσταση τῆς πληροφορικῆς, τῶν τηλεπικοινωνιῶν καὶ τῶν νέων τεχνολογιῶν. Οἱ ἐξελίξεις εἶναι ὄντως ραγδαῖες σὲ βαθμὸ, ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ τὶς παρακολουθήσει ὁ μέσος ἄνθρωπος!

Μὲ δράση… δράση....Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες; Νεανικά ζητήματα. Τελευταῖο. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

  

Μὲ δράση… δράση… δράση…

 Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες; (3ον.–Τελευταῖον)

Ἆραγε ἔχουμε προβληματιστεῖ ποτέ, γιατί ὁ Θεὸς μᾶς δίνει κάθε φορά ὅλο καὶ μία καινούργια ἀρχή; Τῆς πρωτοχρονιᾶς, τῆς πρωτομηνιᾶς, τῆς ἑβδομάδας, τῆς ἡμέρας; Δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο, παρὰ οἱ τόσες εὐκαιρίες ποὺ μᾶς παρουσιάζει, γιὰ νὰ προχωρήσουμε.
Γιὰ νὰ διορθώσουμε τὰ ὅποια λάθη καὶ τὶς ἀποτυχίες μας. Γιὰ νὰ βελτιώσουμε ἀκόμη πιὸ πολὺ τὶς ἐπιτυχίες μας. Γιὰ νὰ γινόμαστε καθημερινὰ καλύτεροι κι ἀκόμη πιὸ καλοί. Ἂν λαθέψουμε σὲ κάτι, ἂν ἀποτύχουμε, ἂν πέσουμε… κανένα πρόβλημα!
Ἔρχεται ἡ ἄλλη μέρα, ἡ ἄλλη ἑβδομάδα, ὁ ἄλλος μήνας, ὁ ἄλλος χρόνος γιὰ νὰ τὸ διορθώσουμε. Σʼ εὐχαριστοῦμε Κύριε, γιὰ τὴν (συνεχῆ) ἀνατολὴ, ποὺ στέλνεις στὴ ζωή μας… Γιʼ αὐτὸ καὶ στὸ τέλος θὰ μᾶς κρίνει ἀπʼ ὅλες αὐτὲς τὶς εὐκαιρίες ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἀπʼ τὸ πῶς ἀντιμετωπίσαμε τὰ λάθη, τὶς ἐπιτυχίες καὶ τὶς ἀποτυχίες, ἀπʼ τὸ πῶς ἀντιμετωπίσαμε τὴ ζωή.
Εἶναι, στʼ ἀλήθεια, πολὺ σπουδαῖο πράγμα, νὰ μπορεῖς νʼ ἀρχίσεις πάλι καὶ νὰ φθάσεις ἐκεῖ ποὺ θέλεις. Μὲ νέες δυνάμεις, μὲ ἄλλες ἀποφάσεις, περισσότερο ὀργανωμένος, ἀλλὰ καὶ ξεκούραστος. Ἔκανες κάποιο λάθος, ἀπέτυχες; Ἐντάξει! Τώρα μπορεῖς νὰ τὰ διορθώσεις ὅλα.

Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες; Νεανικά ζητήματα

Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες;

(1ον) Μὲ τὴν ἄρνηση τῆς ἥττας!

Ἐν συνεχείᾳ τῶν ὅσων ἀναφέραμε γιὰ τὶς ἀποτυχίες στὰ δύο προηγούμενα φύλλα, δηλαδὴ πὼς σαφῶς δὲν ὑπάρχει δοκιμασία, θλίψη καὶ ἀποτυχία στὴ ζωή μας δίχως σκοπό, εἶναι ἑπόμενο τοῦτο τὸ ἐρώτημα.
Ἆραγε πῶς ἀντιμετωπίζονται; Γιατί ὅταν ἔρθει ἡ δύσκολη ὥρα μίας ἀποτυχίας, ἕνα θέμα πιὰ τίθεται ἐπιτακτικὰ μπροστά μας. Τὸ τί κάνουμε! Δηλαδή, πῶς ἐνεργοῦμε, τότε ἀκριβῶς, ποὺ εἶναι φυσικὸ νὰ νιώ- θουμε στεναχώρια, κατήφεια, πικρία, ἀπογοήτευση, ἀκόμη δὲ καὶ ἀποθάρρυνση.
Τὴ στιγμὴ ποὺ (ἐπίσης εἶναι φυσικὸ νὰ) σκεπτόμαστε τί θὰ ἀπολαμβάναμε, ἂν εἴχαμε ἐπιτύχει αὐτὸ τὸ ὁποῖο τόσο πολὺ ἐπιθυμούσαμε. Εἶναι, πράγματι, τοῦτες οἱ ὧρες ἀπʼ τὶς δυσκολότερες τῆς ζωῆς μας…

* * * 

Πολλοὶ παίρνουν ἐπὶ πόνου τὴν ἀποτυχία τους. «Τὰ βάφουν ὅλα μαῦρα»! Τὴ βλέπουν εἴτε σὰν μεγάλη «ἀτυχία», εἴτε σὰν ἀδικία ποὺ τοὺς ἔγινε, εἴτε σὰν ἀνικανότητα δική τους!

Οι αποτυχίες έχουν σκοπό! Νεανικά Θέματα. Μέρος Β'. Τελευταῖον. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Οι αποτυχίες έχουν σκοπό!  Μέρος Β'

Ἐν συνεχείᾳ τῶν ὅσων ἀναφέραμε στὸ προηγούμενο φύλλο, καλοί μου φίλοι, λέμε τούτη τὴ φορὰ νὰ συνεχίσουμε μὲ μερικὰ παραδείγματα τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς κι ἀπʼ αὐτὴ ἀκόμη τὴν καθημερινότητά μας, γιὰ τὸ θέμα μας. Δέστε…
•Τὰ δέντρα ἐκεῖνα ποὺ λόγῳ τῆς θέσης τους σὲ ὑψώματα καὶ ψηλὰ βουνὰ τὰ φυσοῦν πιὸ πολὺ οἱ ἄνεμοι καὶ οἱ (χιονο)θύελλες, ἀποκτοῦν ρίζες πιὸ πολλές, πιὸ μεγάλες καὶ πιὸ γερὲς ἀπὸ τὰ ἄλλα. Καὶ ἐπιπλέον εἶναι πιὸ εὐλύγιστα, γιὰ νὰ μὴ σπάζουν! Οἱ δυσκολίες τὰ κάνουν πιὸ ἀνθεκτικὰ καὶ τὰ γιγαντώνουν!
• Στὴ θάλασσα ὅλοι καπετάνιοι εἶναι. Αὐτὸς ποὺ ξεχωρίζει ὅμως, αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ἀξίζει, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τὰ καταφέρνει στὶς φουρτοῦνες!
• Σὲ ὅλους μας ἀρέσουν βέβαια οἱ ἡλιόλουστες ἡμέρες. Ὅμως τί θὰ συνέβαινε ἂν ἦταν ὅλες ἔτσι; Νὰ πῶς τὸ περιγράφει πολὺ σοφὰ ἡ παροιμία: «Ἡ συνεχὴς λιακὰδα ὁδηγεῖ στὴν ἔρημο»! Ἂς σημειωθεῖ πὼς ἡ παροιμία αὐτὴ εἶναι τῶν Ἀράβων, δηλαδὴ ἑνὸς λαοῦ ποὺ ξέρει πολὺ καλὰ ἀπὸ ἐρήμους!
• Τὰ πολυτιμότερα διαμάντια ὑποφέρουν πολλὰ ἀπʼ τὸν τροχὸ τοῦ τεχνίτη καὶ τὰ ὡραιότερα ἀγάλματα ἀπʼ τὰ χτυπήματα τῆς σμίλης! Μία παροιμία, μάλιστα, λέει: «Ἡ φωτιὰ καὶ τὰ χτυπήματα κάνουν γερὸ τὸ ἀτσάλι»!

Νεανικά ζητήματα.Ὄρθιοι! Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 Ὄρθιοι!

Δὲν ξέρω ἂν ἔχετε ἀναρωτηθεῖ παιδιά, γιατί ἀπὸ ὅλα τὰ ἔμβια ὄντα, μόνον ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὴν ὄρθια στάση. Στέκεται δηλαδὴ καὶ κινεῖται πάντοτε ὄρθιος. Ἐξ ἄλλου ἀπὸ τὴ στάση αὐτή, πῆρε καὶ τὸν χαρακτηρισμὸ αὐτό: «Ἄνθρωπος»!
Μὲ τὴν ὄρθιά του στάση ὁ ἄνθρωπος δὲν βλέπει μονίμως τὴ γῆ, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ βλέπει τὰ ψηλά, τὰ ἄνω, τὸν οὐρανό. Κι αὐτὸ γιατί, ἀφοῦ διαθέτει καὶ λογική, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει μονίμως στραμμένο τὸ ἐνδιαφέρον του στὰ κάτω, τὰ χαμερπῆ, οὔτε καὶ νὰ προσηλώνεται στὰ γήινα, τὰ φθαρτά, τὰ μάταια καὶ τὰ τιποτένια, ἀλλὰ στὰ μεγάλα, τὰ ἀθάνατα, τὰ οὐράνια, τὰ αἰώνια.
 Βλέπετε ἡ λογικὴ συνοδεύει τὴν ὄρθια στάση, γιὰ νὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ τὰ διαθέτει, μονάχα ὁ ἄνθρωπος δηλαδή, σαφῶς προσανατολισμένος πρὸς τὸν Θεό, τὴν πηγὴ κάθε ἀγαθοῦ καὶ κάθε μεγαλείου.

Τονίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Γιατί σʼ ἐσένα ἔπλασε τὸ σῶμα ὄρθιο, ἐνῶ στὰ ζῶα τὸ ἔπλασε νὰ βλέπει πρὸς τὰ κάτω; Εἶναι γιὰ νὰ σὲ διδάσκει καὶ μὲ τὴν ἴδια τὴ διάπλασή σου νὰ μὴ ἔχεις κανένα κοινὸ μὲ τὴ γῆ, οὔτε νὰ προσκολλᾶσαι στὰ πράγματα τῆς παρούσας ζωῆς». Τί εὐλογία, λοιπόν, τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο!