ΑΓΑΠΗ ΡΕ...

Δεν έχει νόημα να μετανιώνεις διαρκώς, ή καλύτερα, η διαδικασία του να μετανιώνεις να σε θλίβει και να αναρωτιέσαι όσα έχασες διαλέγοντας κάτι από κάτι άλλο, να αναρωτιέσαι για όσα δεν έκανες σωστά, για όσα δεν έκανες για να πετύχεις το σωστό, για όσα δε μπόρεσες να αντιληφθείς εκείνη τη στιγμή κι ύστερα σου φαίνονται τόσο αυτονόητα ώστε να αισθάνεσαι ηλίθιος που δεν τα είδες.
Ηλίθιο είναι το να λες ότι δε μετανιώνεις για τίποτα,
 ηλίθιο είναι και να μετανιώνεις διαρκώς.
Ηλίθιο είναι να νομίζεις ότι έχασες τον χρόνο σου ενώ θα μπορούσες να τον εκμεταλλευτείς καλύτερα. Δεν έχασες τον χρόνο σου. Η ζωή η ίδια είναι ένα χάσιμο χρόνου. Κάθε μέρα είναι μία μέρα λιγότερη, μία μέρα που χάνεις και δε θα τη ξαναβρείς.
 Τίποτα καλύτερο δε θα μπορούσες να κάνεις από αυτά που έκανες,
 αν το μπορούσες, δε θα ήσουν εσύ,
 μα είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε πάντοτε εμείς, έτσι θα κάνουμε τα λάθη και τα  σωστά που είναι γραμμένα να κάνουμε, γραμμένα όχι από μία Μεταφυσική Μοίρα, γραμμένα από τις δυνατότητες του εαυτού μας, γιατί ο εαυτός μας είναι το Πεπρωμένο μας.
Υπάρχουν συγκυρίες, υπάρχουν ντετερμινισμοί, υπάρχουν καταστάσεις που θα μπορούσαμε να αποφύγουμε αν η βιολογία μας, η καταγωγή μας ήταν διαφορετικά, υπάρχει η άτυχη στιγμή που θα πέσεις στον ληστή σε ένα δρομάκι και θα σε σκοτώσει, υπάρχει η στιγμή που θα γνωρίσεις από το πουθενά κάποιον που θα ερωτευτείς και θα σε ερωτευτεί, υπάρχουν πράγματα που δε μπορούμε να ελέγξουμε, υπάρχουν πράγματα που μπορούμε,
υπάρχουν ικανότητες που δε μπορούμε να αποκτήσουμε, υπάρχουν ικανότητες/δεξιοτεχνίες που μπορούμε,
όλο αυτό είναι ένα κακοστημένο θέατρο, το Μεγάλο Αιρετικό Θέατρο, όπως το είχα ονομάσει σε ένα ποίημα της εφηβείας μου, μία Ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί όπου ανά πάσα στιγμή μπορεί να γλυστρήσεις και να πέσεις, δε πέφτεις μόνο εσυ, οι ρυθμοί της ζωής που ξέρεις μπορεί να πέσουν, η κανονικότητα, οι κοινωνικές συμβάσεις, τα ιδανικά και οι αξίες, οι επιταγές και οι υποχρεώσεις σου, όλα αυτά που σου προσφέρουν ασφάλεια για να μπορεις να κάτσεις σε μία σπιθαμή εδάφους και να τα νοηματοδοτήσεις εκ του ασφαλούς,
κάθε τόσο το έδαφος τρέμει, η νοηματοδότηση φαινεται κάτι αδύνατον να πραγματοποιηθεί και οι άνθρωποι, που τόσο ανάγκη έχουν να νοηματοδοτούν, να συμβολοποιούν, τρέμουν μαζί με το έδαφος και η απόδοση νοήματος στον σεισμό είναι κάτι που αποτυγχάνει να επιτευχθεί.

Περισσότερο από ανθρώπινες ιδιότητες, υπάρχει αυτό που λέγεται αλληλεπίδραση,
είμαι καλός με αυτόν που βγάζει τον καλό μου εαυτό, θα είμαι κακός με τον αντίστοιχο, είμαι γλυκός, τρυφερός, δυναμικός ή αδρανής, άχρηστος κι ανίκανος ή με φόρα στη ζωή,
παίζει μεγάλο ρόλο αυτός που έχεις απέναντι, αυτός που συναναστρέφεσαι,

υπάρχουν απολύτως καλοί άνθρωποι, όπως απολύτως ανθρώπινα καρκινώματα που ήρθαν σε αυτή τη γη για να βλάψουν κάποιους άλλους
αλλά αυτοί είναι λίγοι. 

Κατα κανόνα, παίρνεις σε μεγάλο ποσοστό αυτό που δίνεις, ή τουλάχιστον παίρνεις το απόλυτο που θα μπορούσες να πάρεις βάσει της αλληλεπίδρασης αυτής. Δε γίνεται να αγαπηθείς από όλους, να σε ερωτευθουν, συμπαθήσουν, εκτιμήσουν όλοι.. Αν όμως τους δώσεις, θα πάρεις το απόλυτο που μπορείς να πάρεις.
Μπορείς να το δώσεις, μπορείς κι όχι. Μπορείς να συμβιβαστείς με τα μέτρια από τον φόβο της αυριανής απογοήτευσης, ή μπορει να πας για τα πολλά υπερνικώντας αυτόν τον φόβο και το άδειασμα που θα συνεπιφέρει η απογοήτευση.
Κάνε ό,τι θέλεις, άλλωστε η απογοήτευση πάντα θα εμφανιστεί. Ειμαστε καταδικασμένοι να απογοητεύουμε τις προσδοκίες των άλλων, 
όσο περισσότερο μας φορτώνουν με προσδοκίες, τόσο πιθανότερο είναι να συμβεί αυτό. 
Ο ασφαλέστερος τρόπος να απογοητευτείς από κάποιον είναι να επενδύσεις ένα σωρό προσδοκίες σε αυτόν, καθιστώντας έτσι την αυριανή απογοήτευση μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Δε φταίει αυτός για την απογοήτευση σου.
Φταις εσύ που ξέχασες ότι είναι άνθρωπος με σάρκα κι οστά.
Φταις εσύ που πίστεψες ότι υπάρχει οποιοσδήποτε που θα μπορέσει να γεμίσει συνολικά τα κενά σου..Κάποια από αυτά μπορεί. Συνολικά, όχι. Τα κενά σου δε γεμίζουν, είναι αστείο να σκέφτεσαι ότι μπορεί να υπάρχει άνθρωπος χωρίς κενά, 
όσο θα είμαστε άνθρωποι, ένα κομμάτι μας θα παραμένει άδειο, δίχως να μπορέσει να επικαλυφθεί από καμιά αγάπη, από κανένα πάθος, από καμιά σεξουαλική στάση, από κανένα υλικό αγαθό, από καμιά κοινωνική καταξίωση, από κανένα τραγούδι, από καμιά κατάχρηση.

Είμαστε άνθρωποι και πάντα θα έχουμε κενά και πάντα θα προσπαθούμε να τα καλύπτουμε και πάντα θα συνειδητοποιούμε ότι δεν καλύπτονται 
κι αυτό είναι η ζωή, 

ένα συνονθύλευμα στιγμών ευτυχίας και δυστυχίας και αδιαφορίας και κενού, μία αλληλοδιαδοχή προσωρινών επιτυχιών και προσωρινών δυστυχιών και συνειδητοποίησης σφαλμάτων και τελικής συνειδητοποίησης ότι δεν ήταν σφάλματα αλλά Αναπόφευκτο, 
μία γροθιά στο μαχαίρι και το αίμα σου να στάζει, καλά έκανες και την έριξες γιατί το αίμα πρέπει να ανανεώνεται,
ένας χορός πάνω σε σπασμένα γυαλιά, πάλι ματώνεις όμως κατάφερες να χορέψεις κι όποιοι δε μπόρεσαν να χορέψουν, κοιτούν τους χορευτές με δέος και ζήλεια,
'ενας χορός με πόδια ματωμένα που κοιτάς τον ουρανό και νιώθεις ότι λίγο ακόμα και θα τον αγγίξεις γιατί ακόμα και η βαρύτητα νικιέται προσωρινά από την Αγάπη,
αυτός ο χορός δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος, αλλά και χαμένος χρόνος να είναι, παραμένει χρόνος που ξοδεύτηκε και χάθηκε χορεύοντας,
είσαι ανίκητος όχι όταν δε μπορείς να νικηθείς -γιατί πάντα θα νικιέσαι-
είσαι ανίκητος όταν ξέρεις πως θα νικηθείς και παρόλα αυτά χορεύεις λες και ποτέ δε θα νικηθείς. Ανίκητος αυτός που ξέρει ότι θα νικηθεί κι εξακουθεί να χορεύει, αλάνθαστος αυτός που θα αγκαλιάσει τα λάθη του και θα προσπαθήσει όσο ζει να τα επαναλαμβάνει όσο δυνατόν λιγότερο, γεμάτος αυτός που θα προσπαθεί να γδέρνεται από τα κενά του όσο δυνατόν λιγότερο, παθιασμένος αυτός που θα προσπαθήσει να ζει με τα πάθη του και να αναλώνεται όσο δυνατόν λιγότερο από αυτά.



              ΚΕΡΙΑ   ΚΑΒΑΦΗΣ

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν. 





Γρήγορα μακραίνει η σκοτεινή γραμμή, γρήγορα πληθαίνουν τα σβηστά κεριά.
Προσπαθούμε να νικήσουμε τη θνητότητα, να παγώσουμε τον χρόνο μέσω των ερωτων μας, μέσα από την απόκτηση παιδιών, μέσα από τη πάλη για αναρρίχηση στην κοινωνία, μέσα από τη προσπάθεια να γίνουμε αποδεκτοι, μιμούμαστε από μικρά παιδιά τον Αλλον, 
πρώτα τους γονείς, ύστερα τους δασκάλους, ύστερα τα επιβαλλόμενα πρότυπα. 
Μιμούμαστε για να γίνουμε αποδεκτοί, κάνουμε σωμα μας τα ξένα λόγια, επιθυμούμε ό,τι ο άλλος επιθυμεί, επιθυμούμε να μας επιθυμεί ο άλλος. Επιθυμούμε και η επιθυμία είναι μία διαρκής έλλειψη όπως έλεγε ο Λακάν, γιατί επιθυμούμε πάντα αυτό που δεν έχουμε.
 Και διαρκώς επιθυμούμε και διαρκώς αιτούμαστε αγάπη, 
από το κλάμα ως μωρα στη μαμά για να μας ξεσκατίσει-που είναι πάντα κι αίτημα αγάπης- 
μέχρι το ερωτικό κάλεσμα όταν γινόμαστε παγώνια και δείχνουμε στον Αλλον τα πλουμιστά και πολύχρωμα φτερά μας.
Προσπαθουμε να παγωσουμε τον  χρόνο με ασχολίες και χόμπυ και κουτσομπολιά και ποδόσφαιρο, προσπαθουμε να παγωσουμε τον χρόνο για να νιώσουμε ασφαλείς,
γινόμαστε ψυχαναγκαστικοί στη μεγάλη μας ψευδάισθηση ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα πράγματα,
και η σκοτεινή γραμμή όλο πληθαίνει, και τη κοιτάμε παρακαλώντας τον Θεό για λίγο χρόνο ακόμα, και νομίζουμε ότι ψάχνουμε την εσωτερική μας φωνή και την εσωτερική αλήθεια γιατί δε μπορεί να ήμασταν εμείς που κάναμε αυτά τα σφάλματα, κάποιος άλλος ήταν,
 η κακιά στιγμή, λίγο χρόνο δώσε μου για να ξαναγίνω εγώ.
Δεν ήσουν κι ούτε θα γίνεις "εγώ". 
Ενα συνονθύλευμα επιδράσεων κι επιρροών και κενού που δε γεμίζει κι αλλεπάλληλων κραυγών "ΟΧΙ, ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ ΑΥΤΟΣ", ναι, εσύ ήσουν,
εσύ, κομμάτι του πατέρα, της μητερας, των συμμαθητών, της τηλεόρασης, των αναγνωσμάτων και του διπλανού σου.

Κάνε με αγάπη ό,τι κάνεις, και τα λάθη σου θα είναι σωστά. Μη ξεγελιέσαι, θα παραμένουν λάθη. Μην απογοητεύεσαι, τελικά είναι σωστά.
 Μην προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις και να καταρρίψεις την μεγάλη αυτή αντιφαση, 
η ίδια η ανθρωπινη ζωή είναι μία πελώρια και ανεπίλυτη αντίφαση, ένας ωκεανός που θα πνίγεσαι κάθε μέρα όμως αυτό δε σημαίνει ότι θα πάψεις να ψάχνεις για σχεδίες. Ένα μόνο φιλί μπορεί να γίνει η σχεδία σου για μέρες, μία μόνο αγκαλιά μπορει να γίνει η σχεδία σου για μέρες, ένα χάδι, μία λέξη, ένα παρηγορητικό χτυπημα από κάποιον που δε ξέρεις καλά. Φαντάσου αν αυτά είναι σχεδίες, φαντάσου τί είναι η Αγαπη. Πολυτελές υπερωκεάνιο που θα σε κάνει να διαπλεύσεις τη φορτούνα για χρόνια, μέχρι η φορτούνα να νικηθεί από τα κύματα του χρόνου.
Θα νικηθεί. Δε γίνεται αλλιώς.
Αλλά όπως είπαμε, είσαι ανίκητος όταν ξέρεις πως θα νικηθείς και παρόλα αυτά χορεύεις λες και ποτέ δε θα νικηθείς. Και είναι η Αγαπη που ανασταινει Τιτανικούς και τους ξαναβγάζει στην επιφάνεια της θαλάσσης, σκουριασμένους, φαγωμένους και ταλαιπωρημένους, όμως πάντα νικητές.

Δε φταις εσύ. Δε φταίει εκείνη/εκείνος.
Δεν ηττήθηκες, μολονότι δε νίκησες.
 Αιώνια αν επέστρεφες, τα ίδια θα έκανες.
 Αιώνια να επιστρέφεις και να κάνεις τα ίδια. 
Γονάτισε μπροστά στο σφάλμα σου, περιέθαλψε το, το ίδιο και με τα σφάλματα των άλλων. Είναι σφάλματα όπως εσύ, άνθρωποι όπως εσύ. Είναι ευθραυστοι όπως εσύ, μοιραζεστε την ίδια αδυναμία, γεννηθήκατε από την ίδια Μήτρα, θα λυγίσετε από τον ίδιο πόνο. 
Συγχώρεσε τον Αλλον, για να συγχωρέσεις τον εαυτό σου. Καμία Λύτρωση δεν υπάρχει δίχως αυτό. Συγχωρεσε τον ωσπου να πιστεψεις σχεδόν ότι δεν υπάρχει τίποτα για να συγχωρέσεις, γιατί ειμαστε θνητοί με ατέλειες κι είναι αστείο να συγχωρεις κάποιον επειδή είναι άνθρωπος. ¨Συγχώρεσε" τον λοιπόν, και το σκοτάδι των σβησμένων κεριών που πληθαίνουν δε θα σου φαίνεται θλιβερό.
Θα σου φαίνεται χρόνος που ξοδεύτηκε σωστά. 
Μη παγώνεις τον χρόνο γιατί έτσι παγώνεις εσύ και παυεις να απολαμβάνεις το παραμικρό.
Απόλαυσε τον χαμένο σου χρόνο, τα λάθη σου, τη θάλασσα όταν είναι ήρεμη.
Απόλαυσε τη ζωή που χάνεται άδοξα, γρήγορα και βιαστικά.
Απόλαυσε την Αγάπη, μη τη πνίγεις, μη την υπερφορτώνεις, μη τη σπαταλάς.

Ό,τι σε έκανε έστω ένα λεπτό ευτυχισμένο, τίμησε το για πάντα.

Κι επειδή το βαρύναμε το κλίμα, ας το ελαφρύνουμε λίγο γιατί χαθήκαμε!

ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Τίποτα μετά δεν είναι το ίδιο με αυτό που ήταν πριν. Οι φωνές έξω στον δρόμο ακούγονται απειλητικές, ένας απλός τσακωμός μπορεί να σε αναστατώσει. Πριν, είτε σε διασκέδαζαν είτε σε ενοχλούσαν. Τώρα, σε φοβίζουν. Το ίδιο σου το σπίτι μοιάζει σχεδόν εχθρικό, οι καρέκλες, το τραπέζι, το κρεβάτι, ειδικά το κρεβάτι, σχεδόν εχθρικά, 
αν όχι εχθρικά, ξένα. 
Ξένος στο ίδιο σου το σπίτι, ξένος παντού. Μία απλή αναποδιά είναι σαν οιωνός κακών, 
λες και τα πράγματα/οι άνθρωποι γύρω σου, περίμεναν τόσο καιρό για να σε βρουν απροστάτευτο και να σε τσακίσουν. Το κάθε τι μπορει να σε τσακίσει τώρα, είσαι εύθραυστος σαν γυαλί κι ευάλωτος σαν παιδί. Σαν παιδί που χωρίζουν οι γονείς του, σαν κάτι που δε περίμενες ποτέ να γίνει κι είχες  βασίσει τη ζωή σου όλη σε αυτό, 
οι σταθερές, τα δεδομένα, ο ερπετοειδής εγκέφαλος που ρυθμίζει τις αναπνοές, 
το περπάτημα και ο,τι αυτομάτως γίνεται στις λειτουργίες σου,
 όχι σα παιδί, 
σα βρέφος που τίποτα δε μπορεί να ρυθμίσει πια, να ελέγξει, χειρότερα κι από βρέφος, 
γιατί σαν βρέφος τουλάχιστον δε θα είχες συνείδηση.

Ενώ τώρα, σκέφτεσαι. Βασικά, τίποτα αλλο δε μπορείς να κάνεις από το να σκέφτεσαι.

Τί πήγε στραβά, τί θα μπορούσε να αλλάξει, τί θα μπορούσες να αλλάξεις, τί ήταν εκτός του ορίζοντα δυνατοτήτων σου. Το να πειστείς ότι δεν έφταιγες σε τίποτα, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, είναι σωτήριο, γιατί αν στη πρώτη φάση δεις ότι φταις εσύ, μπορεί να τρελαθείς. Δεν είναι δυσκολο να τρελαθείς. Να συνεχίσες τη ζωή σου σα να μην είσαι πια μόνος σου. Να συνεχίσεις να της μιλάς. Να της λες τα νέα σου, να την αποκαλείς "μωρό σου" σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Να τρως λες κι είναι δίπλα, πνίγοντας το ρέψιμο για να μη σε ακούσει και σε πει γουρούνι. Να κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και να αναρωτιέσαι πότε θα ξεπροβάλλει εκεί, στον μικρό σου καθρέπτη, στη δική σου ζωή. Να αγοράζεις στο σουπερμαρκετ ακόμα το αγαπημένο της αναψυκτικό, αυτή την άθλια πορτοκαλάδα λάϊτ που τώρα τη κρατάς ούτε καν σαν ακριβή Σαμπάνια αλλά σαν το Άγιο Δισκοπότηρο. 
Χθες τη δοκίμασες και σου άρεσε. Μήπως να αντικαταστήσεις τη σόδα;
Το χειρότερο δεν είναι τα κλάματα από το πουθενά, το κόψιμο της ανάσας λες και παθαίνεις κρίση πανικού (καλομελέτα), η φρίκη της μοναξιάς που δε σε τρόμαζε ιδιαίτερα, ειδικά τα τελευταία χρόνια που ψευτοωρίμασες, αλλά τώρα σου ξεσκίζει τα σωθικά.
Το χειρότερο είναι κάποια πρωινά που ξυπνάς και λίγο πριν σε πλημμυρίσει η πραγματικότητα, νομίζεις ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα και πας να πιάσεις το κινητό να τη καλημερίσεις. Δε κρατάει πολύ, κλάσματα δευτερολέπτου. Τα αμέσως επόμενα δευτερόλεπτα, που η πραγματικότητα σε χτυπάει σαν τσουνάμι και σαν ηλεκτρικό ρεύμα, αυτά είναι τα χειρότερα. Σα να βλέπεις τον ήρωα σε αγαπημένη σου κινηματογραφική ταινία να πεθαίνει, εντελώς απροσδόκητα κι ο ήρωας αυτός να είσαι εσύ. Ένα χτύπημα σιδερογροθιάς στην καρδιά σου, αρρυθμίες, θολώνει το βλέμμα, δε θες τίποτα να δεις έτσι κι αλλιώς, θες να παγώσεις τον χρόνο, λίγες μέρες έστω πριν, για πάντα, μία μέρα της Μαρμότας, ξανά και ξανά και ξάνα και ξανά ας παίζει η ίδια μέρα και το ορκίζεσαι ότι δε θα βαρεθείς ποτέ σου να τη ζεις, άλλη μία μέρα, αρκεί στο πλάϊ σου, να είναι αυτή.

Και πνίγεις τα δάκρυα σου όταν βλέπεις τους δικούς σου, τί φταίνε αυτοί, δε πρέπει να σε δούνε κλαμμένο, 
και πνίγεις τα χέρια σου για να μη σχηματίσεις τον αριθμό της, γιατί δε πρέπει, τόσες φορές έχεις δώσει την ίδια συμβουλή, αυτός που εγκαταλείπεται, δε πρέπει ποτέ του να ζητιανεύει, να επικοινωνεί, 
και πνίγεις τη καρδιά σου να σταματά να νιώθει,
 σταμάτα να νιώθεις, σταμάτα να νιώθεις, σταμάτα να νιώθεις. σταμάτα να νιώθεις, 
δε γίνεται άλλο να νιώθεις, κάθε που νιώθεις, ξεριζώνεσαι, κυριολεκτικά, το ξέρεις ότι κομμάτια σου εκείνη τη στιγμή ξεριζώνονται, το χαμόγελό σου ξεριζώνεται, η ελπίδα σου ξεριζώνεται, ό,τι ονειρευόσουν για το αύριο ξεριζώνεται, ποιό αύριο, δε θές κανένα αυριο, χθες, χθες, χθες, χθες, εκατό φορές, εκατο γραμμές, εκατο οθόνες, εκατό λαπτοπ να πληκτρολογούν για πάντα το χθες, βάζω τιμωρία στον εαυτό μου, δάσκαλε πόσες φορές θέλεις να το γράψω, μπορώ να το γράφω μέχρι να πάρουν φωτιά τα δάχτυλα μου, χθες, χθες χθες, αγαπημένο μου χθες, να πάρουν φωτιά τα δάχτυλα μου,να πάρει φωτιά αυτό το άθλιο παρόν και να ζήσω για πάντα εκεί που αγαπάω, εκεί που υπάρχω, εκεί που αναπνέω δίχως να μου κόβεται ή ανάσα, εκεί που χαμογελάω δίχως να θυμίζω ερασιτέχνη-κακό ηθοποιό, εκεί που ακούω τις φωνες στον δρόμο και γελάω με τους τσακωμούς, εκεί που κοιτάζω τις καρεκλες και τα τραπέζια και τα αναγνωρίζω ως δικά μου,
τώρα , jamais vu, το αντίθετο του deja vu, κοιτάζεις πράγματα κι ανθρώπους δικά σου που όμως πια δεν αναγνωρίζεις,
εκεί που δε χρειάζεται να εξηγώ, εκεί που δε χρειάζεται να προσπαθώ να επιβιώσω,
εκεί που υπάρχω, εκεί που αγαπάω, εκεί που μπορώ,
εκεί που μπορώ,
εκεί που πιάνω το κινητό για να πω
καλημέρα αγάπη μου, καλημέρα ζωή μου, σε λατρεύω.

Σε λατρεύω.

Αλλά, όπως υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, έτσι υπάρχουν κι αυτά που δε τα μπορούμε. Όπως δεν αλλάζει το χθες, κι είναι παντοτινά δικό σου, μη μπορώντας κανείς να στο αφαιρέσει, έτσι υπάρχει και το παρόν, το αύριο, που αλλάζει, κι αυτό μπορεί να στο αφαιρέσει εύκολα εκείνος με τον οποίον το χτίζατε μαζί. Σου παίρνει το συγκεκριμένο αύριο, δε μπορεί όμως να σου πάρει το Αυριο. Κι είναι πια άγνωστο, τρομακτικό, μυστηριώδες, ασχεδίαστο, αλλά υπάρχει. Όπως υπάρχεις κι εσύ. Όχι εκεί, εδώ. Όχι εμείς, εσύ. Εσύ.
Κι αυτό που πρέπει να νικήσεις. Για να ξαναγίνεις εσύ.

Να νικήσεις, Θεέ μου πόσο αστείο. πώς να νικήσεις αυτό που αγαπάς;
Και τί θα μείνει αν το νικήσεις; Μία Σκιά που ακούει ακόμα στο όνομά σου;
Τί να τη κάνεις αυτή την Σκιά;

Να της δώσεις σάρκα ξανά. Να τη γεμίσεις με όνειρα, να τη γεμίσεις με μυρωδιές , με τραγούδια, με όρκους, με μυστικά, με πρωινά που οι φωνές στον δρόμο θα ακούγονται ξανά αστείες, ενοχλητικές.
Κάποτε, τον ίδιο τον πόνο που σου τρώει τώρα τις σάρκες, τον πόνο αυτον, μπορεί να νοσταλγήσεις. Ναι, μη σου φαίνεται παράλογο, να τον νοσταλγήσεις, ως απόδειξη έμπρακτη της εποχής εκεινης που μπορούσες ακόμα να νιώσεις, να αισθανθείς, να εκπλαγείς, να νικηθείς, να μισήσεις, να πεθάνεις.
Μόνο έτσι ζεις. Ολο αυτό είναι η απόδειξη ότι είσαι ακόμα ζωντανός. Ότι σε μια νεκρή κοινωνία, η καρδιά σου ακόμα χτυπά, έστω με αρρυθμίες. Χτυπά. Δεν είναι κρίση πανικού, είναι η απόδειξη ότι μπορείς ακόμα να αισθάνεσαι, αγκάλιασε αυτές τις στιγμές, αυτές τις στιγμές που σε γερνάνε και σε πονάνε και γκριζάρουν περισσότερο τα μαλλιά σου, αγκάλιασε τες και τίμησε τες με όλη τη μεγαλοπρέπεια που τους αξίζει, αγκάλιασε τες, δεν είναι παρά εσύ, ζωντανός, ναι, μισός, ναι, διχως τα καλύτερα κομμάτια σου, αλλά εσύ, ζωντανός, ζωντανός, ζωντανός, όσο περισσότερο πονάω, τόσο δυνατότερος είμαι, όσο περισσότερο νιώθω τη ζωή να φεύγει από μέσα μου, τόση περισσότερη καινούρια ζωή έρχεται για να την αντικαταστήσει, η ζωή, το αίμα που ανανεώνεται, η καρδιά που αδειάζει για να ξαναγεμίσει,

Κάθε λεπτό, αλλάζει η διάθεση. Γελοίες σου φαίνονται οι θετικές σκέψεις,
 οδηγός αυτοβοήθειας για Αμερικανίδα νοικοκυρά, 
ποιόν κοροϊδεύεις;
Και ξανά, η καρδιά γεμίζει. Και ξανά, η καρδιά αδειάζει.

Εσύ. Κι αντίπαλος σου εσύ. Αντίπαλος σου το αύριο. Ο δρόμος, το ανοιχτό παντζούρι, ο ήλιος, η ταμίας του σούπερμάρκετ, λες και γνωρίζουν ,λες και είναι εκεί για να σου υπενθυμίζουν
ότι έφυγε.
'Εφυγε. Και η ανάσα βαριά, και τα κόκκαλα πονάνε, και η καρδιά φτερουγίζει, φτερουγίζει λές και θέλει να πετάξει από το σώμα σου για να επιστρέψει στο χθες, πλάι της, πλάι σε εκείνη που έμαθε να χτυπά, τώρα γιατί να χτυπά, εκείνη θέλει, εκείνη αγαπά.. στο χθες, στο χθες, δυνατά, ζωντανά, ευτυχισμένα, ανθρώπινα, φυσιολογικά.

Πώς τελειώνει; Θεέ μου, πώς τελειώνει; Πώς τελειώνει αυτό το διήγημα; Πώς τελειώνει ο πόνος; Πως γίνεται ελπίδα ξανά; Πώς τελειώνει; 
Πες μου, πώς τελειώνει;

Ζακ Αλέν Μιλέρ: Για τον έρωτα (ΙΙ)

Αναδημοσιευση απο το μπλογκ
ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΚΑΝ
Διαβασα μια αναδημοσιευση του αρθρου στο μπλογκ της
Carina
κι ειπα να το αναδημοσιευσω κι εγω διοτι το βρηκα πολυ ενδιαφερον.
Ο Μιλερ ειναι ψυχαναλυτης.

HW: «Ο έρωτας είναι πάντα αμοιβαίος» είπε ο Λακάν. Αληθεύει αυτό ακόμη στο παρόν πλαίσιο; Τι σημαίνει;

JAM: Αυτή η πρόταση επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς να γίνεται κατανοητή ή γίνεται κατανοητή με λάθος τρόπο.  Δεν σημαίνει ότι το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον είναι αρκετό για να είναι ερωτευμένος και εκείνος μαζί σου. Κάτι  τέτοιο θα ήταν ανόητο. Σημαίνει : «Αν σε έχω ερωτευτεί, είναι επειδή είσαι αξιαγάπητος. Εγώ είμαι αυτός που ερωτεύεται αλλά και εσύ ανακατεύεσαι σε αυτό, επειδή υπάρχει κάτι σε εσένα που με κάνει να σε ερωτευτώ. Είναι αμοιβαίο επειδή υπάρχει ένα πίσω-μπρος: η αγάπη που έχω για εσένα είναι το ανταποδοτικό αποτέλεσμα του αίτιου της αγάπης που είσαι για μένα.  Έτσι εμπλέκεσαι και εσύ. Ο έρωτάς μου για εσένα δεν είναι απλώς δικό μου ζήτημα αλλά και δικό σου. Ο έρωτας μου λέει κάτι για σένα που πιθανώς να μην το γνωρίζεις». Αυτό δεν εγγυάται ούτε στο ελάχιστο ότι κάποιος θα ανταποκριθεί στον έρωτα του άλλου: όταν αυτό συμβαίνει είναι πάντα της τάξης του θαύματος , δεν υπολογίζεται προκαταβολικά.

HW: Δεν τον ή την βρίσκουμε τυχαία. Γιατί αυτός ο άνδρας ή γιατί αυτή η γυναίκα ;

JAM: Είναι αυτό που ο Φρόιντ ονομάζει Liebesbedingung , η κατάσταση της αγάπης, το αίτιο της επιθυμίας. Είναι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ή σύνολο χαρακτηριστικών  που οδηγούν το άτομο να επιλέξει τον/ την αγαπημένο/η. Αυτό διαφεύγει εξολοκλήρου των  νευροεπιστημών, επειδή είναι μοναδικό σε κάθε άνθρωπο, εξαρτάται από την μοναδική του προσωπική ιστορία του. Για παράδειγμα ο Φρόιντ αναφέρει για έναν ασθενή του ότι αίτιο της επιθυμίας του ήταν η γυαλάδα μιας γυναικείας μύτης.

HW: Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς στον έρωτα θεμελιωμένη σε τέτοια ασήμαντα πράγματα!

JAM: Η πραγματικότητα του ασυνείδητου ξεπερνά την φαντασία. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα θεμελιώνονται στην ανθρώπινη ζωή , ιδιαίτερα όσον αφορά τον έρωτα σε μικρά πράγματα, σε «θεϊκές λεπτομέρειες». Είναι αλήθεια ότι στους άντρες βρίσκεις τέτοια αίτια επιθυμίας  , τα οποία είναι όπως τα φετίχ. Η παρουσία τους είναι απαραίτητη για να πυροδοτηθεί η διαδικασία της αγάπης. Μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες, ενθύμια του πατέρα, της μητέρας, του αδελφού, της αδελφής, κάποιου/ας από την παιδική ηλικία επίσης παίζει σημαντικό ρόλο στην επιλογή ερωτικού αντικειμένου από την γυναίκα. Αλλά η γυναικεία μορφή της αγάπης είναι περισσότερο ερωτομανιακή παρά φετιχιστική: θέλουν να αγαπηθούν και το ενδιαφέρον , η αγάπη που τους δείχνεται  είναι συχνά sine qua non για την πυροδότηση της αγάπης τους ή τουλάχιστο της συγκατάθεσής τους.  Αυτό το φαινόμενο βρίσκεται στην βάση του φλερτ των ανδρών στις γυναίκες.

HW: Αποδίδεις κάποιον ρόλο στις φαντασιώσεις;

JAM: Στις γυναίκες οι φαντασιώσεις είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες έχουν αποφασιστικό ρόλο για τη θέση της jouissance από ότι η επιλογή του ερωτικού αντικειμένου.  Για τους άντρες ισχύει το αντίθετο.  Για παράδειγμα μια γυναίκα μπορεί να φτάνει σε οργασμό (απόλαυση) με την προϋπόθεση ότι φαντάζεται κατά τη συνουσία ότι την χτυπούν, τη βιάζουν, ή ότι είναι μια άλλη γυναίκα ή ότι είναι κάπου αλλού, απούσα.

HW: Και η αντρική φαντασίωση;

JAM:  Την συναντούμε στην ιστορία του έρωτα με την πρώτη ματιά.  Το κλασικό παράδειγμα που σχολιάστηκε από το Λακάν στη νουβέλα του Γκαίτε , το αιφνίδιο πάθος του Βέρθερου για τη Σαρλό τη στιγμή που τη βλέπει για πρώτη φορά καθώς ταΐζει τα παιδιά τριγύρω της. Εδώ είναι η μητρική ποιότητα της γυναίκας  που πυροδοτεί τον έρωτα. Ένα άλλο παράδειγμα παρμένο από την πρακτική μου είναι το εξής:  ένα αφεντικό στα 50 του βλέπει υποψηφίους για τη θέση γραμματέως. Μια νεαρή γυναίκα 20 χρονών έρχεται. Αμέσως  της δηλώνει τον έρωτά του. Αναρωτιέται τι του συνέβη και ξεκινά ανάλυση. Εκεί αποκαλύπτει τι πυροδότησε την αντίδρασή του. Στη γυναίκα συνάντησε χαρακτηριστικά που του θύμισαν τι ήταν στην ηλικία των 20 όταν πήγε στην πρώτη του συνέντευξη για δουλειά. Κατά κάποιον τρόπο ερωτεύτηκε τον εαυτό του. Σε αυτά τα δύο παραδείγματα βλέπουμε τις δύο πλευρές του έρωτα που διαχώρισε ο Φρόιντ: είτε ερωτεύεσαι κάποιον/α που προστατεύει ,σε αυτή την περίπτωση τη μητέρα ή ερωτεύεσαι την ναρκισσιστική εικόνα του εαυτού σου.  

HW: Ακούγεται σαν να είμαστε κούκλες!

JAM: Όχι μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας τίποτα δεν γράφεται προκαταβολικά , δεν υπάρχει πυξίδα, προκαθορισμένη σχέση.  Η συνάντησή τους δεν είναι προγραμματισμένη όπως είναι μεταξύ του σπερματοζωαρίου και του ωάριου. Δεν έχει να κάνει ούτε με τα γονίδιά μας. Οι άνδρες και οι γυναίκες μιλούν, ζουν σε έναν κόσμο λόγου, και αυτό είναι καθοριστικό.  Οι τροπικότητες του έρωτα είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στην περιβάλλουσα κουλτούρα. Κάθε πολιτισμός διακρίνεται για τον τρόπο που δομεί τη σχέση μεταξύ των φύλων. Τώρα στη Δύση, στις κοινωνίες μας που είναι φιλελεύθερες, νομικο-δικαιϊκές  το «πολλαπλό» είναι έτοιμο να εκθρονίσει το «ένα». Το ιδεώδες μοντέλο του μεγάλου έρωτα για μια ζωή αργά χάνει έδαφος αντιμέτωπο με το ταχύ ραντεβού, ,τον ταχύ έρωτα και ένα πλήθος εναλλακτικών, διαδοχικών ακόμη και ταυτόχρονων ερωτικών σεναρίων.

HW: Και η αγάπη με μακροπρόθεσμους όρους; Στην αιωνιότητα;

JAM: Ο Μπαλζάκ είπε: «κάθε πάθος που δεν είναι αιώνιο είναι φρικτό». Αλλά μπορεί ο δεσμός να κρατήσει για μια ζωή μέσα στην εγγραφή του πάθους; Όσο περισσότερο ένας άνδρας αφιερώνεται σε μια γυναίκα, τόσο περισσότερο τείνει να αποδεχτεί μια μητρική σήμανση για αυτόν: περισσότερο εξαϋλωμένη και απλησίαστη παρά αγαπημένη.  Οι παντρεμένοι ομοφυλόφιλοι αναπτύσσουν αυτή τη λατρεία της γυναίκας καλύτερα: Ο Αραγκόν  τραγουδάει τον έρωτα του για την Έλσα.  Όταν πεθάνει είναι γεια σας αγόρια! Και όταν μια γυναίκα γαντζώνεται σε έναν άντρα ,τον ευνουχίζει.  Έτσι το μονοπάτι είναι στενό. Το καλύτερο πεπρωμένο για τη συζυγική αγάπη είναι  η φιλία, αυτό είναι ουσιαστικά αυτό που είπε ο Αριστοτέλης.

HW: Το πρόβλημα είναι ότι οι άντρες λένε ότι δεν καταλαβαίνουν τι θέλουν οι γυναίκες και οι γυναίκες δεν ξέρουν  τι περιμένουν οι άντρες από αυτές...

JAM: Ναι.  Αυτό που έρχεται ως αντίρρηση στην αριστοτελική λύση είναι ότι ο διάλογος μεταξύ των δύο φύλων είναι αδύνατος όπως είπε ο Λακάν με έναν στεναγμό.  Οι ερωτευμένοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να συνεχίζουν να μαθαίνουν την γλώσσα του άλλου επ’ αόριστον, ψηλαφώντας, αναζητώντας τα κλειδιά, κλειδιά που είναι πάντα ανακλήσιμα.  Ο έρωτας είναι πάντα ένας λαβύρινθος από παρεξηγήσεις όπου η έξοδος δεν υπάρχει.

Ο ΨΥΧΟΠΟΜΠΟΣ ΕΡΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

Απο το βιβλιο του Τζων Μπανβιλ,"ΑΠΕΙΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ",ενα μικρο αποσπασμα,στο οποιο ο Ερμης,ο αγγελιαφορος των Θεων,μιλαει για τον ερωτα των δημιουργηματων τους,των θνητων,ως παρατηρητης απο ψηλα..σε μεταφραση της Τονιας Κοβαλενκο

..Αυτος ο ερωτας,ο ερωτας των θνητων,ειναι δικη τους επινοηση,ειναι κατι που δεν ειχαμε σχεδιασει,προβλεψει η επικυρωσει εμεις.Πως,λοιπον,να μη μας συναρπαζει;Τους δωσαμε εκεινη την ασυγκρατητη παρορμηση των λαγονων-ο Ερως και η Αναγκη σε αγαστη συνεργασια-μονο και μονο για να ξεπερασουν την απεχθεια τους ο ενας για τη σαρκα του αλλου και να συνευρισκονται οικειοθελως,κατι παραπανω απο οικειοθελως,για τη πραξη της αναπαραγωγης,αφου,μια και τους φτιαξαμε,δεν θελαμε να τους αφησουμε να εκλειψουν-εργα των χεριων μας ηταν αλλωστε,καλως η,οπως τοσο συχνα,κακως.
Μα,αλοιμονο!
Ιδου τι δημιουργησαν απο μια απλη τριβη των σωματων.
Ειναι σα να δινεις σε ενα δυστροπο παιδι δυο τρια ξυλακια κι ενα κουβαδακι με λασπη για να ησυχασεις,κι αυτο να σου χτιζει ολοκληρο καθεδρικο ναο,με την κολυμπηθρα του,το καμπαναριο του,τον ανεμοδεικτη του και ολα τα συμπαρομαρτουντα.Μεσα στους χωρους αυτου του ιερου κτισματος δινουν ο ενας στον αλλον ασυλο,συγχωρουν ο ενας τις αποτυχιες του αλλου,τους ιδρωτες και τις οσμες τους,τα ψευδη και τις υπεκφυγες τους και,πανω απο ολα,την αξεριζωτη εγωπαθεια τους.
Δε μπορουμε να καταλαβουμε πως ξεγλιστρησαν ετσι απο τα χερια μας και πηραν με καποιον τροπο το ελευθερο να συγχωρουν ο ενας τον αλλον για ολα οσα δεν ειναι.

Και ολη αυτη η ιστορια ειναι εξαρχης μια αυτοπαθης φαντασιοπληξια.Εκεινο που ο διψασμενος για τον ερωτα τους Μπαμπας μου δε βλεπει και δε θελει ουτε να ακουει,ειναι πως ο ερωτας δεν ερωτευεται στην πραγματικοτητα παρα την απεικονιση του,αφου μοναχα αυτη γνωριζει.Η ουτε καν αυτο.
Δειξε μου δυο ανθρωπους την ωρα που το κανουν και θα σου δειξω δυο ροζ καθρεπτες,κολακευτικα παραμορφωμενους,σ'εναν εναγκαλισμο αμοιβαιας ακατανοησιας.Ερωτευονται ουτως ωστε να βλεπουν τις υπεροχες πιρουετες του εαυτου τους να αντανακλωνται στα ματια του αγαπημενου.Την αθανασια κυνηγουν-ναι,αυτο που εμεις ευχαριστως θα πεταγαμε,αυτο λαχταρουνη τουλαχιστον την ψευδαισθηση του,την εντυπωση της παντοτινης ζωης μεσα σε μια στιγμη παθους.
Εξου και οι τελετες τους της παραδοσης και της βουλιμιας.Αγαπη-αχ σε αυτο το φαγοποτι
τρεφονται ο ενας απ'τον αλλο,αλληλοκαταβροχθιζονται.Κι αυτο,αυτο ακριβως ειναι που ζηλευει ο τρανος Ζευς,τις μικρες τους κατασκευασμενες εκστασεις,απο τις οποιες εκεινος μενει απεξω.

Τεραστιο μεριδιο ευθυνης φερουν εκεινοι οι τροβαδουροι με τις ρομαντικες μπαλαντες τους.




(Τα πλαγια γραμματα δικα μου.Για να τονισω τα σημεια που με συγκλονισαν περισσοτερο σε αυτο το πολυ ομορφο αποσπασμα απο το βιβλιο του Μπανβιλ)

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

HE WISHES FOR THE CLOTHS OF HEAVEN

"Τα ουρανια τα μεταξωτα και χιλιοπλουμισμενα
που'ναι με μαλαμα απο φως κι ασημι δουλεμενα
τα γαλαζια τα διαφανα και τα βαθια βαμμενα
με φως,νυχτα και μουχρωμα,δικα μου αν τα 'χα ωστοσο
θα'θελα κατω απο τα δυο σου ποδια να τ'απλωσω.
Μα ειμαι φτωχος και δεν κατεχω τι αλλο απ'τα ονειρα μου,
για να διαβαινεις τ'απλωσα στα ποδια σου Κυρα μου.
Πατα αλαφρα,γιατι πατας απανω στα ονειρα μου"

Απο τον WILIAM,BUTLER YEATS,μεταφραση  Μελισσανθη

Τι συναισθηματα προξενει η αναγνωση του παραπανω ποιηματος?"Πατα αλαφρα,γιατι πατας απανω στα ονειρα μου"Εδω περιγραφεται ενας ερωτας.Εντονος,ρομαντικος,ενας ερωτας που πιθανον σημερα να ξενιζει,λεξεις που μπορει να προκαλουν καποιο ειρωνικο μειδιαμα.Αλλωστε το ποιημα εχει γραφτει πριν απο παρα πολλα χρονια.Τοτε που οι ανθρωποι ηταν πιο ρομαντικοι.Αλλα και παλι,μια τοσο δυνατη κ υπερβολικη αγαπη δε βαδιζει στα ορια του παραλογου?Δεν ειναι εγγεγραμμενη στον πυρηνα της μια μια δοση Τρομακτικου?

Λεει ο Ζιζεκ,στο βιβλιο του "ΒΙΑ" σχολιαζοντας το παραπανω ποιημα
"ΑΛΗΘΕΙΑ,ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΕΡΙΦΗΜΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΓΕΗΤΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ?....
...ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΑΠΩΜΕΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΒΙΑΙΟ,ΑΚΟΜΑ Κ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟ' ΤΟ ΟΤΙ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΝ,ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΩΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΟΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟ Χ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ"

Ο Ζιζεκ μιλαει ειρωνικα εδω,αλλα αυτο καλυτερα να το αποκαλυπτα αργοτερα.
Ειναι αληθεια οτι προκαλει αγχος το να μας αγαπαει καποιος υπερβολικα?Φυσικα,ναι.Ασυνειδητα αρχιζουν οι διερωτησεις,"μα τι μου βρηκε?Γιατι να αγαπιεμαι τοσο?αραγε αξιζω κατι τετοιο?"
Περα ομως απο αυτες τις διερωτησεις που φανερωνουν την εμφυτη ανασφαλεια μας,ολη ατη η αγαπη μας προξενει κ μια διαφορετικη μορφη αγχους.
Ολη αυτη η αγαπη εχει απαιτησεις.Μας καλει να βγαλουμε τον καλυτερο μας εαυτο.Πολλοι βολευονται σε σχεσεις διχως απαιτησεις,σε περιστασιακες σχεσεις,μονο κ μονο γιατι τους κουραζει ο επιμονος,περικλειστος κ απαιτητικος κοσμος του ερωτα,
γιατι αυτος που σου δινει τη καρδια του,εχει απαιτησεις απο σενα.Οχι,δε θελει τη δικια σου ως ανταλλαγμα.Θελει ομως τη δεσμευση σου.Να εισαι εκει για αυτον.
Κ εδω ειναι ισως η λεξη κλειδι που τρομαζει.
Δεσμευση.
Σημερα δε θελουμε να δεσμευομαστε.Σημερα ο ατομικισμος που επιβαλλει το φασιστικο νεοφιλελευθερο προταγμα ειναι ενα,"ΜΗ ΔΕΣΜΕΥΕΣΑΙ".Μη δεσμευεσαι πουθενα.Ουτε σε εναν ανθρωπο,ουτε σε μια Ιδεα.Μακρυα απο αυτες τις ιδεοληψιες!!Εισαι μονο εσυ κ η παρτη σου.Οι ιδεες εχουν πεθανει,οι θεωριες,ο ερωτας εχει πεθανει,τι εχει μεινει μονο?
Μονο μια υπερεγωτικη προσταγη  "ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕ!"  "ΑΠΟΛΑΥΣΕ"
Ολες αυτες οι σειρηνες του νεοφιλελευθερισμου εκει αποσκοπουν.Στην εσωτερικη απομονωση κ στην εξαλειψη της αισθησης αλληλεγγυης κ συλλογικοτητας.
"ΤΙ ΤΙΣ ΘΕΛΕΙΣ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ?Η ΜΟΝΗ ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΚΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΒΜW Η ΤΗΣ ΚΑΝΟΥΡΙΑΣ 3D ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ"
"ΤΙ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ?ΚΟΙΤΑ ΣΤΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ,ΣΤΑ ΒΙΝΤΕΟΚΛΙΠ Κ ΣΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΞΕΚΩΛΑ ΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΓΙΑ 300 ΜΟΝΟ ΕΥΡΩ"

Ειναι ασυμφορος ο ερωτας για τη νεοφιλελευθερη χουντα.Ειναι ασυμφορη γενικα η Ιδεα του να δεσμευτουμε καπου.Μας θελουν ευελικτους,χαμαιλεοντες,διχως σταθερη κατοικια,διχως σταθερη σχεση,κλαρακια στον ανεμο,νευρωτικους,ανασφαλεις.Για να μας παιρνει κ να μας φυσαει ο Θατσερικος ανεμος οπου θελει.
Γιατι ο Ανθρωπος που ΔΕΣΜΕΥΕΤΑΙ,ο Ανθρωπος που εχει ΣΤΑΘΕΡΕΣ,κρινεται επικινδυνος.Κρινεται επικινδυνος επειδη θα αρνηθει να συμβιβαστει με τα καταναλωτικα προτυπα,με τα καπιταλιστικα προτυπα,με τη λατρεια προς τις Τζουλιες.
ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΑΝΕΡΑΣΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΟΥΝ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΑ.
Λαπαδες,τρυφηλους,διχως ταυτοτητα.

Για αυτο ισως κ ο Τσε Γκεβαρα ελεγε
"ΜΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΦΑΝΩ ΓΕΛΟΙΟΣ,ΘΑ ΠΩ ΟΤΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΓΑΠΗΣ.ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑΝ ΓΝΗΣΙΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΥΤΗ Η ΙΔΙΟΤΗΤΑ"
Κ η αγαπη ειναι σκληρη,η πιστη ειναι σκληρη,η δεσμευση σε εναν ανθρωπο η σε μια Ιδεα,ειναι σκληρη.Αλλα διχως αυτη τη σκληροτητα,δεν υπαρχει ουτε αγαπη,ουτε Πιστη,ουτε Επανασταση.
Παλι απο τον Τσε
"ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙΣ-ΝΑ ΣΚΛΗΡΥΝΕΙΣ,ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΣΚΛΗΡΟΣ-ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΤΗ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΣΟΥ"
Τωρα απο τον Ζιζεκ κ τη ΒΙΑ,διχως ειρωνεια αυτη τη φορα
"ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΦΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΤ Κ ΤΟΝ ΡΟΒΕΣΠΙΕΡΟ.Η ΑΓΑΠΗ ΔΙΧΩΣ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΧΥΡΗ.
Η ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΔΙΧΩΣ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΗ,ΕΝΑ ΒΡΑΧΥΒΙΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΧΑΝΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΤΟΥ.ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΑΓΑΠΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ,ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΞΥΨΩΝΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΛΟ,ΑΣΤΑΘΗ,ΓΛΥΚΕΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΜΑΤΙΣΜΟ,
ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ,Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΑ-ΑΥΤΗ Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΙΡΕΙ "ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ",ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΤΣΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΗ ΟΡΜΗ"

Ο ερωτας επομενως  σημερα ειναι μια επαναστατικη πραξη
ΑΛΛΑ κ κατι παραπανω,
ειναι κ η προυποθεση ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ επαναστατικης πραξης.
Δεσμευτειτε!
Αντισταθειτε αγαπωντας!Αλλα κ αγαπηστε,αντιστεκομενοι!

ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ

"Kι αν εβλεπα ουρανο και κολαση να αφανιζονται
και δεν περιμενα ουτε ανταμοιβη ουτε τιμωρια
για χαρη κ μονο της αγαπης θα αγαπουσα"
          Φραγκισκος  Ξαβιε,1506-1552

Μπορει κανεις να μιλησει για την αγαπη ξεγλυστρωνας απο αφορητα, γλυκαναλατα κλισε?
Πως μπορεις να προσεγγισεις ενα τετοιο θεμα? Μπορεις να το περιγραψεις?
Οχι βεβαια.
Για αυτο κ η συγκεκριμενη αναρτηση ειναι καταδικασμενη σε αποτυχια.
Γιατι η αγαπη δε περιγραφεται. Μονο νιωθεται. Οταν κοιταζεις αυτο που αγαπας,
παγωνει οχι μονο ο χρονος αλλα κ οι λεξεις.
Το κορμι μπορει να φλεγεται αλλα ο νους ειναι παγωμενος. Ακινητοποιημενος.
Βυθισμενος σε ενα βλεμμα που φερνει την Αιωνιοτητα κοντα σου.
Κ η Αιωνιοτητα γινεται για πρωτη φορα χειροπιαστη.
Μπορεις να την αγγιξεις, να τη μυρισεις, να τη γευτεις.
Την ωρα εκεινη δεν υπαρχει ο κυνισμος της θνητοτητας, την ωρα εκεινη οι αυταπατες που ενωνονται καταφερνουν κ δημιουργουν πραγματικοτητες.

Αλλα ακομα κ οταν η αυταπατη θυμηθει τον εαυτο της,
ειναι δυνατον παρολα αυτα, να μας αποτρεψει απο το να πεταξουμε
η βεβαιοτητα της Πτωσης?
Σαφως κ ειναι. Το βλεπεις παντου γυρω σου. Θρυμματισμενος απο την αβεβαιοτητα,
ο ανθρωπος μαθαινει να τη ζηταει. Να αποδεχεται την αβεβαιοτητα ως μονη του αληθεια.
Να αποδεχεται τον θανατο των ονειρων του απο το φοβο του πονου οταν το ονειρο τελειωσει.

Φοβαται ο ανθρωπος σημερα να πληγωθει, εχασε την ικανοτητα του να πληγωνεται.
Ετσι, αναφωνει θριαμβευτικα τον θανατο τον ονειρων του.
Τον θανατο της αγαπης.
Love will tear us apart someday.
Γιατι να διαλυθω? Δε θελω να υποφερω!
Ετσι υψωνω ενα τοιχο αναμεσα σε σενα κ σε μενα. Θωρακιζομαι.
Απο τον φοβο μηπως πονεσω, ποναω καθημερινα.
Απο τον φοβο μηπως με σκοτωσεις, αυτοκτονω καθε μερα μονος μου.
Θυσιαζοντας ο,τι πολυτιμοτερο μου εχει απομεινει.
Δε θελω ΕΣΥ να μου το σκοτωσεις καποτε.
Προτιμω να το σκοτωσω ΕΓΩ.
Αλλωστε γιατι να το κανουμε δυσκολο? Γιατι να μην ειμαστε ειλικρινεις κ να μη παραδεχτουμε εξαρχης οτι το ΣΕ ΑΓΑΠΩ μας δε θα ειναι παντοτινο?
Αλλα, οπως κ τα αλλα ΣΕ ΑΓΑΠΩ, θα κρατησει μονο για μια στιγμη?

Μια απαντηση σε ολα αυτα απο τον Γαλλο φιλοσοφο Ζαν Λυκ Μαριον,
απο το βιβλιο του "ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ"

"Οταν λεω "Σ'αγαπω για μια στιγμη, προσωρινα".
σημαινει "Δε σε αγαπω καθολου" κ δεν ειναι παρα μια επιτελεστικη αντιφαση.
Να κανω ερωτα για ορισμενο χρονο ισοδυναμει με το να μη κανω ερωτα,
να μην κανω τον εραστη. Βεβαια, μπορω να πω "Σ'αγαπω" αμφιβαλλοντας σαφως αν θα μπορεσω
(κ αν θελω να μπορεσω) να αγαπησω για παντα, μαλιστα με την οιονει βεβαιοτητα οτι σε λιγο θα φανω ανεπαρκης,
αλλα δε μπορω ποτε να το πω χωρις να κρατησω ανοιχτη μια ελαχιστη εστω δυνατοτητα
(απλως μια δυνατοτητα)
τη φορα αυτη να αγαπησω για παντα, μια για παντα.
Χωρις τη δυνατοτητα αυτη, οσο μικρη κ αν ειναι, οχι μονο δεν θα μπορουσα ψυχολογικα να με φανταστω να κανω ερωτα
-κ ακομα λιγοτερο,να το κανω πραγματικα-
αλλα οπωσδηποτε θα καταδικαζα τον εαυτο μου να πει ψεμματα.

Κ το ψεμμα αυτο δεν θα απογοητευσει απλως τον αλλον
(που ισως δε τρεφει καθολου ψευδαισθησεις κ δε ζηταει τοσα)
,κυριως θα μας εμποδισει κ τους δυο να κανουμε ερωτα.
Θα ανταλλαξουμε ασφαλως καποιες κουβεντουλες κ στην καλυτερη (η στην χειροτερη)
περιπτωση θα καταληξουμε με μια συνουσια,
αλλα αυτο δε σημαινει οτι θα κανουμε ερωτα.
Γιατι κανενας απο τους δυο δεν θα πραγματοποιησει την ερωτικη αναγωγη κ δε θα φτασει στη κατασταση του εραστη. Το ιδιο το ερωτημα του ερωτα θα εξαφανιστει.
Αντιθετα, αν μενει μια δυνατοτητα αιωνιοτητας ,οσο ισχνη κ αν ειναι,
ακομα κ η εξαφανιση ως το τελος του "Σ'αγαπω", δεν θα καταργησει αυτο που μια φορα επιτευχθηκε- οτι καναμε ερωτα σαν εραστες.
Κ θα μεινει για δεδομενο παντα οτι υπηρξε μια φορα κι εναν καιρο μια ερωτικη αναγωγη,
που την επικυρωσε ενας ορκος.
Αυτα που μετανιωνουμε, αυτα που νοσταλγουμε, η αισιοδοξια της μνημης αντλουν τη νομιμοτητα κ την αξια τους απο αυτο το "Θα σ'αγαπω για παντα" που μπορεσα να πω
(χωρις ισως να μπορεσω να το πραγματωσω ΑΛΛΑ Κ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΨΕΥΔΟΜΑΙ)
Η υποσχεση αιωνιοτητας προστατευει ακομα κ τους εραστες που δε μπορεσαν να τη κρατησουν κ τους εξασφαλιζει μια για παντα οτι εγιναν,οτι ειναι,εραστες"