"ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ"......ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ..ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΑΡΕΙ!! ΙΔΟΥ ΤΟ ΠΩΣ.

Εγραψα πριν αρκετους μηνες για τους "Καπιταλιστες που θα μας παρουν τελικα τα σπιτια αντι για τους κομμουνιστες". Βλεπω να εχει γινει σλογκαν αυτη η φραση, τη πατροτητα της οποιας δε διεκδικω διοτι αναριθμητοι ειναι εκεινοι που το προβλεψαν αυτο,  εδω και δυο χρονια, μαθαινοντας για το πρωτο μνημονιο και την εισοδο μας στο ΔΝΤ!

Παραθετω αποσπασμα απο το αρθρο-παρεμβαση του δικηγορου Μαριου- Σαββα Μαρινακου. Το αρθρο αυτο το διαβασα στο βιβλιο του Πανου Παναγιωτου, "ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ"   Μπορειτε να το διαβασετε ολοκληρο κι εδω

http://www.lawyersvoice.gr/arthrografia/nomikes-meletes/psi-aggliko-dikaio-ellenike-tragodia.html

Παρελειψα το πρωτο κομματι του αρθρου, στο οποιο ο Μαρινακος, παραθετει το νομικο πλαισιο, πανω στο οποιο στηριζεται για να εξαγει τα συμπερασματα του. Και το παρελειψα γιατι θα κουραζε πολυ τον μη-νομομαθη , ομως οποιος ενδιαφερεται να διαπιστωσει αν οσα φρικωδη αναφερονται στο αρθρο, στοιχειοθετουνται και τεκμαιρονται, μπορει να το κανει, στον προαναφερθεντα συνδεσμο.

Σε συνδυασμο με τη φημολογουμενη συμφωνια της γαλαζοπρασινης συμμοριας με τον Τομσεν για τη ληξη της προστασιας της πρωτης κατοικιας απο πλειστηριασμους, κι αν αυτο συμβει, τιποτα δε θα εμποδιζει το Καθεστως να μας πεταξει στο δρομο, οπως συμβαινει ηδη με χιλιαδες συμπολιτες μας,

και υπο το πρισμα της παραδοχης οτι η φορολογια απο τον Ιουνη και μετα θα ειναι ανελεητη, αν τελικα επικρατησει ο Γενιτσαρισμος,

το παρακατω αποσπασμα κρινω οτι πρεπει να διαβαστει και να διαδοθει, για να καταλαβει ακομα κι ο εναπομεινας φοβισμενος η βολεμενος ψηφοφορος του δικομματισμου και των παραφυαδων του, οτι οι γαλαζοπρασινοι ειναι αποφασισμενοι ακομα και να εξολοθρευσουν εκατονταδες χιλιαδες Ελληνων πολιτων, επισειοντας τον...φοβο της εξολοθρευσης μας.

   (Σημειωση: η υπαγωγη στο Αγγλικο Δικαιο πραγματοποιηθηκε τελικα στο psi+)

Ιδου λοιπον οχι πως οι Καπιταλιστες θα μας παρουν και τα σπιτια, πατωντας πανω στο Αγγλικο Δικαιο και την ανελεητη φορολογηση. Ιδου πως οι καπιταλιστες μας τα εχουν ηδη παρει.

    (Σε bold υπογραμμιζω τα, κατα τη γνωμη μου, ουσιωδη)

         (ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ)

......Τώρα, μετά από την αναφορά όλων των παραπάνω νομοθετημάτων και των ειδικότερων ρυθμίσεων που διαλαμβάνονται σε καθένα από αυτά, μπορούμε να υποβάλλουμε τη συνολική μας  προβληματική σε μια υπόθεση εργασίας, ή όπως θα λέγαμε στα έδρανα της Νομικής, σε ένα πρακτικό, στο οποίο μας ζητείται να διαπιστώσουμε τις συνέπειες τις συνέπειες που θα είχε για την Ελλάδα, η υπαγωγή του PSI+ στο αγγλικό δίκαιο.

Οι δηλώσεις Άκερμαν (16-12-2011) αποτελούν την επίσημη, πλέον, επιβεβαίωση και από την πλευρά των δανειστών, πως το δίκαιο των ομολόγων του PSI+ είναι το σημαντικότερο ζήτημα στις διαπραγματεύσεις. 
Αν το δίκαιο των ομολόγων του PSI+ ήταν το αγγλικό, τότε σε περίπτωση πτώχευσης, η Ελλάδα θα έπρεπε να πληρώσει το χρέος της στους δανειστές, σε ευρώ παρά το γεγονός, ότι σε περίπτωση ενδεχόμενης επιστροφής της σε εθνικό νόμισμα, η χώρα θα είχε επιστρέψει σε ένα σημαντικά υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. 

Αυτό θα προέκυπτε ως υποχρέωση της χώρας από τη διεθνή πολυμερή σύμβαση μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της, η οποία μάλιστα, δυνάμει του αρ 28 παρ 1 του Συντάγματος της χώρας θα κατίσχυε έναντι κάθε άλλης (ακόμα και αντίθετης διάταξης) της Ελληνικής έννομης τάξης. 
Έτσι, το χρέος της Ελλάδας θα πολλαπλασιαζόταν και καθώς η χώρα θα αδυνατούσε να το αποπληρώσει, οι δανειστές θα αποκτούσαν δικαίωμα κατάσχεσης επί της ελληνικής περιουσίας, με βάση το Αγγλικό Δίκαιο.

Η πρώτη συνέπεια, λοιπόν, θα ήταν μια νομισματική ομηρία στο ευρώ και πάντως, μια νομισματική δέσμευση του χρέους μας σε ένα συγκεκριμένο νόμισμα, ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη πολιτική βούληση της χώρας, να επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα. 
Κατά δεύτερο λόγο, το ελληνικό χρέος, ως υπαγόμενο και θεωρούμενο υπό το πρίσμα του Αγγλικού «State immunity act» (1978) δεν θα συνιστούσε πράξη άσκησης πολιτικής εξουσίας αλλά εμπορική πράξη, όπως ρητά προβλέπεται στον Αγγλικό νόμο.

Ως τέτοια πράξη, θα ετίθετο υπό δικαστικό έλεγχο από εκάστοτε αρμόδια Δικαστήρια, τα οποία θα καλούνταν να εφαρμόσουν το Αγγλικό Δίκαιο. Στην περίπτωση του PSI+ ήδη γίνεται απόπειρα από τους πιστωτές μας, προκειμένου να οριστούν ως αρμόδια, τα Δικαστήρια του Λουξεμβούργου.
Η άμεση δεύτερη συνέπεια, μιας τέτοιας εξέλιξης, όμως, θα ήταν ότι, με την υπαγωγή του Ελληνικού χρέος στο Αγγλικό Δίκαιο, το Ελληνικό χρέος θα είχε καταστεί αντικείμενο δικαστικών μαχών μεταξύ των ιδιωτών πιστωτών μας και του Ελληνικού Δημοσίου, στα Δικαστήρια του Λουξεμβούργου, τα οποία θα υποχρεούνταν δυνάμει της πολυμερούς συμφωνίας του PSI+ να εφαρμόσουν το Αγγλικό Δίκαιο.
Επειδή από το Αγγλικό Δίκαιο, δεν αναγνωρίζεται στην Ελληνική πολιτεία το δικαίωμα της ετεροδικίας, αυτό θα είχε ως συνέπεια την έκδοση δικαστικών αποφάσεων σε βάρος της Ελλάδας. Αλλά «το κουτί της Πανδώρας» δεν θα εξαντλούσε εκεί τις εκπλήξεις του.
Το Αγγλικό Δίκαιο θα παρείχε δυνατότητα εκτελέσεως των δικαστικών αυτών αποφάσεων ακόμα και στο έδαφος της Ελληνικής επικράτειας. 

Συνεπώς, αυτές οι δικαστικές αποφάσεις θα μπορούσαν να περιληφθούν τον εκτελεστήριο τύπο, σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 αλλά και τον Κανονισμό (ΕΚ) 805/2004 και θα έθεταν στη διάθεση των πιστωτών μας, όλα τα καταδιωκτικά μέτρα της Ελληνικής νομοθεσίας. Μόνο, που αυτή τη φορά, τα μέτρα αυτά θα στρέφονταν κατά του ίδιου του Ελληνικού Δημοσίου.
Η αναγκαστική εκτέλεση των πιστωτών μας θα μπορούσε να αφορά κινητά του Ελληνικού Δημοσίου, ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου (ιδίως τα ανήκοντα στην λεγόμενη ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου) καθώς και χρηματικές απαιτήσεις του Ελληνικού Δημοσίου.
Ξεκινώντας από το τελευταίο, θα διαπιστώναμε ευχερώς, ότι οι χρηματικές απαιτήσεις που έχει το Ελληνικό Δημόσιο, αφορούν κυρίαρχα την απαίτησή του στους φόρους, που καλούμαστε να καταβάλλουμε όλοι μας, φυσικά και νομικά πρόσωπα, που υπαγόμαστε στο Ελληνικό Φορολογικό Σύστημα.

Συνεπώς οι πιστωτές μας, θα αποκτούσαν εκτελεστό τίτλο με τον οποίο θα μπορούσαν να επιδιώξουν την απευθείας εξόφληση του χρέους, επιβάλλοντας κατάσχεση χρηματικής απαιτήσεως στα χέρια καθενός από εμάς, δηλαδή στα χέρια κάθε Έλληνα πολίτη.
Αυτή η «κατάσχεση εις χείρας τρίτου» (εν προκειμένω του Έλληνα πολίτη) θα αποστράγγιζε το κράτος από κάθε έσοδο, καθιστώντας το τελευταίο, πραγματικό όμηρο των δανειστών του, στους οποίους θα έπρεπε, με ακόμα μεγαλύτερη ένταση να καταφύγει, προκειμένου να εξασφαλίσει έστω και τα στοιχειώδη χρήματα για την εξακολούθηση της ύπαρξής του. 
Και ακόμα παραπέρα, θα δημιουργούσε μια νομική και οικονομική φαύλη πραγματικότητα, ένα λογικό παράδοξο: Το Ελληνικό Δημόσιο θα προσέφευγε σε δανεισμό, δανειζόμενο εντόκως τα δικά του χρήματα, δηλαδή τα χρήματα που θα προέρχονταν από την φορολογία των Ελλήνων πολιτών και τα οποία οι τελευταίοι, λόγω των επιβληθέντων κατασχέσεων, θα κατέβαλαν απευθείας στους δανειστές του Ελληνικού Δημοσίου. 

Θα μπορούσαμε στην περίπτωση αυτή να μιλήσουμε για μια εν τοις πράγμασι υποκατάσταση του Ελληνικού Δημοσίου από ξένους πιστωτές και πλήρη κατάργηση της κυριαρχίας του.
Σε αυτό το σημείο προβαίνω σε μια παρέκβαση από την ανωτέρω υπόθεση εργασίας και επιστρέφω (στιγμιαία) στην πραγματικότητα, αφού αξίζει να αναφερθεί, ότι, ήδη το Ελληνικό Δημόσιο, στην πραγματικότητα, έχει ήδη επιβάλλει κατασχέσεις επί κινητών, ακινήτων και δικαιωμάτων και αναγγέλλεται σε πλειστηριασμούς που επισπεύδονται κατά των οφειλετών του, προς ικανοποίηση των απαιτήσεών του, δυνάμει των σχετικών διατάξεων του ΚΕΔΕ. Με το δεδομένο αυτό, επιστρέφω εκ νέου στην υποθετική κατάσταση ισχύος του Αγγλικού Δικαίου για το PSI+ όπου… 
…Η αλλοδαπή εκτελεστή δικαστική απόφαση σε βάρος της Ελλάδας, θα επέτρεπε, πέραν όλων των προηγούμενων, στους πιστωτές να ασκούν πλαγιαστικά τα δικαιώματα του Ελληνικού Δημοσίου (να κατάσχουν κινητά, ακίνητα και δικαιώματα και να αναγγέλλονται σε πλειστηριασμούς) επ’ ονόματί τους, προκειμένου για την ικανοποίηση της απαιτήσεώς τους, υποκαθιστώντας το Ελληνικό Δημόσιο.
Μάλιστα, η εξοπλισμένη με εκτελεστό τίτλο πιστωτική αξίωση θα μπορούσε κάλλιστα να επεκταθεί το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου και ομοίως τα καταδιωκτικά μέτρα να στραφούν κατά αυτών των περιουσιακών στοιχείων.

Στο σημείο αυτό, θα ανέκυπτε το ερώτημα «τι συνιστά την κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» 
Κι αν στο ερώτημα «τι συνιστά την κινητή περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» η απάντηση είναι (σχεδόν) εύκολη, στο ερώτημα «τι συνιστά την ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» η απάντηση είναι από αδύνατη έως επικίνδυνη και αφορά και την ιδιωτική περιουσία του κάθε Έλληνα πολίτη.
Στην ακίνητη περιουσία του Δημοσίου υπάγονται όσα ακίνητα έχουν καταχωρηθεί ως δημόσια κτήματα, όλα τα κοινόχρηστα πράγματα, τα εκτός συναλλαγής πράγματα, τα μεταλλεία, τα ορυχεία, τα αδέσποτα, τα ποτάμια, οι λίμνες, οι όχθες, οι αιγιαλοί κλπ.
Αλλά, εν δυνάμει, στην ακίνητη περιουσία του Δημοσίου θα μπορούσε να υπαχθεί και κάθε ακίνητο, το οποίο, μετά το πέρας της Κτηματογραφήσεως και μετά την πάροδο της προθεσμίας για την διόρθωση της εσφαλμένης πρώτης Κτηματολογικής εγγραφής θα φέρει την ένδειξη «αγνώστου ιδιοκτήτη» στα τηρούμενα Κτηματολογικά φύλλα.
Επίσης, κάθε διεκδικούμενο, από το Ελληνικό Δημόσιο, αυτή τη στιγμή ακίνητο, για το οποίο ο ιδιοκτήτης του δεν θα μπορεί να αποδείξει ότι κατέστη κύριος του ακινήτου, είτε με παράγωγο τρόπο κτήσης της κυριότητας (ιδίως με την απόκτηση της κυριότητας με παραχωρητήριο του Ελληνικού Δημοσίου), είτε, κυρίως, με πρωτότυπο τρόπο κτήσης της κυριότητας (με 30ετή άσκηση διακατοχικών πράξεων νομής και κατοχής προ του 1915, δηλαδή με πράξεις νομής και κατοχής προ του 1885, σύμφωνα με τις διατάξεις του προϊσχύσαντος Βυζαντινορωμαϊκού Δικαίου) θα κινδύνευε να απολέσει στην ιδιοκτησία του, εάν, είτε απευθείας το Ελληνικό Δημόσιο είτε πλαγιαστικώς ή υποκαθιστώντας το Ελληνικό Δημόσιο πιστωτές του, εξοπλισμένοι με τον εκτελεστό κατά του Ελληνικού Δημοσίου τίτλο ασκούσαν διεκδικητική αγωγή, ενώπιον των αρμοδίων πολιτικών δικαστηρίων.
Βέβαια, οι εν λόγω αξιώσεις δεν πρόκειται να ασκηθούν κατά προφανή καταχρηστικότητα. Απεναντίας! Τα δικαιώματα του Δημοσίου, ιδίως επί ακινήτων, μπορούν να μην προβάλλονται επί σειρά ετών, ακόμα και για χρονικό διάστημα, που μπορεί να αγγίζει το χρόνο ζωής 2 ή 3 γενεών! Αλλά αυτό, σε καμιά περίπτωση δεν συνεπάγεται απώλεια αυτών των δικαιωμάτων, ενόψει του απαράγραπτου χαρακτήρα τους.
Περαιτέρω, το Ελληνικό Δημόσιο, με διοικητικές πράξεις μπορεί να καθορίζει τεράστιες εκτάσεις, που περνούν στην κυριότητά του. Οι πράξεις αυτές, αν και δημοσιεύονται στο ΦΕΚ, δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές από τους πολίτες αλλά δημιουργούν συνθήκες προσδοκίας δικαιώματος κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου, σε βάρος της ιδιωτικής περιουσίας.

Μάλιστα, υπάρχει πλήθος νομοθετικών ρυθμίσεων περί αποσβέσεως των ιδιωτικών δικαιωμάτων στις εκτάσεις αυτές και μάλιστα σε ιδιαίτερα σύντομες αποσβεστικές προθεσμίες (πχ η εξάμηνη προθεσμία εντός της οποίας πρέπει ο ιδιοκτήτης ακινήτου να αναγγείλει τις αξιώσεις του στον Υπουργό Οικονομικών, όταν το ακίνητό του περιληφθεί σε ζώνη αιγιαλού, οπότε και θεωρείται απαλλοτριωθέν το ακίνητο, δυνάμει του άρθρου 10 του Ν.2971/2001 και πολλές παρόμοιες διατάξεις). Με τον τρόπο αυτό, το Ελληνικό Δημόσιο καθίσταται κύριος των εκτάσεων αυτών (αν και πολλές από αυτές τις αποσβεστικές προθεσμίες έχουν κριθεί αντισυνταγματικές από το ΣτΕ αλλά προϋποτίθεται η εκκίνηση δικαστικού αγώνα για ανάκτηση της κυριότητας από τον πολίτη).
Πάντως, αυτή τη στιγμή υπολογίζονται σε μερικά εκατομμύρια τα ακίνητα που βρίσκονται εντός των λεγόμενων «ζωνών κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου» και των οποίων οι ιδιοκτήτες, θεωρούν ότι είναι απόλυτοι κύριοι, νομείς και κάτοχοι των ακινήτων τους. 
Ουδέποτε έχουν ενοχληθεί από το Ελληνικό Δημόσιο, ουδέποτε φαντάστηκαν ότι ενδέχεται η ιδιοκτησία τους να αμφισβητηθεί, ουδέποτε σκέφτηκαν να αναζητήσουν τα αρχικά παραχωρητήρια του Ελληνικού Δημοσίου, με τα οποία αποκτήθηκε το ακίνητό τους από τους δικαιοπαρόχους τους και ουδέποτε σκέφτηκαν, ότι θα πρέπει να αποδείξουν περισσότερα από 130 χρόνια νομής και κατοχής, ώστε να διασφαλιστούν έναντι του Ελληνικού Δημοσίου και ενόψει Αγγλικού Δικαίου, έναντι των ξένων πιστωτών της χώρας.

Και βέβαια, η «μεγαλοψυχία» του Ελληνικού Δημοσίου ή/και των πιστωτών του δεν θα εξαντλούνταν εκεί. Οι παλαιότερες μέθοδοι της διοικητικής αποβολής ιδιωτών από ακίνητα κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου ουδόλως συνεισέφεραν στα Δημόσια Οικονομικά. Όμως, με τις νέες ρυθμίζεις του δικαίου της επιφάνειας, τα ακίνητα αυτά, τα οποία θα διεκδικούσε και ενδεχομένως να αποκτούσε το Ελληνικό Δημόσιο, θα αποκτούσαν οικονομική σημαντικότητα. Δηλαδή, θα ήταν δυνατό εκ των υστέρων να συσταθεί δικαίωμα επιφάνειας, καθιστώντας τον μέχρι πρότινος ιδιοκτήτη, νέο επιφανειούχο κι επί της ουσίας μισθωτή στην περιουσία του!
Όλα τα παραπάνω είναι υποθετικές ασκήσεις επί χάρτου, οι οποίες όμως, αποδεικνύουν το πόσο σημαντικό είναι το διακύβευμα, σχετικά με το δίκαιο των ομολόγων.
Αντίθετα, αν το δίκαιο των ομολόγων παραμείνει το Ελληνικό, ως έχει δηλαδή σήμερα, ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας απ' το ευρώ θα της επιτρέψει να προχωρήσει μονομερώς (με νομοθετική πράξη της Βουλής των Ελλήνων, σύμφωνα με το τεκμήριο της αρμοδιότητας) σε αναδιάρθρωση του χρέους της με νόμιμο τρόπο ή να το αποπληρώσει σε νέο εθνικό νόμισμα νομίμως, ενώ δεν θα κινδυνεύει από επίσπευση κατά της περιουσίας της.

Το θέμα του δικαίου των ομολόγων και της εξαιρετικής σημασίας του ανέδειξε με σειρά αναλύσεων του στην Ελλάδα ο χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής Πάνος Παναγιώτου, από τα μέσα του 2010, ενώ τον Οκτώβριο του 2011 Έλληνες βουλευτές, κατέθεσαν σχετικές επίκαιρες ερωτήσεις στον Υπουργό Οικονομικών, κύριο Βενιζέλο και στον Πρωθυπουργό, κύριο Παπαδήμο, με την αρχή να γίνεται από τον ανεξάρτητο βουλευτή, κύριο Παναγιώτη Κουρουμπλή.
Υπό το φως των αποκαλύψεων και υπό το βάρος της πίεσης η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πως υπαναχώρησε στη θέση της να παραχωρήσει το δίκαιο στο PSI+, κάτι που σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, είχε ήδη συμφωνηθεί από το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, με ωμή παρέμβαση της Γερμανίδας Καγκελαρίου Μέρκελ.
Στη μετά αποκάλυψης περίοδο ο Έλληνας Πρωθυπουργός απάντησε σχετικά με το δίκαιο των ομολόγων στη Βουλή λέγοντας, ότι αυτό δεν έχει ακόμη παραχωρηθεί, επιβεβαιώνοντας πως αποτελεί τμήμα των διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διεθνή δημοσιεύματα το θέμα του δικαίου των ομολόγων έχει πράγματι αναδειχθεί στο σημαντικότερο, στις συζητήσεις για το ελληνικό PSI+, καθώς οι δανειστές επιθυμούν να λάβουν όσο το δυνατό μεγαλύτερη ασφάλεια για τα ομόλογα που θα διακρατήσουν αποκτώντας εξαιρετικά δικαιώματα, τα οποία αυτή τη στιγμή δεν έχουν.
Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, η παραχώρηση του ελληνικού δικαίου στους δανειστές θα σημαίνει και την απώλεια του τελευταίου, ίσως, νομικού πλεονεκτήματος της Ελλάδας με απρόβλεπτες συνέπειες, στην περίπτωση που αναγκαστεί να φύγει από το ευρώ ή να προχωρήσει σε στάση πληρωμών.
Πρόσφατα δημοσιεύματα ανέφεραν πως οι δανειστές επιθυμούν να ξεπεράσουν το πρόβλημα ζητώντας τα ομόλογα του ελληνικού PSI+ να τύχουν παρόμοιας νομικής κάλυψης με αυτά των δανείων από τους θεσμικούς δανειστές, όπως το ΔΝΤ. Ωστόσο, αυτό συνεπάγεται μεταξύ άλλων και τη μετατροπή του δικαίου τους σε αγγλικό.
Με βάση διεθνή δημοσιεύματα, κάποιοι από την ελληνική πλευρά πιέζουν τους δανειστές να αποδεχτούν ένα PSI+ χωρίς αγγλικό δίκαιο και κάνουν σκληρές διαπραγματεύσεις, έστω και μετά τις σχετικές αποκαλύψεις στην Ελλάδα. 
Ακόμη και αν αυτό συμβαίνει τώρα, απλά και μόνο υπό το βάρος της συνειδητοποίησης του μεγέθους της σημασίας του δικαίου των ομολόγων του PSI+, δεν παύει να αποτελεί μία αποκάλυψη για την Ελλάδα, το γεγονός, ότι μέχρι τώρα δεν διαπραγματεύτηκε τίποτε απολύτως με τους δανειστές της, ενέδωσε στις ορέξεις τους, πρόθυμη να εκποιήσει τα πάντα και κατ’ ουσία να απεμπολήσει την εθνική της κυριαρχία και την κυρίαρχη κρατική της οντότητα.

*Ο Μάριος-Σάββας Μαρινάκος είναι Δικηγόρος Κορίνθου.

ΠΩΣ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ΕΔΩΣΕ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΠΙΟΥΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ ΝΟΤΟΥ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ)

To δευτερο μερος του πολυ σημαντικου αρθρου του Πανου Παναγιωτου.
Εδω, το πρωτο μερος.
Οπωσδηποτε να διαβαστει, πριν διαβασετε αυτην εδω τη συνεχεια.
Μας βαλαν στο Ευρω για να πλουτισουν οι τραπεζες τους.
Στο βιβλιο του Παναγιωτου ακολουθουν αρθρα για τις Γαλλικες Τραπεζες, αλλα και τις Ελβετικες
( οι οποιες, κατα ενα περιεργο τροπο, ενω ηταν εκτεθειμενες κατεχοντας 64 δις Ελληνικα ομολογα οταν "ξεσπασε" η Ελληνικη Κριση,
σημερα κατεχουν ομολογα υψους μολις 2,5 δις, διχως κανεις να γνωριζει που και πως βρηκαν ενδιαφερομενους επενδυτες για να τους πουλησουν ελληνικα "τοξικα" ομολογα, οπως γραφεται στο βιβλιο)

Στις αρχες της προηγουμενης δεκαετιας η Γερμανια υιοθετησε μια οικονομικη πολιτικη με την ονομασια "Ατζεντα 2010", μεσω της οποιας προσφερθηκε στους Γερμανους η επιλογη να απολαυσουν χαμηλη ανεργια με ανταλλαγμα μικρη αυξηση στους μισθους. H "Ατζεντα 2010", σε συνδυασμο με την ευρυτερη αποπληθωριστικη πολιτικη της Γερμανιας, την οποια επεβαλλε η Μπουντεσμμπανκ
(Γερμανικη Κεντρικη Τραπεζα), βοηθησε στην αποφυγη δημιουργιας φουσκας στην πιστωση και στην αγορα κατοικιας, αλλα ωθησε τις γερμανικες τραπεζες, που δεν μπορουσαν να προβουν σε αυξημενο δανεισμο εντος της χωρας τους, να αναζητησουν επενδυτικες ευκαιριες αλλου, μεταφεροντας
και δανειζοντας κεφαλαια στον Ευρωπαικο Νοτο και στην Ελλαδα.
  Οι γερμανικες κυβερνησεις εμποδισαν τη δημιουργια φουσκας περιουσιακων στοιχειων εντος της χωρας τους, αλλα χρησιμοποιησαν, υπεθαλψαν και εκμεταλλευτηκαν τις φουσκες που δημιουργηθηκαν με τη βοηθεια των γερμανικων τραπεζων σε αλλες χωρες της Ευρωζωνης. Οι γερμανικες κυβερνησεις δε λειτουργησαν με σοφια, υπευθυνοτητα και συνεση ωστε να δημιουργησουν με καινοτομες ιδεες και εξυπνη και σκληρη εργασια μια ισχυρη οικονομια, αποφευγοντας ετσι τον ευκολο δρομο του αγγλοσαξονικου μοντελου που επιδιωκει τη δημιουργια αναπτυξης μεσω της πιστωσης. Αυτο που εκαναν ηταν να προστατευσουν την οικονομια τους στο βαθμο που μπορουσαν απο τις συνεπειες αυτου του μοντελου και να εκμεταλλευτουν τα οφελη του
απο την εφαρμογη του σε αλλες χωρες της Ευρωζωνης, οπου οχι μονο επετρεψαν την εφαρμογη του,
αλλα και συνεβαλλαν σε αυτη.

Συμφωνα με στοιχεια της Ευρωπαικης Κεντρικης Τραπεζας απο δημοσιευμα των Νew York Times
με τιτλο: " Η Γερμανια κερδιζει, οι υπολοιποι χανουν",
η μεγαλη κερδισμενη απο την υιοθετηση του ευρω ηταν η Γερμανια (γραφημα 15).
Ελεγχοντας την εγχωρια αγορα δανειων της, απετρεψε τη δημιουργια φουσκας κατοικιας
και χρηματοδοτησε μεσω των τραπεζων της τις φουσκες κατοικιας σε χωρες της Ευρωζωνης,
με αποτελεσμα να κερδιζει σε πλεονασματα ο,τι οι υπολοιπες χωρες της ΕΕ εχασαν δημιουργωντας ελλειμματα.
  Αυτος ειναι και ενας απο τους λογους που απο την εισαγωγη του ευρω η ανταγωνιστικοτητα της Γερμανιας απογειωθηκε, ενω αυτη των υπολοιπων κρατων, συμπεριλαμβανομενης και της Γαλλιας, καταρρακωθηκε (βλ γραφημα 16). Η Γερμανια εκμεταλλευτηκε τις αδυναμιες του αγγλοσαξονικου χρηματοοικονομικου συστηματος που τοσο σφοδρα κατηγορει, απο τη μια πλευρα απολαμβανοντας τα αναπτυξιακα του οφελη και εκθετοντας στους κινδυνους του τα υπολοιπα κρατη της Ευρωζωνης
και απο την αλλη προστατευοντας την οικονομια της απο αυτο στο μεγαλυτερο δυνατο βαθμο.

Ετσι, στο ξεσπασμα της κρισης η Γερμανια βρεθηκε σε απολυτα πλεονεκτικη θεση εναντι των υπολοιπων κρατων της ζωνης του Ευρω, κατι που της επετρεψε να επιδιωξει την αυξηση της επιρροης της στην Ευρωζωνη και να ονειρευτει τις Ηνωμενες Πολιτειες της Ευρωπης με την ιδια στο ρολο του ηγετη.
 Η υιοθετηση ομως του ευρω δε βοηθησε στην αναπτυξη των κρατων του ευρωποαικου Νοτου
ουτε στα "καλα" χρονια του φτηνου δανεισμου και της φουσκας στην αγορα κατοικιας (στοιχεια απο Reuters). Οι ρυθμοι αναπτυξης των οικονομιων του Ευρωπαικου Νοτου μειωθηκαν σε καθε περιπτωση απο την εισαγωγη του Ευρω, ενω στην καλυτερη περιοδο τους τα κρατη του Νοτου πετυχαν μετρια αναπτυξη, κατα κανονα με υψηλοτερο πληθωρισμο απο το μεσο ορο της Ευρωζωνης.
  Αυτο που συνεβη στα χρονια της φτηνης ρευστοτητας και των ελλειμματων ηταν τελικα η μεταφορα δανεικων κεφαλαιων απο το κεντρο προς την περιφερεια και πραγματικου πλουτου απο την ευρωπαικη περιφερεια προς το κεντρο. Η υιοθετηση του ευρω αφοπλισε τις χωρες της Εθρωζωνης απο τα νομισματικα οπλα τους, παραδιδοντας τα στη Γερμανια, η οποια μεσω της επιρροης της στην Ευρωπαικη Κεντρικη Τραπεζα, που ασκει πλεον τη νομισματικη πολιτικη, χρησιμοποιησε τα ιδια αυτα οπλα εναντιον των εταιρων της.

Στην προ ευρω κατασταση, μια χωρα μπορουσε να ορισει η ιδια το υψος των επιτοκιων στο νομισμα της, δηλαδη να αποφασισει ποσο φτηνο η ακριβο θα εκανε το χρημα της, ως τμημα της επιβολης μετρων ελεγχου στην εισροη κεφαλαιων. Επιπλεον, μπορουσε να επηρεασει μεσω του νομισματικου ελεγχου τα επιπεδα πληθωρισμου και μεσω αυτων το ιδιο το χρεος της,
πολιτικη την οποια ασκουν κατα κορον οι ΗΠΑ.
  Για παραδειγμα, εστω πως στην προ ευρω κατασταση η Ελλαδα δανειζοταν 100 δις δραχμες για δεκα χρονια με επιτοκιο 15% σε μια περιοδο με πληθωρισμο 10%. Το πραγματικο επιτοκιο τοτε θα ηταν 15-10=5%, καθως το υπολοιπο 10% θα το "ετρωγε" καθε χρονο ο πληθωρισμος. Αν τωρα η Ελλαδα
ηθελε να μειωσει το χρεος της, μπορουσε μεσω της νομισματικης πολιτικης να αφησει τον πληθωρισμο να αυξηθει εστω στο 15%, εκμηδενιζοντας ουσιαστικα το πραγματικο επιτοκιο.
Οι δανειστες απο την πλευρα τους μπορουσαν να επενδυσουν σε ειδικα προιοντα, τα οποια τους προστατευαν απο τις πληθωριστικες αυξησεις, και ετσι να μεταφερουν το ρισκο αυτο αλλου.
Ετσι, τοσο η Ελλαδα οσο και οι δανειστες ηταν "προστατευμενοι".

Παραδιδοντας ωστοσο το νομισματικο ελεχγο στην Ευρωπαικη Κεντρικη Τραπεζα, η δυνατοτητα αυτη εξαλειφθηκε. Επιπλεον, τωρα μπορουσε να συμβει και το ακριβως αντιθετο, δηλαδη η Ελλαδα να να δανειστει 10 δις ευρω με επιτοκιο 8% σε περιοδο πληθωρισμου στην ΕΕ της ταξης του 3,5%
και σε λιγα χρονια ο πληθωρισμος στην ΕΕ να μειωθει στο 2%, αυξανοντας το πραγματικο επιτοκιο και, κατα συνεπεια, το χρεος.
  Επιπλεον, στην προ ευρω κατασταση η Ελλαδα μπορουσε να αφησει την αγοραστικη δυναμη της δραχμης να μειωθει, οπως εκαναν χωρις εξαιρεση ολες οι κυβερνησεις απο το 1980 μεχρι το 2001
, πετυχαινοντας με αυτο τον τροπο τη μειωση της πραγματικης αξιας του χρεους της. Απο την πλευρα τους, οι δανειστες μπορουσαν να προστατευτουν με ειδικα προιοντα, που και παλι μετεφεραν το ρισκο αλλου.
  Αντιθετα, στην εποχη του ευρω η Ελλαδα βρεθηκε για πρωτη φορα με ενα νομισμα το οποιο ανατιμηθηκε εναντι του δολαριου θεαματικα και εγινε απο τα ακριβοτερα του κοσμου, γεγονος που οδηγησε στην αυξηση της πραγματικης αξιας του χρεους της, μεταφεροντας πλουτο απο τους Ελληνες πολιτες στις δανειστες.

Θα μπορουσε κανεις να υποστηριξει οτι, εφοσον ανατιμηθηκε η αξια του ευρω, αυξηθηκε και η αγοραστικη δυναμη των Ελληνων, αλλα η τρεχουσα κριση ειναι ισως η πιο απτη αποδειξη οτι αυτο δεν ισχυει σε καμια περιπτωση. Ετσι, οι ελληνικες κυβερνησεις, παραδιδοντας το νομισματικο ελεγχο
στην Ευρωπαικη Ενωση και ουσιαστικα στην Γερμανια, δε φροντισαν να προετοιμαστουν για τη μετα δραχμη κατασταση προς καθε κατευθυνση.
 Οι κινδυνοι απο την υιοθετηση του Ευρω χωρις καλη προετοιμασια και με τον τροπο που επιδιωχτηκε και, τελικα, φαινεται πως εγινε απο την Ελλαδα, δηλαδη επιπολαια και με πολιτικη σκοπιμοτητα,
ηταν γνωστοι τοσο στους Ελληνες οσο και στους Ευρωπαιους και Βρετανους πολιτικους.

" Η υιοθετηση του ευρω θα επαναφερει το ρισκο της εμπειριας που βιωσαμε ως μελη του Ευρωπαικου Μηχανιμσου Συναλλαγματος, οταν παρα το γεγονος οτι ειχαμε νομισματικη σταθεροτητα, επρεπε να αποδεχτουμε ενα επιτοκιο που ηταν λαθος για τη Βρετανια. Τα αποτελεσματα ηταν καταστροφικα-
χασαμε εκατονταδες χιλιαδες επιχειρησεις και η ανεργια διπλασιαστηκε"
ειπε το 2002 ο Φιλιπ Μπλαντ (Phillip Blond), μελος του Επιχειρηματικου Συμβουλιου για τη Στερλινα,
το οποιο εξεταζε τα πλεονεκτηματα και τα μειονεκτηματα μιας ενδεχομενης ενταξης της Βρετανιας στο ευρω, υποδεικνυοντας το μεγεθος της βλαβης που μπορει να προκληθει οταν μια χωρα παραχωρησει την επιτοκιακη πολιτικη της σε μια αλλη, η οποια ενδιαφερεται κυριως για το δικο της συμφερον, οπως βεβαια ειναι λογικο.

"Αν η Ελλαδα γινει μελος της Ευρωπαικης Ενωσης, αν συνεχισουμε να βελτιωνουμε την οικονομια,
τοτε θα κερδισουμε στις εκλογες. Κατανοω οτι πολλοι ανθρωποι ταλαιπωρουνται παρα πολυ σημερα, αλλα θα διαπιστωσουν συντομα οτι οι θυσιες τους επιασαν τοπο", θα πει ο Πρωθυπουργος της Ελλαδας το 1999.
"Ειμαστε σε ενα τρομερο χαος", θα πει σχεδον δεκα χρονια αργοτερα ο Ελληνας Υπουργος Οικονομικων.

ΠΩΣ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ΕΔΩΣΕ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΠΙΟΥΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ ΝΟΤΟΥ (ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ)

Ενα εκπληκτικο και πολυ σημαντικο αρθρο του Πανου Παναγιωτου, απο το νεο βιβλιο του "ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ". Ειμαι στη μεση του βιβλιου και πιστευω οτι αξιζει να διαβαστει, αξιζει τον χρονο και το χρημα. Ο Παναγιωτου ειναι χρηματιστηριακος τεχνικος αναλυτης.
Ανθρωπος των αγορων, καποιος που απο οτι φαινεται, γνωριζει καλα το αντικειμενο του.
Εδω το πρωτο μερος του αρθρου, αυριο ακολουθει το δευτερο.
Ο τιτλος της αναρτησης, οπως και οι υπογραμμισεις, δικες μου. Ο τιτλος του κεφαλαιου απο τον Παναγιωτου ειναι ο εξης: ΕΥΡΩ- ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ: ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΤΑΜΠΟΥ.

Συμφωνα με την ερευνα της Κεντρικης Τραπεζας του Σαν Φραντσισκο που ειδαμε νωριτερα, σε περιπτωση που μια χωρα, ενω βρισκεται εν μεσω ενος κυκλου πιστωτικης επεκτασης, βιωσει επιπλεον και αυξηση στην εισροη κεφαλαιων απο το εξωτερικο, οι τιμες κατοικιας (και αλλων περιουσιακων στοιχειων) παρουσιαζουν ακομα μεγαλυτερη ανατιμηση. Αυτο συμβαινει διοτι η εισροη κεφαλαιων πιεζει τα επιτοκια χαμηλοτερα, διευκολυνοντας το δανεισμο και κανοντας το χρημα φτηνοτερο και περισσοτερο.
  Αυτο ακριβως συνεβη και στην περιπτωση της Ελλαδας, της Πορτογαλλιας, της Ισπανιας,
 της Ιταλιας και της Ιρλανδιας, οι οποιες, υιοθετωντας το Ευρω, εγιναν αποδεκτες εισροης κεφαλαιων απο γερμανικες κι αλλες ευρωπαικες τραπεζες.
  Μετα το σπασιμο της χρηματιστηριακης φουσκας στις μετοχες τεχνολογιας και τηλεπικοινωνιων στη Γερμανια, οι τραπεζες και η οικονομια της χωρας αντιμετωπισαν μια δυσκολη οικονομικη συγκυρια. Οι τραπεζες, στην προσπαθεια τους να την ξεπερασουν και να αυξησουν την κερδοφορια τους, στραφηκαν στα ομολογα των νεων κρατων της Ευρωζωνης, και κυριως του Νοτου, για τα οποια θεωρησαν πως πλεον ειχαν απαλλαγει απο το νομισματικο ρισκο και απο το ρισκο του πληθωρισμου.

Μεχρι την υιοθετηση του Ευρω, τα ομολογα των κρατων αυτων εκδιδονταν πρωτευοντως σε τοπικο νομισμα και δευτερευοντως σε δολαριο, γεγονος που συνεπαγοταν οτι οι επενδυτες αποδεχονταν την αναληψη του συνδεομενων με τα νομισματα ρισκου, το οποιο στην περιπτωση των τοπικων νομισματων ηταν ιδιαιτερα μεγαλο. Για παραδειγμα, σε ολη τη διαρκεια της δεκαετιας του '80 και του '90 η χρηματιστηριακη ισοτιμια της δραχμης εναντι του δολαριου και των κυριοτερων διεθνων νομισματων μειωθηκε θεαματικα, καθως οι κυβερνησεις της Ελλαδας επετρεπαν τη χρηματιστηριακη υποτιμηση της αξιας της δραχμης προκειμενου να καλυψουν την αποτυχια τους να δημιουργησουν ανταγωνιστικοτητα και να μειωσουν τα ελλειμματα.
  Οι κατοχοι ελληνικων ομολογων επομενως εβλεπαν την αξια της επενδυσης τους να μειωνεται αναλογα με τη μειωση της αγοραστικης δυναμης της δραχμης. Προκειμενου, λοιπον, να δανεισουν στην Ελλαδα, ζητουσαν επιπλεον επιτοκιο ως αντισταθμισμα του νομισματικου ρισκου που αναλαμβαναν, και οι κυβερνησεις δεν ειχαν κανενα προβλημα να το καταβαλουν, αφου αντισταθμιζαν το κοστος με την υποτιμηση της αξιας της δραχμης.

Με τον ιδιο τροπο, καθως ο πληθωρισμος στο διαστημα αυτο ηταν ιδιαιτερα υψηλος, οι αγοραστες ελληνικων ομολογων ζητουσαν την προσθηκη ενος ποσοστου στο επιτοκιο των ομολογων που αγοραζαν ως αντισταθμισμα στον προκυπτοντα απο τον πληθωρισμο κινδυνο. Οι ελληνικες κυβερνησεις για ακομα μια φορα δεν ειχαν προβλημα να καταβαλουν αυτο το ποσοστο, αφου ο αυξημενος πληθωρισμος αντισταθμιζε το επιπλεον κοστος.
  Με την υιοθετηση ομως του Ευρω ολα τα παραπανω αλλαξαν, και λαμβανοντας ως παραδειγμα την Ελλαδα, το παλιο χρεος της μετατραπηκε σε ευρω, ενω το νεο χρεος που εξεδιδε ηταν επισης στο νεο ευρωπαικο νομισμα. Αυτο σημαινε πως οι τραπεζες, και κυριως οι ευρωπαικες, ξαφνικα απαλλαχτηκαν απο το νομισματικο ρισκο αλλα και απο το ρισκο του υψηλου πληθωρισμου. Ωστοσο,
τα επιτοκια δε μειωθηκαν ταυτοχρονα με την εξαλειψη αυτων των ρισκων, με αποτελεσμα οι γερμανικες, γαλλικες, ελβετικες και αλλες τραπεζες να εχουνν την πρωτοφανη δυνατοτητα να αγορασουν ομολογα χωρις ρισκο αλλα με πολυ υψηλο επιτοκιο, ακομα και 400% μεγαλυτερο απο αυτο που μπορουσαν να βρουν στη Γερμανια, τη Γαλλια η τις ΗΠΑ.

Η ξεφρενη κερδοσκοπια ωστοσο ξεκινησε την περιοδο λιγο απο πριν την υιοθετηση του ευρω, καθως οι μεγαλες τραπεζες μπορουσαν να αγορασουν ομολογα στην φτηνη δραχμη (και σε αλλα εθνικα νομισματα), γνωριζοντας πως θα πληρωθουν στο ακριβο και σκληρο ευρω, αφου η Ελλαδα (και αλλες χωρες) θα εντασσονταν σε λιγα χρονια στην Ευρωζωνη. Απο τη στιγμη που η Ελλαδα αποφασισε την ενταξη της στηνν Ευρωζωνη και που η Ευρωπη φερεται να της εδωσε το πρασινο φως μεχρι τη στιγμη που η Ελλαδα πραγματι υιοθετησε το ευρω, περασαν περισσοτερα απο πεντε χρονια. Στο διαστημα αυτο, οι μεγαλες ευρωπαικες τραπεζες ειχαν την ευκαιρια για την κερδοσκοπικη επενδυση της ζωης τους: να αγορασουν ομολογα σε δραχμη με πολυ υψηλα επιτοκια και να πληρωθουν σε ευρω.
   Στην πραγματικοτητα, παρα το γεγονος πως ο δανεισμος γινοταν σε δραχμη, εφοσον στο μελλον θα ακολουθουσε η μετατροπη των δανειων σε ευρω, η Ελλαδα ηταν σα να δανειζοταν κατα ενα ποσοστο σε συναλλαγμα, ακριβως οπως συμβαινει με τις υπο αναπτυξη χωρες της Λατινικης Αμερικης,
τις οποιες οι δανειστες δεν εμπιστευονται να δανεισουν στο εθνικο τους νομισμα, και τους δανειζουν σε δολαριο. Ετσι, ανεξαρτητα απο την κακη οικονομικη κατασταση στην οποια βρισκοταν η Ελλαδα το δευτερο μισο της δεκαετιας του '90, παρα τα υψηλα ελλειμματα και το πανω απο 100% ως ποσοστο του ΑΕΠ κρατικο χρεος και παρα τα οσα διαχρονικα και διαρθρωτικα προβληματα της χωρας,
οι ευρωπαικες τραπεζες γινονταν ολο και πιο προθυμες να της δανεισουν χρηματα, αφου θα τα λαμβαναν πισω σε ευρω με εξαιρετικα ευνοικα επιτοκια.

Αυτο που οι ελληνικες κυβερνησεις δεν κατανοησαν η αν κατανοησαν, παρεβλεψαν να το εξηγησουν και στους Ελληνες πολιτες ειναι οτι το ευρω "υιοθετηθηκε" μεν απο την Ελλαδα, αλλα δε δημιουργηθηκε απο αυτη, και ετσι δεν προκειται για ελληνικο νομισμα αλλα για νομισμα της Γερμανιας και της Γαλλιας, το οποιο αντικατεστησε κατα κυριο λογο το μαρκο και επιτραπηκε να χρησιμοποιησει και η Ελλαδα. Το ευρω υπηρχε πριν απο την υιοθετηση του απο την Ελλαδα.
Για την ακριβεια, ευρωπαικες νομισματικες ενωσεις υπηρχαν απο τα τελη της δεκαετιας του '70, χωρις τη συμμετοχη της Ελλαδας σε καμια απο αυτες, αλλα παντα με τη συμμετοχη της Γαλλιας και, φυσικα, της Γερμανιας στον κεντρικο ρολο.

    Η προοπτικη υιοθετησης του Ευρω και η πολιτικη δεσμευση των ελληνικων κυβερνησεων για εισοδο της χωρας στην Ευρωζωνη παση θυσια ανοιξαν την πορτα στην κερδοσκοπικη πρακτικη των ευρωπαικων τραπεζων χρονια πριν απο την καταργηση της δραχμης. Κατα καποιο τροπο, οι ελληνικες κυβερνησεις εδωσαν στους κερδοσκοπους και στις κερδοσκοπικα λειτουργουσες ευρωπαικες τραπεζες το υπερτατο δωρο, τη γνωση του μελλοντος, η οποια τους εξασφαλισε μεγαλα και σιγουρα κερδη. Σε ανταλλαγμα, οι ελληνικες κυβερνησεις εξασφαλισαν εισροες κεφαλαιων
 και τη δυνατοτητα να αντλουν οσα δανεικα χρηματα επιθυμουσαν χωρις κανεις να ενδιαφερεται για τη βιωσιμοτητα η μη του ελληνικου χρεους. Το τιμημα ηταν απλο: η χωρα επρεπε οπωδηποτε να υιοθετησει το ευρω, παραχωρωντας ολα τα νομισματικα οπλα της, ανεξαρτητως του αν ειχε προετοιμαστει η οχι καταλληλα για μια τετοια ιστορικη αλλαγη.

Eτσι, χωρες οπως η Ελλαδα βρεθηκαν να χανουν οχι μονο τον ελεγχο επι της νομισματικης πολιτικης τους αλλα και τον ελεγχο στα ελλειμματα και το χρεος τους, εξασφαλιζοντας ωστοσο αστειρευτη δανειοληψια. Παραλληλα, οι τραπεζες βρηκαν εναν επενδυτικο παραδεισο τον οποιο εσπευσαν να εκμεταλλευτουν, μεταφεροντας κεφαλαια απο το κεντρο της Ευρωπαικης Ενωσης, οπου δεν ηταν χαμηλο μονο το επενδυτικο ρισκο στα κρατικα ομολογα αλλα και τα επιτοκια τους,
στην ευρωπαικη περιφερεια, οπου ενω το επενδυτικο ρισκο μειωνοταν, τα επιτοκια ομως παρεμειναν πολυ υψηλα.
  Η μεταφορα ωστοσο δανεικων κεφαλαιων απο το ευρωπαικο κεντρο προς την ευρωπαικη περιφερεια τροφοδοτησε τη φουσκα των περιουσιακων στοιχειων και της αγορας κατοικιας σε πολλα κρατη και προκαλεσε αυξηση των ελλειμματων και του χρεους, οπως εξηγει η μελετη της Κεντρικης Τραπεζας του Σαν Φραντσισκο. Η κατασταση αυτη συνεχιστηκε για πολλα χρονια με τις γερμανικες τραπεζες να καταγραφουν ευκολα και μεγαλα κερδη. αγοραζοντας υψηλοτοκα ομολογα της ευρωπαικης περιφερειας σε μια περιοδο που τα κρατη αυτα οχι μονο δεν ειχαν αναγκη απο επιπλεον δανειακη ρευστοτητα, αλλα κανονικα επρεπε να λαβουν μετρα να τη περιορισουν.

Ελλειψει θαραλλεας πολιτικης αντιμετωπισης αυτης της καταστασης στην Ελλαδα και τις υπολοιπες ευρωπαικες χωρες του Νοτου, επιτραπηκε στις γερμανικες (και τις γαλλικες, ελβετικες κλπ)
τραπεζες να κερδοσκοπησουν με τα ελληνικα, ιρλανδικα, πορτογαλλικα, ισπανικα και ιταλικα ομολογα, εξωθωντας την αυξηση των τιμων των περιουσιακων στοιχειων στις χωρες αυτες στα ακρα.
Η θεαματικη αυξηση της ρευστοτητας συντομα ελαβε πανευρωπαικες διαστασεις και η ζωνη του ευρω αρχισε να βιωνει μια κατασταση φουσκας, απο την οποια επηρεαστηκαν ολα τα κρατη, με τη Γερμανια να αποτελει τη μεγαλυτερη εξαιρεση.

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΟ ΚΟΣΜΟ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ.

Βρηκα το παρακατω αρθρο του Πανου Παναγιωτου στο
TVXS
Πρωτογενης πηγη η ιστοσελιδα του Παναγιωτου,
xrimanews.gr

Το διεθνές χρηματιστηριακό σύστημα είναι δαιδαλώδες, με νομοθεσίες που μπορούν να εξασφαλίσουν ακόμη και την απόλυτη ανωνυμία στην ελίτ των επενδυτικών κεφαλαίων (dark pool trading), παρέχοντας της έτσι την καλύτερη δυνατή κάλυψη όταν δραστηριοποιείται μέσα σε αυτό.

Η πολυπλοκότητα, ο διεθνής χαρακτήρας και το αχανές μέγεθος της χρηματιστηριακής οικονομίας, επιτρέπει στις διεθνείς τράπεζες και στις επενδυτικές εταιρίες να προβαίνουν σε τέτοιου είδους συμμαχίες και να δημιουργούν τέτοιας μορφής συσσωματώσεις δυνάμεων που στην πραγματική οικονομία, το πιθανότερο είναι, πως αντίστοιχες συνεργασίες θα θεωρούνταν καρτέλ.

Έτσι, μία τράπεζα με παγκόσμια παρουσία και επιρροή μπορεί να συνεργαστεί με μία άλλη διεθνή τράπεζα ή μία επενδυτική εταιρία δια μέσω της χρηματιστηριακής και όχι της νομικής οδού, με έναν τρόπο που μπορεί να είναι ταυτόχρονα πολύ ουσιαστικός και ελάχιστα ή καθόλου φανερός.

Και επειδή στη χρηματιστηριακή οικονομία ο βασιλιάς είναι το ρευστό, μία προϋπόθεση που κατά κανόνα είναι απαραίτητη προκειμένου να σφραγιστεί μία χρηματιστηριακή 'φιλία' είναι η μεταφορά κεφαλαίων από τον ένα χρηματιστηριακό 'εταίρο' στον άλλο, μέσω της αγοράς ενός σημαντικού αριθμού μετοχών ή ακόμη και μέσω της ανταλλαγής κεφαλαίων έτσι ώστε ή κάθε εταιρία να έχει σημαντικό αριθμό μετοχών της άλλης. Με αυτόν τον τρόπο τράπεζες και επενδυτικές εταιρίες μπορούν να συνδέσουν τη χρηματιστηριακή τους μοίρα, να αλληλοστηριχθούν και να εξυπηρετήσουν η μία τα συμφέροντα της άλλης με ποικίλους τρόπους.

Οι κρυφές χρηματιστηριακές 'φιλίες', είναι που κάνουν δύσκολη την αναγνώριση όλων των πλευρών που λαμβάνουν μέρος σε μία επιχειρηματική συμφωνία ή σε μία επένδυση, καθώς ενώ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων βλέπει κανείς, για παράδειγμα την BlackRock, πίσω από αυτήν είναι δυνατό να υπάρχουν διαπραγματευτές ή συμφέροντα, τα οποία δεν πρόκειται να δει ποτέ, τουλάχιστον αν δεν μπει στον κόπο να ψάξει ενδελεχώς. Έτσι, μπορεί ένα κράτος να κλείσει μία συμφωνία με μία διεθνή τράπεζα ή μία συνεργασία με μία επενδυτική εταιρία αλλά στην ουσία οι πραγματικοί εταίροι του κράτους να είναι οι βασικοί μέτοχοι της τράπεζας αλλά και όλοι αυτοί με τους οποίους τη συνδέει χρηματιστηριακή 'φιλία' και 'συνεργασία', ακόμη και μέσω δεύτερων, τρίτων κλπ 'συνεργατών' . Αυτός είναι ένας λόγος που κάθε σκέψη για συνεργασία ενός κράτους με έναν από τους μεγάλους παίκτες του διεθνούς χρηματιστηριακού συστήματος, πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή και έπειτα από πολύ έρευνα ώστε να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή διαφάνεια, δεδομένου ότι αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο εξαιτίας των ίδιας της δομής του χρηματιστηριακού συστήματος.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι το πρώτο που τέθηκε ως ζητούμενο στον απόηχο της τραπεζικής κρίσης του 2008 ήταν η υιοθέτηση κανόνων εποπτείας του χρηματιστηριακού κόσμου καθώς η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών, οι κρυφές συνεργασίες, η απληστία και η ασυδοσία με την οποία θεωρήθηκε ότι λειτούργησαν μερικές από τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου αναδείχτηκαν ως γενεσιουργές αιτίες της καταστροφής που τελικά προκλήθηκε. Για παράδειγμα, στην καρδιά της κρίσης στην αγορά κατοικίας και της τραπεζικής κρίσης που ακολούθησε και πήρε διεθνείς διαστάσεις, θεωρήθηκε πως βρισκόταν η χρηματιστηριακή 'σχέση' των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης με κορυφαίες τράπεζες, όπως η Goldman Sachs, με τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης να βαθμολογούν με άριστα τιτλοποιημένα ενυπόθηκα δάνεια και τις τράπεζες να τα πουλούν σε επενδυτές ως 'χρυσάφι' αυξάνοντας την πλασματική ποσότητα χρήματος στην αγορά, μόνο για να ξεκινήσει ξαφνικά η δριμεία υποβάθμιση τους, να αποδειχτεί πως ο 'χρυσός' ήταν 'σκουπίδια' και η πλασματική ρευστότητα να εξαφανιστεί από το σύστημα προκαλώντας του ασφυξία.

Η 'φιλία' οίκων αξιολόγησης και μεγάλων τραπεζών βοήθησε τις δεύτερες να κερδίσουν τόσο στην άνοδο της αγοράς κατοικίας, όσο οι οίκοι αξιολογούσαν τα τιτλοποιημένα ενυπόθηκα δάνεια με άριστα, όσο και στην κατάρρευση της όταν περισσότερο από το 95% των ενυπόθηκων τίτλων υποβαθμίστηκαν με την πλειοψηφία αυτών να καταλήγουν με βαθμολογίες C ή D. Το πόρισμα της σχετικής έρευνας που ολοκληρώθηκε από τις αμερικανικές αρχές το 2011, ανέδειξε αυτές τις κρυφές χρηματιστηριακές 'σχέσεις' και αποκάλυψε αρκετές λεπτομέρειες για τον τρόπο που η ελίτ του κεφαλαίου συνεργάστηκε άτυπα.

Έτσι, ένα μοντέρνο χρηματιστηριακό προϊόν που δημιουργήθηκε με τη συνδρομή του ιδρυτή της BlackRock, Larry Fink, δηλαδή τα τιτλοποιημένα ενυπόθηκα δάνεια, χρησιμοποιήθηκε από πανίσχυρες τράπεζες όπως η Goldman και η Deutche Bank που με τη ΄βοήθεια' των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης προκάλεσαν τη φούσκα στην αμερικανική αγορά κατοικίας. Οι ίδιες οι ΗΠΑ βρέθηκαν στην αρχή να αποκομίζουν κέρδη από αυτήν την κατάσταση εξαιτίας της μεγάλης ανάπτυξης που δημιουργήθηκε σε όλους τους συνδεδεμένους με την αγορά κατοικίας κλάδους, η οποία πέρασε στην πραγματική οικονομία βοηθώντας τη χώρα να ξεπεράσει την ύφεση του 2001-2002. Στη συνέχεια, όμως, η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με μία τρομακτικών διαστάσεων κρίση, αποτέλεσμα του ίδιου χρηματιστηριακού συστήματος το οποίο εμπιστεύτηκε χωρίς να μπορέσει να το εποπτεύσεισωστά και χωρίς να καταφέρει να το ελέγξει επαρκώς.

Αν, λοιπόν, κράτη όπως οι ΗΠΑ δε μπόρεσαν να εποπτεύσουν και να ελέγξουν τις διεθνείς τράπεζες και τις μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και απέτυχαν να προστατευτούν από αυτές, επιτρέποντας τους να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες ενός συστήματος το οποίο γνωρίζουν καλύτερα απ' τον καθένα και τελικά να βλάψουν τόσο τους υπόλοιπους συμμετέχοντες σε αυτό όσο και τα ίδια, τότε μπορεί κανείς να υποθέσει με ασφάλεια ότι ο έλεγχος των διεθνών τραπεζών και των επενδυτικών εταιριών και η εύρεση τρόπων προστασίας από αυτές από μία χώρα όπως η Ελλάδα, αποτελεί ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.

Έτσι, όταν η Ελλάδα αποφάσισε να 'συνεργαστεί' με την BlackRock, παρέχοντας σε μία ιδιωτική εταιρία την αποκλειστική και εξαιρετικής σημασίας αρμοδιότητα να ελέγξει τα δανειακά χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών και επιτρέποντας της με αυτόν τον τρόπο να περάσει από 'ακτινογραφία' τις ελληνικές τράπεζες και μέσω αυτών ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, είναι πιθανό να μη γνώριζε τη χρηματιστηριακή της 'φιλία' με την Goldman Sachs, την εταιρία που αποτέλεσε την πέτρα του 'σκανδάλου' στην υπόθεση όπου η χώρα κατηγορήθηκε πως απέκρυψε το χρέος της και ότι 'έκλεψε' προκειμένου να πάρει μία θέση στην Ευρωζώνη, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή της ελληνικής κρίσης για να τη μεγενθύνει.

Και όμως, η BlackRock είναι ο τρίτος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στην Goldman Sachs κατέχοντας το 3,95% των μετοχών της μέσω της BlackRock Fund Advisors (στοιχεία από Financial Times) και έτσι η χρηματιστηριακή της 'φιλία' και οι σχέσεις της μαζί της είναι πολύ ισχυρές.

Είναι, όμως, αμφίβολο αν η Ελλάδα γνώριζε τη χρηματιστηριακή 'σχέση' με την Goldman Sachs και μίας άλλης εταιρίας, της Lazard, όταν την προσέλαβε ως σύμβουλο του κράτους στην κρισιμότερη περίοδο των τελευταίων 60 ετών. Και όμως, η Goldman Sachs είναι ο τρίτος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στη Lazard, κατέχοντας το 3,83% των μετοχών της (στοιχεία από Financial Times).

Ποιους άλλους, όμως, προσκάλεσε και ποιους εξυπηρετεί, πιθανόν χωρίς να το γνωρίζει, η Ελλάδα, όταν άνοιξε διάπλατα την πόρτα στην BlackRock; Είναι άραγε γνωστό πως στους δέκα μεγαλύτερους θεσμικούς επενδυτές / μετόχους της BlackRock συμπεριλαμβάνεται η εταιρία Paulson & Co., Inc με 1,39%, ιδιοκτήτης της οποίας είναι ο δισεκατομμυριούχος κερδοσκόπος John Paulson (39ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο: Forbes 2011), ο οποίος στις 03 Μαρτίου 2010 κατηγορήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι μαζί με τους Soros, Cohen και Einhorn οργάνωσε την επίθεση στο ευρώ;

Ως μία από τις χαρακτηριστικότερες και με ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα 'φιλίες' της BlackRock μπορεί να αναφερθεί αυτή με την εταιρία Neuberger Berman LLC (ιδρυτής της ο Roy Rothschild Neuberger) η οποία είναι ο έβδομος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στην BlackRock. Όπως είχε αναφερθεί σε άρθρο του Ιουνίου του 2010 (συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο “'Υπόθεση Ελληνική Κρίση – Περίεργες Συμπτώσεις” εκδόσεις Λιβάνη) η Neuberger Berman ήταν αν όχι η πρώτη, μία από τις πρώτες εταιρίες που πούλησαν μαζικά μετοχές της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (1,7 εκατομμύρια μετοχές) στο κρίσιμο τελευταίο τρίμηνο του 2009, προκαλώντας εμμέσως την κατάρρευση του ελληνικού χρηματιστηρίου. Παράλληλα η εταιρία είναι από τους μεγαλύτερους θεσμικούς επενδυτές/ μετόχους του οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody's (ποσοστό 2,71%); Ο νυν πρόεδρος της Neuberger Berman ήταν πρώην πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Lehman Brothers και πρώην συνεταίρος και πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Goldman Sachs.

Και καθώς έγινε αναφορά στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, αξίζει να σημειωθεί πως η BlackRock είναι ο τρίτος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος (με 3,51% μέσω της BlackRock Fund Advisors & 2,83% μέσω της BlackRock Advisors ) στη Moody's και ο τέταρτος στην McGraw-Hill Companies, μητρικής του οίκου Standard and Poors, που με τις υποβαθμίσεις τους προκάλεσαν μία άνευ προηγουμένου βλάβη στη χώρα ενώ κατηγορήθηκαν από Έλληνες, Ευρωπαίους και Αμερικανούς αξιωματούχους για το ρόλο τους τόσο στην αμερικανική και τη διεθνή όσο, στην στην ελληνική και στην ευρωπαϊκή κρίση.

Έχει, επίσης, τη δική της ιδιαίτερη σημασία η σχέση της BlackRock με την Barclays Bank, στην οποία είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής / μέτοχος κατέχοντας το 8% των μετοχών της τράπεζας, πρόεδρος της οποίας είναι ο Marcus Agius, πρώην πρόεδρος της Lazard (σημερινός σύμβουλος της Ελλάδας) και νυν σύζυγος της Katherine Rothschild, κόρης του τραπεζίτη Edmund De Rothschild της ίδιας τραπεζικής οικογένειας με αυτήν του Roy Rothschild της Neuberger Berman.

Ιδιαίτερη είναι η σχέση της BlackRock και με τη Norges Bank Investment Management, το επενδυτικό σχήμα της Νορβηγίας που μέχρι και το 2010 ήταν ο μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στο ΧΑ και επενδυτικός σύμβουλος του οποίου είναι η La Compagnie Benjamin De Rothschild S.A, της ίδιας τραπεζικής δυναστείας με αυτήν που αναφέρθηκε παραπάνω. Η Norges Bank Investment κατέχει το 7,30% των μετοχών της BlackRock και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος της.

Μα και η ίδια η BlackRock είχε μεγάλη συμμετοχή στο ΧΑ, καθώς ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος επενδυτής / μέτοχος στο ελληνικό χρηματιστήριο το 2010 (ανάλυση με στοιχεία από Fianancial Times) ενώ ακόμη και σήμερα κατέχει μέσω της BlackRock Fund Advisors το 5% της ΔΕΗ και είναι μέσα στους δέκα μεγαλύτερους θεσμικούς επενδυτές / μετόχους σε ελληνικές τράπεζες όπως η Εθνική και η Eurobank (στοιχεία: Financial Times). (Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο στις 08 Ιουνίου 2010 και περιλαμβάνεται στο βιβλίο “'Υπόθεση Ελληνική Κρίση – Περίεργες Συμπτώσεις” εκδόσεις Λιβάνη, είχε αναφερθεί πως: η Black Rock είναι παράλληλα: ο δεύτερος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ, βασικός μέτοχος στη Goldman Sachs, βασικός μέτοχος στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s και S&P).

Ο αντίλογος, βέβαια, σε όλα τα παραπάνω και άλλα στοιχεία που αναδεικνύουν ένα ισχυρό πλέγμα συμφερόντων με επίκεντρο την BlackRock, μπορεί να είναι ότι όλα αυτά δεν είναι παρά συμπτώσεις άνευ σημασίας οι οποίες μπορούν να συναντηθούν μέσα στο χρηματιστηριακό κόσμο και ιδιαίτερα μεταξύ κολοσσιαίων τραπεζών και επενδυτικών εταιριών.

Ίσως αυτό να ισχύει πράγματι.

Τότε, δεν έχει καμία σημασία πως η BlackRock είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος μέτοχος της Noble Energy, Inc, της εταιρίας που ανέλαβε τις τρέχουσες έρευνες γιατην ανεύρεση φυσικού αερίου σε περιοχή της κυπριακής Aποκλειστικής Oικονομικής Zώνης (AOZ).

Και σίγουρα τότε θα είναι συμπτωματικό ότι ο μεγαλύτερος μέτοχος της Noble Energy (κατέχει το 12,36% των μετοχών της) είναι η Fidelity Management & Research Co (υποδιευθυντής της – senior vice president - είναι ο Bill Rothschild) η οποία τυχαίνει να είναι και ο όγδοος μεγαλύτερος μέτοχος της BlackRock. Σίγουρα θα πρόκειται τότε για σύμπτωση πως η Fidelity αγόρασε 2,73 εκ, μετοχές της Noble Energy μεταξύ 31 Μαρτίου και 30 Ιουνίου του 2011.

Και φυσικά σε μία τέτοια περίπτωση είναι άνευ ουσίας και συμπτωματικά και τα επτά έγγραφα (εκ των οποίων τα έξι απόρρητα) που εστάλησαν μεταξύ Αυγούστου 2008 και Ιουλίου 2009 από την αμερικανική πρεσβεία στην Kύπρο προς το Στέιτ Nτιπάρτμεντ και που δημοσιοποιήθηκαν από τη Wikileaks, όπου αναφέρεται ότι «ο εκπρόσωπος της Noble Energy μας είπε ότι αποφάσισαν να κάνουν προσφορά (σ.σ. στον πλειοδοτικό διαγωνισμό εκμετάλλευσης της κυπριακής AOZ) μόνο την τελευταία στιγμή, κατά κύριο λόγο με παρότρυνση από τους Iσραηλινούς εταίρους τους» (δημοσιεύτηκε στην Ημερησία, 27 Αυγούστου 2011).

Όπως και να έχει, ο χρηματιστηριακός κόσμος έχει αποδείξει την επικινδυνότητα του και αν υπάρχει κάτι δεδομένο σε αυτόν είναι πως οι 'κάτοικοι' του ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τα δικά τους συμφέροντα παρά για αυτά ενός η περισσότερων κρατών. Και η Ελλάδα έχει ανοίξει 'παρτίδες' με τους ισχυρότερους παίκτες αυτού του αμείλικτου κόσμου, χωρίς να έχει μακρόχρονη χρηματιστηριακή 'κουλτούρα', χωρίς την κατάλληλη τεχνογνωσία, την υποδομή, τα μέσα ή τις δυνάμεις για να αμυνθεί αν οι 'διαπραγματεύσεις' κάποια στιγμή χαλάσουν.

Έτσι, η χώρα φαίνεται να ξεκίνησε όχι ένα σύντομο ταξίδι αλλά μία Οδύσσεια μέσα στο χρηματιστηριακό κόσμο και αν δε απεξαρτηθεί σύντομα από αυτόν ή αν δε μάθει άμεσα να κινείται μέσα του με απαράμιλλη μαεστρία, κινδυνεύει να αργήσει πολύ να βρει το δρόμο της και να ταξιδεύει χαμένη για πολλά χρόνια μέσα σε αυτόν, αναζητώντας μία Ιθάκη σε λάθος κατεύθυνση, όσο οι μνηστήρες που η ίδια προσκάλεσε θα λυμαίνονται την ίδια και τους πολίτες της.

Πάνος Παναγιώτου
Επικεφαλής χρηματιστηριακής τεχνικής ανάλυσης
XrimaNews.gr, GSTA/EKTA Ltd, WTAEC Ltd

Διαβαστε και το παρακατω 

αρθρο 

απο τον ιδιο αναλυτη και το ιδιο site, οπου εκει περιγραφεται λεπτομερως το πολυκροτο σχεδιο των Γερμανων, το Ευρηκα, στο οποιο δρομολογειται το ολοκληρωτικο ξεπουλημα της χωρας.

1981-2010: ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ)

ΕΔΩ, ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
απο το βιβλιο του Παναγιωτου.

Οποιος δεν το εχει διαβασει, ας ξεκινησει απο εκει για να εχει τη πληρη εικονα.


Επιπλεον, ο μηχανισμος αυτος ρυθμιζεται απο μια νομοθεσια που εξασφαλιζει τους δανειστες των τραπεζων εναντι των Ελληνων καταθετων τους σε οποιαδηποτε περιπτωση αδυναμιας η καθυστερησης αποπληρωμης τους, και ετσι το δευτερο ερωτημα ειναι πως προστατευονται οι καταθετες των τραπεζων, δηλαδη οι Ελληνες πολιτες, αν επαληθευτει ενα τετοιο ενδεχομενο.

Η νομοθεσια περι εκδοσης καλυμμενων ομολογων αποτελεσε το πρωτο βημα στη διαδικασια οριστικης εξασφαλισης των δανειστων απο το ενδεχομενο αδυναμιας πληρωμης τους απο την ελληνικη πλευρα (εν προκειμενω τις ελληνικες τραπεζες ), δημιουργωντας
ενα μηχανισμο υποθηκευσης της ελληνικης  ιδιωτικης περιουσιας
και εξασφαλιζοντας νομικα το δικαιωμα των δανειστων να εχουν πληρη εποπτεια της εικονας των δανειοληπτριων τραπεζων και ελεγχο στην "πισινα" των περιουσιακων στοιχειων που τους καλυπταν.

Το δευτερο και σημαντικοτερο βημα για τους δανειστες της Ελλαδας ηταν η εξασφαλιση τους απο το ενδεχομενο αδυναμιας πληρωμης τους απο το ελληνικο κρατος, μεσω της ψηφισης μιας αντιστοιχης με αυτης των καλυμμενων ομολογων νομοθεσιας.
    Πρωτο εμποδιο στο στοχο των δανειστων ηταν η παντελης ελλειψη οποιουδηποτε νομικου ερεθισματος για την ψηφιση μιας νομοθεσιας απο την ελληνικη πλευρα που να τους καλυπτει σε περιπτωση ελληνικης πτωχευσης, παρεχοντας τους εμπραγματες ασφαλειες εναντι της ελληνικης δημοσιας περιουσιας για τα δανεια τους αλλα και τον πληρη ελεγχο της ελληνικης οικονομιας ωστε να εξασφαλισθει οτι θα ληφθουν ολα τα απαραιτητα μετρα για την αποπληρωμη των δανειων.
Γινεται ευκολα αντιληπτο πως αν ετιθετο ενα τετοιο θεμα υπο φυσιολογικες συνθηκες, θα προκαλουσε ανευ προηγουμενου αντιδρασεις, τοσο πολιτικες οσο και λαικες.

  Το δευτερο εμποδιο στο στοχο των δανειστων προεκυπτε απο τρια ιδιαιτερα χαρακτηριστικα που ειχε το δημοσιο χρεος της Ελλαδας:

        α) Ηταν ιδιαιτερα συγκεντρωμενο (80-90%) σε ευρωπαικες τραπεζες, κυριως γαλλικες, γερμανικες, ελβετικες και βρετανικες, και ετσι απειλουσε με κριση το ευρωπαικο τραπεζικο συστημα και συναμα τα ασφαλιστικα και συνταξιοδοτικα ταμεια των παραπανω κρατων σε περιπτωση αδυναμιας αποπληρωμης του.

      β)Το 90% του ελληνικου χρεους διεποταν απο το ελληνικο δικαιο με τροπο τετοιο που εδινε στην Ελλαδα το δικαιωμα σε οποιαδηποτε χρονικη στιγμη να προβει σε αλλαγη της νομοθεσιας και να υποχρεωσει τους δανειστες της να συμμετεχουν σε μια εθελοντικη αναδιαρθρωση του, κατι πολυ θετικο για την Ελλαδα αλλα οχι για τους δανειστες.

      γ) Το 100% του ελληνικου χρεους ηταν απαλλαγμενο απο εμπραγματες ασφαλειες και ετσι οι δανειστες ηταν 100% μη εξασφαλισμενοι σε περιπτωση αδυναμιας αποπληρωμης του η πτωχευσης του ελληνικου κρατους.


Η λυση στα παραπανω προβληματα ηρθε με την "ελληνικη κριση", η οποια, περα απ'ολα τα δωρα που εφερε σε Ευρωπη και ΗΠΑ (για τα οποια ειχαν γινει πολλες προβλεψεις σε παλαιοτερες αναλυσεις μου και πια αποτελουν επιβεβαιωμενα γεγονοτα), οδηγησε την Ελλαδα στην υπογραφη της Συμβασης Δανειακης Διευκολυνσης με χωρες της ΕΕ και στο διακανονισμο Χρηματοδοτησης Αμεσης Ετοιμοτητας του ΔΝΤ , δημιουργωντας την πολυποθητη νομοθεσια που εξασφαλισε τα εξης:

     α)Την απαλλαγη των ευρωπακων τραπεζων απο το "τοξικο" ελληνικο χρεος και τη μεταφορα του σε χωρες της ΕΕ, στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαικη κεντρικη τραπεζα, απ'οπου θα γινει η διαχειριση του.

    β) Την αλλαγη του δικαιου που διεπει το χρεος απο το ελληνικο στο αγγλικο, καταργωντας ενα μοναδικο πλεονεκτημα της Ελλαδας.

γ) Την επιβαρυνση του ελληνικου χρεους με εμπραγματες ασφαλειες επι  του ελληνικου δημοσιου, ακυρωνοντας το δευτερο εξαιρετικο πλεονεκτημα της Ελλαδας.

     δ) Την εποπτεια και τον ελεγχο της ελληνικης οικονομιας και την υποχρεωση της Ελλαδας να υπακουει στις υποδειξεις των δανειστων της, ωστε να εξασφαλιστει στο μεγιστο δυνατο βαθμο η αποπληρωμη των δανειων της προς αυτους.


  Συμπερασματικα, η νομοθεσια περι καλυμμενων ομολογων και οι οροι που εγιναν αποδεκτοι απο την Ελλαδα και περιερχονται στο λεγομενο "Μνημονιο" ολοκληρωσαν τη νομικη πλευρα της εξασφαλισης των δανειστων των ελληνικων τραπεζων και των δανειστων του ελληνικου κρατους απο το ενδεχομενο αδυναμιας πληρωμης τους απο τις πρωτες η το δευτερο
και ανοιξαν το δρομο για μια ελεγχομενη πτωχευση την οποια βιωνουμε ηδη απο τις αρχες του 2010 και θα συνεχισουμε να βιωνουμε για τα επομενα χρονια, με τις προβλεψεις μεγαλων οικονομικων κεντρων του εξωτερικου οπως το CERP να τοποθετουν την παραταση αυτης της καταστασης, με τη μια η την αλλη μορφη, τουλαχιστον μεχρι το 2020.

Στη διαρκεια αυτης της δεκαετιας, η χωρα θα εξακολουθησει να προχωρα στο τουνελ μιας ανευ ορων οικονομικης παραδοσης στους δανειστες της, υποθηκευοντας την ιδιωτικη και δημοσια περιουσια της και κανοντας τα παντα προκειμενου να εξασφαλισει τα συμφεροντα τους, ελπιζοντας οτι ετσι, μετα την οικονομικη και κοινωνικη καταστροφη, θα ερθει η ωρα της ληψης του αντιδωρου για οσα δεινα θα εχει υποφερει, μονο για να καταλαβει τελικα οτι το τιμημα που πληρωσε ηταν εξαιρετικα υψηλο.

Αυτα γραφει στο πολυ ενδιαφερον και κατατοπιστικο για τη κριση βιβλιο του ο Πανος Παναγιωτου, ο οποιος ουτε κομμουνιστης φαινεται ουτε καν αριστερος, χρηματιστηριακος τεχνικος αναλυτης ειναι ο ανθρωπος, δηλαδη "τεχνοκρατης" και των "αγορων".
 Σε πολλους αυτα ειναι γνωστα, αλλωστε το αρθρο γραφτηκε περσυ τον Οκτωβρη.
Ομως, για τους υπολοιπους ειναι χρησιμο  κ επωφελες να μαθουν πχ για τα καλυμμενα ομολογα, για την ανυπολογιστη καταστροφη που δυνανται να φερουν,
κ να θυμηθουν βεβαια οτι τη παραδοση και την ολοκληρωτικη υποταγη της χωρας στους τοκογλυφους καπιταλιστες-δανειστες, μπορει να την ολοκληρωσε ο ΓΑΠ, ομως ξεκινησε πολλα χρονια πισω.
Ηταν μια αλυσιδα γεγονοτων που μας εφεραν εδω..
περα απο τον αρχιεγκληματια του 81, ο νομος για τα καλυμμενα ομολογα ψηφιστηκε επι Σημιτη και συμπληρωθηκε επι Καραμανλη, οπως αναφερεται και στο πρωτο μερος του αρθρου.

Τα παραμυθια για "περιορισμενη εθνικη κυριαρχια" ειναι για μικρα παιδια κι αφελεις,
η αληθεια ειναι οτι η εθνικη κυριαρχια εχει πληρως απωλεσθει και απο οτι φαινεται, ουτε καν αυτο, διοτι ειναι ενα φαντασμα κ μυθος που λεμε στους εαυτους μας,
...εθνικη κυριαρχια δεν υπηρξε ποτε.
Αν εθνικη κυριαρχια ειναι η ταξικη εκμεταλλευση απο ντοπιους καπιταλιστες, τοτε μαλλον δε πρεπει να ανησυχουμε και πολυ που τη "χασαμε", ολα τα γουρουνια εχουν την ιδια μουρη και απο οτι δειχνει, τα ντοπια ειναι πολυ χειροτερα.
Το προταγμα για εθνικη κυριαρχια ειναι αρρηκτα συνδεδεμενο με τον απεγκλωβισμο απο τη νεοφιλελευθερη-καπιταλιστικη χουντα των αγορων, του ΔΝΤ και της ΕΕ,
αυτα τα δυο πανε πακετο, το ενα ειναι προυποθεση του αλλου.
Εθνικη κυριαρχια ειναι η ταξικη συνειδητοποιηση-αφυπνιση
(Εκτος αν ειστε βιομηχανοεφοπλιστοτραπεζιτοπλουτοκρατες)
, κ ολα αυτα ειναι ενα αλμα στο κενο
ενα αλμα πιστης με τη Κιρκεγκωριανη Ορολογια, το οποιο πρεπει να κανουμε για να απαλλαγουμε απο τη γαλαζοπρασινη συμμορια.
Η καταληξη μπορει να ειναι να γκρεμοτσακιστουμε, αλλα διχως αυτο το αλμα πιστης, το γκρεμοτσακισμα ειναι βεβαιο, διχως το μπορει.


ΥΓ Ωραια θεματα ειχαμε σημερα, αποποινικοποιηση και αρση της ανωνυμιας στο διαδικτυο.
Πρωταγωνιστης και στα δυο ο ιδιος Υπουργος, πιστο μελος της καθεστωτικης συμμοριας που λυμαινεται τον τοπο.
Τα λεμε αυριο.

1981-2010: ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ (ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ)

Αλλο ενα αρθρο του Πανου Παναγιωτου, απο το βιβλιο του: "Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ"
Το αρθρο γραφτηκε στις 22 Οκτωβριου 2010, ομως αξιζει να διαβαστει, διοτι αν δε γνωρισουμε με οσο δυνατον περισσοτερη ακριβεια το πριν, τοτε διαρκως θα αναπαραγουμε τα ιδια σφαλματα και στο μετα.

Η Κεντρικη τραπεζα της Νεας Ζηλανδιας κατεθεσε προταση για την αλλαγη της εθνικης νομοθεσιας, ωστε να επιτραπει στις τραπεζες της Αυστραλιας να εκδιδουν καλυμμενα ομολογα. Τα καλυμμενα ομολογα ειναι εργαλεια χρεους που υποχρεωνουν το δανειοληπτη να εξασφαλιζει το δανειστη με ενεχυρο σε τμημα των περιουσιακων του στοιχειων, το οποιο επιλεγεται σε συνεργασια με το δανειστη και περιλαμβανει τα καλυτερα περιουσιακα στοιχεια του δανειοληπτη (ονομαζεται pool- πισινα).
    Το τμημα αυτο επιβαλλεται να εχει μεγαλυτερη αξια απο το υψος του δανειου, ωστε να παρεχει τη μεγιστη δυνατη εξασφαλιση στο δανειστη. και ξεχωριζεται απο τα υπολοιπα περιουσιακα στοιχεια του δανειοληπτη, ετσι ωστε σε περιπτωση αδυναμιας αποπληρωμης του δανειου ο δανειστης να εχει προσβαση σε αυτο πριν απο οποιοδηποτε αλλο δικαιουχο, ενω επιπλεον εχει προσβαση και στα υπολοιπα περιουσιακα στοιχεια του δανειοληπτη. Τελος, ο δανειστης εχει το δικαιωμα συνεχους εποπτειας και διενεργειας ελεγχων επι του ενεχυριασμενου τμηματος της περιουσιας του δανειοληπτη και μπορει να προσθεσει η να αφαιρεσει περιουσιακα στοιχεια σε αυτο ανα πασα στιγμη,
αν κριθει οτι δεν εξασφαλιζεται δεοντως απο την αρχικη επιλογη ενεχυριασμενων περιουσιακων στοιχειων.

Μεχρι σημερα, οι τραπεζες της Αυστραλιας απαγορευεται να εκδωσουν καλυμμενα ομολογα, καθως η εκδοση τους συγκρουεται με το ισχυον τραπεζικο δικαιο της χωρας, το οποιο οριζει οτι τα συμφεροντα των καταθετων της τραπεζας πρεπει να προηγουνται αυτων των δανειστων της.
Στην περιπτωση εκδοσης καλυμμενων ομολογων τα συμφεροντα των δανειστων προηγουνται αυτων ολων των υπολοιπων, συμπεριλαμβανομενων και των καταθετων των τραπεζων, και ετσι, σε περιπτωση οποιασδηποτε αδυναμιας πληρωμης, οι δανειστες μπορουν να κατασχεσουν
ακομα και τις καταθεσεις στην τραπεζα.
   Η συζητηση για τη θεσπιση η οχι μιας νομοθεσιας που θα επιτρεπει στις τραπεζες της Αυσραλιας να εκδιδουν καλυμμενα ομολογα αποτελει ενα εξαιρετικα σημαντικο θεμα, με πολιτικους και τραπεζιτες να εκφραζουν δημοσια τα επιχειρηματα τους, και η χρονικη στιγμη που επιλεγεται για αυτο εχει να κανει περισσοτερο με τη παγκοσμια διογκωση του κρατικου χρεους ως ποσοστο του ΑΕΠ και την προοπτικη μιας αργης εξοδου της διεθνους οικονομιας απο τη μεγαλυτερη κριση των τλευταιων ογδοντα ετων, παρα με το προβλημα χρεους της ιδιας της Αυστραλιας, καυως αυτο ειναι απο τα μικροτερα στον κοσμο. Αυτος ακριβως ειναι και ο λογος που το εξυπνο χρημα δε βιαστηκε, ουτε πιεσε την Αυστραλια να ψηφισει χωρις νομους με στοχο τη διασφαλιση των συμφεροντων των δανειστων, αφου αυτη η χωρα θεωρειται εξαιτερικα μικρου ρισκου με μηδενικες πιθανοτητες επιτυχιας.

Δε συνεβη ομως το ιδιο και στην Ελλαδα, οπου η πρετοιμασια για την προστασια των δανειστων απο το ενδεχομενο πτωχευσης ξεκινησε στις αρχες της περασμενης δεκαετιας και κατεληξε στην ψηφιση της νομοθεσιας που επετρεψε την εκδοση καλυμμενων ομολογων το 2003, σε φαινομενικα ανυποπτο χρονο, ανευ πολίτικων αντιδρασεων και "κατω απο τη μυτη" των Ελληνων πολιτων.
Το ιδιο ειχε συμβει και το 1920, οταν η Ελλαδα ψηφισε σχετικη νομοθεσια που ρυθμιζε τη διαδικασια εκδοσης ομολογων, η οποια περιλαμβανε ορους που θα προστατευαν τους δανειστες απο ενδεχομενη αδυναμια αποπληρωμης τους, κατι που τελικα συνεβη μεσα στα επομενα χρονια. Απο το 1922 κα μετα, η Ελλαδα βρεθηκε αντιμετωπη με δραματικα δημοσιονομικα προβληματα και οι δανειστες της πιεσαν και πετυχαν τη "διχοτομηση" της δραχμης, με τη μιση αξια της να παραμενει στον κατοχο της και την υπολοιπη μιση να αποδιδεται στο κρατος με ανταλλαγμα δανεια εικοσαετιας με 6,5% επιτοκιο, τα οποια φυσικα ποτε δε πληρωθηκαν. Ακολουθησε η Μεγαλη Υφεση μετα το κραχ του 1929 στις ΗΠΑ και τελος ο Β Παγκοσμιος πολεμος που εδωσε τη χαριστικη βολη στην ελληνικη οικονομια.

Πολλα χρονια αργοτερα, το 1981, ξεκινουσε ενας απο τους μεγαλυτερους διεθνεις κυκλους οικονομικης αναπτυξηςμ ο οποιος εμελλε  να κρατησει μεχρι το 2000 και κατα τη διαρκεια του οποιου ο κοσμος αλλαξε θεαματικα. Αντι, ωστοσο, η Ελλαδα να εκμεταλλευτει τις ευνοικες συνθηκες της δεκαετιας του 80, της πρωτης απο τις δυο δεκαετιες παγκοσμιας οικονομικης αναπτυξης, στε να αναπτυχτει χωρις να αυξησει το χρεος της και χωρις να επιβαρυνει τα δημοσιονομικα μεγεθη της, επελεξε να ακολουθησει μια πολιτικη παροχων βασισμενων αποκλειστικα στην υπερβολικη επεκταση του κρατικου δανεισμου, με αποτελεσμα το χρεος να εκτιναχτει πανω απο το 100% μεχρι τις αρχες της επομενης δεκαετιας απο το 34,5% το 1981, με παραλληλη απογειωση του πληθωρισμου, ο οποιος κατα τη δεκαετια του 1980 κυμαινοταν στο 19% (φτανοντας μεχρι και στο 25% το 1985), ποσοστο τριπλασιο απο τον ευρωπαικο μεσο ορο.
  Η Ελλαδα ειχε μια και μοναδικη ευκαιρια να μειωσει το χρεος που ειχε συσσωρευτει κατα τη διαρκεια της δεκαετιας του 1980 και αυτη της δοθηκε μεσα στην επομενη δεκαετια, η οποια χαρακτηριστηκε επισης απο θεαματικη διεθνη αναπτυξη και εξαιρετικα ευνοικο διεθνες επιχειρηματικο περιβαλλον. Εχοντας φτασει ομως το 1991 να ξοδευει το 12% του ΑΕΠ της για την αποπληρωμη των τοκων των δανειων της και με τους πολιτικους ιθυνοντες να εχουν εθιστει στην ευκολη λυση του δανεισμου, ενα τετοιο εγχειρημα αναμενοταν εξαιρετικα δυσκολο, κατι που οι δανειστες της Ελλαδας το γνωριζαν καλυτερα απο τον καθενα.

Ετσι, οταν εφτασε η ωρα της υπογραφης της συνθηκης του Μααστριχτ οι μεγαλες δυναμεις της Ευρωπης επρεπε να αποφασισουν αν θα επετρεπαν στην Ελλαδα να την υπογραψει, παρα το γεγονος οτι δεν πληρουσε σε καμια περιπτωση τα κριτηρια που εθετε, η αν θα τη πιεζαν να βελτιωσει τα οιονομικα της προκειμενου να μη βρεθει οικονομικα απομονωμενη. Επιλεχτηκε το δευτερο, γιατι αυτο εξυπηρετουσε τις μεγαλες ευρωπαικες δυναμεις, και η Ελλαδα υπεγραψε τη συνθηκη του Μααστριχτ, μολονοτι η οικονομια της ταλανιζοταν απο πληθωρισμο της ταξης του 19,8%, οταν ο ευρωπαικος μεσος ορος ηταν στο 4,07% και μολονοτι το δημοσιονομικο ελλειμμα της ηταν της ταξης του 11,5%, οταν ο αντιστοιχος ευρωπαικος μεσος ορος ηταν στο 3,64%.
  Η αποτυχια πραγματικης συγκλισης με τις ευρωπαικες οικονομιες διαιωνισε την πολιτικη εξαρτηση απο δανειακα κεφαλαια και οδηγησε στην υιοθετηση μεθοδων δημιουργικης λογιστικης προκειμενου να  αποκρυφτει η πραγματικη οικονομικη εικονα της χωρας και  να μεταφερθει η λυση των προβληματων της στο μελλον. Συμφωνα με μια σειρα παλαιων και νεοτερων εκθεσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ, απο το 1996 και μετα τα επισημα στατιστικα στοιχεια για την ελληνικη οικονομια τελουν υπο αμφισβητηση, ενω συμφωνα με τις τελευταιες ανακοινωσεις περι των "ελληνικων στατιστικων", θεωρειται πως εχουν παραποιηθει τουλαχιστον απο τα τελη της δεκαετιας του 90 και μετα.

Φτανοντας στο τελος της δεκαετιας του 1990 και εχοντας χασει την ευκαιρια να εκμεταλλευτει τον εικοσαετη κυκλο διεθνους αναπτυξης, η Ελλαδα ειχε πλεον μονο ενα τροπο για να εξασφαλισει την παραμονη της στο κλαμπ των αναοτυγμενων κρατων, συνεχιζοντας την πολιτικη υπερβολικου δανεισμου και δημιουργικης λογιστικης με τη συναινεση και τη συνενοχη ΗΠΑ και Ευρωπης. Ετσι ενταχθηκε στην ΕΕ , παρα το γεγονος οτι το χρεος της ηταν μεγαλυτερο απο το 100% του ΑΕΠ και το πραγματικο δημοσιονομικο ελλειμμα της αγνωστο.
Ολα αυτα λαμβαναν χωρα κατω απο το αγρυπνο βλεμμα των δανειστων της Ελλαδας, οι οποιοι συνεχιζαν να καλυπτουν τις δανειακες της αναγκες, ξεκινωντας ωστοσο τις διαδικασιες που θα εξασφαλιζαν τα συμφεροντα τους σε περιπτωση μελλοντικης αδυναμιας αποπληρωμης των δανειων της.
Ετσι, απο τις αρχες του 2000 οι δανειστες πιεσαν για τη θεσπιση νεων νομοθεσιων, που θα επετρεπαν στις ελληνικς τραπεζες την εκδοση καλυμμενων ομολογων και το 2003 πετυχαν την ψηφιση του σχετικου νομου, ανοιγοντας την πορτα για την αρχη της περιοδου επιβαρυνσης του ελληνικου χρεους με βαρια ενεχυρα. Ακολουθησε η περιοδος αναπτυξης απο το 2003 μεχρι το 2007, η οποια ομως στηριχτηκε στην επεκταση του ιδιωτικου δανεισμου και στην δημιουργια μια φουσκας στην αγιορα ακινητων και το 2007 ηταν πια ξεκαθαρο για τους δανειστες οτι η αρχη του τελους για την Ελλαδα ειχε φτασει. Τοτε, μεθοδευσαν τη θεσπιση νεων συμπληρωματικων νομων για την αγορα καλυμμενων ομολογων και δυστυχως, οπως και το 2003. δεν υπηρξε καμια ιδιαιτερη πολιτικη αντιδραση η ενημερωση των Ελληνων πολιτων σχετικα με τη σοβαροτητα του θεματος. Οι νεοι νομοι ψηφιστηκαν και εχει ενδιαφερον να ριξουμε μια γρηγορη ματια στο φυλλο της 1ης Αυγουστου 2007 της Εφημεριδας της Κυβερνησεως, οπου διαβαζουμε τα εξης:

"Τα πιστωτικα ιδρυματα δυναντια να εκδιδουν καλυμμενες ομολογιςες, συμφωνα με τις διαταξεις του παροντος αρθρου και συμπληρωματικα του ν.3156/2003.
"Το καλυμμα των καλυμμενων ομολογων δυναται να συνισταται σε απαιτησεις απο δανεια και πιστωσεις καθε φυσεως και συμπληρωματικα σε απαιτησεις απο παραγωγα χρηματοοικονομικα προιοντα [....] σε καταθεσεις σε πιστωτικα ιδρυματα και σε κινητες αξιες, οπως οριζεται ειδικοτερα με αποφαση της Τραπεζας της Ελλαδας.
"Επι του καλυμματος συνισταται νομιμο ενεχυρο υπερ των ομολογιουχων[...] οι οποιοι αναφερονται ως εξασφαλιζομενοι δανειστες στο προγραμμα των ομολογιων.
"Σε περιπτωση που ορισμενα απο τα περιουσιακα στοιχεια που συνιστουν το καλυμμα των ομολογιων διεπονται απο ξενο δικαιο, θα συστηνεται εμπραγματη εξασφαλιση επ'αυτων υπερ των ομολογουχων και των λοιπων εξασφαλιζομενων δανειστων.
"Οι απαιτησεις που συγκαταλεγονται στο καλυμμα των ομολογιων αναφερονται ονομαστικα σε εγγραφο που υπογραφεται απο τον εκδοτη και τον θεματοφυλακα και καταχωρειται σε περιληψη που περθιεχει τα ουσιωδη σημεια του. Με τον ιδιο τροπο δυνανται να αντικαθιστανται απαιτησεις που συνιστουν μερος του καλυμματος με αλλες η να προστιθενται απαιτησεις στο καλυμμα.
"Με καλυμμενες ομολογιες δυνανται να εξομοιουνται οι ομολογιες που εκδιδονται απο νομικο ποσωπο εικου σκοπου, που εδρευει ειτε στην Ελλαδα ειτε σε κρατος μελος του Ευρωπαικου Οικονομικου Χωρου και που αποκτα απαιτησεις απο δανεια και πιστωσεις καθε φυσεως απο πιστωτικο ιδρυμα που εδρευει στην Ελλαδα"

Παρα τους παραπανω νομους, χρειαστηκε μια ακομα τροποποιηση στην ελληνικη νομοθεσια το 2008, προκειμενου η Εθνικη Τραπεζα της Ελλαδας να ξεπερασει και το τελευταιο εμποδιο για την εκδιση καλυμμενων ομολογων, και μετα και απο αυη τη τροποποιηση, ο δρομος ανοιξε διαπλατα και τον περπατησαν τοσο η Εθνικη, οσο και η Alpha, h Marfin και η Εurobank, με τη εκδοση καλυμμενν ομολογων να γινεται πλεον η νεα εθνικη μοδα. Ετσι για παραδειγμα, μεσα στο καλοκαιρι του 2010 η Εθνικη ανακοινωσε προγραμμα εκδοσης καλυμμενων ομολογων αξιας εκδοσης 15 δις ευρω, συμπληρωματικου προηγουμενου προσφατου προγραμματος της υψους 3 δις ευρω.
Σταδιακα και σταθερα, μερικες απο τις σημαντικοτερες ελληνικες τραπεζες προβαινουν σε ολο και μεγαλυτερες εκδοσεις καλυμμενων ομολογων, τα οποια λαμβανουν πολυ χαμηλες βαθμολογιες απο τους οικους πιστοληπτικης αξιολογησης και η νεα αυτη ταση δημιουργει μια δεξαμενη χρεους, το οποιο εχει ως ενεχυρο κυριως στεγαστικα δανεια. Μελετωντας ενδεικτικα μια εκδοση καλυμμενων ομολογων ελληνικης τραπεζας αξιας 5 δις ευρω, βρισκουμε στην "πισινα" του στεγαστικα δανεια
στην Αττικη, τη Θεσσαλονικη, την Πελοποννησο, τη Θεσσαλια, τη Στερεα Ελλαδα, τα νησια του Αιγαιου, τη Κρητη, τα νησια του Ιονιου, την Θρακη και την Ηπειρο. Με το περιεχομενο της
"πισινας" να αποτελει το καλυμμα του ομολογου, δηλαδη αυτο πανω στο οποιο ο δανειστης εχει "ενεχυρο" σε περιπτωση αδυναμιας πληρωμης του δανειοληπτη, το πρωτο ερωτημα που τιθεται ειναι αν πραγματι, σε περιπτωση αδυναμιας αποπληρωμης του δανειου η κυριοτητα των στεγαστικων δανειων αυτων θα περιελθει στα χερια των δανειστων της τραπεζας.
Αν η απαντηση ειναι θετικη, οπως οριζεται απο τη σχετικη νομοθεσια. τοτε μεσω των προγραμματων καλυμμενων ομολογων των ελληνικων τραπεζων εχει δημιουργηθει ενας μηχανισμος υποθηκευσης ελληνικης περιουσια; (και μαλιστα χωρις οριο ως προς το ποσο της "καλυψης" των δανειστων που μπορει να επιτευχθει μεσω αυτου), κατι που δε φαινεται ιδιαιτερα σοφο αν λαβουμε υποψη τη χρηματοπιστωτικη και οικονομικη κατασταση της χωρας, για την οποια μεχρι και σημερα οι τιμες των ασφαλιστρων των ελληνικων ομολογων την υποδεικνυουν ως τη δευτερη πιθανοτερη προς πτωχευση στον κοσμο


(ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΚΙ ΙΣΩΣ ΤΟ ΖΟΥΜΙ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ, ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΡΤΗΣΩ ΑΥΡΙΟ)

ΟΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ": Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΡΟΤΣΙΛΝΤ, Κ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ

Διαβαζω αυτες τις μερες ενα βιβλιο ονοματι "Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ".
Συγγραφεας του ο Πανος Παναγιωτου, ενας ανθρωπος των "αγορων", χρηματιστηριακος τεχνικος αναλυτης, διευθυντης της Greek Society of Technical Analysis (Bρετανια), της World Tecnical Analysis
Educational Company και του Xrimanews.gr
(Aρθρογραφει επισης στην Οικονομικη Εφημεριδα ΚΕΡΔΟΣ κι αλλου)
Αν θελεις να εχεις μια σφαιρικη ενημερωση περι της παγκοσμιας οικονομικης και γεωπολιτικης σκακιερας, καλο ειναι-ισως κι απαραιτητο- να διαβαζεις και βιβλια με τα οποια διαφωνεις στη συνολικη προσεγγιση των θεματων,
πχ ο συγκεκριμενος αναλυτης στο βιβλιο του αναφερει οτι δε μπορεις να ξεφυγεις απο το Συστημα, το μονο που μπορει να γινει ειναι να καταπολεμηθει εκ των εσω.
Η οικονομοτεχνικη του αναλυση ομως ειναι καλη, κατεχει το αντικειμενο του
κι ανεξαρτητως του αν τελικα οσα γραφει ειναι σωστα η λανθασμενα
-εγω δε μπορω να το κρινω αυτο,-
θα παραθεσω καποια αποσπασματα του γιατι, διαβαζοντας το βιβλιο του, ειδα τη κεντρικη του ιδεα να ειναι παρεμφερης με παλιοτερες αναρτησεις μου, στην οποια γραφω οτι η Ελλαδα χρησιμοποιηθηκε απο Αμερικανικα συμφεροντα ως Δουρειος Ιππος για την αποσταθεροποιηση του Ευρω και για την ενισχυση του Δολλαριου
ΤΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΕΡΟΕΣΣΑ
ΟΙ ΒΙΖΙΤΕΣ ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ
Βεβαια, αυτο ειναι η μιση αληθεια.
Η υπολοιπη ειναι- επαναλαμβανω αν ευσταθουν οσα θα μεταφερω-
οτι τη Γερμανια και τη Γαλλια, καθολου δεν τη χαλασε αυτο.
Με λιγα λογια, ολοι κερδισμενοι βγηκαν απο την Ελληνικη Κριση, η οποια ισως να ηταν τελικα περισσοτερο στημενη απο οτι αρχικα νομιζαμε οσοι μηρυκαζαμε τις Παγκαλικες παπαριες περι αντιπαραγωγικων και τεμπελικων κοπροσκυλων


(ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΕΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ)
"Τους τελευταιους μηνες
(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010)
το ελληνικο χρηματιστηριο εχει δεχτει εναν ανευ προηγουμενου πολεμο και αυτο αποτυπωνεται οχι μονο στο ποσοστο της κατα 50% περιπου πτωσης του ΓΔ σε αυτο το διαστημα, οσο κυριως στην τεραστια αρνητικη αποκλιση του απο τις διεθνεις αγορες μετοχων, καθως εχει φτασει να παρουσιαζει τη μεγαλυτερη αρνητικη συσχετιση με βασικους δεικτες οπως ο S&P απο τα τελη της δεκαετιας του 90.
Μια απο τις εταιρειες που πρωτοστατησαν στη χρηματιστηριακη επιθεση εναντιον του ΧΑ ηταν
η Neuberger Berman, η οποια επαιξε καταλυτικο ρολο στην πτωση του ελληνικου χρηματιστηριου,
πουλωντας 1,7 εκατομμυρια μετοχες της Εθνικης Τραπεζας
(μετοχη με τη μεγαλυτερη βαρυτητα στον ΓΔ)
το τελευταιο τριμηνο του ετους. Μερικες περιεργες συμπτωσεις οσον αφορα την εταιρεια αυτη ειναι πως ο νυν προεδρος της ηταν προεδρος επενδυτικου τμηματος της Lehman Brothers, πρωην συνεταιρος και προεδρος του επενδυτικου τμηματος της Goldman Sachs και στενο συγγενικο
προσωπο του τεως προεδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους. Η πιο ενδιαφερουσα συμπτωση ομως ειναι πως η συγκεκριμενη εταιρεια εχει ιδρυθει απο ενα μελος της οικογενειας Ροτσιλντ, της μεγαλυτερης τραπεζικης δυναστειας στον κοσμο.

Ενα αλλο μελος αυτης της οικογενειας, ο Ναθανιελ Ροτσιλντ ,το Φεβρουαριο του 2010 υποστηριξε σε συνεντευξη του στη Les Echos πως η ελληνικη (και η ευρωπαικη) κριση αποτελει "πολλη φασαρια για το τιποτα" και οτι στην πραγματικοτητα τον καταλυτικο ρολο στη δημιουργια της επαιξαν οι κερδοσκοποι και οχι τα αληθινα οικονομικα προβληματα. "Ο ρολος τους (των κερδοσκοπων στην ελληνικη κριση) ηταν πολυ, πολυ μεγαλος", ειπε χαρακτηριστικα, συμπληρωνοντας: "Ολα εγιναν
τοσο ευκολα (για τους κερδοσκοπους). Το πρωτογενες ελλειμμα της Ευρωπης δεν ειναι σχημο συγκρινομενο με αυτο των ΗΠΑ, της Ιαπωνιας και αλλων κρατων".
Το πιθανοτερο ειναι ο Ναθανιελ Ροτσιλντ να ξερει καλα τι λεει τοσο για τα οικονομικα προβληματα της Ευρωπης, των ΗΠΑ, της Ιαπωνιας και της Ελλαδας, οσο και για το ρολο των κερδοσκοπων στη δημιουργια της τεχνητης ελληνικης, και, στη σνεχεια, ευρωπαικης κρισης.
Η οικογενεια του εχει τη μεγαλυτερη παραδοση στον κοσμο στο εμποριο χρεους, εχοντας χρηματοδοτησει δεκαδες κρατη για περισσοτερο απο διακοσια χρονια, ενω αποτελει τη μεγαλυτερη τραπεζικη δυναστεια διεθνως με ανυπολογιστη περιουσια και αμετρητες "εμπλοκες" σε χρηματιστηριακες και χρηματοπιστωτικες κρισεις. Στις 3 Δεκεμβριου 1923 η Chicago Evening American ειχε γραψει σχετικα: "Οι Ροτσιλντ μπορουν να ξεκινησουν η να εμποδισουν πολεμους. Ο λογος τους μπορει να δημιουργησει η να διαλυσει αυτοκρατοριες". Η New York Evening Post
στις 22 Ιουλιου 1924 ειχε γραψει:" Ο Καιζερ επρεπε να συμβουλευτει τον Ροτσιλντ προκειμενου να μαθει αν μπορει να κανει πολεμο η οχι. Ενας αλλος Ροτσιλντ σηκωσε ολο το βαρος της διαμαχης
που οδηγησε στην καταρρευση του Ναπολεοντα". Στις 8 Ιουλιου 1937 οι New York Times
ειχαν γραψει για τη δυναστεια: "Οι Ροτσιλντ εισηγαγαν τον κανονα του χρηματος στην ευρωπαικη πολιτικη. Δεν εχουμε πλεον εθνη αλλα οικονομικες επαρχιες".

Η οικογενεια Ροτσιλντ εινα στο τιμονι του μεγαλυτερου δικτυου εξορυξης και εμποριας χρυσου, διαμαντιων, πολυτιμων λιθων και μεταλλων, μεσα απο εταιρειες οπως η Barick Gold, η Gold Fields,
η De Beers, η Rio Tinto κλπ, ενω ειναι απο τις ισχυροτερες οικογενειες της βιομηχανιας πετρελαιου.
Οι Ροτσιλντ εισηγαγαν τον υπολογισμο της spot τιμης του χρυσου στο χρηματιστηριο του Λονδινου
και ηταν οι ιδιοι υπευθυνοι γι' αυτη τη διαδικασια καθημερινα απο το 1919 μεχρι το 2004, οταν τοποθετησαν ως αντικαταστατη τους την Barkleys, εταιρεια με την οποια εχουν ισχυρους δεσμους.

Ο ρολος των Ροτσιλντ στην Ελλαδα υπηρξε στο παρελθον εξαιρετικα σημαντικος και αυτο κανει τις συμπτωσεις ακομα πιο ενδιαφερουσες.Τα δανεια των Ροτσιλντ ηταν απο τα πρωτα και μεγαλυτερα που ελαβε το ανεξαρτητο ελληνικο κρατος μετα το 1821, ενω οι Ροτσιλντ ειναι οι
δημιουργοι του συγχρονου τραπεζικου και νομισματικου συστηματος της Ελλαδας,
καθως ηταν βασικοι χρηματοδοτες, συνιδρυτες και μεγαλομετοχοι της Εθνικης Τραπεζας της Ελλαδας
(ΕΤΕ), μεσα απο την οποια εισηγαγαν το κλασικο αποθεματικο/κεντρικο τραπεζικο συστημα στη χωρα,
παρεχοντας την αδεια στην ΕΤΕ να τυπωνει χρημα χωρις αντικρυσμα, ενα ποσοστο του οποιου ανηκε στους ιδιους. Εχοντας το νομισματικο ελεγχο και τον ελεγχο της παραγωγης χρηματος στην Ελλαδα στα χερια τους, μπορεσαν να παιξουν κυριο ρολο σε βαθος χρονου στην εκδοση δανειων για τη δημιουργια εργων υποδομης, ενω δανειοδοτησαν εκατονταδες ελληνικες και δεκαδες βιομηχανιες.

Μεχρι του σημειου που τα στοιχεια γινονται ασαφη, παρεμεναν βασικοι μετοχοι της ΕΤΕ μεσω πολλων εταιρειων (μια απο αυτες ειναι η Neuberger Berman), αλλα και οι πιθανοτεροι μεγαλομετοχοι της ιδρυθεισας στην πορεια Τραπεζας της Ελλαδας, η οποια πηρε το ρολο της κεντρικης Τραπεζας απο την ΕΤΕ.
Στο πιο προσφατο παρελθον, η N.M.Rothchild & Sons υπηρξε συμβουλος του ελληνικου κρατους για την ιδιωτικοποιηση της ΔΕΗ και της Δημοσιας Επιχειρησης Αεριου, συμβουλος της Cosmote,
των ΕΛΠΕ, της Τραπεζας Εγνατια, της Γενικης Τραπεζας, της Μυτιληναιου, της Εurobank,
και δεκαδων αλλων τραπεζων και εταιρειων στην Ελλαδα.
Ετσι, το γεγονος πως η Neuberger Berman,η οποια πρωταγωνιστησε στην πτωση της ΕΤΕ το κρισιμο τελευταιο τριμηνο του 2009, ειναι συμφεροντων Ροτσιλντ, αποτελει μια πολυ περιεργη και προκλητικη συμπτωση. Δεν ειναι ομως η μοναδικη.

Στις 13 Μαιου 2010 ο νυν βασικος οικονομικος συμβουλος της κυβερνησης Ομπαμα και πρωην διοικητης της Κεντρικης Τραπεζας των ΗΠΑ Πολ Βολκερ υποστηριξε στο Λονδινο οτι η ελληνικη κριση δημιουργησε το προβλημα μιας "ενδεχομενης αποσυνθεσης του Ευρω", προκαλωντας πανικο στις αγορες. Εχει ενδιαφερον η συμπτωση πως ο Πολ Βολκερ, αφου παρεδωσε τη θεση του διοικητη της FED στον Αλαν Γκρηνσπαν το 1987, εγινε προεδρος της επενδυτικης τραπεζας J.Rothchild,
Wolfensohn & Co, της οικογενειας Ροτσιλντ.
Στις 3 Μαρτιου 2010 ο Τζορτζ Σορος κατηγορηθηκε μαζι με τους Πολσον, Κοεν και Αινχορν απο του Υπουργειο Δικαοσυνης των ΗΠΑ οτι οργανωσε την επιθεση στο ευρω. Ειναι ενδιαφερον πως ο Σορος, μαζι με την πρωην Υπουργο των ΗΠΑ Μαντλιν Ολμπραιτ και τον τραπεζιτη Τζεηκομπ Ροτσιλντ, ειναι συνεταιροι σε επενδυτικη εταιρεια με εδρα το Λονδινο, η οποια εξειδικευεται
σε επενδυσεις στην Αφρικη. Η οικογενεια Ροτσιλντ ειναι ο μεγαλυτερος επενδυτης στην Αφρικη για περισσοτερο απο 200 χρονια, με πρωταγωνιστικο ρολο στην αγορα χρυσου και πολυτιμων μεταλλων.
Οι Ροτσιλντ διαδραματιζουν πρωταγωνιστικο ρολο και στη δανειοδοτηση των αφρικανικων κρατων.
Ο Σορος ειναι στενος συνεργατης της οικογενειας Ροτσιλντ σε μια σειρα αλλων επενδυτικων εργων, ενω μελη του διοικητικου συμβουλιου εταιρειων του Σορος εχουν υπαρξει μελη του διοικητικου συμβουλιου εταιρειων του Ροτσιλντ και αντιστροφα.
(Ο Σορος ηταν ο μεγαλυτερος δανειοδοτης της πρωτης κυβερνησης της ΠΓΔΜ)
Η επενδυτικη εταιρεια του Σορος ονομαζεται Quantum Fund.Μελος στο διοικητικο συμβουλιο της εταιρειας ειναι ο Ριτσαρντ Κατζ, ο οποιος προηγουμενως ηταν προεδρος της Rothchild Italia S.p.A και
μελος της επιτροπης εμπορικων τραπεζων της N.M.Rothchild & Sons στο Λονδινο.
Οι συμπτωσεις συνεχιζονται αυτη τη φορα με τον Τζον Πολσον, δευτερο βασικο προσωπο που κατηγορηθηκε απο το Υπουργειο Δικαιοσυνης των ΗΠΑ οτι οργανωσε την επιθεση στο Ευρω.
Ειναι ο πεντηκοστος πλουσιοτερος ανθρωπος στον κοσμο και μαζι με τον Ναθανιελ Ροτσιλντ ειναι βασικοι μετοχοι της Rusal, της μεγαλυτερης εταιρειας παραγωγης αλουμινιων στον κοσμο.

Ο Στηβεν Κοεν ειναι το τριτο βασικο προσωπο που κατηγορηθηκε απο το Υπουργειο Δικαιοσυνης των ΗΠΑ για την επιθεση στο Ευρω. Ειναι ο εικοστος εβδομος πλουσιοτερος ανθρωπος στον κοσμο.
Μαζι με την Atticus Capital της οικογενειας Ροτσιλντ, ειναι ο δευτερος μεγαλυτερος μετοχος του διασημου οικου δημοπρασιων Sotheby's (ο οικος ειναι εισηγμενος στο χρηματιστηριο της Νεας Υορκης), κατεχοντας το 6,2% των μετοχων της εταιρειας, με τους Ροτσιλντ να κατεχουν το 5,4%.
Η μετοχη της εταιρειας ενισχυθηκε κατα 700% ,μετα την τοποθετηση των Ροτσιλντ και Κοεν.

Οι παραπανω ειναι πραγματι λιγες απο τις περιεργες συμπτωσεις της υποθεσης ¨"ελληνικη κριση"
που συνδεονται με τη δυναστεια των Ροτσιλντ...."


YΓ Καλα η Αμερικη...Πως ωφεληθηκε η Γερμανια απο την αποσταθεροποιηση του Ευρω;
Οπως γραφει ο Παναγιωτου στις 26 Μαρτιου 2010
"...Η πρωτη και σημαντικοτερη συνεπεια ηταν η καταρρευση τιυ ευρω κατα 12% σε τρεισημισυ μηνες, δινοντας το φιλι της ζωης στη γερμανικη οικονομια, με τις νεες παραγγελιε; για ταβιομηχανικα προιοντα της να αυξανονται δραματικα, προκαλωντας τη μεγαλυερη αναπτυξη της βιομηχανικης δραστηριοτητας στη χωρα απο τον Ιουνιο του 2007. Ο δεικτης PMI αρχισε να αυξανεται απο το Νοεμβριο, ενω ο συνδυασμος της αυξησης της ζητησης σε καιριους εξαγωγικους τομεις στης Γερμανιας και της ανταγωνιστικης ισοτιμιας ευρω/δολαριου εφεραν αναπτυξη στη χωρα σε ρυθμους που εχουν καταγραφει μονο αλλη μια φορα τα τελευταια δεκα χρονια.
Επισης, η αυξηση τιυ συστημικου ρισκου, εξαιτιας της ελληνικης κρισης, μεγαλωσε τη ζητηση για γερμανικα ομολογα, οδηγωντας σε μειωση του επιτοκιου τους και βοηθωντας τη Γερμανια να δανειζεται χαμηλοτερα απο ποτε. Ετσι, την ωρα που το επιτοκιο του δεκαετους ομολογου της Ελλαδας βρισκεται στο 6,41%, καθιστωντας τον ελληνικο δανεισμο τον ακριβοτερο στον κοσμο μεταξυ των αναπτυγμενων κρατων, το αντιστοιχο γερμανικο βρισκεται στο 3,07%, που ειναι το χαμηλοτερο μετα απο αυτο της Ιταλιας και της Ελβετιας.
Η ελληνικη κριση δεν αποδεικνυεται σωτηρια μονο για τη Γερμανια αλλα και για τη Γαλλια και ολοκληρη την Ευρωζωνη, με τα οικονομικα στοιχεια για αυτη να βελτιωνονται για πρωτη φορα απο την αρχη της υφεσης, ενω οπως παραδεχτηκε η ιδια η υφυπουργος Οικονομικων της Γαλλιας Κριστιν Λαγκαρντ
(ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ:Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ ΔΗΛΑΔΗ...)
χαρη στην Ελλαδα,η Ευρωπη εγινε πιο ανταγωνιστικη, χωρις οι ευρωπαικες κυβερνησεις να χρειαστει αν ζητησουν απο την ΕΚΤ να παρεμβει"

ΥΓ2 Ολα αυτα καποιος θα τα πει περσινη ξινα σταφυλια, ομως εγω πιστευω οτι οσα περισσοτερο μαθαινουμε, τοσο γρηγοροτερα θα οδηγηθουμε στα πρεποντα συμπερασματα

ΥΓ3 Μια διευκρινηση για τι πολλοι τους μπερδευουν: Αλλο προσωπο ο κερδοσκοπος μεγιστανας Τζον Πολσον, αλλο ο Χενρι Πολσον, ο πρωην Υπουργος των ΗΠΑ που εδωσε 700 δις δολαρια στις Αμερικανικες τραπεζες λιγους μηνες πριν φυγει ο Μπους, κι αλλο προσωπο ο Πολσεν ο τροικανος καραγκιοζης.

ΥΓ4 Εδω ξανα το βιντεο που εχω αναρτησει ηδη δυο φορες.

αλλο